آخرت در معارف و سیره علوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۲۸

2023-07-11T04:28:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۸
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = آخرت		\| موضوع مرتبط = آخرت
	\| عنوان مدخل = آخرت		\| عنوان مدخل = آخرت
	\| مداخل مرتبط = [[آخرت در لغت]] - [[آخرت در قرآن]] - [[آخرت در فقه اسلامی]] - [[آخرت در کلام اسلامی]] - [[آخرت در فلسفه اسلامی]] - [[آخرت در معارف دعا و زیارات]] - [[آخرت در معارف و سیره علوی]] - [[آخرت در معارف و سیره فاطمی]] - [[آخرت در معارف و سیره سجادی]] - [[آخرت در معارف و سیره رضوی]] - [[آخرت در معارف و سیره حسینی]] - [[آخرت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[آخرت در لغت]] - [[آخرت در قرآن]] - [[آخرت در حدیث]] - [[آخرت در فقه اسلامی]] - [[آخرت در کلام اسلامی]] - [[آخرت در فلسفه اسلامی]] - [[آخرت در معارف دعا و زیارات]] - [[آخرت در معارف و سیره علوی]] - [[آخرت در معارف و سیره فاطمی]] - [[آخرت در معارف و سیره سجادی]] - [[آخرت در معارف و سیره رضوی]] - [[آخرت در معارف و سیره حسینی]] - [[آخرت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۳

2023-02-05T12:33:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = آخرت		\| موضوع مرتبط = آخرت
	\| عنوان مدخل = آخرت		\| عنوان مدخل = آخرت
	\| مداخل مرتبط = [[آخرت در لغت]] - [[آخرت در قرآن]] - [[آخرت در فقه اسلامی]] - [[آخرت در کلام اسلامی]] - [[آخرت در معارف دعا و زیارات]] - [[آخرت در معارف و سیره علوی]] - [[آخرت در معارف و سیره فاطمی]] - [[آخرت در معارف و سیره سجادی]] - [[آخرت در معارف و سیره رضوی]] - [[آخرت در معارف و سیره حسینی]] - [[آخرت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[آخرت در لغت]] - [[آخرت در قرآن]] - [[آخرت در فقه اسلامی]] - [[آخرت در کلام اسلامی]] - [[آخرت در فلسفه اسلامی]] - [[آخرت در معارف دعا و زیارات]] - [[آخرت در معارف و سیره علوی]] - [[آخرت در معارف و سیره فاطمی]] - [[آخرت در معارف و سیره سجادی]] - [[آخرت در معارف و سیره رضوی]] - [[آخرت در معارف و سیره حسینی]] - [[آخرت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* مصاحبت جسمانی با دنیا */

2023-02-05T07:15:33Z

مصاحبت جسمانی با دنیا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	امام به تمایز [[بینش]] آخرت‌گرایان و مردم (آنان که در عمل برای آخرت اصالتی قائل نیستند)، اشاره می‌کند تا ویژگی آنان را به دست دهد. آری، آنان به این دیدگاه امام [[جامه]] عمل می‌پوشانند که باید از دنیای فانی برای دار باقی توشه برگیرند و یکی از راه‌های توشه گرفتن از دار فنا، استفاده از نعمت‌های [[حلال]] آن است<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده\|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)\| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص۱۳۶.</ref>.		امام به تمایز [[بینش]] آخرت‌گرایان و مردم (آنان که در عمل برای آخرت اصالتی قائل نیستند)، اشاره می‌کند تا ویژگی آنان را به دست دهد. آری، آنان به این دیدگاه امام [[جامه]] عمل می‌پوشانند که باید از دنیای فانی برای دار باقی توشه برگیرند و یکی از راه‌های توشه گرفتن از دار فنا، استفاده از نعمت‌های [[حلال]] آن است<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده\|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)\| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص۱۳۶.</ref>.

	=== [[مصاحبت]] [[جسمانی]] با دنیا ===		=== [[مصاحبت]] جسمانی با دنیا ===
	[[همنشینی]] جسمانی با دنیا از دیگر ویژگی‌های آخرت‌گرایان در سخن [[علوی]] است. امام خطاب به [[کمیل بن زیاد]] فرمود: {{متن حدیث\|وَ صَحِبُوا الدُّنْيَا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلَى يَا كُمَيْلُ أُولَئِكَ خُلَفَاءُ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ وَ الدُّعَاةُ إِلَى دِينِهِ}}<ref>نهج البلاغه، حکمت ۱۴۷.</ref>؛ «و [[همنشین]] دنیایند با تن‌ها، و جان‌هاشان آویزان است در [[ملأ]] اعلا. اینان [[خدا]] را در [[زمین]] او جانشینانند و مردم را به [[دین]] او می‌خوانند».		[[همنشینی]] جسمانی با دنیا از دیگر ویژگی‌های آخرت‌گرایان در سخن [[علوی]] است. امام خطاب به [[کمیل بن زیاد]] فرمود: {{متن حدیث\|وَ صَحِبُوا الدُّنْيَا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلَى يَا كُمَيْلُ أُولَئِكَ خُلَفَاءُ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ وَ الدُّعَاةُ إِلَى دِينِهِ}}<ref>نهج البلاغه، حکمت ۱۴۷.</ref>؛ «و همنشین دنیایند با تن‌ها، و جان‌هاشان آویزان است در [[ملأ]] اعلا. اینان [[خدا]] را در [[زمین]] او جانشینانند و مردم را به [[دین]] او می‌خوانند».

