بتریه

از امامت‌پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • یکی از فرقه‌های زیدیه از پیروان کثیر النوی می‌باشند. انان عقاید مشابهی با سلیمانیه، یکی دیگر از فرقه‌های زیدیه دارند. در اسلام و کفر عثمان توقف و تردید دارند. در مسائل اعتقادی، مشرب اعتزال و در فروع فقهی، بیشتر پیرو ابو حنیفه هستند. گروهی از آنان نیز پیرو شافعی یا مذهب شیعه می‌باشند[۱]. امیر المؤمنین علیه السلام درباره فرقه بتریه می‌فرماید: "هنگامی که حضرت قائم علیه السلام قیام کند، به سوی کوفه رهسپار می‌شود. در آن‌جا تعداد ده هزار نفر که آنان را بتریه می‌نامند، در حالی که سلاح بر دوش گرفته‌اند، جلو حضرت را می‌گیرند و می‌گویند: از همان‌جا که آمده‌ای، بازگرد؛ زیرا ما به فرزندان فاطمه نیازی نداریم. حضرت شمشیر می‌کشد و همگی آنان را از دم تیغ می‌گذراند"[۲].
  • امام باقر علیه السلام نیز می‌فرماید: "...حضرت مهدی علیه السلام به سوی کوفه رهسپار می‌شود. در آن‌جا شانزده هزار نفر از بتریه، مجهز به سلاح در برابر حضرت می‌ایستند؛آنان قاریان قرآن و دانشمندان دینی هستند که پیشانی‌های آنان از عبادت زیاد، پینه بسته، چهره‌های‌شان در اثر شب‌زنده‌داری زرد شده و نفاق سراپای‌شان را پوشانده است. انان یک‌صدا فریاد برمی‌آورند: ای فرزند فاطمه! از همان راه که آمده‌ای بازگرد، زیرا به تو نیازی نداریم. حضرت در پشت شهر نجف، از ظهر روز دوشنبه تا شامگاه بر آنان شمشیر می‌کشد و همه را می‌کشد"[۳].
  • گفته شده، بدین‌سبب آن‌ها را بتریه گویند که یکی از سران آن‌ها مغیرة بن سعد بوده و او ملقب به "ابتر" بود[۴][۵].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. ملل و نحل، ج ۱، ص ۱۶۱.
  2. ارشاد مفید، ص ۳۶۴؛ اعلام الوری، ص ۴۳۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۲۸.
  3. غیبة طوسی، ص ۲۸۳؛ بحار الانوار، ج ۲، ص ۵۹۸؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۱۶.
  4. معارف و معاریف، ج ۳، ص ۵۹.
  5. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۱۵۸.