امام حسین و امام مهدی

از دانشنامه امامت
(تغییرمسیر از حسین و مهدی)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • این دو امام بزرگوار، ارتباط‍‌ بسیار نزدیکی باهم دارند که به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم: مهدی علیه السلام، فرزند حسین علیه السلام[۱] و خونخواه اوست[۲]. نخستین کلامش، یاد حسین علیه السلام است[۳]. شعار او، فریاد خونخواهی حسین علیه السلام است[۴].
  • در القاب "ثار الله"، "وتر الموتور" و "طرید الشرید" هر دو شریکند[۵]. با فضیلت‌ترین اعمال شب ولادت حضرت مهدی علیه السلام، زیارت امام حسین علیه السلام است[۶]. امام حسین علیه السلام از مکه به کوفه رفت و حضرت مهدی علیه السلام نیز از مکه به کوفه خواهد رفت و مقرر حکومت خود را در کوفه قرار خواهد داد[۷]. فرشته‌هایی که به یاری امام حسین علیه السلام آمدند، از یاوران حضرت مهدی علیه السلام هستند[۸] و امام حسین علیه السلام در عصر ظهور حضرت مهدی علیه السلام، نخستین کسی است که رجعت می‌کند[۹]. هر دو امام در هدف مشترکند. امام باقر علیه السلام می‌فرماید: "هنگامی که قائم قیام کند، هرآینه باطل از بین می‌رود"[۱۰] و هدف امام حسین علیه السلام نیز در زیارت اربعین آمده است: "خون خود را تقدیم تو کرد، تا انسان‌ها را از نادانی و گمراهی رهایی بخشد"[۱۱].
  • زمانه آن دو در انحراف فکری، فساد اجتماعی، رواج بی‌دینی و بدعت در سطح جهانی، مشابه یکدیگر است. یاران هر دو، از معرفت، محبت و اطاعت نسبت به امام خود برخوردارند[۱۲]. هردو سازش‌ناپذیرند. امام حسین علیه السلام در ردّ درخواست یزید با بیعت، با قاطعیت می‌گوید: "مِثْلِي لَا يُبَايِعُ مِثْلَهُ‏"[۱۳]. حضرت مهدی علیه السلام نیز با هیچ‌کس سر سازش ندارد، امام باقر و صادق علیهم السلام می‌فرمایند: "لَيْسَ شَأْنُهُ إِلَّا السَّيْفَ"[۱۴]؛ او فقط‍‌ شمشیر را می‌شناسد و "يَقْتُلُ أَعْدَاءَ اللَّهِ حَتَّى يَرْضَى اللَّهُ"[۱۵]؛ دشمنان خدا را می‌کشد تا خدا راضی گردد. نسبت به شهادت حسین علیه السلام[۱۶] و غیبت و ظهور حضرت مهدی علیه السلام[۱۷] پیشگویی شده است. زیارت ناحیه مقدسه، سوگنامه امام زمان علیه السلام در رثای حسین علیه السلام است[۱۸]. و اما داستانی از حواله کردن حضرت، شیعیان را به امام حسین علیه السلام؛ "سرور" که از کودکی گنگ بود و قدرت سخن گفتن نداشت، سیزده یا چهارده ساله بود که پدرش دست او را گرفت و نزد سوّمین سفیر خاصّ‌، جناب حسین بن روح آورد و از او درخواست کرد که از حضرت مهدی علیه السلام تقاضا کند که خود آن گرامی، شفای زبان او را از خدا بخواهد. جناب حسین بن روح پس از اندکی به آنان گفت: حضرت مهدی علیه السلام به شما دستور داده است که به مرقد مطهر امام حسین علیه السلام بروید.
  • آن جوان گنگ را پدرش به همراه عمویش به کربلا آوردند و پس از زیارت مرقد منوّر پیشوای شهیدان، پدر و عمویش او را بنام صدا کردند و گفتند: "سُرور!" که به ناگاه با زبانی فصیح و گشاده گفت: "لبیک!"
  • پدرش گفت: "پسرم! سخن گفتی‌؟"
  • سُرور گفت: "آری! پدر جان!"[۱۹][۲۰].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. منتخب الاثر، ص ۱۴۰-۱۳۹ و ۲۵۴-۲۶۴.
  2. بحار الانوار، ج ۱۰، ص ۱۵۰.
  3. الزام الناصب، ج ۲، ص ۲۸۲.
  4. نجم الثاقب، ص ۴۶۹.
  5. کمال الدین، ج ۱، ص ۳۱۸؛ مفاتیح الجنان، زیارت صاحب الامر.
  6. مفاتیح الجنان، اعمال شب نیمه شعبان.
  7. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۲۵.
  8. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۸۵.
  9. بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۶۲.
  10. کافی، ج ۸، ص ۲۷۸.
  11. مفاتیح الجنان، زیارت اربعین.
  12. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۸ و ۳۸۶.
  13. بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۳۲۵.
  14. کمال الدین، ج ۱، ص ۳۳۱.
  15. غیبة طوسی، ص ۳۲.
  16. بحار الانوار، ج ۴۱، ص ۲۹۵.
  17. منتخب الاثر، ص ۶۲۹.
  18. بحار الانوار، ج ۹۸، ص ۲۶۹.
  19. غیبة طوسی، ص ۱۸۸؛ بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۳۲۳.
  20. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۲۷۹.