آثار و برکات قیام امام مهدی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-09-14T09:31:26Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۱
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	# '''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]] {{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.		# '''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]] {{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.
	# '''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]] {{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن حضرت حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.		# '''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]] {{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن حضرت حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.
	# '''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از حضرت [[ابو الحسن]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ {{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]] {{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن حضرت در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]] {{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ~~ج۳،~~ ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.		# '''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از حضرت [[ابو الحسن]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ {{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]] {{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن حضرت در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]] {{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت ج۳]]، ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.

	== پرسش‌‌های وابسته ==		== پرسش‌‌های وابسته ==

Bahmani در ‏۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۵

2023-03-04T11:35:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۵
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	برخی [[آثار ~~قیام امام مهدی\|آثار]]~~ و [[~~برکات~~ قیام امام مهدی]] {{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی {{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.		برخی آثار و برکات [[قیام امام مهدی]] {{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی {{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.
	# '''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]] {{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ {{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] {{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]] {{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ {{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.		# '''نابودی باطل:''' [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و شیطنت و نابودی باطل است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه برانگیخته شدن [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، نابودی باطل بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]] {{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ {{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] {{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]] {{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ {{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.
	# '''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]] {{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ {{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]] {{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ {{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]] {{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.		# '''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]] {{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن حضرت در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ {{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]] {{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ {{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]] {{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.
	# '''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]] {{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.		# '''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]] {{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.
	# '''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]] {{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.		# '''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]] {{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن حضرت حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.
	# '''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از [[حضرت]] [[ابو الحسن]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ {{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ"}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]] {{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ"}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق"}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]] {{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.		# '''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از حضرت [[ابو الحسن]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ {{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]] {{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن حضرت در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]] {{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.

	== پرسش‌‌های وابسته ==		== پرسش‌‌های وابسته ==

Bahmani در ‏۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۲

2023-03-04T11:32:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{~~مهدویت~~}}		{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = قیام امام مهدی
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
			برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]] {{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی {{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.
	* برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]] {{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی {{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.
	# '''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]] {{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ {{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] {{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]] {{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ {{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.		# '''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]] {{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ {{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] {{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]] {{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ {{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.
	# '''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]] {{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ {{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]] {{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ {{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]] {{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.		# '''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]] {{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ {{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]] {{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ {{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]] {{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.
خط ۱۲:		خط ۱۶:
	== پرسش‌‌های وابسته ==		== پرسش‌‌های وابسته ==
	* [[آثار قیام امام مهدی چیست؟ (پرسش)]]		* [[آثار قیام امام مهدی چیست؟ (پرسش)]]



	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:136865.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت ج۳''']]		# [[پرونده:136865.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت ج۳''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}' به ''

2022-09-03T05:03:39Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۳
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	* [[آثار قیام امام مهدی چیست؟ (پرسش)]]		* [[آثار قیام امام مهدی چیست؟ (پرسش)]]

	~~== جستارهای وابسته ==~~
	~~{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}~~

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T09:43:31Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۳
خط ۳:		خط ۳:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==

	* برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]]{{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی{{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.		* برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]] {{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی {{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.
	#'''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ{{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]]{{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ{{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.		# '''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]] {{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ {{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] {{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]] {{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ {{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.
	#'''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]]{{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ{{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ{{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]]{{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.		# '''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]] {{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ {{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]] {{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ {{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]] {{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.
	#'''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]]{{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.		# '''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]] {{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.
	#'''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]]{{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.		# '''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]] {{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.
	#'''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از [[حضرت]] [[ابو الحسن]]{{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ{{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ"}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]]{{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ"}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق"}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]]{{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.		# '''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از [[حضرت]] [[ابو الحسن]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ {{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ"}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]] {{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ"}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق"}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]] {{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.

	== پرسش‌‌های وابسته ==		== پرسش‌‌های وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T06:40:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==

	*برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]]{{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی{{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.		* برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]]{{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی{{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.
	#'''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ{{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]]{{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ{{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.		#'''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ{{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]]{{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ{{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.
	#'''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]]{{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ{{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ{{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]]{{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان.اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.		#'''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]]{{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ{{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ{{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]]{{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.
	#'''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]]{{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.		#'''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]]{{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.
	#'''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]]{{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.		#'''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]]{{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.
	#'''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از [[حضرت]] [[ابو الحسن]]{{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ{{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ"}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]]{{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛[به چه معناست؟] آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ"}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق"}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]]{{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ~~ج۳ ،~~ ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.		#'''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از [[حضرت]] [[ابو الحسن]]{{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ{{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ"}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]]{{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ"}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق"}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]]{{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.

