دریاچه طبریه

از دانشنامه امامت
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • حضرت مهدی علیه السلام کتاب زبور داود علیه السلام را از دریاچه طبرستان بیرون می‌آورد[۱]. و در روایتی آمده است که دجّال، پس از خشک شدن دریاچه طبریه خروج می‌کند[۲]. از بررسی روایاتی که درباره شورش‌ها آمده به این نتیجه می‌رسیم که سپاه حضرت مهدی علیه السلام از طریق فلسطین شرقی عازم عراق می‌شود، در کرانه‌های دریاچه طبریّه، با سپاه سفیانی روبرو می‌شوند که از عراق برمی‌گردد. جنگ سختی بین دو سپاه درمی‌گیرد که سفیانی در آن شکست می‌خورد و همه سپاهیانش بدون استثنا در آن‌جا کشته می‌شوند و فقط‍‌ خودش می‌ماند. یکی از یاران امام به نام صیاح (و یا صباح) با گروهی از سپاهیان بر او می‌تازند و او را دستگیر می‌کنند و به محضر امامعلیه السلام می‌آورند. هنگامی او را می‌آورند که امام مشغول نماز عشا هستند. نمازشان را تخفیف می‌دهند و به طرف او برمی‌گردند. سفیانی می‌گوید: "ای پسرعمو! مرا آزاد کن و برای خودت نگه دار، تا یکی از یاران تو باشم!" حضرت مهدی علیه السلام به اصحاب خود می‌فرماید: "درباره او و سخنانش چه می‌گویید؟ همگی می‌گویند: به خدا سوگند به کمتر از قتل او راضی نمی‌شویم. او چقدر خون ریخته، چقدر به حریم جان و مال و ناموس مردم تجاوز کرده است و انتظار عفو دارد! حضرت مهدی علیه السلام می‌فرماید: هرچه می‌خواهید انجام دهید. گروهی از یاران او را می‌گیرند و روی سنگی در کرانه دریاچه طبریه می‌خوابانند و همانند گوسفند او را ذبح می‌کنند. با ذبح او فتنه‌ها ذبح می‌شود و ریشه جنایت‌ها می‌خشکد و بزرگ‌ترین فاجعه خونین جهان پایان می‌پذیرد[۳][۴].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. ملاحم ابن طاووس، ص ۶۷؛ ینابیع الموده، ص ۴۰۱.
  2. الزام الناصب، ص ۲۶۱.
  3. روزگار رهایی، ج ۲، ص ۱۱۳۵.
  4. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۳۲۰.