	این سخن حضرت نشان می‌دهد که دنیا در این جا، به معنای [[جهان]] خاکی است که آخرت‌گرایان با [[بدن]]، همنشین آنند؛ ولی نگاهشان به آخرت است. [[اهل]] آخرت با چنین نگرشی، نوعی همنشینی با دنیا را پذیرفته‌اند و تعبیر امام، مصاحبت بدن، یعنی گذران زندگی و اداره [[معیشت]] و... است، نه معاندت و مفارقت که سر از [[ناسازگاری]] بین [[دنیا]] و [[آخرت]] در می‌آورد. بین [[مصاحبت]] [[جسمانی]] و تعلیق به [[ملأ]] اعلا و بین مفارقت جسمانی و به [[زندگی دنیا]] پشت کردن و ترک کار و کسب و [[معیشت]] و [[آخرت‌گرایی]] صرف، تفاوت است<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده\|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)\| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص۱۳۶.</ref>.		این سخن حضرت نشان می‌دهد که دنیا در این جا، به معنای [[جهان]] خاکی است که آخرت‌گرایان با [[بدن]]، همنشین آنند؛ ولی نگاهشان به آخرت است. [[اهل]] آخرت با چنین نگرشی، نوعی همنشینی با دنیا را پذیرفته‌اند و تعبیر امام، مصاحبت بدن، یعنی گذران زندگی و اداره [[معیشت]] و... است، نه معاندت و مفارقت که سر از [[ناسازگاری]] بین [[دنیا]] و [[آخرت]] در می‌آورد. بین [[مصاحبت]] [[جسمانی]] و تعلیق به [[ملأ]] اعلا و بین مفارقت جسمانی و به [[زندگی دنیا]] پشت کردن و ترک کار و کسب و [[معیشت]] و [[آخرت‌گرایی]] صرف، تفاوت است<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده\|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)\| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص۱۳۶.</ref>.

Bahmani در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۱۵

2023-02-05T07:15:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	به نظر می‌رسد که بهترین روش برای دست‌یابی به معنای [[آخرت]] از دید [[امام علی]] {{ع}}، بررسی کاربردهای لفظ آخرت در گفتار او باشد؛ به این جهت، تعدادی از سخنان را بررسی می‌کنیم. [[حضرت]] در [[خطبه شقشقیه]] می‌فرماید:		به نظر می‌رسد که بهترین روش برای دست‌یابی به معنای [[آخرت]] از دید [[امام علی]] {{ع}}، بررسی کاربردهای لفظ آخرت در گفتار او باشد؛ به این جهت، تعدادی از سخنان را بررسی می‌کنیم. حضرت در [[خطبه شقشقیه]] می‌فرماید: گویا [[ناکثین]] و [[مارقین]] و [[قاسطین]] این [[کلام خدا]] را نشنیده‌اند که فرمود: {{متن قرآن\|تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ}}<ref>«آنک سرای واپسین! آن را برای کسانی می‌نهیم که بر آنند تا در روی زمین، نه گردنکشی کنند و نه تباهی؛ و سرانجام (نیکو) از آن پرهیزگاران است» سوره قصص، آیه ۸۳.</ref>؛ آری، به [[خدا]] شنیدند و دانستند؛ ولی [[دنیا]] در دیده آنان [[زیبا]] بود و [[زیور]] آن در چشم‌هایشان خوش‌نما<ref>نهج البلاغه، خطبه ۳، ص۹.</ref>.
	گویا [[ناکثین]] و [[مارقین]] و [[قاسطین]] این [[کلام خدا]] را نشنیده‌اند که فرمود: {{متن قرآن\|تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ}}<ref>«آنک سرای واپسین! آن را برای کسانی می‌نهیم که بر آنند تا در روی زمین، نه گردنکشی کنند و نه تباهی؛ و سرانجام (نیکو) از آن پرهیزگاران است» سوره قصص، آیه ۸۳.</ref>؛ آری، به [[خدا]] شنیدند و دانستند؛ ولی [[دنیا]] در دیده آنان [[زیبا]] بود و [[زیور]] آن در چشم‌هایشان خوش‌نما<ref>نهج البلاغه، خطبه ۳، ص۹.</ref>.