	==پرسش‌‌های وابسته==		== پرسش‌‌های وابسته ==
	* [[آثار قیام امام مهدی چیست؟ (پرسش)]]		* [[آثار قیام امام مهدی چیست؟ (پرسش)]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T03:37:22Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۰۷
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	[[رده:قیام امام مهدی]]		[[رده:قیام امام مهدی]]
	[[رده:مدخل درسنامه مهدویت]]		[[رده:مدخل درسنامه مهدویت]]

	~~[[رده:مدخل]]~~

Wasity: جایگزینی متن - 'ظهور' به 'ظهور'

2022-07-22T05:46:01Z

جایگزینی متن - 'ظهور' به 'ظهور'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۶
خط ۵:		خط ۵:
	*برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]]{{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی{{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.		*برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]]{{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی{{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.
	#'''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ{{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]]{{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ{{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.		#'''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ{{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]]{{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ{{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.
	#'''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]]{{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ{{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ{{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]]{{ع}} [[ظهور]] کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان.اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.		#'''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]]{{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ{{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ{{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]]{{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان.اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.
	#'''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]]{{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.		#'''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]]{{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.
	#'''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]]{{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.		#'''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]]{{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.

Hosein: جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} [[رده:' به '== پانویس == {{پانویس}} [[رده:'

2022-05-31T05:25:42Z

جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} [[رده:' به '== پانویس == {{پانویس}} [[رده:'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۵
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:قیام امام مهدی]]		[[رده:قیام امام مهدی]]
	[[رده:مدخل درسنامه مهدویت]]		[[رده:مدخل درسنامه مهدویت]]

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Hosein: جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} ' به '== پانویس == {{پانویس}} '

2022-05-31T05:18:09Z

جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} ' به '== پانویس == {{پانویس}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۸
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}


	[[رده:قیام امام مهدی]]		[[رده:قیام امام مهدی]]
	[[رده:مدخل درسنامه مهدویت]]		[[رده:مدخل درسنامه مهدویت]]

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۵
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	برخی [[آثار ~~قیام امام مهدی\|آثار]]~~ و [[~~برکات~~ قیام امام مهدی]] {{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی {{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.		برخی آثار و برکات [[قیام امام مهدی]] {{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی {{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.
	# '''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]] {{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ {{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] {{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]] {{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ {{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.		# '''نابودی باطل:''' [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و شیطنت و نابودی باطل است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه برانگیخته شدن [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، نابودی باطل بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]] {{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ {{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] {{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]] {{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ {{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.
	# '''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]] {{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ {{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]] {{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ {{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]] {{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.		# '''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]] {{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن حضرت در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ {{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]] {{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ {{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]] {{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.
	# '''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]] {{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.		# '''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]] {{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.
	# '''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]] {{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.		# '''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]] {{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن حضرت حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.
	# '''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از [[حضرت]] [[ابو الحسن]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ {{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ"}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]] {{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ"}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق"}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]] {{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.		# '''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از حضرت [[ابو الحسن]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ {{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]] {{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن حضرت در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]] {{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.

	== پرسش‌‌های وابسته ==		== پرسش‌‌های وابسته ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۳
خط ۳:		خط ۳:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==

	* برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]]{{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی{{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.		* برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]] {{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی {{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.
	#'''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ{{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]]{{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ{{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.		# '''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]] {{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ {{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] {{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]] {{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ {{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.
	#'''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]]{{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ{{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ{{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]]{{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.		# '''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]] {{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ {{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]] {{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ {{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]] {{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان. اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.
	#'''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]]{{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.		# '''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]] {{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.
	#'''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]]{{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.		# '''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]] {{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.
	#'''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از [[حضرت]] [[ابو الحسن]]{{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ{{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ"}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]]{{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ"}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق"}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]]{{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.		# '''[[غلبه]] [[اسلام]] بر دیگر [[ادیان]]:''' [[محمد بن فضیل]] گوید: از [[حضرت]] [[ابو الحسن]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}<ref>"می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند و حال آنکه خدا گر چه کافران را ناخوش افتد نور خود را کامل خواهد گردانید": صف، آیه ۸.</ref>؛ پرسیدم، [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا وَلَایَهَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ {{ع}} بِأَفْوَاهِهِمْ"}}؛ می‌خواهند [[ولایت]] [[امیر المؤمنین]] {{ع}} را با پف دهانشان خاموش کنند. گفتم: (وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ)؛ [به چه معناست؟] آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"وَ اللهُ مُتِم الْإِمَامَهِ لِقَوْلِهِ عَز وَ جَل الذِینَ {{متن قرآن\|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنزَلْنَا}}<ref>تغابن، آیه۸.</ref> فَالنورُ هُوَ الْإِمَامُ"}}؛ [[خدا]] تمام کننده [[امامت]] است، به [[دلیل]] قول خدای عز و جل "کسانی که به [[خدا]] و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم [[ایمان]] آورند"، پس [[نور]] همان [[امام]] است. گفتم: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ}}<ref>"اوست خدائی که رسول خود را به هدایت و دین حق فرستاده است": توبه، آیه۳۳.</ref>؛ [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"هُوَ الذِی أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلَایَهِ لِوَصِیهِ وَ الْوَلَایَهُ هِیَ دِینُ الْحَق"}}؛ یعنی اوست که رسولش را به [[ولایت]] وصی‌اش امر کرد و [[ولایت]] همان [[دین حق]] است. گفتم: {{متن قرآن\|لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}؛ [به چه معناست؟] [[امام]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|یُظْهِرُهُ عَلَی جَمِیعِ الْأَدْیَانِ عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ یَقُولُ اللهُ وَ اللهُ مُتِم نُورِهِ وَلَایَهِ الْقَائِمِ}}{{متن قرآن\|وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}}؛ آن را در زمان [[قیام قائم]] بر همه دینها [[غلبه]] دهد، [[خدا]] می‌فرماید: "و [[خدا]] تمام کننده [[نور]] خود است"، یعنی [[ولایت]] [[قائم]]، "اگر چه [[کافران]] نخواهند". عرض کردم: این تنزیل است؟ [[امام]] {{ع}}فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن [[تأویل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۳۲، ح۹۱.</ref>. البته افزون بر آنچه یاد شد در برخی [[روایات]] به مواردی اشاره شده است که در محل خود بدان می‌پردازیم<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۱۷۶-۱۷۸.</ref>.

