آثار افزایش علم معصوم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - '“' به '«'

2023-12-14T20:32:07Z

جایگزینی متن - '“' به '«'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۰۲
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	# [[اثبات امامت]] در حال انجام: رخداد [[ازدیاد علم امام]] در [[شب قدر]]، [[امامت]] فعلیه و در حال انجام امام زنده، [[حضرت حجت بن الحسن]] {{ع}} را به [[اثبات]] می‌رساند. ایشان امام مُتصرِّف در حوزه امامتی خود می‌باشند؛ زیرا امامت، به عنوان [[جانشینی]] [[رسول الله]] {{صل}}، به معنای [[حاکم]] [[سیاسی]] نیست، بلکه [[تدبیر]] [[نظام]] خلایق را که خداوند در شب قدر مقدر می‌گرداند، [[فرشتگان]] نزد [[امام عصر]] می‌آورند و ایشان به عنوان [[جانشین پیامبر اکرم]] {{صل}}، باید این تقدیرات را دریافت کند و سپس با شیوه [[مدیریت]] پنهان، به [[اجرا]] درآورد. روشن است این چنین امامتی، ایستا و اسمی نمی‌باشد، بلکه امامت درحال انجام است. برخی برای تبیین دیدگاه‌های [[اعتقادی]]، از مسئله افزایش علم امام بهره جسته‌اند که صَرف نظر از ارزیابی، عبارت‌اند از:		# [[اثبات امامت]] در حال انجام: رخداد [[ازدیاد علم امام]] در [[شب قدر]]، [[امامت]] فعلیه و در حال انجام امام زنده، [[حضرت حجت بن الحسن]] {{ع}} را به [[اثبات]] می‌رساند. ایشان امام مُتصرِّف در حوزه امامتی خود می‌باشند؛ زیرا امامت، به عنوان [[جانشینی]] [[رسول الله]] {{صل}}، به معنای [[حاکم]] [[سیاسی]] نیست، بلکه [[تدبیر]] [[نظام]] خلایق را که خداوند در شب قدر مقدر می‌گرداند، [[فرشتگان]] نزد [[امام عصر]] می‌آورند و ایشان به عنوان [[جانشین پیامبر اکرم]] {{صل}}، باید این تقدیرات را دریافت کند و سپس با شیوه [[مدیریت]] پنهان، به [[اجرا]] درآورد. روشن است این چنین امامتی، ایستا و اسمی نمی‌باشد، بلکه امامت درحال انجام است. برخی برای تبیین دیدگاه‌های [[اعتقادی]]، از مسئله افزایش علم امام بهره جسته‌اند که صَرف نظر از ارزیابی، عبارت‌اند از:
	# دیدگاه افزایش [[کمالات]] [[اهل بیت]] {{عم}} به سبب [[درود فرستادن]] بر آنان: درباره اینکه آیا [[صلوات بر پیامبر]] و [[ائمه اطهار]] {{عم}}، به آنان نفعی می‌بخشد و سبب ارتقای [[درجه]] آنان می‌گردد یا فقط به [[درود]] فرستنده فایده می‌رساند، بین [[عالمان]] [[اختلاف]] وجود دارد. [[مرحوم مجلسی]] و برخی دیگر بر این باورند که هرچند [[مقامات]] اهل بیت {{عم}} بسیار والا است، اما در مقایسه با ذات احدیت بسیار ناچیز است. پس [[استعداد]] ارتقا به درجات بالاتر را دارند. یکی از مستندات این دیدگاه [[احادیث]] افزایش علم امام است<ref>مجلسی، محمدباقر، مرآة العقول، ج۱۲، ص۱۱۲-۱۱۳؛ خویی، حبیب الله، منهاج البراعة، ج۵، ص۲۹۰.</ref>.		# دیدگاه افزایش [[کمالات]] [[اهل بیت]] {{عم}} به سبب [[درود فرستادن]] بر آنان: درباره اینکه آیا [[صلوات بر پیامبر]] و [[ائمه اطهار]] {{عم}}، به آنان نفعی می‌بخشد و سبب ارتقای [[درجه]] آنان می‌گردد یا فقط به [[درود]] فرستنده فایده می‌رساند، بین [[عالمان]] [[اختلاف]] وجود دارد. [[مرحوم مجلسی]] و برخی دیگر بر این باورند که هرچند [[مقامات]] اهل بیت {{عم}} بسیار والا است، اما در مقایسه با ذات احدیت بسیار ناچیز است. پس [[استعداد]] ارتقا به درجات بالاتر را دارند. یکی از مستندات این دیدگاه [[احادیث]] افزایش علم امام است<ref>مجلسی، محمدباقر، مرآة العقول، ج۱۲، ص۱۱۲-۱۱۳؛ خویی، حبیب الله، منهاج البراعة، ج۵، ص۲۹۰.</ref>.
