آبادانی در جامعه‌شناسی اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-11-20T09:06:58Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۶
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	ظاهراً مقصود آیه این است که [[خداوند]]، هر آنچه [[بشر]] نیاز دارد، به صورت بالقوه در [[زمین]] ذخیره و تعبیه کرده است. تبدیل این ظرفیت‌های بالقوه، به لوازم و امکانات مورد نیاز بالفعل، با [[تقدیر الهی]] و [[اراده]] و [[همت]] [[انسان]]، به تدریج، و متناسب با [[رشد]] [[دانش]]، [[تجربه]] و امکانات او و در راستای تأمین نیازهای متنوع وی صورت می‌پذیرد. از این فرایند پیچیده و چند لایه به «[[عمران]] زمین” تعبیر شده است.		ظاهراً مقصود آیه این است که [[خداوند]]، هر آنچه [[بشر]] نیاز دارد، به صورت بالقوه در [[زمین]] ذخیره و تعبیه کرده است. تبدیل این ظرفیت‌های بالقوه، به لوازم و امکانات مورد نیاز بالفعل، با [[تقدیر الهی]] و [[اراده]] و [[همت]] [[انسان]]، به تدریج، و متناسب با [[رشد]] [[دانش]]، [[تجربه]] و امکانات او و در راستای تأمین نیازهای متنوع وی صورت می‌پذیرد. از این فرایند پیچیده و چند لایه به «[[عمران]] زمین” تعبیر شده است.

	[[روایات]] متعددی نیز [[مردم]] را به آباد کردن زمین، با آثار [[حقوقی]] مترتب بر [[احیا]] و عمران، [[تشویق]] کرده است. این‌گونه روایات علاوه بر تشویق و ترغیب، دربرگیرنده نوعی حمایت حقوقی از آباد کردن زمین است.		[[روایات]] متعددی نیز [[مردم]] را به آباد کردن زمین، با آثار [[حقوقی]] مترتب بر احیا و عمران، [[تشویق]] کرده است. این‌گونه روایات علاوه بر تشویق و ترغیب، دربرگیرنده نوعی حمایت حقوقی از آباد کردن زمین است.

	گفتنی است عمران مورد نظر [[اسلام]] تنها دارای بعد مادی و [[اقتصادی]] نیست، بلکه برای عمران، ابعاد مختلفی در نظر گرفته شده است. بر این اساس، [[زمین]] آنگاه آباد است که رشد و افزایش [[ثروت]] و امکانات رفاهی [[انسان‌ها]] همراه با [[آرامش]] و [[آسایش]] آنان باشد. زمین آنگاه آباد است که [[رفاه]] و آسایش مادی بشر با [[آرامش روحی]] و [[فکری]]، [[وحدت]] و همدلی، روابط سالم [[انسانی]]، [[امنیت جانی]] و [[مالی]] و [[رضایت]] خاطر [[معنوی]] انسان توأم باشد.		گفتنی است عمران مورد نظر [[اسلام]] تنها دارای بعد مادی و [[اقتصادی]] نیست، بلکه برای عمران، ابعاد مختلفی در نظر گرفته شده است. بر این اساس، [[زمین]] آنگاه آباد است که رشد و افزایش [[ثروت]] و امکانات رفاهی [[انسان‌ها]] همراه با [[آرامش]] و [[آسایش]] آنان باشد. زمین آنگاه آباد است که [[رفاه]] و آسایش مادی بشر با [[آرامش روحی]] و [[فکری]]، [[وحدت]] و همدلی، روابط سالم [[انسانی]]، [[امنیت جانی]] و [[مالی]] و [[رضایت]] خاطر [[معنوی]] انسان توأم باشد.

Bahmani در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۶

2024-11-20T09:06:33Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۲

2024-11-20T09:02:42Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - '“' به '«'

