سوار بر ابر

از دانشنامه امامت
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • موضوع سوار شدن حضرت مهدی علیه السلام بر ابرهای آسمان در روایات ما آمده است. حتی در کتب هندوها[۱] و بشارت‌های انجیل[۲] از آن سخن رفته است. علامه مجلسی در ضمن حدیثی از پیامبر صلى الله عليه وآله وسلم نقل کرده که آن حضرت فرمود: خداوند در شب معراج خطاب به من کرد و فرمود: "... و زمین را به وسیله او از دشمنانم پاک می‌سازم؛ شرق و غرب جهان را به او تملیک می‌نمایم، بادها را به تسخیر او درمی‌آورم؛ابرهای سخت و ناآرام را برای او رام می‌گردانم... تا دعوت مرا آشکار سازد"[۳]. امام باقر علیه السلام نیز فرمود: ذو القرنین میان دو ابر مخیر شد: یکی ابر رام و دیگری ابر ناآرام، و او ابر رام را برای خود برگزید و ابر ناآرام را برای صاحب شما نگه داشت". گفته شد: ابر ناآرام چیست‌؟ فرمود: "ابری که با رعد و برق و غرّش باشد، که صاحب شما سوار بر آن خواهد شد. اری صاحب شما سوار ابر می‌شود، همه اسباب‌ها و ابزارها را زیر پا می‌گذارد، اسباب‌های هفت آسمان و هفت زمین را"[۴].
  • مفضل از امام صادق علیه السلام نقل می‌کند که فرمود: "هنگامی که امر ظهور امضاء شد،... سیصد و سیزده تن از یارانش چون پاره‌های ابر پاییزی به دور او گرد می‌آیند و آمدن آن‌ها به مکه دو گونه است:
  1. افرادی که شبانه از رختخواب‌های‌شان ناپدید می‌شوند و صبح در مکه هستند.
  2. افرادی که در روز روشن، بر ابر سوار می‌شوند و با نام، نام پدر، حَسَب و نَسَب‌شان شناخته می‌شوند. مفضّل می‌گوید: عرض کردم: کدام‌یک ایمان‌شان قوی‌تر است‌؟ حضرت فرمود: آن‌ها که بر ابر سوار می‌شوند..."[۵][۶].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. در کتاب شاکمونی از کتب مقدسه هندیان.
  2. کتاب مقدس، انجیل متی، ص ۴۱، باب ۲۴؛ انجیل لوقا، باب ۲۱، بندهای ۲۵-۲۷.
  3. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۱۲.
  4. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۲۱.
  5. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۸؛ غیبة نعمانی، ص ۳۱۳.
  6. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۴۱۳.