	در این گفتار، آخرت به معنای سرای آخرت به کار رفته است؛ چنان که در گفتارهای دیگری از وی همین معنا برمی آید: «دنیا [[خانه]] [[بلا]]، و آخرت مکان [[پاداش]] و جایگاه بقا است»<ref>شیخ مفید، الامالی، ص۲۶۸؛ بحارالانوار، ج۷۷، ص۳۹۰؛ حرانی، این شعبه، تحف العقول، ص۱۷۹.</ref>؛ «دنیا محل عبوری برای توشه گرفتن و انجام [[اعمال صالح]] و رسیدن به خانه بقا است»<ref>غررالحکم، ح۳۶۹۹.</ref> و «مقصد نهایی پیش روی شما است که این دنیا (عالَم نزدیک) به آن غایب و منزل‌گاه [[ابدی]] ختم می‌شود»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱، ص۲۱.</ref>. [[امیرمؤمنان]] به [[صراحت]] یا اشاره، آخرت را در معنای سرای دیگر به کار برده است. گرچه کاربرد لفظ دنیا از دقت‌های خاصی برخوردار است، از لفظ آخرت و نیز کاربردهای گوناگون آن در گفتار [[امام]]، معنای پیشین روشن می‌شود<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده\|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)\| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص۱۳۲.</ref>.		در این گفتار، آخرت به معنای سرای آخرت به کار رفته است؛ چنان که در گفتارهای دیگری از وی همین معنا برمی آید: «دنیا [[خانه]] [[بلا]]، و آخرت مکان [[پاداش]] و جایگاه بقا است»<ref>شیخ مفید، الامالی، ص۲۶۸؛ بحارالانوار، ج۷۷، ص۳۹۰؛ حرانی، این شعبه، تحف العقول، ص۱۷۹.</ref>؛ «دنیا محل عبوری برای توشه گرفتن و انجام [[اعمال صالح]] و رسیدن به خانه بقا است»<ref>غررالحکم، ح۳۶۹۹.</ref> و «مقصد نهایی پیش روی شما است که این دنیا (عالَم نزدیک) به آن غایب و منزل‌گاه [[ابدی]] ختم می‌شود»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱، ص۲۱.</ref>. [[امیرمؤمنان]] به [[صراحت]] یا اشاره، آخرت را در معنای سرای دیگر به کار برده است. گرچه کاربرد لفظ دنیا از دقت‌های خاصی برخوردار است، از لفظ آخرت و نیز کاربردهای گوناگون آن در گفتار [[امام]]، معنای پیشین روشن می‌شود<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده\|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)\| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص۱۳۲.</ref>.
خط ۴۸:		خط ۴۷:

	== وابستگی دنیا و آخرت ==		== وابستگی دنیا و آخرت ==
	برای هر [[مسلمان]] آخرت‌باور، این [[پرسش]] مطرح است که آیا می‌توان ضمن بهره‌مند شدن از [[نعمت‌های الهی]]، در [[آخرت]] نیز [[سعادتمند]] شد. در [[گفتار امام علی]] {{ع}} پاسخ این پرسش، هم مثبت و هم منفی است. پاسخ مثبت وی را تحت عنوان جمع [[دنیا]] و آخرت ذکر می‌کنیم. [[حضرت]] در این باره می‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَالَ وَ الْبَنِينَ حَرْثُ الدُّنْيَا وَ الْعَمَلَ الصَّالِحَ حَرْثُ الْآخِرَةِ وَ قَدْ يَجْمَعُهُمَا اللَّهُ لِأَقْوَامٍ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۳، ص۲۳.</ref>؛ «[[مال]] و [[فرزندان]]، نصیبه این [[جهان]] است و [[کردار نیک]]، کشته‌ای برای آن جهان که [[خدا]] [[نعمت]] دنیا و نَعیم آخرت را به مردمی بخشد».		برای هر [[مسلمان]] آخرت‌باور، این [[پرسش]] مطرح است که آیا می‌توان ضمن بهره‌مند شدن از [[نعمت‌های الهی]]، در [[آخرت]] نیز [[سعادتمند]] شد. در [[گفتار امام علی]] {{ع}} پاسخ این پرسش، هم مثبت و هم منفی است. پاسخ مثبت وی را تحت عنوان جمع [[دنیا]] و آخرت ذکر می‌کنیم. حضرت در این باره می‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَالَ وَ الْبَنِينَ حَرْثُ الدُّنْيَا وَ الْعَمَلَ الصَّالِحَ حَرْثُ الْآخِرَةِ وَ قَدْ يَجْمَعُهُمَا اللَّهُ لِأَقْوَامٍ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۳، ص۲۳.</ref>؛ «[[مال]] و [[فرزندان]]، نصیبه این [[جهان]] است و [[کردار نیک]]، کشته‌ای برای آن جهان که [[خدا]] [[نعمت]] دنیا و نَعیم آخرت را به مردمی بخشد».