2023-12-14T20:32:15Z

جایگزینی متن - '“' به '«'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۰۲
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	یکی از عوارض گریزناپذیر [[جامعه انسانی]]، تلاش و تکاپوی مستمر در مسیر توسعه همه‌جانبه و فعلیت دادن به استعدادها و ظرفیت‌های بالقوه در راستای تأمین نیازهای فردی و [[اجتماعی]] است. [[قرآن کریم]] هر چند از ~~“توسعه”~~ به عنوان یک فرایند غالباً [[برنامه‌ریزی]] شده و هدفمند برای [[شکوفایی]] ظرفیت‌ها و افزایش امکانات، سخن نگفته، اما به صورت مستقیم و غیرمستقیم تقریباً به همه بنیادها و زمینه‌های ایجادی و ایجابی آن در [[آیات]] متعدد اشاره کرده است. تأکید بر توحید‌گرایی و [[طاغوت‌ستیزی]]، علم‌جویی، [[تفکر]] و [[تعقل]]، [[تقوا]] و [[تزکیه]]، اهتمام به [[صالح]] بودن [[اعمال]] قانون‌گرایی، [[نظم در امور]]، [[برپایی حکومت]] [[دینی]] اهتمام به دنیاسازی به عنوان مقدمه [[آخرت]]، مسئولانه و متعهدانه زیستن، اجتماع‌گرایی در مقابل انزواگرایی، [[کار و تلاش]] جدی و متقن در مقابل [[رهبانیت]] و [[دنیاگریزی]]، اهتمام به [[اصلاح]] امور و دفع [[مفاسد]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]]، [[عدالت‌ورزی]] و [[پرهیز]] از هر گونه [[ظلم]] و [[تعدی]]، عزت‌یابی و استقلال‌جویی، [[اتحاد]] و [[همبستگی]]، [[تعاون]] بر [[نیکی]] و تقوا، کسب نیرو و [[اقتدار]] در حد امکان، [[جهاد]] در جهت دفع عوامل مزاحم و رفع موانع، بهره‌گیری از [[دانش]] و تجربه دیگران، [[عبرت‌آموزی]] از [[سرنوشت]] دیگران؛ بخشی از سیاست‌های راهبردی [[اسلام]] در قلمرو توسعه‌آفرینی [[فرهنگی]] اجتماعی یا ساختن [[حیات طیب]] این جهانی است که در آیاتی بدان توجه داده شده است.		یکی از عوارض گریزناپذیر [[جامعه انسانی]]، تلاش و تکاپوی مستمر در مسیر توسعه همه‌جانبه و فعلیت دادن به استعدادها و ظرفیت‌های بالقوه در راستای تأمین نیازهای فردی و [[اجتماعی]] است. [[قرآن کریم]] هر چند از «توسعه” به عنوان یک فرایند غالباً [[برنامه‌ریزی]] شده و هدفمند برای [[شکوفایی]] ظرفیت‌ها و افزایش امکانات، سخن نگفته، اما به صورت مستقیم و غیرمستقیم تقریباً به همه بنیادها و زمینه‌های ایجادی و ایجابی آن در [[آیات]] متعدد اشاره کرده است. تأکید بر توحید‌گرایی و [[طاغوت‌ستیزی]]، علم‌جویی، [[تفکر]] و [[تعقل]]، [[تقوا]] و [[تزکیه]]، اهتمام به [[صالح]] بودن [[اعمال]] قانون‌گرایی، [[نظم در امور]]، [[برپایی حکومت]] [[دینی]] اهتمام به دنیاسازی به عنوان مقدمه [[آخرت]]، مسئولانه و متعهدانه زیستن، اجتماع‌گرایی در مقابل انزواگرایی، [[کار و تلاش]] جدی و متقن در مقابل [[رهبانیت]] و [[دنیاگریزی]]، اهتمام به [[اصلاح]] امور و دفع [[مفاسد]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]]، [[عدالت‌ورزی]] و [[پرهیز]] از هر گونه [[ظلم]] و [[تعدی]]، عزت‌یابی و استقلال‌جویی، [[اتحاد]] و [[همبستگی]]، [[تعاون]] بر [[نیکی]] و تقوا، کسب نیرو و [[اقتدار]] در حد امکان، [[جهاد]] در جهت دفع عوامل مزاحم و رفع موانع، بهره‌گیری از [[دانش]] و تجربه دیگران، [[عبرت‌آموزی]] از [[سرنوشت]] دیگران؛ بخشی از سیاست‌های راهبردی [[اسلام]] در قلمرو توسعه‌آفرینی [[فرهنگی]] اجتماعی یا ساختن [[حیات طیب]] این جهانی است که در آیاتی بدان توجه داده شده است.
	محوری‌ترین [[آیه]] مورد بحث در این بخش، آیه {{متن قرآن\|وَإِلَى ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ}}<ref>«و به سوی (قوم) ثمود برادر آنان صالح را (فرستادیم)، گفت: ای قوم من! خداوند را بپرستید که خدایی جز او ندارید، او شما را از زمین پدیدار کرد و شما را در آن به آبادانی گمارد پس، از او آمرزش بخواهید سپس به درگاه وی توبه کنید که پروردگار من، پاسخ دهنده‌ای است» سوره هود، آیه ۶۱.</ref> است. [[علامه طباطبایی]] در توضیح مفردات [[آیه]] می‌نویسد: واژه ~~“استعمار”~~ و ~~“اعمار”~~ در لغت [[عرب]] در اصل به معنی [[تفویض]] آبادی [[زمین]] به کسی است و طبیعی است که لازمه آن، این است که وسائل لازم را در [[اختیار]] او بگذارد، این چیزی است که ارباب لغت و بسیاری از [[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] فوق گفته‌اند<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۴۶۱.</ref>. [[استعمار]] در آیه، همچنین به [[طلب]] [[عمران]] و طلب عمل و [[اقدام]] در جهت [[اصلاح خود]] و آنچه به خود تعلق دارد، نیز [[تفسیر]] شده است<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۸ ص۲۶۶.</ref>.		محوری‌ترین [[آیه]] مورد بحث در این بخش، آیه {{متن قرآن\|وَإِلَى ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ}}<ref>«و به سوی (قوم) ثمود برادر آنان صالح را (فرستادیم)، گفت: ای قوم من! خداوند را بپرستید که خدایی جز او ندارید، او شما را از زمین پدیدار کرد و شما را در آن به آبادانی گمارد پس، از او آمرزش بخواهید سپس به درگاه وی توبه کنید که پروردگار من، پاسخ دهنده‌ای است» سوره هود، آیه ۶۱.</ref> است. [[علامه طباطبایی]] در توضیح مفردات [[آیه]] می‌نویسد: واژه «استعمار” و «اعمار” در لغت [[عرب]] در اصل به معنی [[تفویض]] آبادی [[زمین]] به کسی است و طبیعی است که لازمه آن، این است که وسائل لازم را در [[اختیار]] او بگذارد، این چیزی است که ارباب لغت و بسیاری از [[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] فوق گفته‌اند<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۴۶۱.</ref>. [[استعمار]] در آیه، همچنین به [[طلب]] [[عمران]] و طلب عمل و [[اقدام]] در جهت [[اصلاح خود]] و آنچه به خود تعلق دارد، نیز [[تفسیر]] شده است<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۸ ص۲۶۶.</ref>.

