بی‌نیازی در عصر ظهور

از دانشنامه امامت
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • امام صادق علیه السلام بی‌نیازی همگانی را در عصر حضرت مهدی علیه السلام چنین توصیف می‌کند: "به منادی دستور می‌دهد که در میان مردم اعلام کند، هرکس نیازی به مال دنیا دارد برخیزد. از میان همه مردم فقط‍‌ یک نفر برمی‌خیزد و می‌گوید: من! حضرت قائم علیه السلام به او می‌فرماید: برو پیش کلیددار و بگو مهدی به تو دستور می‌دهد که مالی به من بدهی. کلیددار می‌گوید: جامه‌ات را بیاور. جامه‌اش را پهن می‌کند و وسط‍‌ آن را پر می‌کند. هنگامی که آن را بر دوش می‌گیرد پشیمان می‌شود که چرا در میان امت محمّدی صلى الله عليه وآله وسلم من از همه آزمندتر باشم‌؟ چرا آن عفّت نفس عمومی را من دارا نباشم‌؟ آن‌گاه مال را به کلیددار پس می‌دهد و پذیرفته نمی‌شود و حضرت مهدی علیه السلام می‌فرماید: ما آن‌چه عطا کردیم هرگز بازپس نمی‌گیریم"[۱].

در حدیث دیگری امام صادق علیه السلام می‌فرمایند: "به همه شیعیان ما اجازه داده شده از آن‌چه در دست دارند به شیوه‌ای نیکو انفاق کنند، ولی هنگامی که قائم ما علیه السلام قیام کند بر همه ثروت‌اندوزان ثروت‌اندوزی را حرام می‌کند، بر صاحبان گنج‌هاست که گنج‌های خود را پیش او بیاورند تا در راه بی‌نیازی عمومی خرج شود"[۲].

  • علی بن عقبه نقل می‌کند: در آن روزگار، کسی جایی را برای دادن صدقات و صرف پول در راه نیک نمی‌یابد، زیرا بی‌نیازی، همه مؤمنان را فراگرفته است[۳].
  • از این‌گونه روایات دو نکته دانسته می‌شود:
  1. مردم در حکومت حضرت، چنان از نظر فکری رشد می‌کنند که بدون زور و فشار، به وظایف خود در همه ابعاد عمل می‌کنند. یکی از آن وظایف، پرداخت مالیات درآمد به دولت اسلامی است. اگر همه مسلمانان، خمس درآمد و زکات اموال خود را به حکومت اسلامی پرداخت کنند، رقم بزرگی را پدید می‌آورد و دولت بر هرگونه اقدام اصلاحی و خدمات همگانی قادر می‌شود.
  2. هرچند بخشش آن حضرت در آن روزگار، بی‌حساب است و مردم به شیوه‌های گوناگونی درآمدهایی دارند که آنان را بی‌نیاز می‌کند، ولی آن‌چه بیش‌تر نظر را جلب می‌کند، بلندطبعی و روح بی‌نیازی در آنان است. مردم در عصر امام زمان علیه السلام از غنای روحی برخوردارند و این، همان دگرگونی معنوی است که در آن عصر پدید می‌آید[۴][۵].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. منتخب الاثر، ص ۱۴۷؛ کشف الغمّه، ج ۳، ص ۲۷۳.
  2. اصول کافی، ج ۳، ص ۶۱؛ الزام الناصب، ص ۲۲.
  3. ارشاد مفید، ص ۳۴۴؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۹.
  4. طبسی، نجم الدین، چشم‌اندازی به حکومت مهدی، ص ۲۰۰.
  5. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۱۸۹.