	مال و فرزندان، کالا و محصول این جهان، و در صفت فنا و نیستی، با دنیا شریکند؛ ولی [[عمل صالح]]، متاعی است که به سبب ماندگاری، قابل عرضه در سرای دیگر است؛ آن‌گاه حضرت می‌فرماید: این امکان برای برخی وجود دارد که به هر دو محصول دست یابند و بین دنیای فانی و سرای باقی جمع کنند. دنیا در این جا به معنای جهان خاکی در مقابل [[جهان آخرت]] است: {{متن حدیث\|خیارکم من لم یدع آخرته لدنیاه و لا دنیاه لأخرته}}<ref>کنزالعمال، ج۳، ص۷۳۲.</ref>؛ «برگزیده‌ترین شما کسی است که آخرتش را به سبب دنیایش رها نکند و دنیای خود را برای رسیدن به آخرت ترک نگوید».		مال و فرزندان، کالا و محصول این جهان، و در صفت فنا و نیستی، با دنیا شریکند؛ ولی [[عمل صالح]]، متاعی است که به سبب ماندگاری، قابل عرضه در سرای دیگر است؛ آن‌گاه حضرت می‌فرماید: این امکان برای برخی وجود دارد که به هر دو محصول دست یابند و بین دنیای فانی و سرای باقی جمع کنند. دنیا در این جا به معنای جهان خاکی در مقابل [[جهان آخرت]] است: {{متن حدیث\|خیارکم من لم یدع آخرته لدنیاه و لا دنیاه لأخرته}}<ref>کنزالعمال، ج۳، ص۷۳۲.</ref>؛ «برگزیده‌ترین شما کسی است که آخرتش را به سبب دنیایش رها نکند و دنیای خود را برای رسیدن به آخرت ترک نگوید».
خط ۵۶:		خط ۵۵:
	این سخن گران‌بهای [[امام علی]] {{ع}} ارائه دهنده الگوی [[علوی]] جمع بین دنیا و [[آخرت]] است که به تعبیر [[امام]]، باعث احراز حظین معاً می‌شود. [[تأمل]] در این گفتار امام نکاتی چند را به دست می‌دهد:		این سخن گران‌بهای [[امام علی]] {{ع}} ارائه دهنده الگوی [[علوی]] جمع بین دنیا و [[آخرت]] است که به تعبیر [[امام]]، باعث احراز حظین معاً می‌شود. [[تأمل]] در این گفتار امام نکاتی چند را به دست می‌دهد:

	١. کار در دنیا به سبب دنیا و صرف نظر از آخرت و [[اوامر الهی]] که کار کردن را [[وظیفه]] ما دانسته است، باعث فنای [[عمر]] می‌شود. ظاهر سخن [[حضرت]] این است که چنین کسی الگوی ناصوابی را در [[زندگی دنیا]] برگزیده و بیش‌ترین نتیجه‌اش [[منفعت]] رساندن به دیگران (اعم از [[فرزندان]] و [[خویشان]]...) است؛ بدون این که بهره‌ای از آن در آخرت داشته باشد.		١. کار در دنیا به سبب دنیا و صرف نظر از آخرت و [[اوامر الهی]] که کار کردن را [[وظیفه]] ما دانسته است، باعث فنای [[عمر]] می‌شود. ظاهر سخن حضرت این است که چنین کسی الگوی ناصوابی را در [[زندگی دنیا]] برگزیده و بیش‌ترین نتیجه‌اش [[منفعت]] رساندن به دیگران (اعم از [[فرزندان]] و [[خویشان]]...) است؛ بدون این که بهره‌ای از آن در آخرت داشته باشد.