	راغب نیز در توضیح این واژه می‌نویسد: واژه ~~“عمارت”~~ به معنای آبادکردن چیزی است تا اثر مطلوب را دارا شود؛ مثلاً می‌گویند: {{عربی\|عمر ارضه}} یعنی زمین خود را آباد کرد. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ}}<ref>«و آبادسازی مسجد الحرام» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref> یا {{متن قرآن\|وَعَمَرُوهَا أَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوهَا}}<ref>«(و زمین را) بیش از آنچه اینان می‌کردند آباد کردند» سوره روم، آیه ۹.</ref>. از مشتقات این ماده، در قرآن کریم {{متن قرآن\|بَيْتِ الْمَعْمُورِ}}<ref>«و سوگند به آن خانه آبادان» سوره طور، آیه ۴.</ref> است؛ از این‌رو، وقتی گفته می‌شود: {{عربی\|اعمرته الأرض}} یا {{عربی\|استعمرته الأرض}}، معنایش این است که من زمین را به دست فلانی سپردم تا آبادش کند<ref>حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، حس ۵۸۶.</ref>.		راغب نیز در توضیح این واژه می‌نویسد: واژه «عمارت” به معنای آبادکردن چیزی است تا اثر مطلوب را دارا شود؛ مثلاً می‌گویند: {{عربی\|عمر ارضه}} یعنی زمین خود را آباد کرد. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ}}<ref>«و آبادسازی مسجد الحرام» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref> یا {{متن قرآن\|وَعَمَرُوهَا أَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوهَا}}<ref>«(و زمین را) بیش از آنچه اینان می‌کردند آباد کردند» سوره روم، آیه ۹.</ref>. از مشتقات این ماده، در قرآن کریم {{متن قرآن\|بَيْتِ الْمَعْمُورِ}}<ref>«و سوگند به آن خانه آبادان» سوره طور، آیه ۴.</ref> است؛ از این‌رو، وقتی گفته می‌شود: {{عربی\|اعمرته الأرض}} یا {{عربی\|استعمرته الأرض}}، معنایش این است که من زمین را به دست فلانی سپردم تا آبادش کند<ref>حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، حس ۵۸۶.</ref>.
	[[المیزان]] در ادامه می‌نویسد: بنابراین، واژه ~~“عمارت”~~ به معنای آن است که زمین را از حال طبیعی‌اش برگردانی و وضعی به آن بدهی که بتوان از آن فواید متوقع از زمین را استفاده کرد. واژه ~~“استعمار”~~ نیز به معنای طلب عمارت است به این معنی که از [[انسانی]] بخواهی زمین را آباد کند به طوری که آماده بهره‌برداری شود، بهره‌ای که از آن زمین توقع می‌رود؛ بنابراین معنای جمله {{متن قرآن\|هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا}}<ref>«او شما را از زمین پدیدار کرد و شما را در آن به آبادانی گمارد» سوره هود، آیه ۶۱.</ref> (با در نظر داشتن اینکه [[کلام]] افاده [[حصر]] می‌کند) این است که [[خدای تعالی]] آن کسی است که شما را از مواد زمینی این [[زمین]] ایجاد کرد. به عبارت دیگر، این حقیقتی که نامش [[انسان]] است را بر روی مواد ارضی ایجاد کرد و سپس به تکمیلش پرداخت و اندک اندک تربیتش کرد و در فطرتش انداخت تا در زمین تصرفاتی بکند و آن را به حالی در آورد که بتواند در زنده ماندن خود از آن سود ببرد و احتیاجات و نواقصی را که در [[زندگی]] خود به آن بر می‌خورد برطرف سازد<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۴۶۲.</ref>.		[[المیزان]] در ادامه می‌نویسد: بنابراین، واژه «عمارت” به معنای آن است که زمین را از حال طبیعی‌اش برگردانی و وضعی به آن بدهی که بتوان از آن فواید متوقع از زمین را استفاده کرد. واژه «استعمار” نیز به معنای طلب عمارت است به این معنی که از [[انسانی]] بخواهی زمین را آباد کند به طوری که آماده بهره‌برداری شود، بهره‌ای که از آن زمین توقع می‌رود؛ بنابراین معنای جمله {{متن قرآن\|هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا}}<ref>«او شما را از زمین پدیدار کرد و شما را در آن به آبادانی گمارد» سوره هود، آیه ۶۱.</ref> (با در نظر داشتن اینکه [[کلام]] افاده [[حصر]] می‌کند) این است که [[خدای تعالی]] آن کسی است که شما را از مواد زمینی این [[زمین]] ایجاد کرد. به عبارت دیگر، این حقیقتی که نامش [[انسان]] است را بر روی مواد ارضی ایجاد کرد و سپس به تکمیلش پرداخت و اندک اندک تربیتش کرد و در فطرتش انداخت تا در زمین تصرفاتی بکند و آن را به حالی در آورد که بتواند در زنده ماندن خود از آن سود ببرد و احتیاجات و نواقصی را که در [[زندگی]] خود به آن بر می‌خورد برطرف سازد<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۴۶۲.</ref>.

