بیت الحمد

از دانشنامه امامت
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • خانه‌‏ای که از هنگام ولادت حضرت مهدیعلیه السلام چراغی در آن روشن شده‏.
  • "بیت" در لغت به معنای خانه و "حمد" به معنای ستایش و ثنا است. این واژه در بعضی از روایات، به کار رفته و به عنوان جایگاهی مربوط به حضرت مهدیعلیه السلام معرفی شده است. مفضل گوید: شنیدم امام صادقعلیه السلام فرمود: همانا برای صاحب این امر، خانه‌‏ای است که بدان بیت الحمد می‌‏گویند. در آن، چراغی هست که از هنگام ولادت روشنی می‏‌بخشد و تا روزی که با شمشیر قیام می‏‌کند، خاموش نخواهد شد[۱].
  • جایگاه این خانه و چگونگی روشنایی آن، به روشنی بیان نشده است؛ ولی احتمال می‌‏رود مقصود، معنایی کنایی باشد یعنی با ولادت آخرین حجّت الهی، چراغ هدایت بشر با فروغی هرچه بیشتر، به پرتوافشانی پرداخته و زمین را از نور وجود خود آکنده ساخته است. این روایت با همین مضمون از امام باقرعلیه السلام نیز نقل شده است [۲][۳].

بیت الحمد در موعودنامه

  • برطبق فرمایش امام صادق علیه السلام، برای صاحب الزمان، خانه‌ای است که به آن "بیت الحمد" گفته می‌شود. در آن خانه چراغی است که از روز ولادت آن حضرت روشن است. این چراغ خاموش نمی‌شود تا روزی که با شمشیر قیام کند[۴].
  • احتمال می‌رود منظور یک معنای کنایی باشد که با ولادت آخرین حجت الهی، به چراغ هدایت بشر با فروغی هرچه بیشتر به پرتوافشانی پرداخته و زمین را از نور وجود خود آکنده ساخته است. این واژه در منابع اهل سنت نیز آمده است، اما به‌معنای خانه‌ای است که در بهشت ساخته می‌شود[۵][۶].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. " إِنَ‏ لِصَاحِبِ‏ هَذَا الْأَمْرِ بَيْتاً يُقَالُ‏ لَهُ‏ بَيْتُ‏ الْحَمْدِ فِيهِ‏ سِرَاجٌ يَزْهَرُ مُنْذُ يَوْمَ وُلِدَ إِلَى يَوْمٍ يَقُومُ بِالسَّيْفِ لَا يُطْفَأُ‏‏‏‏‏‏"، نعمانی، الغیبة، ص ۲۳۹، ح ۳۱.
  2. شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۶۷، ح ۴۸۳.
  3. سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۱۲۴ - ۱۲۵.
  4. غیبة نعمانی، ص ۱۲۶.
  5. مسند احمد، ج ۴، ص ۴۱۵.
  6. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۱۸۶.