	٢. کسی که با جهت و قصد آخرت و این که در این دنیا به کار و [[عبادت]] موظف شده کار کند، به دنیا و [[منافع]] [[دنیایی]] نیز می‌رسد؛ بدون این که برای دنیا کار کرده باشد؛ پس {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ}}، هرگز به معنای [[تنبلی]] و... نیست؛ بلکه می‌توان {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ}} را {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ للدنیا}} معنا کرد و به لحاظ ادبی، تنوین {{متن حدیث\|عَمَلٍ}} را تنوین عوض دانست.		٢. کسی که با جهت و قصد آخرت و این که در این دنیا به کار و [[عبادت]] موظف شده کار کند، به دنیا و [[منافع]] [[دنیایی]] نیز می‌رسد؛ بدون این که برای دنیا کار کرده باشد؛ پس {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ}}، هرگز به معنای [[تنبلی]] و... نیست؛ بلکه می‌توان {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ}} را {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ للدنیا}} معنا کرد و به لحاظ ادبی، تنوین {{متن حدیث\|عَمَلٍ}} را تنوین عوض دانست.
خط ۷۰:		خط ۶۹:
	چنین دیدگاهی با [[تدبر در آیات قرآن]] نیز به دست می‌آید. [[آیات]] بسیاری در [[قرآن]]، [[شاهد]] بر این مدعا است و بر این [[حقیقت]] دلالت می‌کند که بین وجود نعمت‌های [[دنیایی]] با نعمت‌های [[آخرتی]] و بین وجود یکی از این دو [[نعمت]] با عدم نعمت دیگر، هیچ ملازمه‌ای نیست. به عبارتی، میان این دو نعمت نه تلازم وجود دارد و نه تعاند؛ بلکه بهره‌مندی از نعمت‌های دنیا و آخرت و [[محروم]] شدن از هر دو یا بهره‌مندی از یکی و محروم شدن از دیگری، هر یک علل و عوامل ویژه و ملاک‌های خاص خود را دارند. [[قرآن]] از کسانی مثل [[حضرت سلیمان]] {{ع}} یاد می‌کند که هم [[دنیا]] و هم [[آخرت]] را دارند و درباره [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} می‌فرماید: «و به وی در دنیا [[سعادت]] را عطا کردیم و او در آخرت از [[صالحان]] است»<ref>{{متن قرآن\|وَآتَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ}} «و به او در این جهان نیکی دادیم و او در جهان واپسین از شایستگان است» سوره نحل، آیه ۱۲۲.</ref>. درباره بعضی از [[مؤمنان]] نیز می‌فرماید: «پس [[خداوند]]، [[پاداش دنیا]] و [[نیکی]] [[پاداش]] آخرت را به آنها عطا فرمود»<ref>{{متن قرآن\|فَآتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْآخِرَةِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}} «پس خداوند به آنان پاداش این جهان و پاداش نیک جهان واپسین را بخشید و خداوند نیکوکاران را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۴۸.</ref>. در [[آیه]] دیگری باز هم درباره حضرت ابراهیم {{ع}} می‌فرماید: «او را در دنیا برگزیدیم و در آخرت از شایستگان است»<ref>{{متن قرآن\|وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ}} «در حالی که ما او را در این جهان برگزیده‌ایم و بی‌گمان او در جهان واپسین از شایستگان است» سوره بقره، آیه ۱۳۰.</ref>.		چنین دیدگاهی با [[تدبر در آیات قرآن]] نیز به دست می‌آید. [[آیات]] بسیاری در [[قرآن]]، [[شاهد]] بر این مدعا است و بر این [[حقیقت]] دلالت می‌کند که بین وجود نعمت‌های [[دنیایی]] با نعمت‌های [[آخرتی]] و بین وجود یکی از این دو [[نعمت]] با عدم نعمت دیگر، هیچ ملازمه‌ای نیست. به عبارتی، میان این دو نعمت نه تلازم وجود دارد و نه تعاند؛ بلکه بهره‌مندی از نعمت‌های دنیا و آخرت و [[محروم]] شدن از هر دو یا بهره‌مندی از یکی و محروم شدن از دیگری، هر یک علل و عوامل ویژه و ملاک‌های خاص خود را دارند. [[قرآن]] از کسانی مثل [[حضرت سلیمان]] {{ع}} یاد می‌کند که هم [[دنیا]] و هم [[آخرت]] را دارند و درباره [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} می‌فرماید: «و به وی در دنیا [[سعادت]] را عطا کردیم و او در آخرت از [[صالحان]] است»<ref>{{متن قرآن\|وَآتَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ}} «و به او در این جهان نیکی دادیم و او در جهان واپسین از شایستگان است» سوره نحل، آیه ۱۲۲.</ref>. درباره بعضی از [[مؤمنان]] نیز می‌فرماید: «پس [[خداوند]]، [[پاداش دنیا]] و [[نیکی]] [[پاداش]] آخرت را به آنها عطا فرمود»<ref>{{متن قرآن\|فَآتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْآخِرَةِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}} «پس خداوند به آنان پاداش این جهان و پاداش نیک جهان واپسین را بخشید و خداوند نیکوکاران را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۴۸.</ref>. در [[آیه]] دیگری باز هم درباره حضرت ابراهیم {{ع}} می‌فرماید: «او را در دنیا برگزیدیم و در آخرت از شایستگان است»<ref>{{متن قرآن\|وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ}} «در حالی که ما او را در این جهان برگزیده‌ایم و بی‌گمان او در جهان واپسین از شایستگان است» سوره بقره، آیه ۱۳۰.</ref>.