	[[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ}}<ref>«اوست که زمین را برای شما رام کرد، بر شانه‌های آن گام نهید و از روزی او بخورید و رستاخیز به سوی اوست» سوره ملک، آیه ۱۵.</ref> نیز زمین را با [[صبغه]] [[مبالغه]] ~~“ذلول”~~ یعنی ~~“بسیار~~ رام” معرفی کرده است. رام‌بودن زمین، یعنی داشتن قابلیت کشت و زرع، حفاری برای دستیابی به منابع [[ذخیره]] شده در اعماق و [[معادن]] نهفته شده در لایه‌های درونی آن، قابلیت دخل و [[تصرف]] در مواد خام آن، امکان جابه‌جایی مثلاً [[خاک]] و سنگ برای تسطیح و جاده‌سازی، قابلیت اتکا برای بنیان نهادن سازه‌های [[عظیم]] و تأسیسات مورد نیاز، قابلیت [[استنتاج]] و بهره‌گیری به اشکال و [[صور]] گوناگون و امکان استفاده مستقیم و غیرمستقیم از ذخایر و منابع موجود در لایه‌ها و سطوح مختلف آن است.		[[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ}}<ref>«اوست که زمین را برای شما رام کرد، بر شانه‌های آن گام نهید و از روزی او بخورید و رستاخیز به سوی اوست» سوره ملک، آیه ۱۵.</ref> نیز زمین را با [[صبغه]] [[مبالغه]] «ذلول” یعنی «بسیار رام” معرفی کرده است. رام‌بودن زمین، یعنی داشتن قابلیت کشت و زرع، حفاری برای دستیابی به منابع [[ذخیره]] شده در اعماق و [[معادن]] نهفته شده در لایه‌های درونی آن، قابلیت دخل و [[تصرف]] در مواد خام آن، امکان جابه‌جایی مثلاً [[خاک]] و سنگ برای تسطیح و جاده‌سازی، قابلیت اتکا برای بنیان نهادن سازه‌های [[عظیم]] و تأسیسات مورد نیاز، قابلیت [[استنتاج]] و بهره‌گیری به اشکال و [[صور]] گوناگون و امکان استفاده مستقیم و غیرمستقیم از ذخایر و منابع موجود در لایه‌ها و سطوح مختلف آن است.
	[[طبرسی]] نیز ~~“ذلول~~ بودن زمین” را به سهولت، سکون، [[آرامش]]، رام و مسخر بودن زمین به گونه‌ای که انسان، [[قادر]] به هر نوع تصرف ممکن در آن است، [[تفسیر]] کرده است<ref>فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۶، ص۵۷۱.</ref>.		[[طبرسی]] نیز «ذلول بودن زمین” را به سهولت، سکون، [[آرامش]]، رام و مسخر بودن زمین به گونه‌ای که انسان، [[قادر]] به هر نوع تصرف ممکن در آن است، [[تفسیر]] کرده است<ref>فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۶، ص۵۷۱.</ref>.
	ظاهراً مقصود آیه این است که [[خداوند]]، هر آنچه [[بشر]] نیاز دارد، به صورت بالقوه در [[زمین]] [[ذخیره]] و تعبیه کرده است. تبدیل این ظرفیت‌های بالقوه، به لوازم و امکانات مورد نیاز بالفعل، با [[تقدیر الهی]] و [[اراده]] و [[همت]] [[انسان]]، به تدریج، و متناسب با [[رشد]] [[دانش]]، تجربه و امکانات او و در راستای تأمین نیازهای متنوع وی صورت می‌پذیرد. از این فرایند پیچیده و چند لایه به ~~“عمران~~ زمین” تعبیر شده است.		ظاهراً مقصود آیه این است که [[خداوند]]، هر آنچه [[بشر]] نیاز دارد، به صورت بالقوه در [[زمین]] [[ذخیره]] و تعبیه کرده است. تبدیل این ظرفیت‌های بالقوه، به لوازم و امکانات مورد نیاز بالفعل، با [[تقدیر الهی]] و [[اراده]] و [[همت]] [[انسان]]، به تدریج، و متناسب با [[رشد]] [[دانش]]، تجربه و امکانات او و در راستای تأمین نیازهای متنوع وی صورت می‌پذیرد. از این فرایند پیچیده و چند لایه به «عمران زمین” تعبیر شده است.
	[[روایات]] متعددی نیز [[مردم]] را به آباد کردن زمین، با آثار [[حقوقی]] مترتب بر [[احیا]] و [[عمران]]، [[تشویق]] کرده است. این‌گونه روایات علاوه بر تشویق و [[ترغیب]]، دربرگیرنده نوعی [[حمایت]] حقوقی از آباد کردن زمین است.		[[روایات]] متعددی نیز [[مردم]] را به آباد کردن زمین، با آثار [[حقوقی]] مترتب بر [[احیا]] و [[عمران]]، [[تشویق]] کرده است. این‌گونه روایات علاوه بر تشویق و [[ترغیب]]، دربرگیرنده نوعی [[حمایت]] حقوقی از آباد کردن زمین است.

