عیسی بن مریم

از دانشنامه امامت
(تغییرمسیر از عیسی)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • از حضرت عیسی علیه السلام در روایات، با واژه‌های گوناگون مانند وزیر، جانشین، فرمانده و مسؤول در حکومت حضرت مهدی علیه السلام یاد شده است. حضرت عیسی علیه السلام به مهدی علیه السلام می‌گوید: من به‌عنوان وزیر فرستاده شده‌ام نه امیر[۱]. حضرت عیسی علیه السلام وزیر حضرت مهدی علیه السلام، پرده‌دار و جانشین آن حضرت است[۲]. حضرت عیسی علیه السلام هنگام ظهور حضرت مهدی علیه السلام از آسمان فرود می‌آید و در قدس پس از اعلام بیعت با حضرت مهدی علیه السلام پشت سر حضرت نماز می‌گذارد. پس از فتح غرب توسط‍‌ حضرت و اسلام آوردن بیشتر مردم آن سامان، حضرت عیسی علیه السلام رحلت نموده و حضرت مهدی علیه السلام و مسلمانان بر پیکر او نماز می‌گذارند. بر طبق روایات، امام علیه السلام مراسم دفن و نماز خواندن بر بدن وی را آشکارا در حضور مردم انجام می‌دهد، تا همچون بار اول درباره او سخن ناروا نگویند. سپس پیکر پاک او را با پارچه‌ای که دست‌بافت مادرش مریم علیه السلام است کفن نموده و در جوار مزار شریف مادرش، در قدس به خاک می‌سپارد[۳]. در برخی روایات آمده که حضرت عیسی علیه السلام، جزو فرماندهان سپاه حضرت مهدی علیه السلام است[۴]. در ویژگی حضرت عیسی علیه السلام آمده است: او چنان ابهتی دارد که چون دشمن او را می‌بیند، به یاد مرگ می‌افتد؛ چنان‌که گویی عیسی علیه السلام قصد جانش را کرده است[۵]. در برخی از روایات از حضرت عیسی علیه السلام به‌عنوان مسؤول دریافت اموال حضرت قائم علیه السلام یاد شده است[۶].[۷].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. ملاحم ابن طاووس، ص ۸۳؛ فتن ابن حماد، ص ۱۶۰.
  2. غایة المرام، ص ۶۹۷؛ حلیة الابرار، ج ۲، ص ۶۲۰.
  3. عصر ظهور، علی کورانی، ص ۲۹.
  4. الشیعه و الرجعه، ج ۱، ص ۱۶۷.
  5. فتن ابن حماد، ص ۱۶۱.
  6. غایة المرام، ص ۶۹۷.
  7. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۵۰۹.