	# دیدگاه دوگانه محوری ارتباط [[قرآن]] و [[سنت]]: برخی درباره چگونگی تعامل و ارتباط قرآن و سنت، چهار دیدگاه مطرح کرده‌اند<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۱۹۳.</ref>. یکی از آنها که با عنوان ~~“دیدگاه~~ دوگانه محوری” مطرح شده، سنت را به عنوان منبعی مستقل و در عرض [[قرآن]] معرفی می‌کند و بیان می‌دارد: [[سنت]] به طُرُق گوناگون ایفای نقش می‌کند. سنت هم می‌تواند نقش تبیینی داشته باشد، و هم می‌تواند با آوردن مطالبی تازه، نقش نوگستری را ایفا کند<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۲۷۹.</ref>. ایشان [[احادیث]] [[افزایش علم امام]] را به عنوان یکی از مستندات [[روایی]] این نظریه مطرح کرده‌اند<ref>در تقریر استدلال چنین می‌فرمایند: «پیدا است اگر همه آن‌چه که ائمه باید بدانند در قرآن آمده باشد و همه پرسش‌های دینی در این کتاب آسمانی منعکس شده باشد، پایان‌پذیری علم آنان و نیز عروج روحشان به آسمان برای افزایش دانش معنا نخواهد داشت» نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۳۱۹، ۶۰۲. با واژه «پایان‌پذیری» در گفتار نویسنده (نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۳۱۸، ۵۶۲، ۶۰۲) همراه نیستیم؛ چراکه این روایات نه تنها ناظر به پایان‌پذیری دانش اهل بیت {{عم}} نیست، بلکه ناظر به پایان‌ناپذیری آن است. البته قطعاً نویسنده فاضل منظورشان اتمام علم اهل بیت {{عم}} نبوده است و اشکال ما تنها در واژه‌پردازی است.</ref>. نیز در این [[نظریه]] احادیث یادشده، شاهدی بر توگستری [[روایات]] در عرصه راهنما‌شناسی برشمرده شده است<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۵۶۰-۵۶۱. با توجه به فصل اول این نوشتار: «افزایش علم امام از منظر قرآن»، به سختی می‌توان نوگستری یادشده را از طریق احادیث ازدیاد علم امام پذیرفت.</ref>.		# دیدگاه دوگانه محوری ارتباط [[قرآن]] و [[سنت]]: برخی درباره چگونگی تعامل و ارتباط قرآن و سنت، چهار دیدگاه مطرح کرده‌اند<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۱۹۳.</ref>. یکی از آنها که با عنوان «دیدگاه دوگانه محوری” مطرح شده، سنت را به عنوان منبعی مستقل و در عرض [[قرآن]] معرفی می‌کند و بیان می‌دارد: [[سنت]] به طُرُق گوناگون ایفای نقش می‌کند. سنت هم می‌تواند نقش تبیینی داشته باشد، و هم می‌تواند با آوردن مطالبی تازه، نقش نوگستری را ایفا کند<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۲۷۹.