Bahmani در ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۲

2022-12-20T12:12:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۴۲
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = آبادانی		\| موضوع مرتبط = آبادانی
	\| عنوان مدخل = آبادانی		\| عنوان مدخل = آبادانی
	\| مداخل مرتبط = [[آبادانی در ~~قرآن]] - [[آبادانی در حدیث]] - [[آبادانی در کلام~~ اسلامی]] - [[آبادانی در ~~تاریخ اسلامی~~]] - [[آبادانی در ~~جامعه‌شناسی اسلامی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[آبادانی در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[آبادانی در معارف و سیره نبوی]] - [[آبادانی در معارف و سیره علوی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~آبادانی (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

خط ۳۵:		خط ۳۵:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~آبادانی~~]]		[[رده:اهداف اسلام]]

	{{ارزش‌های اجتماعی}}		{{ارزش‌های اجتماعی}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T06:09:53Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۹
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	یکی از عوارض گریزناپذیر [[جامعه انسانی]]، تلاش و تکاپوی مستمر در مسیر توسعه همه‌جانبه و فعلیت دادن به استعدادها و ظرفیت‌های بالقوه در راستای تأمین نیازهای فردی و [[اجتماعی]] است. [[قرآن کریم]] هر چند از “توسعه” به عنوان یک فرایند غالباً [[برنامه‌ریزی]] شده و هدفمند برای [[شکوفایی]] ظرفیت‌ها و افزایش امکانات، سخن نگفته، اما به صورت مستقیم و غیرمستقیم تقریباً به همه بنیادها و زمینه‌های ایجادی و ایجابی آن در [[آیات]] متعدد اشاره کرده است. تأکید بر توحید‌گرایی و [[طاغوت‌ستیزی]]، علم‌جویی، [[تفکر]] و [[تعقل]]، [[تقوا]] و [[تزکیه]]، اهتمام به [[صالح]] بودن [[اعمال]] قانون‌گرایی، [[نظم در امور]]، [[برپایی حکومت]] [[دینی]] اهتمام به دنیاسازی به عنوان مقدمه [[آخرت]]، مسئولانه و متعهدانه زیستن، اجتماع‌گرایی در مقابل انزواگرایی، [[کار و تلاش]] جدی و متقن در مقابل [[رهبانیت]] و [[دنیاگریزی]]، اهتمام به [[اصلاح]] امور و دفع [[مفاسد]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]]، [[عدالت‌ورزی]] و [[پرهیز]] از هر گونه [[ظلم]] و [[تعدی]]، عزت‌یابی و استقلال‌جویی، [[اتحاد]] و [[همبستگی]]، [[تعاون]] بر [[نیکی]] و تقوا، کسب نیرو و [[اقتدار]] در حد امکان، [[جهاد]] در جهت دفع عوامل مزاحم و رفع موانع، بهره‌گیری از [[دانش]] و تجربه دیگران، [[عبرت‌آموزی]] از [[سرنوشت]] دیگران؛ بخشی از سیاست‌های راهبردی [[اسلام]] در قلمرو توسعه‌آفرینی [[فرهنگی]] اجتماعی یا ساختن [[حیات طیب]] این جهانی است که در آیاتی بدان توجه داده شده است.		یکی از عوارض گریزناپذیر [[جامعه انسانی]]، تلاش و تکاپوی مستمر در مسیر توسعه همه‌جانبه و فعلیت دادن به استعدادها و ظرفیت‌های بالقوه در راستای تأمین نیازهای فردی و [[اجتماعی]] است. [[قرآن کریم]] هر چند از “توسعه” به عنوان یک فرایند غالباً [[برنامه‌ریزی]] شده و هدفمند برای [[شکوفایی]] ظرفیت‌ها و افزایش امکانات، سخن نگفته، اما به صورت مستقیم و غیرمستقیم تقریباً به همه بنیادها و زمینه‌های ایجادی و ایجابی آن در [[آیات]] متعدد اشاره کرده است. تأکید بر توحید‌گرایی و [[طاغوت‌ستیزی]]، علم‌جویی، [[تفکر]] و [[تعقل]]، [[تقوا]] و [[تزکیه]]، اهتمام به [[صالح]] بودن [[اعمال]] قانون‌گرایی، [[نظم در امور]]، [[برپایی حکومت]] [[دینی]] اهتمام به دنیاسازی به عنوان مقدمه [[آخرت]]، مسئولانه و متعهدانه زیستن، اجتماع‌گرایی در مقابل انزواگرایی، [[کار و تلاش]] جدی و متقن در مقابل [[رهبانیت]] و [[دنیاگریزی]]، اهتمام به [[اصلاح]] امور و دفع [[مفاسد]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]]، [[عدالت‌ورزی]] و [[پرهیز]] از هر گونه [[ظلم]] و [[تعدی]]، عزت‌یابی و استقلال‌جویی، [[اتحاد]] و [[همبستگی]]، [[تعاون]] بر [[نیکی]] و تقوا، کسب نیرو و [[اقتدار]] در حد امکان، [[جهاد]] در جهت دفع عوامل مزاحم و رفع موانع، بهره‌گیری از [[دانش]] و تجربه دیگران، [[عبرت‌آموزی]] از [[سرنوشت]] دیگران؛ بخشی از سیاست‌های راهبردی [[اسلام]] در قلمرو توسعه‌آفرینی [[فرهنگی]] اجتماعی یا ساختن [[حیات طیب]] این جهانی است که در آیاتی بدان توجه داده شده است.
