امت

از دانشنامه امامت
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
  • امّت: گروهی همسان در دین، آیین، زمان، مکان و ...[۱].

واژه‌شناسی لغوی

  • امّت بر وزن فُعْلَه، از ریشه "أ ـ م ـ م" که به معنای قصد مخصوص است اشتقاق یافته و به گروهی گفته می‌شود که مورد قصد و توجّه مخصوص دیگران واقع شده[۲] و در یک ویژگی چون دین، زمان، مکان، نوع یا صنف مشترک و همسان باشند. این ویژگی می‌تواند اختیاری یا غیر اختیاری باشد، بر این اساس به پیروان یک دین و آیین بر اثر همسانی در دین امّت می‌گویند و به مردمی که همزمان با یکدیگر در یک قرن یا در منطقه‌ای از زمین زندگی می‌کنند یا گروهی از مردم که دارای عملکرد یکسان‌اند، امّت اطلاق می‌شود[۳] برخی امت را به معنای قرن و نسل انسانی دانسته‌اند[۴]. این واژه ۶۵ بار در قرآن آمده است که ۵۲ مورد آن به صورت مفرد "امّت" و ۱۳ مورد به صورت جمع "اُمَم" است.

امت در قرآن

هویت امت

وحدت یا تکثر امت

تشابه امت‌ها

دین و شریعت امت‌ها

مکنت و قدرت در امّتهای پیشین

سنتهای الهی درباره امت‌ها

ارسال پیامبرانعلیهم السلام

تعذیب و هلاک ساختن امّتها پس از اتمام حجت الهی

هلاکت امّتها بر اثر ستم و ناسپاسی

تغییر سرنوشت امّتها بر اثر عملکرد خود

امت برتر

فرجام امّتها در قیامت

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. نصیری، علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۴، ص: ۲۵۴ - ۲۶۵.
  2. التحقیق، ج ۱، ص ۱۳۵، «امم».
  3. مفردات، ص ۸۶ ؛ مجمع‌البحرین، ج ۱، ص ۱۰۸؛ ترتیب‌العین، ص ۵۴ ، «امم».
  4. لسان العرب، ج ۱، ص ۲۱۵، «امم».