</ref>. ایشان [[احادیث]] [[افزایش علم امام]] را به عنوان یکی از مستندات [[روایی]] این نظریه مطرح کرده‌اند<ref>در تقریر استدلال چنین می‌فرمایند: «پیدا است اگر همه آن‌چه که ائمه باید بدانند در قرآن آمده باشد و همه پرسش‌های دینی در این کتاب آسمانی منعکس شده باشد، پایان‌پذیری علم آنان و نیز عروج روحشان به آسمان برای افزایش دانش معنا نخواهد داشت» نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۳۱۹، ۶۰۲. با واژه «پایان‌پذیری» در گفتار نویسنده (نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۳۱۸، ۵۶۲، ۶۰۲) همراه نیستیم؛ چراکه این روایات نه تنها ناظر به پایان‌پذیری دانش اهل بیت {{عم}} نیست، بلکه ناظر به پایان‌ناپذیری آن است. البته قطعاً نویسنده فاضل منظورشان اتمام علم اهل بیت {{عم}} نبوده است و اشکال ما تنها در واژه‌پردازی است.</ref>. نیز در این [[نظریه]] احادیث یادشده، شاهدی بر توگستری [[روایات]] در عرصه راهنما‌شناسی برشمرده شده است<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۵۶۰-۵۶۱. با توجه به فصل اول این نوشتار: «افزایش علم امام از منظر قرآن»، به سختی می‌توان نوگستری یادشده را از طریق احادیث ازدیاد علم امام پذیرفت.</ref>.
	# دیدگاه تام نبودن [[علوم ائمه]]: برخی افزایش علم امام را شاهدی بر [[محدودیت علم]] [[امام]] قلمداد کرده‌اند و در تشریح تام بودن نوشته‌اند: تام بودن [[علم امام]] بدین معنا است که هیچ دانشی نیست که برای غیرخداوند ممکن باشد و امام نسبت به آن [[آگاه]] نباشد. بنابراین دیدگاه امام به تمام [[علوم]] و جزئیات حوادث [[جهان]] و در تمام زمان‌ها در محدوده قابل [[تصور]] برای غیرخداوند آگاه است... در مقابل این دیدگاه [[اندیشه]] تام نبودن علوم ائمه می‌باشد که می‌گوید: ضرورتی ندارد که امام به همه امور [[جهان]] به طور جزئی و تفصیلی [[آگاه]] باشد. ریشه این [[اختلاف]]، ظهور متفاوت برخی روایاتی است که در این موضوع نقل شده است<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۶۰.</ref>. آن‌گاه ضمن صحیح خواندن اسناد ~~“احادیث~~ [[ازدیاد علم]] امام”، آنها را به عنوان دومین [[شاهد]] بر نظریه ~~“تام~~ نبودن [[علوم]] ائمه” مطرح نموده‌اند<ref>هاشمی، علی، «علم امام، تام یا محدود»، مشرق موعود، ج۳۲، ص۵۰.</ref>.		# دیدگاه تام نبودن [[علوم ائمه]]: برخی افزایش علم امام را شاهدی بر [[محدودیت علم]] [[امام]] قلمداد کرده‌اند و در تشریح تام بودن نوشته‌اند: تام بودن [[علم امام]] بدین معنا است که هیچ دانشی نیست که برای غیرخداوند ممکن باشد و امام نسبت به آن [[آگاه]] نباشد. بنابراین دیدگاه امام به تمام [[علوم]] و جزئیات حوادث [[جهان]] و در تمام زمان‌ها در محدوده قابل [[تصور]] برای غیرخداوند آگاه است... در مقابل این دیدگاه [[اندیشه]] تام نبودن علوم ائمه می‌باشد که می‌گوید: ضرورتی ندارد که امام به همه امور [[جهان]] به طور جزئی و تفصیلی [[آگاه]] باشد. ریشه این [[اختلاف]]، ظهور متفاوت برخی روایاتی است که در این موضوع نقل شده است<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۶۰.</ref>. آن‌گاه ضمن صحیح خواندن اسناد «احادیث [[ازدیاد علم]] امام”، آنها را به عنوان دومین [[شاهد]] بر نظریه «تام نبودن [[علوم]] ائمه” مطرح نموده‌اند<ref>هاشمی، علی، «علم امام، تام یا محدود»، مشرق موعود، ج۳۲، ص۵۰.</ref>.

