حسن شریعی

از دانشنامه امامت
(تغییرمسیر از ابومحمد حسن شریعی)
پرش به: ناوبری، جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • از مدعیان دروغین نیابت از حضرت مهدیعلیه السلام
  • یکی از مدعیان دروغین نیابت، حسن شریعی است. البته به یقین مشخص نیست که اسم او حسن باشد؛ بلکه او با لقب معروف شده است. در روایتی که نقل خواهد شد، راوی حدیث به صورت حدس و گمان اسم او را حسن ذکر کرده است[۱].
  • نگارنده قاموس الرجال می‌‏نویسد: از حدیثی که شیخ طوسی نقل کرده است، روشن می‏‌شود اسم او به صورت یقین روشن نیست و او به وسیله لقب معروف بوده است و این‏که تلعکبری راوی حدیث، به صورت گمان حکم کرده که اسم او حسن است، به سبب این است که او "ابو محمد" بوده و بیشتر اسم کسانی که کنیه آن‏ها "ابو محمد" است، حسن می‏‌باشد[۲].
  • شریعی نخستین کسی است که به دروغ و افترا، ادعای نیابت امام زمان علیه السلام را کرد. او پیش‏تر، از یاران امام هادیعلیه السلام و امام حسن عسکریعلیه السلام بود؛ ولی پس از آن منحرف شد.
  • تاریخ ادعای نیابت دروغین او به صورت دقیق بیان نشده است؛ لیکن چون این ادعاهای دروغین، از دوران نایب دوم آغاز شده است، به نظر می‏رسد وی در دوران سفارت و نیابت محمد بن عثمان، به چنین عملی دست زده است.
  • دانشوران علم رجال درباره شرح حال او چندان بحث نکرده‏‌اند؛ لذا جامع‌‏ترین سخن درباره ایشان، کلام شیخ طوسی در کتاب الغیبة است.
  • شیخ طوسی درباره "شریعی" می‌‏نویسد: نخستین کسی که به دروغ و افترا، ادعای نیابت خاص از جانب امام زمان علیه السلام کرد، شخصی معروف به "شریعی" بود. جماعتی از عالمان، از ابو محمد تلعکبری از ابو علی محمد بن همام نقل کرده‌‏اند: کنیه شریعی "ابو محمد" بود.
  • تلعکبری می‏گفت: "گمان دارم نام وی حسن باشد". او از اصحاب امام هادیعلیه السلام و امام حسن عسکریعلیه السلام به شمار می‌‏آمد. او نخستین کسی است که مدعی مقامی شد که خداوند سبحانه و تعالی برای او قرار نداده بود و شایسته آن هم نبود. در این خصوص، بر خدا و حجّت‏‌های پروردگار دروغ بست و چیزهایی به آنان نسبت داد که شایسته مقام والای آنان نبود و آن‏ها از آن به دور بودند؛ از این‌‏رو، شیعیان هم او را ملعون دانسته و از وی دوری جستند و توقیعی از جانب ولی عصرعلیه السلام درباره نفرین و دوری از وی صادر شد[۳][۴].

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۹۷
  2. محمد تقی تستری، قاموس الرجال، ج ۳، ص ۲۶۲
  3. شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۹۸
  4. سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۱۶۷ - ۱۶۸.