	محوری‌ترین [[آیه]] مورد بحث در این بخش، آیه {{متن قرآن\|وَإِلَى ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ}}<ref>«و به سوی (قوم) ثمود برادر آنان صالح را (فرستادیم)، گفت: ای قوم من! خداوند را بپرستید که خدایی جز او ندارید، او شما را از زمین پدیدار کرد و شما را در آن به آبادانی گمارد پس، از او آمرزش بخواهید سپس به درگاه وی توبه کنید که پروردگار من، پاسخ دهنده‌ای است» سوره هود، آیه ۶۱.</ref> است. [[علامه طباطبایی]] در توضیح مفردات [[آیه]] می‌نویسد: واژه “استعمار” و “اعمار” در لغت [[عرب]] در اصل به معنی [[تفویض]] آبادی [[زمین]] به کسی است و طبیعی است که لازمه آن، این است که وسائل لازم را در [[اختیار]] او بگذارد، این چیزی است که ارباب لغت و بسیاری از [[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] فوق گفته‌اند<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۴۶۱.</ref>. [[استعمار]] در آیه، همچنین به [[طلب]] [[عمران]] و طلب عمل و [[اقدام]] در جهت [[اصلاح خود]] و آنچه به خود تعلق دارد، نیز [[تفسیر]] شده است<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۸ ص۲۶۶.</ref>.		محوری‌ترین [[آیه]] مورد بحث در این بخش، آیه {{متن قرآن\|وَإِلَى ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ}}<ref>«و به سوی (قوم) ثمود برادر آنان صالح را (فرستادیم)، گفت: ای قوم من! خداوند را بپرستید که خدایی جز او ندارید، او شما را از زمین پدیدار کرد و شما را در آن به آبادانی گمارد پس، از او آمرزش بخواهید سپس به درگاه وی توبه کنید که پروردگار من، پاسخ دهنده‌ای است» سوره هود، آیه ۶۱.</ref> است. [[علامه طباطبایی]] در توضیح مفردات [[آیه]] می‌نویسد: واژه “استعمار” و “اعمار” در لغت [[عرب]] در اصل به معنی [[تفویض]] آبادی [[زمین]] به کسی است و طبیعی است که لازمه آن، این است که وسائل لازم را در [[اختیار]] او بگذارد، این چیزی است که ارباب لغت و بسیاری از [[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] فوق گفته‌اند<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۴۶۱.</ref>. [[استعمار]] در آیه، همچنین به [[طلب]] [[عمران]] و طلب عمل و [[اقدام]] در جهت [[اصلاح خود]] و آنچه به خود تعلق دارد، نیز [[تفسیر]] شده است<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۸ ص۲۶۶.</ref>.
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	نکته پایانی اینکه عمران و [[آبادانی زمین]] نه [[هدف]] نهایی از [[خلقت انسان]] که یک هدف متوسط است. هدف نهایی از [[خلقت]]، دست یافتن به [[کمالات]] [[روحی]] و معنوی. استکمال [[نفسانی]]، [[تقرب به خداوند]] و جلب [[رضوان الهی]] است و هر عاملی که این [[هدف متعالی]] را مخدوش کند، فاقد اعتبار و [[ارزش دینی]] است<ref>برای آگاهی بیشتر از موضع اسلام در این خصوص، ر. ک: [[عبدالله جوادی آملی\|جوادی آملی، عبدالله]]، اسلام و محیط زیست، ص۲۷، ۲۶، ۲۳۳ و ۲۶۴.</ref><ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۴۱۶.</ref>		نکته پایانی اینکه عمران و [[آبادانی زمین]] نه [[هدف]] نهایی از [[خلقت انسان]] که یک هدف متوسط است. هدف نهایی از [[خلقت]]، دست یافتن به [[کمالات]] [[روحی]] و معنوی. استکمال [[نفسانی]]، [[تقرب به خداوند]] و جلب [[رضوان الهی]] است و هر عاملی که این [[هدف متعالی]] را مخدوش کند، فاقد اعتبار و [[ارزش دینی]] است<ref>برای آگاهی بیشتر از موضع اسلام در این خصوص، ر. ک: [[عبدالله جوادی آملی\|جوادی آملی، عبدالله]]، اسلام و محیط زیست، ص۲۷، ۲۶، ۲۳۳ و ۲۶۴.</ref><ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۴۱۶.</ref>