	نتیجه آنکه آثار [[افزایش علم امام]] در سه حوزه قابل بررسی است: آثاری که به خود [[امام]] بازگشت دارد، آثاری که به سایر موجودات هستی می‌رسد، و در پایان تأثیراتی است که در نظریه‌های [[علمی]] برجای می‌گذارد.<ref>[[محمد تقی یارمحمدیان\|یارمحمدیان، محمد تقی]]، [[ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت (کتاب)\|ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت]]، ص ۳۳۳.</ref>		نتیجه آنکه آثار [[افزایش علم امام]] در سه حوزه قابل بررسی است: آثاری که به خود [[امام]] بازگشت دارد، آثاری که به سایر موجودات هستی می‌رسد، و در پایان تأثیراتی است که در نظریه‌های [[علمی]] برجای می‌گذارد.<ref>[[محمد تقی یارمحمدیان\|یارمحمدیان، محمد تقی]]، [[ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت (کتاب)\|ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت]]، ص ۳۳۳.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - ' آن‌که ' به ' آنکه '

2022-12-18T11:38:28Z

جایگزینی متن - ' آن‌که ' به ' آنکه '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۰۸
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	# دیدگاه تام نبودن [[علوم ائمه]]: برخی افزایش علم امام را شاهدی بر [[محدودیت علم]] [[امام]] قلمداد کرده‌اند و در تشریح تام بودن نوشته‌اند: تام بودن [[علم امام]] بدین معنا است که هیچ دانشی نیست که برای غیرخداوند ممکن باشد و امام نسبت به آن [[آگاه]] نباشد. بنابراین دیدگاه امام به تمام [[علوم]] و جزئیات حوادث [[جهان]] و در تمام زمان‌ها در محدوده قابل [[تصور]] برای غیرخداوند آگاه است... در مقابل این دیدگاه [[اندیشه]] تام نبودن علوم ائمه می‌باشد که می‌گوید: ضرورتی ندارد که امام به همه امور [[جهان]] به طور جزئی و تفصیلی [[آگاه]] باشد. ریشه این [[اختلاف]]، ظهور متفاوت برخی روایاتی است که در این موضوع نقل شده است<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۶۰.</ref>. آن‌گاه ضمن صحیح خواندن اسناد “احادیث [[ازدیاد علم]] امام”، آنها را به عنوان دومین [[شاهد]] بر نظریه “تام نبودن [[علوم]] ائمه” مطرح نموده‌اند<ref>هاشمی، علی، «علم امام، تام یا محدود»، مشرق موعود، ج۳۲، ص۵۰.</ref>.		# دیدگاه تام نبودن [[علوم ائمه]]: برخی افزایش علم امام را شاهدی بر [[محدودیت علم]] [[امام]] قلمداد کرده‌اند و در تشریح تام بودن نوشته‌اند: تام بودن [[علم امام]] بدین معنا است که هیچ دانشی نیست که برای غیرخداوند ممکن باشد و امام نسبت به آن [[آگاه]] نباشد. بنابراین دیدگاه امام به تمام [[علوم]] و جزئیات حوادث [[جهان]] و در تمام زمان‌ها در محدوده قابل [[تصور]] برای غیرخداوند آگاه است... در مقابل این دیدگاه [[اندیشه]] تام نبودن علوم ائمه می‌باشد که می‌گوید: ضرورتی ندارد که امام به همه امور [[جهان]] به طور جزئی و تفصیلی [[آگاه]] باشد. ریشه این [[اختلاف]]، ظهور متفاوت برخی روایاتی است که در این موضوع نقل شده است<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۶۰.</ref>. آن‌گاه ضمن صحیح خواندن اسناد “احادیث [[ازدیاد علم]] امام”، آنها را به عنوان دومین [[شاهد]] بر نظریه “تام نبودن [[علوم]] ائمه” مطرح نموده‌اند<ref>هاشمی، علی، «علم امام، تام یا محدود»، مشرق موعود، ج۳۲، ص۵۰.</ref>.

	نتیجه ~~آن‌که~~ آثار [[افزایش علم امام]] در سه حوزه قابل بررسی است: آثاری که به خود [[امام]] بازگشت دارد، آثاری که به سایر موجودات هستی می‌رسد، و در پایان تأثیراتی است که در نظریه‌های [[علمی]] برجای می‌گذارد.<ref>[[محمد تقی یارمحمدیان\|یارمحمدیان، محمد تقی]]، [[ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت (کتاب)\|ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت]]، ص ۳۳۳.</ref>		نتیجه آنکه آثار [[افزایش علم امام]] در سه حوزه قابل بررسی است: آثاری که به خود [[امام]] بازگشت دارد، آثاری که به سایر موجودات هستی می‌رسد، و در پایان تأثیراتی است که در نظریه‌های [[علمی]] برجای می‌گذارد.<ref>[[محمد تقی یارمحمدیان\|یارمحمدیان، محمد تقی]]، [[ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت (کتاب)\|ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت]]، ص ۳۳۳.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-09T15:10:39Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T09:37:29Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T06:37:39Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T05:36:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T03:36:50Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۰۶
خط ۴۵:		خط ۴۵:

	[[رده:آثار افزایش علم معصوم]]		[[رده:آثار افزایش علم معصوم]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Wasity: جایگزینی متن - 'ظهور' به 'ظهور'

2022-07-22T05:46:07Z

جایگزینی متن - 'ظهور' به 'ظهور'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۶
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	#دیدگاه افزایش [[کمالات]] [[اهل بیت]]{{عم}} به سبب [[درود فرستادن]] بر آنان: درباره اینکه آیا [[صلوات بر پیامبر]] و [[ائمه اطهار]]{{عم}}، به آنان نفعی می‌بخشد و سبب ارتقای [[درجه]] آنان می‌گردد یا فقط به [[درود]] فرستنده فایده می‌رساند، بین [[عالمان]] [[اختلاف]] وجود دارد. [[مرحوم مجلسی]] و برخی دیگر بر این باورند که هرچند [[مقامات]] اهل بیت{{عم}} بسیار والا است، اما در مقایسه با ذات احدیت بسیار ناچیز است. پس [[استعداد]] ارتقا به درجات بالاتر را دارند. یکی از مستندات این دیدگاه [[احادیث]] افزایش علم امام است<ref>مجلسی، محمدباقر، مرآة العقول، ج۱۲، ص۱۱۲-۱۱۳؛ خویی، حبیب الله، منهاج البراعة، ج۵، ص۲۹۰.</ref>.		#دیدگاه افزایش [[کمالات]] [[اهل بیت]]{{عم}} به سبب [[درود فرستادن]] بر آنان: درباره اینکه آیا [[صلوات بر پیامبر]] و [[ائمه اطهار]]{{عم}}، به آنان نفعی می‌بخشد و سبب ارتقای [[درجه]] آنان می‌گردد یا فقط به [[درود]] فرستنده فایده می‌رساند، بین [[عالمان]] [[اختلاف]] وجود دارد. [[مرحوم مجلسی]] و برخی دیگر بر این باورند که هرچند [[مقامات]] اهل بیت{{عم}} بسیار والا است، اما در مقایسه با ذات احدیت بسیار ناچیز است. پس [[استعداد]] ارتقا به درجات بالاتر را دارند. یکی از مستندات این دیدگاه [[احادیث]] افزایش علم امام است<ref>مجلسی، محمدباقر، مرآة العقول، ج۱۲، ص۱۱۲-۱۱۳؛ خویی، حبیب الله، منهاج البراعة، ج۵، ص۲۹۰.</ref>.
	#دیدگاه دوگانه محوری ارتباط [[قرآن]] و [[سنت]]: برخی درباره چگونگی تعامل و ارتباط قرآن و سنت، چهار دیدگاه مطرح کرده‌اند<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۱۹۳.</ref>. یکی از آنها که با عنوان “دیدگاه دوگانه محوری” مطرح شده، سنت را به عنوان منبعی مستقل و در عرض [[قرآن]] معرفی می‌کند و بیان می‌دارد: [[سنت]] به طُرُق گوناگون ایفای نقش می‌کند. سنت هم می‌تواند نقش تبیینی داشته باشد، و هم می‌تواند با آوردن مطالبی تازه، نقش نوگستری را ایفا کند<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۲۷۹.</ref>. ایشان [[احادیث]] [[افزایش علم امام]] را به عنوان یکی از مستندات [[روایی]] این نظریه مطرح کرده‌اند<ref>در تقریر استدلال چنین می‌فرمایند: «پیدا است اگر همه آن‌چه که ائمه باید بدانند در قرآن آمده باشد و همه پرسش‌های دینی در این کتاب آسمانی منعکس شده باشد، پایان‌پذیری علم آنان و نیز عروج روحشان به آسمان برای افزایش دانش معنا نخواهد داشت» نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۳۱۹، ۶۰۲. با واژه «پایان‌پذیری» در گفتار نویسنده (نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۳۱۸، ۵۶۲، ۶۰۲) همراه نیستیم؛ چراکه این روایات نه تنها ناظر به پایان‌پذیری دانش اهل بیت{{عم}} نیست، بلکه ناظر به پایان‌ناپذیری آن است. البته قطعاً نویسنده فاضل منظورشان اتمام علم اهل بیت{{عم}} نبوده است و اشکال ما تنها در واژه‌پردازی است.</ref>. نیز در این [[نظریه]] احادیث یادشده، شاهدی بر توگستری [[روایات]] در عرصه راهنما‌شناسی برشمرده شده است<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۵۶۰-۵۶۱. با توجه به فصل اول این نوشتار: «افزایش علم امام از منظر قرآن»، به سختی می‌توان نوگستری یادشده را از طریق احادیث ازدیاد علم امام پذیرفت.</ref>.		#دیدگاه دوگانه محوری ارتباط [[قرآن]] و [[سنت]]: برخی درباره چگونگی تعامل و ارتباط قرآن و سنت، چهار دیدگاه مطرح کرده‌اند<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۱۹۳.