سنگ موسی

از دانشنامه امامت
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • به فرموده امام باقر علیه السلام هنگامی که حضرت قائم علیه السلام ظهور می‌کند، پرچم پیامبر صلى الله عليه وآله وسلم، انگشتر سلیمان علیه السلام، سنگ و عصای موسی علیه السلام همراه او خواهد بود. به امر حضرت در میان سپاهیان اعلام می‌شود که کسی زاد و توشه برای خود و علوفه برای چارپایان برندارد. برخی از همراهان می‌گویند: او می‌خواهد ما را به هلاکت بیندازد و مرکب‌های‌مان را از گرسنگی و تشنگی نابود کند. اصحاب با حضرت حرکت می‌کنند. به اوّلین جایی که می‌رسند، حضرت، سنگ موسی علیه السلام را بر زمین می‌کوبد و آب و غذا برای نیروها و علوفه برای حیوانات بیرون می‌آید و از آن استفاده می‌کنند تا به شهر نجف می‌رسند[۱].
  • امام صادق علیه السلام می‌فرماید: "هنگامی که به شهر نجف می‌رسند، در آن‌جا با نصب آن سنگ، برای همیشه از زمین آب و شیر می‌جوشد که گرسنه و تشنه‌ای را سیر می‌کند[۲]. در قرآن کریم از سنگی یاد شده[۳] که چون حضرت موسی علیه السلام و قوم خود در بیابان سرگردان شده و راه به جایی نمی‌بردند، خداوند جهت آب آشامیدنی آنان، سنگی را به موسی علیه السلام معرفی کرد و به وی فرمود: عصای خویش را بر آن بزن. پس دوازده چشمه از آن جوشیدن گرفت و هریک از دوازده نسل یعقوب از چشمه‌ای بهره‌برداری می‌کردند[۴]. از امام باقر علیه السلام نقل شده که سه سنگ از بهشت آمده: حجر الاسود، سنگ مقام ابراهیم، و سنگ بنی اسرائیل (سنگ موسی که چشمه‌های آب از آن می‌جوشید) [۵][۶].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. کمال الدین، ص ۶۷۰؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۱؛ وافی، ج ۲، ص ۱۱۲.
  2. بحار الانوار، ج ۱۳، ص ۱۸۵؛ غیبة نعمانی، ص ۲۳۸؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۸۴.
  3. سوره بقره، ۶۰.
  4. معارف و معاریف، ج ۶، ص ۳۴۴.
  5. معارف و معاریف، ج ۴، ص ۴۰۵.
  6. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۴۱۲.