	از [[آیات]] پیشین نتیجه می‌گیریم که [[انسان]] می‌تواند از نعمت‌های دنیا بهره‌مند شود و در آخرت نیز [[سعادتمند]] باشد؛ بنابراین، بررسی [[سخنان امام علی]] {{ع}} در زمینه رابطه دنیا و آخرت و نسبت بین این دو، [[گواه]] این است که [[حضرت]] از رابطه بین این دو خبر می‌دهد که ما آن را دیدگاه مقدمی نام می‌نهیم؛ دیدگاهی که رابطه دنیا را با آخرت، رابطه مقدمه با ذوالمقدمه می‌داند: «در دنیا [[زندگی]] و [[حیات]] یافتید؛ ولی برای آخرت [[خلق]] شده‌اید»<ref>دیلمی، ارشادالقلوب، ص۱۹؛ شیخ صدوق، عیون اخبارالرضا، ج۱، ص۲۹۸؛ بحارالانوار، ج۷۳، ص۸۸. </ref>؛ یعنی زندگی شما در این عالَم است؛ ولی باید بدانید که [[هدف]] و جهت حرکت شما، عالَم بقا است. طبق اطلاق این سخن، باید از ابزارها و امکانات و شیوه‌های مناسب برای رسیدن به [[هدف غایی]] [[حیات]]، استفاده کرد؛ زیرا «[[دنیا]]، محل عبوری برای رسیدن به [[آخرت]] است»<ref>غررالحکم، ح۴۳۹.</ref> و دنیا، آخرت را به دست می‌دهد»<ref>کنز العمال، ج۱۶، ص۱۸۸.</ref>.<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده\|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)\| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص۱۳۷.</ref>		از [[آیات]] پیشین نتیجه می‌گیریم که [[انسان]] می‌تواند از نعمت‌های دنیا بهره‌مند شود و در آخرت نیز [[سعادتمند]] باشد؛ بنابراین، بررسی [[سخنان امام علی]] {{ع}} در زمینه رابطه دنیا و آخرت و نسبت بین این دو، [[گواه]] این است که حضرت از رابطه بین این دو خبر می‌دهد که ما آن را دیدگاه مقدمی نام می‌نهیم؛ دیدگاهی که رابطه دنیا را با آخرت، رابطه مقدمه با ذوالمقدمه می‌داند: «در دنیا [[زندگی]] و [[حیات]] یافتید؛ ولی برای آخرت [[خلق]] شده‌اید»<ref>دیلمی، ارشادالقلوب، ص۱۹؛ شیخ صدوق، عیون اخبارالرضا، ج۱، ص۲۹۸؛ بحارالانوار، ج۷۳، ص۸۸. </ref>؛ یعنی زندگی شما در این عالَم است؛ ولی باید بدانید که [[هدف]] و جهت حرکت شما، عالَم بقا است. طبق اطلاق این سخن، باید از ابزارها و امکانات و شیوه‌های مناسب برای رسیدن به [[هدف غایی]] [[حیات]]، استفاده کرد؛ زیرا «[[دنیا]]، محل عبوری برای رسیدن به [[آخرت]] است»<ref>غررالحکم، ح۴۳۹.</ref> و دنیا، آخرت را به دست می‌دهد»<ref>کنز العمال، ج۱۶، ص۱۸۸.</ref>.<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده\|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)\| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص۱۳۷.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۱۴

2023-02-05T07:14:47Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۴۶

2023-02-05T06:46:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{سیره معصوم}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = آخرت		\| موضوع مرتبط = آخرت
	\| عنوان مدخل = [[آخرت]]		\| عنوان مدخل = آخرت
	\| مداخل مرتبط = [[آخرت در لغت]] - [[آخرت در قرآن]] - [[آخرت در فقه اسلامی]] - [[آخرت در کلام اسلامی]] - [[آخرت در معارف دعا و زیارات]] - [[آخرت در معارف و سیره علوی]] - [[آخرت در معارف و سیره فاطمی]] - [[آخرت در معارف و سیره سجادی]] - [[آخرت در معارف و سیره رضوی]] - [[آخرت در معارف و سیره حسینی]] - [[آخرت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[آخرت در لغت]] - [[آخرت در قرآن]] - [[آخرت در فقه اسلامی]] - [[آخرت در کلام اسلامی]] - [[آخرت در معارف دعا و زیارات]] - [[آخرت در معارف و سیره علوی]] - [[آخرت در معارف و سیره فاطمی]] - [[آخرت در معارف و سیره سجادی]] - [[آخرت در معارف و سیره رضوی]] - [[آخرت در معارف و سیره حسینی]] - [[آخرت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =

Wasity: جایگزینی متن - ' آن‌که ' به ' آنکه '

2022-12-18T11:24:34Z

جایگزینی متن - ' آن‌که ' به ' آنکه '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۴
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	=== رویگردانی از دنیا ===		=== رویگردانی از دنیا ===
	از دیگر ویژگی‌های [[اهل]] [[آخرت]] از دیدگاه [[امام علی]] {{ع}}، عدم توجه و روی‌آوری به دنیا است؛ گرچه دنیا به آنان روی آورد؛ زیرا آنان به [[باطن]] دنیا توجه دارند و به عالم بقا اصالت می‌دهند. امام علی {{ع}} خطاب به [[همام]] فرمود: «دنیا آنان را خواست و آنان دنیا را نطلبیدند. اسیرشان کرد و به بهای [[جان]]، خود را از بند آن خریدند»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳، ص۲۳۵.</ref>. [[حضرت]] در وصیتش به [[امام حسن]] {{ع}} و [[امام حسین]] {{ع}} پس از سفارش به [[تقوا]]، به این دیدگاه اشاره کرده، می‌فرماید.		از دیگر ویژگی‌های [[اهل]] [[آخرت]] از دیدگاه [[امام علی]] {{ع}}، عدم توجه و روی‌آوری به دنیا است؛ گرچه دنیا به آنان روی آورد؛ زیرا آنان به [[باطن]] دنیا توجه دارند و به عالم بقا اصالت می‌دهند. امام علی {{ع}} خطاب به [[همام]] فرمود: «دنیا آنان را خواست و آنان دنیا را نطلبیدند. اسیرشان کرد و به بهای [[جان]]، خود را از بند آن خریدند»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳، ص۲۳۵.</ref>. [[حضرت]] در وصیتش به [[امام حسن]] {{ع}} و [[امام حسین]] {{ع}} پس از سفارش به [[تقوا]]، به این دیدگاه اشاره کرده، می‌فرماید.
	شما را سفارش می‌کنم به [[ترسیدن]] از [[خدا]] و اینکه دنیا را مخواهید؛ هرچند دنیا پی شما آید و دریغ مجویید بر چیزی از ~~آن‌که~~ به دستتان نیاید<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۷، ص۳۲۰.</ref>.		شما را سفارش می‌کنم به [[ترسیدن]] از [[خدا]] و اینکه دنیا را مخواهید؛ هرچند دنیا پی شما آید و دریغ مجویید بر چیزی از آنکه به دستتان نیاید<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۷، ص۳۲۰.</ref>.