	== پرسش‌‌های وابسته ==		== پرسش‌‌های وابسته ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۶
خط ۵:		خط ۵:
	*برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]]{{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی{{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.		*برخی [[آثار قیام امام مهدی\|آثار]] و [[برکات قیام امام مهدی]]{{ع}}<ref>البته ممکن است برخی این آثار، با آثار برپایی حکومت جهانی حضرت مهدی{{ع}} یکسان باشند که در جلد پایانی از این مجموعه به طور مفصل بدان می‌پردازیم.</ref>.
	#'''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ{{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]]{{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ{{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.		#'''[[نابودی باطل]]:''' [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} بر اساس [[حق]] و [[حق‌گرایی]] بوده و مهم‌ترین [[هدف]] آن، برپاداشتن [[حق]]، [[غلبه]] دادن [[نور]] بر [[تاریکی]]، برداشتن [[شرارت]] و [[شیطنت]] و [[نابودی باطل]] است. در آیاتی از [[قرآن]] که به حادثه [[برانگیخته شدن]] [[حجت الهی]] در پایان دوران اشاره شده، [[نابودی باطل]] بزرگ‌ترین اثر و [[برکت]] آن دانسته است. [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن\|جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>"و بگو: "حق آمد و باطل نابود شد. آری، باطل همواره نابودشدنی است": اسراء، آیه ۸۱.</ref>؛ فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ الْقَائِمُ{{ع}} ذَهَبَتْ دَوْلَهُ الْبَاطِلِ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۸۷، ح۴۳۲.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[دولت]] [[باطل]] از میان می‌رود. همچنین در [[تفسیر قمی]] از [[امام باقر]]{{ع}} ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى}}<ref>"سوگند به روز چون جلوه گری آغازد": لیل، آیه ۲.</ref>؛ [[نقل]] شده که فرمود: {{متن حدیث\|"النهَارُ هُوَ الْقَائِمُ مِنا أَهْلَ الْبَیْتِ{{ع}} إِذَا قَامَ غَلَبَ دَوْلَهَ الْبَاطِلِ"}}<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۲، ص۴۲۵.</ref>؛ "روز"، [[قائم]] از ما [[اهل بیت]] است که چون [[قیام]] کند، بر [[دولت]] [[باطل]] پیروز گردد.
	#'''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]]{{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ{{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ{{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]]{{ع}} [[ظهور]] کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان.اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.		#'''نابودی [[مشرکان]] و [[کافران]]:''' [[زراره]] می‌گوید: از [[امام باقر]]{{ع}} از [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً}}<ref>"و همگی با مشرکان بجنگید، چنان که آنان همگی با شما می‌جنگند".</ref>؛ پرسیدند؛ آن [[حضرت]] در پاسخ فرمود: {{متن حدیث\|"إِنهُ لَمْ یَجِئْ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا سَیَرَی مَنْ یُدْرِکُهُ مَا یَکُونُ مِنْ تَأْوِیلِ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیَبْلُغَن دَیْنُ مُحَمدٍ{{صل}} مَا بَلَغَ اللیْلُ حَتی لَا یَکُونَ شِرْکٌ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ"}}؛ موقع [[تأویل]] این [[آیه]] نرسیده است؛ هر کس [[قیام قائم]] ما را [[درک]] کند و او را ببیند، [[تأویل]] آن را می‌بیند. [[دین]] [[محمد]] تا جایی که شب و روز است، گسترش می‌یابد؛ به گونه‌ای که در روی [[زمین]] مشرکی نباشد. [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست کسی که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد، تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند، هر چند مشرکان را ناخوش آید": صف، آیه ۹.</ref>؛ می‌فرماید: {{متن حدیث\|"وَ اللهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتی یَخْرُجَ الْقَائِمُ{{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتی لَوْ کَانَ کَافِرٌ أَوْ مُشْرِکٌ فِی بَطْنِ صَخْرَهٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْهُ"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۰، ح۱۶.</ref>؛ به [[خدا]] [[سوگند]]! [[تأویل]] این [[آیه]] به مرحله [[اجرا]] در نمی‌آید؛ مگر آنکه [[قائم]] ما [[مهدی]]{{ع}} ظهور کند. تمام [[مشرکان]] در روی [[زمین]] محو می‌شوند؛ تا جایی که سنگ به سخن می‌آید و به [[مؤمن]] می‌گوید:‌ای [[مؤمن]]! درون من کافری است، مرا بشکن و او را به [[قتل]] برسان.اینها شمار اندکی از [[روایات]] است که به روشنی سخن از نابودی [[مشرکان]] و [[کفار]] به میان آورده است.
	#'''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]]{{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.		#'''رشد [[خردورزی]] [[بندگان]] [[خداوند]]:''' با [[شناخت]] و [[معرفت]] اصولی است که [[خداوند]]، بهتر [[بندگی]] می‌شود و در نتیجه آن [[انسان]] به رشد و کمال و لقای [[الهی]] دست می‌یابد. [[امام باقر]]{{ع}} درباره یکی از آثار [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَاد فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ"}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۵، ح۲۱.</ref>؛ هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، [[خداوند]] دستش را بر سر [[بندگان]] گذاشته، اندیشه‌های ایشان جمع و [[اخلاق]] آنها کامل می‌گردد.
	#'''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]]{{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.		#'''برپایی [[عدل و قسط]]:''' در مجموع روایاتی که به اهداف متعالی [[قیام جهانی حضرت مهدی]]{{ع}} اشاره کرده‌اند، از برپاداشت [[عدل و قسط]] فراوان سخن به میان آمده است. [[روایات]] فراوانی با تعبیر {{متن حدیث\|"یمْلأ الارْضَ عَدْلا وَ قِسْطاً"}} به این [[حقیقت]] اشاره کرده است. [[عبدالعظیم حسنی]] گوید: [[امام هادی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|"… وَ مِنْ بَعْدِی ابْنِی الْحَسَنُ فَکَیفَ لِلناسِ بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ قُلْتُ وَ کَیفَ ذَلِکَ قَالَ لانهُ لایرَی شَخْصُهُ وَ لا یحِل ذِکْرُهُ بِاسْمِهِ حَتی یخْرُجَ فَیمْلا الارْضَ قِسْطاً وَ عَدْلا…"}}<ref>صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۷۹، ح۱.</ref>؛ … پس از من، پسرم [[حسن]] است و [[مردم]]، با [[جانشین]] او چگونه باشند؟ گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: زیرا شخص او را نمی‌بینند و بردن نام او روا نباشد، تا آنکه [[قیام]] کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] نماید…. بنابراین آن [[حضرت]] حرکت خویش را برای [[اقامه عدل]] و [[قسط]] بنیان نهاده و مهم‌ترین اثر [[قیام]] او پر شدن [[زمین]] از [[عدل و داد]] خواهد بود.