مدت حکومت امام مهدی

از دانشنامه امامت
(تغییرمسیر از مدت حکومت حضرت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • در این‌که مدت حکومت حضرت مهدی علیه السلام چندسال است، دقیقا روشن نیست. آن‌چه مسلم است، مدت حکومت و حاکمیت مهدی علیه السلام باید به اندازه‌ای باشد که پایه‌های ظلم و ستمگری ویران گردد و بر جای آن، بنیاد عدل و داد استوار گردد. بدون تردید، این مسأله اساسی، زمان می‌طلبد و فرصت می‌خواهد. و بنا نیست که همه امور را آن حضرت بر اساس معجزه و روش غیرعادی به پیش ببرد. بنابراین عقل و شواهد دیگری اقتضا می‌کند که آن حضرت مدتی طولانی حیات داشته باشد تا بتواند در این دنیای گسترده، تحولی همه‌جانبه و فراگیر ایجاد کند[۱].
  • روایات وارده در مدت حکومت حضرت، گوناگون است: پنج، بیست، سی و چهل سال، در منابع اهل سنت[۲]. نوزده، بیست، سیصد و نه سال، در منابع شیعی[۳].
  • امام باقر علیه السلام فرمود: "قائم، مدت ۳۰۹ سال حکومت می‌کند، به تعداد سال‌هایی که اصحاب کهف در کهف درنگ کردند..." [۴].
  • امام صادق علیه السلام نیز می‌فرمایند: "هفت سال بدین منوال می‌گذرد، ولی شب‌ها و روزهایش طولانی می‌شود و هرسال آن با ده سال از سال‌های شما برابری می‌کند و بدین‌گونه مدت حکومت او با هفتاد سال از سال‌های شما برابر می‌باشد و آن‌گاه خداوند هرچه اراده کند، انجام می‌دهد"[۵].
  • و در برخی روایات استشهاد شده به روزهای طولانی رستاخیز که در قرآن کریم، هرروز آن معادل پنجاه هزار سال از سال‌های دنیا شمرده شده است[۶].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید ... بسیاری از پانویس‌ها برخوردار از لینک انتقال به اطلاعات جدید هستند:  

  1. چشم‌به‌راه مهدی، ص ۳۵۶.
  2. سنن ابی داود، ج ۴، ص ۱۱۶.
  3. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۸۰؛ اعلام الوری، ص ۴۳۴؛ غیبة طوسی، ص ۴۷۱.
  4. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۹۱؛ غیبة نعمانی، ص ۱۸۱.
  5. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۷ و ۳۸۶؛ ارشاد، ص ۳۴۲؛ المحجة البیضاء، ج ۴، ص ۳۳۷.
  6. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۶۲۹.