امت

از دانشنامه امامت
پرش به: ناوبری، جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
  • امّت: گروهی همسان در دین، آیین، زمان، مکان و ...[۱].

واژه‌شناسی لغوی

  • امّت بر وزن فُعْلَه، از ریشه "أ ـ م ـ م" که به معنای قصد مخصوص است اشتقاق یافته و به گروهی گفته می‌شود که مورد قصد و توجّه مخصوص دیگران واقع شده[۲] و در یک ویژگی چون دین، زمان، مکان، نوع یا صنف مشترک و همسان باشند. این ویژگی می‌تواند اختیاری یا غیر اختیاری باشد، بر این اساس به پیروان یک دین و آیین بر اثر همسانی در دین امّت می‌گویند و به مردمی که همزمان با یکدیگر در یک قرن یا در منطقه‌ای از زمین زندگی می‌کنند یا گروهی از مردم که دارای عملکرد یکسان‌اند، امّت اطلاق می‌شود[۳] برخی امت را به معنای قرن و نسل انسانی دانسته‌اند[۴]. این واژه ۶۵ بار در قرآن آمده است که ۵۲ مورد آن به صورت مفرد "امّت" و ۱۳ مورد به صورت جمع "اُمَم" است.

امت در قرآن

هویت امت

وحدت یا تکثر امت

تشابه امت‌ها

دین و شریعت امت‌ها

مکنت و قدرت در امّتهای پیشین

سنتهای الهی درباره امت‌ها

ارسال پیامبرانعلیهم السلام

تعذیب و هلاک ساختن امّتها پس از اتمام حجت الهی

هلاکت امّتها بر اثر ستم و ناسپاسی

تغییر سرنوشت امّتها بر اثر عملکرد خود

امت برتر

فرجام امّتها در قیامت

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. نصیری، علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۴، ص: ۲۵۴ - ۲۶۵.
  2. التحقیق، ج ۱، ص ۱۳۵، «امم».
  3. مفردات، ص ۸۶ ؛ مجمع‌البحرین، ج ۱، ص ۱۰۸؛ ترتیب‌العین، ص ۵۴ ، «امم».
  4. لسان العرب، ج ۱، ص ۲۱۵، «امم».