</ref>. یکی از آنها که با عنوان “دیدگاه دوگانه محوری” مطرح شده، سنت را به عنوان منبعی مستقل و در عرض [[قرآن]] معرفی می‌کند و بیان می‌دارد: [[سنت]] به طُرُق گوناگون ایفای نقش می‌کند. سنت هم می‌تواند نقش تبیینی داشته باشد، و هم می‌تواند با آوردن مطالبی تازه، نقش نوگستری را ایفا کند<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۲۷۹.</ref>. ایشان [[احادیث]] [[افزایش علم امام]] را به عنوان یکی از مستندات [[روایی]] این نظریه مطرح کرده‌اند<ref>در تقریر استدلال چنین می‌فرمایند: «پیدا است اگر همه آن‌چه که ائمه باید بدانند در قرآن آمده باشد و همه پرسش‌های دینی در این کتاب آسمانی منعکس شده باشد، پایان‌پذیری علم آنان و نیز عروج روحشان به آسمان برای افزایش دانش معنا نخواهد داشت» نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۳۱۹، ۶۰۲. با واژه «پایان‌پذیری» در گفتار نویسنده (نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۳۱۸، ۵۶۲، ۶۰۲) همراه نیستیم؛ چراکه این روایات نه تنها ناظر به پایان‌پذیری دانش اهل بیت{{عم}} نیست، بلکه ناظر به پایان‌ناپذیری آن است. البته قطعاً نویسنده فاضل منظورشان اتمام علم اهل بیت{{عم}} نبوده است و اشکال ما تنها در واژه‌پردازی است.</ref>. نیز در این [[نظریه]] احادیث یادشده، شاهدی بر توگستری [[روایات]] در عرصه راهنما‌شناسی برشمرده شده است<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۵۶۰-۵۶۱. با توجه به فصل اول این نوشتار: «افزایش علم امام از منظر قرآن»، به سختی می‌توان نوگستری یادشده را از طریق احادیث ازدیاد علم امام پذیرفت.</ref>.
	#دیدگاه تام نبودن [[علوم ائمه]]: برخی افزایش علم امام را شاهدی بر [[محدودیت علم]] [[امام]] قلمداد کرده‌اند و در تشریح تام بودن نوشته‌اند: تام بودن [[علم امام]] بدین معنا است که هیچ دانشی نیست که برای غیرخداوند ممکن باشد و امام نسبت به آن [[آگاه]] نباشد. بنابراین دیدگاه امام به تمام [[علوم]] و جزئیات حوادث [[جهان]] و در تمام زمان‌ها در محدوده قابل [[تصور]] برای غیرخداوند آگاه است... در مقابل این دیدگاه [[اندیشه]] تام نبودن علوم ائمه می‌باشد که می‌گوید: ضرورتی ندارد که امام به همه امور [[جهان]] به طور جزئی و تفصیلی [[آگاه]] باشد. ریشه این [[اختلاف]]، [[ظهور]] متفاوت برخی روایاتی است که در این موضوع نقل شده است<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۶۰.</ref>. آن‌گاه ضمن صحیح خواندن اسناد “احادیث [[ازدیاد علم]] امام”، آنها را به عنوان دومین [[شاهد]] بر نظریه “تام نبودن [[علوم]] ائمه” مطرح نموده‌اند<ref>هاشمی، علی، «علم امام، تام یا محدود»، مشرق موعود، ج۳۲، ص۵۰.</ref>.		#دیدگاه تام نبودن [[علوم ائمه]]: برخی افزایش علم امام را شاهدی بر [[محدودیت علم]] [[امام]] قلمداد کرده‌اند و در تشریح تام بودن نوشته‌اند: تام بودن [[علم امام]] بدین معنا است که هیچ دانشی نیست که برای غیرخداوند ممکن باشد و امام نسبت به آن [[آگاه]] نباشد. بنابراین دیدگاه امام به تمام [[علوم]] و جزئیات حوادث [[جهان]] و در تمام زمان‌ها در محدوده قابل [[تصور]] برای غیرخداوند آگاه است... در مقابل این دیدگاه [[اندیشه]] تام نبودن علوم ائمه می‌باشد که می‌گوید: ضرورتی ندارد که امام به همه امور [[جهان]] به طور جزئی و تفصیلی [[آگاه]] باشد. ریشه این [[اختلاف]]، ظهور متفاوت برخی روایاتی است که در این موضوع نقل شده است<ref>نصیری، علی، رابطه متقابل کتاب و سنت، ص۶۰.</ref>. آن‌گاه ضمن صحیح خواندن اسناد “احادیث [[ازدیاد علم]] امام”، آنها را به عنوان دومین [[شاهد]] بر نظریه “تام نبودن [[علوم]] ائمه” مطرح نموده‌اند<ref>هاشمی، علی، «علم امام، تام یا محدود»، مشرق موعود، ج۳۲، ص۵۰.</ref>.