	==[[آیات]] [[قرآنی]] مرتبط==		== [[آیات]] [[قرآنی]] مرتبط ==
	# [[عمران]] و [[آبادانی زمین]]؛ [[مأموریت]] [[انسان]]: {{متن قرآن\|هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا}}<ref>«او شما را از زمین پدیدار کرد و شما را در آن به آبادانی گمارد» سوره هود، آیه ۶۱.</ref>.		# [[عمران]] و [[آبادانی زمین]]؛ [[مأموریت]] [[انسان]]: {{متن قرآن\|هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا}}<ref>«او شما را از زمین پدیدار کرد و شما را در آن به آبادانی گمارد» سوره هود، آیه ۶۱.</ref>.
	#رام ساختن [[زمین]] برای تسهیل [[آبادانی]] و بهره‌برداری: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ}}<ref>«اوست که زمین را برای شما رام کرد، بر شانه‌های آن گام نهید و از روزی او بخورید و رستاخیز به سوی اوست» سوره ملک، آیه ۱۵.</ref>.		# رام ساختن [[زمین]] برای تسهیل [[آبادانی]] و بهره‌برداری: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ}}<ref>«اوست که زمین را برای شما رام کرد، بر شانه‌های آن گام نهید و از روزی او بخورید و رستاخیز به سوی اوست» سوره ملک، آیه ۱۵.</ref>.
	#مسخر قرار دادن همه امکانات زمین و [[آسمان]] برای انسان: {{متن قرآن\|وَسَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ}}<ref>«و آنچه را در آسمان‌ها و در زمین است که همه از اوست برای شما رام کرد» سوره جاثیه، آیه ۱۳.</ref><ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۴۱۶.</ref>		# مسخر قرار دادن همه امکانات زمین و [[آسمان]] برای انسان: {{متن قرآن\|وَسَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ}}<ref>«و آنچه را در آسمان‌ها و در زمین است که همه از اوست برای شما رام کرد» سوره جاثیه، آیه ۱۳.</ref><ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۴۱۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T05:29:04Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	گفتنی است عمران مورد نظر [[اسلام]] تنها دارای بعد مادی و [[اقتصادی]] نیست، بلکه برای عمران، ابعاد مختلفی در نظر گرفته شده است. بر این اساس، زمین آنگاه آباد است که رشد و افزایش [[ثروت]] و امکانات رفاهی [[انسان‌ها]] همراه با [[آرامش]] و [[آسایش]] آنان باشد. زمین آنگاه آباد است که [[رفاه]] و آسایش مادی بشر با [[آرامش روحی]] و [[فکری]]، [[وحدت]] و [[همدلی]]، [[روابط]] سالم [[انسانی]]، [[امنیت]] جانی و [[مالی]] و [[رضایت]] خاطر [[معنوی]] انسان توأم باشد.		گفتنی است عمران مورد نظر [[اسلام]] تنها دارای بعد مادی و [[اقتصادی]] نیست، بلکه برای عمران، ابعاد مختلفی در نظر گرفته شده است. بر این اساس، زمین آنگاه آباد است که رشد و افزایش [[ثروت]] و امکانات رفاهی [[انسان‌ها]] همراه با [[آرامش]] و [[آسایش]] آنان باشد. زمین آنگاه آباد است که [[رفاه]] و آسایش مادی بشر با [[آرامش روحی]] و [[فکری]]، [[وحدت]] و [[همدلی]]، [[روابط]] سالم [[انسانی]]، [[امنیت]] جانی و [[مالی]] و [[رضایت]] خاطر [[معنوی]] انسان توأم باشد.
	برخی از [[آیات]] نیز به وجود نوعی [[رابطه معنوی]] میان [[ایمان به خدا]]، [[بندگی]] و [[طاعت]] [[حق]] و [[نزول]] [[برکات]] مادی و معنوی بر انسان‌ها که متضمن آبادی زمین نیز هست، توجه داده است. [[قرآن کریم]] در [[آیه]] ۹۶ [[سوره اعراف]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌ورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکت‌هایی می‌گشودیم.».. سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.		برخی از [[آیات]] نیز به وجود نوعی [[رابطه معنوی]] میان [[ایمان به خدا]]، [[بندگی]] و [[طاعت]] [[حق]] و [[نزول]] [[برکات]] مادی و معنوی بر انسان‌ها که متضمن آبادی زمین نیز هست، توجه داده است. [[قرآن کریم]] در [[آیه]] ۹۶ [[سوره اعراف]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌ورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکت‌هایی می‌گشودیم.».. سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.
	نکته پایانی اینکه عمران و [[آبادانی زمین]] نه [[هدف]] نهایی از [[خلقت انسان]] که یک هدف متوسط است. هدف نهایی از [[خلقت]]، دست یافتن به [[کمالات]] [[روحی]] و معنوی. استکمال [[نفسانی]]، [[تقرب به خداوند]] و جلب [[رضوان الهی]] است و هر عاملی که این [[هدف متعالی]] را مخدوش کند، فاقد اعتبار و [[ارزش دینی]] است<ref>برای آگاهی بیشتر از موضع اسلام در این خصوص، ر.ک: [[عبدالله جوادی آملی\|جوادی آملی، عبدالله]]، اسلام و محیط زیست، ص۲۷، ۲۶، ۲۳۳ و ۲۶۴.</ref><ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۴۱۶.</ref>		نکته پایانی اینکه عمران و [[آبادانی زمین]] نه [[هدف]] نهایی از [[خلقت انسان]] که یک هدف متوسط است. هدف نهایی از [[خلقت]]، دست یافتن به [[کمالات]] [[روحی]] و معنوی. استکمال [[نفسانی]]، [[تقرب به خداوند]] و جلب [[رضوان الهی]] است و هر عاملی که این [[هدف متعالی]] را مخدوش کند، فاقد اعتبار و [[ارزش دینی]] است<ref>برای آگاهی بیشتر از موضع اسلام در این خصوص، ر. ک: [[عبدالله جوادی آملی\|جوادی آملی، عبدالله]]، اسلام و محیط زیست، ص۲۷، ۲۶، ۲۳۳ و ۲۶۴.</ref><ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۴۱۶.</ref>

