ام ایمن

از دانشنامه امامت
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • نام وى برکه، مشهور به امّ‌ ایمن و ام الظباء است، ولى کنیه‌اش بر اسم وى غلبه دارد. او از زنانى است که به نقل از امام صادق علیه السلام، همراه حضرت مهدى علیه السلام خواهد بود[۱]. وى دختر ثعلبة بن عمرو، از اصحاب رسول اکرم صلى الله عليه وآله وسلم و کنیز حضرت آمنه و یا عبد الله بن عبد المطلب بود که ارثا به پیغمبر صلى الله عليه وآله وسلم رسید و دایه رسول اکرم صلى الله عليه وآله وسلم شد و در کودکى، آن حضرت را پرورش داد. لذا مورد محبت‌هاى بسیار پیغمبر بود و پیامبر مى‌فرمود: "ام ایمن، بعد از مادرم در حکم مادر من است" و نیز مى‌فرمود: "او جزو اهل بیت من است". پیامبر صلى الله عليه وآله وسلم پس از ازدواج با حضرت خدیجه، ام ایمن را آزاد کرد و او با "عبید بن حارث خزرجى" ازدواج نمود و پسرش "ایمن" متولد گشت و شهرت او از نام همین پسر است. او زنى شجاع بود و در جنگ حنین، و احد و خیبر شرکت جست[۲]. امّ‌ ایمن، شخصیتى است که وقتى در راه مکه و مدینه تشنگى بر او غلبه کرد و نزدیک بود از پاى درآید، دلو آبى از آسمان بر او فرود آمد و از آن نوشید و هرگز پس از آن تشنه نشد[۳]. وى احادیثى از رسول اکرم صلى الله عليه وآله وسلم روایت کرده و در هنگام رحلت پیغمبر صلى الله عليه وآله وسلم، بیش از اندازه مى‌گریست و مى‌گفت که گریه من فقط‍‌ براى انقطاع وحى الهى از خانه ما است و نیز حضرت زهرا علیها السلام در حادثه فدک، وى را شاهد خود معرفى فرمود. فرزند وى -ایمن- یکى از ده تنى است که هنگام متفرق شدن لشکر اسلام در جنگ حنین، شجاعانه مقاومت نمود و در رکاب رسول اکرم صلى الله عليه وآله وسلم به شهادت رسید[۴][۵].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. دلائل الإمامة، ص ۲۵۹؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۷۵.
  2. معارف و معاریف، ج ۲، ص ۴۱۳.
  3. مصنف عبدالرزاق، ج ۴، ص ۳۰۹؛ الإصابة، ج ۴، ص ۴۳۲.
  4. معارف و معاریف، ج ۲، ص ۴۱۴.
  5. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص:۱۲۰.