	نتیجه آن‌که آثار [[افزایش علم امام]] در سه حوزه قابل بررسی است: آثاری که به خود [[امام]] بازگشت دارد، آثاری که به سایر موجودات هستی می‌رسد، و در پایان تأثیراتی است که در نظریه‌های [[علمی]] برجای می‌گذارد.<ref>[[محمد تقی یارمحمدیان\|یارمحمدیان، محمد تقی]]، [[ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت (کتاب)\|ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت]]، ص ۳۳۳.</ref>		نتیجه آن‌که آثار [[افزایش علم امام]] در سه حوزه قابل بررسی است: آثاری که به خود [[امام]] بازگشت دارد، آثاری که به سایر موجودات هستی می‌رسد، و در پایان تأثیراتی است که در نظریه‌های [[علمی]] برجای می‌گذارد.<ref>[[محمد تقی یارمحمدیان\|یارمحمدیان، محمد تقی]]، [[ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت (کتاب)\|ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت]]، ص ۳۳۳.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T20:30:46Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

نمایش تغییرات

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:18:21Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۸
خط ۳۱:		خط ۳۱:

	نتیجه آن‌که آثار [[افزایش علم امام]] در سه حوزه قابل بررسی است: آثاری که به خود [[امام]] بازگشت دارد، آثاری که به سایر موجودات هستی می‌رسد، و در پایان تأثیراتی است که در نظریه‌های [[علمی]] برجای می‌گذارد.<ref>[[محمد تقی یارمحمدیان\|یارمحمدیان، محمد تقی]]، [[ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت (کتاب)\|ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت]]، ص ۳۳۳.</ref>		نتیجه آن‌که آثار [[افزایش علم امام]] در سه حوزه قابل بررسی است: آثاری که به خود [[امام]] بازگشت دارد، آثاری که به سایر موجودات هستی می‌رسد، و در پایان تأثیراتی است که در نظریه‌های [[علمی]] برجای می‌گذارد.<ref>[[محمد تقی یارمحمدیان\|یارمحمدیان، محمد تقی]]، [[ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت (کتاب)\|ازدیاد علم امام از دیدگاه کتاب و سنت]]، ص ۳۳۳.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	==پرسش مستقیم==		==پرسش مستقیم==