	==[[آیات]] [[قرآنی]] مرتبط==		==[[آیات]] [[قرآنی]] مرتبط==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T03:36:26Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۰۶
خط ۳۶:		خط ۳۶:

	[[رده:آبادانی]]		[[رده:آبادانی]]
	~~[[رده:مدخل]]~~
	{{ارزش‌های اجتماعی}}		{{ارزش‌های اجتماعی}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T20:14:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۴۴
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	گفتنی است عمران مورد نظر [[اسلام]] تنها دارای بعد مادی و [[اقتصادی]] نیست، بلکه برای عمران، ابعاد مختلفی در نظر گرفته شده است. بر این اساس، زمین آنگاه آباد است که رشد و افزایش [[ثروت]] و امکانات رفاهی [[انسان‌ها]] همراه با [[آرامش]] و [[آسایش]] آنان باشد. زمین آنگاه آباد است که [[رفاه]] و آسایش مادی بشر با [[آرامش روحی]] و [[فکری]]، [[وحدت]] و [[همدلی]]، [[روابط]] سالم [[انسانی]]، [[امنیت]] جانی و [[مالی]] و [[رضایت]] خاطر [[معنوی]] انسان توأم باشد.		گفتنی است عمران مورد نظر [[اسلام]] تنها دارای بعد مادی و [[اقتصادی]] نیست، بلکه برای عمران، ابعاد مختلفی در نظر گرفته شده است. بر این اساس، زمین آنگاه آباد است که رشد و افزایش [[ثروت]] و امکانات رفاهی [[انسان‌ها]] همراه با [[آرامش]] و [[آسایش]] آنان باشد. زمین آنگاه آباد است که [[رفاه]] و آسایش مادی بشر با [[آرامش روحی]] و [[فکری]]، [[وحدت]] و [[همدلی]]، [[روابط]] سالم [[انسانی]]، [[امنیت]] جانی و [[مالی]] و [[رضایت]] خاطر [[معنوی]] انسان توأم باشد.
	برخی از [[آیات]] نیز به وجود نوعی [[رابطه معنوی]] میان [[ایمان به خدا]]، [[بندگی]] و [[طاعت]] [[حق]] و [[نزول]] [[برکات]] مادی و معنوی بر انسان‌ها که متضمن آبادی زمین نیز هست، توجه داده است. [[قرآن کریم]] در [[آیه]] ۹۶ [[سوره اعراف]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌ورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکت‌هایی می‌گشودیم.».. سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.		برخی از [[آیات]] نیز به وجود نوعی [[رابطه معنوی]] میان [[ایمان به خدا]]، [[بندگی]] و [[طاعت]] [[حق]] و [[نزول]] [[برکات]] مادی و معنوی بر انسان‌ها که متضمن آبادی زمین نیز هست، توجه داده است. [[قرآن کریم]] در [[آیه]] ۹۶ [[سوره اعراف]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌ورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکت‌هایی می‌گشودیم.».. سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.
	نکته پایانی اینکه عمران و [[آبادانی زمین]] نه [[هدف]] نهایی از [[خلقت انسان]] که یک هدف متوسط است. هدف نهایی از [[خلقت]]، دست یافتن به [[کمالات]] [[روحی]] و معنوی. استکمال [[نفسانی]]، [[تقرب به خداوند]] و جلب [[رضوان الهی]] است و هر عاملی که این [[هدف متعالی]] را مخدوش کند، فاقد اعتبار و [[ارزش دینی]] است<ref>برای آگاهی بیشتر از موضع اسلام در این خصوص، ر.ک: [[عبدالله جوادی آملی\|جوادی آملی، عبدالله]]، اسلام و محیط زیست، ص۲۷، ۲۶، ۲۳۳ و ۲۶۴.</ref>.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۴۱۶.</ref>		نکته پایانی اینکه عمران و [[آبادانی زمین]] نه [[هدف]] نهایی از [[خلقت انسان]] که یک هدف متوسط است. هدف نهایی از [[خلقت]]، دست یافتن به [[کمالات]] [[روحی]] و معنوی. استکمال [[نفسانی]]، [[تقرب به خداوند]] و جلب [[رضوان الهی]] است و هر عاملی که این [[هدف متعالی]] را مخدوش کند، فاقد اعتبار و [[ارزش دینی]] است<ref>برای آگاهی بیشتر از موضع اسلام در این خصوص، ر.ک: [[عبدالله جوادی آملی\|جوادی آملی، عبدالله]]، اسلام و محیط زیست، ص۲۷، ۲۶، ۲۳۳ و ۲۶۴.</ref><ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۴۱۶.</ref>

	==[[آیات]] [[قرآنی]] مرتبط==		==[[آیات]] [[قرآنی]] مرتبط==
	# [[عمران]] و [[آبادانی زمین]]؛ [[مأموریت]] [[انسان]]: {{متن قرآن\|هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا}}<ref>«او شما را از زمین پدیدار کرد و شما را در آن به آبادانی گمارد» سوره هود، آیه ۶۱.</ref>.		# [[عمران]] و [[آبادانی زمین]]؛ [[مأموریت]] [[انسان]]: {{متن قرآن\|هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا}}<ref>«او شما را از زمین پدیدار کرد و شما را در آن به آبادانی گمارد» سوره هود، آیه ۶۱.</ref>.
	#رام ساختن [[زمین]] برای تسهیل [[آبادانی]] و بهره‌برداری: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ}}<ref>«اوست که زمین را برای شما رام کرد، بر شانه‌های آن گام نهید و از روزی او بخورید و رستاخیز به سوی اوست» سوره ملک، آیه ۱۵.</ref>.		#رام ساختن [[زمین]] برای تسهیل [[آبادانی]] و بهره‌برداری: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ}}<ref>«اوست که زمین را برای شما رام کرد، بر شانه‌های آن گام نهید و از روزی او بخورید و رستاخیز به سوی اوست» سوره ملک، آیه ۱۵.</ref>.
	#مسخر قرار دادن همه امکانات زمین و [[آسمان]] برای انسان: {{متن قرآن\|وَسَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ}}<ref>«و آنچه را در آسمان‌ها و در زمین است که همه از اوست برای شما رام کرد» سوره جاثیه، آیه ۱۳.</ref>.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۴۱۶.</ref>		#مسخر قرار دادن همه امکانات زمین و [[آسمان]] برای انسان: {{متن قرآن\|وَسَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ}}<ref>«و آنچه را در آسمان‌ها و در زمین است که همه از اوست برای شما رام کرد» سوره جاثیه، آیه ۱۳.</ref><ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۴۱۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Hosein: جایگزینی متن - '\{\{امامت\}\}↵\{\{مدخل مرتبط' به '{{مدخل مرتبط'

2022-07-09T16:14:03Z

جایگزینی متن - '\{\{امامت\}\}↵\{\{مدخل مرتبط' به '{{مدخل مرتبط'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = آبادانی		\| موضوع مرتبط = آبادانی