	[[امیرمؤمنان]] {{ع}} در جایی دیگر می‌فرماید:		[[امیرمؤمنان]] {{ع}} در جایی دیگر می‌فرماید:
	{{متن حدیث\|الزُّهْدُ كُلُّهُ بَيْنَ كَلِمَتَيْنِ مِنَ الْقُرْآنِ قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ {{متن قرآن\|لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ}}<ref>«تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد» سوره حدید، آیه ۲۳.</ref> وَ مَنْ لَمْ يَأْسَ عَلَى الْمَاضِي وَ لَمْ يَفْرَحْ بِالآْتِي فَقَدْ أَخَذَ الزُّهْدَ بِطَرَفَيْهِ}}<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۹، ص۴۴۰.</ref>؛ «همه [[زهد]]، در دو کلمه از [[قرآن]] فراهم است، [[خدای سبحان]] فرمود: «تا بر آن‌چه از دستتان رفته، دریغ نخورید و بدان چه به شما رسیده، شادمان مباشید» و ~~آن‌که~~ بر گذشته دریغ نخورد و به [[آینده]] شادمان نباشد، از دو سوی [[زهد]] گرفته است».		{{متن حدیث\|الزُّهْدُ كُلُّهُ بَيْنَ كَلِمَتَيْنِ مِنَ الْقُرْآنِ قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ {{متن قرآن\|لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ}}<ref>«تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد» سوره حدید، آیه ۲۳.</ref> وَ مَنْ لَمْ يَأْسَ عَلَى الْمَاضِي وَ لَمْ يَفْرَحْ بِالآْتِي فَقَدْ أَخَذَ الزُّهْدَ بِطَرَفَيْهِ}}<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۹، ص۴۴۰.</ref>؛ «همه [[زهد]]، در دو کلمه از [[قرآن]] فراهم است، [[خدای سبحان]] فرمود: «تا بر آن‌چه از دستتان رفته، دریغ نخورید و بدان چه به شما رسیده، شادمان مباشید» و آنکه بر گذشته دریغ نخورد و به [[آینده]] شادمان نباشد، از دو سوی [[زهد]] گرفته است».

	[[حضرت]] در [[مقام]] بیان معنای زهد است؛ ولی، معنای درست [[آخرت‌گرایی]] را نیز روشن می‌سازد که عدم [[تأسف]] بر گذشته و خوشحال نشدن به آینده، عدم [[وابستگی به دنیا]] است، نه عدم [[ارتباط]] با [[دنیا]] و دوری از آن.		[[حضرت]] در [[مقام]] بیان معنای زهد است؛ ولی، معنای درست [[آخرت‌گرایی]] را نیز روشن می‌سازد که عدم [[تأسف]] بر گذشته و خوشحال نشدن به آینده، عدم [[وابستگی به دنیا]] است، نه عدم [[ارتباط]] با [[دنیا]] و دوری از آن.
خط ۶۰:		خط ۶۰:

	[[امام]] با تعبیر «خیارکم» [[الگوی مطلوب]] جمع یا جمع کننده مطلوب را معرفی می‌کند:		[[امام]] با تعبیر «خیارکم» [[الگوی مطلوب]] جمع یا جمع کننده مطلوب را معرفی می‌کند:
	{{متن حدیث\|النَّاسُ فِي الدُّنْيَا عَامِلَانِ عَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِلدُّنْيَا قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْيَاهُ عَنْ آخِرَتِهِ يَخْشَى عَلَى مَنْ يَخْلُفُهُ الْفَقْرَ وَ يَأْمَنُهُ عَلَى نَفْسِهِ فَيُفْنِي عُمُرَهُ فِي مَنْفَعَةِ غَيْرِهِ وَ عَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِمَا بَعْدَهَا فَجَاءَهُ الَّذِي لَهُ مِنَ الدُّنْيَا بِغَيْرِ عَمَلٍ فَأَحْرَزَ الْحَظَّيْنِ مَعاً وَ مَلَكَ الدَّارَيْنِ جَمِيعاً فَأَصْبَحَ وَجِيهاً عِنْدَ اللَّهِ لَا يَسْأَلُ اللَّهَ حَاجَةً فَيَمْنَعُهُ}}<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۶۹، ص۴۱۰.</ref>؛ «[[مردم]] دنیا در کار دنیا دو گونه‌اند: ~~آن‌که~~ برای دنیا کار کرد و دنیا او را از آخرتش باز داشت، بر بازمانده‌اش از درویشی ترسان است و خود از [[دنیا]] بر خویشتن در [[امان]]؛ پس زندگانی خود را در [[سود]] دیگری در بازد و آ‌ن‌که در دنیا برای [[پس از دنیا]] کار کند، پس بی‌آن‌که کار کند، بهره وی از دنیا به سوی او تازد و هر دو نصیب را فراهم کرده و هر دو [[جهان]] را به دست آورده. چنین کس را نزد [[خدا]] [[آبرو]] است و هر چه از خدا خواهد از آن او است».		{{متن حدیث\|النَّاسُ فِي الدُّنْيَا عَامِلَانِ عَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِلدُّنْيَا قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْيَاهُ عَنْ آخِرَتِهِ يَخْشَى عَلَى مَنْ يَخْلُفُهُ الْفَقْرَ وَ يَأْمَنُهُ عَلَى نَفْسِهِ فَيُفْنِي عُمُرَهُ فِي مَنْفَعَةِ غَيْرِهِ وَ عَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِمَا بَعْدَهَا فَجَاءَهُ الَّذِي لَهُ مِنَ الدُّنْيَا بِغَيْرِ عَمَلٍ فَأَحْرَزَ الْحَظَّيْنِ مَعاً وَ مَلَكَ الدَّارَيْنِ جَمِيعاً فَأَصْبَحَ وَجِيهاً عِنْدَ اللَّهِ لَا يَسْأَلُ اللَّهَ حَاجَةً فَيَمْنَعُهُ}}<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۶۹، ص۴۱۰.</ref>؛ «[[مردم]] دنیا در کار دنیا دو گونه‌اند: آنکه برای دنیا کار کرد و دنیا او را از آخرتش باز داشت، بر بازمانده‌اش از درویشی ترسان است و خود از [[دنیا]] بر خویشتن در [[امان]]؛ پس زندگانی خود را در [[سود]] دیگری در بازد و آ‌ن‌که در دنیا برای [[پس از دنیا]] کار کند، پس بی‌آن‌که کار کند، بهره وی از دنیا به سوی او تازد و هر دو نصیب را فراهم کرده و هر دو [[جهان]] را به دست آورده. چنین کس را نزد [[خدا]] [[آبرو]] است و هر چه از خدا خواهد از آن او است».

	این سخن گران‌بهای [[امام علی]] {{ع}} ارائه دهنده الگوی [[علوی]] جمع بین دنیا و [[آخرت]] است که به تعبیر [[امام]]، باعث احراز حظین معاً می‌شود. [[تأمل]] در این گفتار امام نکاتی چند را به دست می‌دهد:		این سخن گران‌بهای [[امام علی]] {{ع}} ارائه دهنده الگوی [[علوی]] جمع بین دنیا و [[آخرت]] است که به تعبیر [[امام]]، باعث احراز حظین معاً می‌شود. [[تأمل]] در این گفتار امام نکاتی چند را به دست می‌دهد:

Wasity: جایگزینی متن - 'برگزیده' به 'برگزیده'

2022-09-15T08:04:52Z

جایگزینی متن - 'برگزیده' به 'برگزیده'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۴
خط ۶۳:		خط ۶۳:

	این سخن گران‌بهای [[امام علی]] {{ع}} ارائه دهنده الگوی [[علوی]] جمع بین دنیا و [[آخرت]] است که به تعبیر [[امام]]، باعث احراز حظین معاً می‌شود. [[تأمل]] در این گفتار امام نکاتی چند را به دست می‌دهد:		این سخن گران‌بهای [[امام علی]] {{ع}} ارائه دهنده الگوی [[علوی]] جمع بین دنیا و [[آخرت]] است که به تعبیر [[امام]]، باعث احراز حظین معاً می‌شود. [[تأمل]] در این گفتار امام نکاتی چند را به دست می‌دهد:
	١. کار در دنیا به سبب دنیا و صرف نظر از آخرت و [[اوامر الهی]] که کار کردن را [[وظیفه]] ما دانسته است، باعث فنای [[عمر]] می‌شود. ظاهر سخن [[حضرت]] این است که چنین کسی الگوی ناصوابی را در [[زندگی دنیا]] [[برگزیده]] و بیش‌ترین نتیجه‌اش [[منفعت]] رساندن به دیگران (اعم از [[فرزندان]] و [[خویشان]]...) است؛ بدون این که بهره‌ای از آن در آخرت داشته باشد.		١. کار در دنیا به سبب دنیا و صرف نظر از آخرت و [[اوامر الهی]] که کار کردن را [[وظیفه]] ما دانسته است، باعث فنای [[عمر]] می‌شود. ظاهر سخن [[حضرت]] این است که چنین کسی الگوی ناصوابی را در [[زندگی دنیا]] برگزیده و بیش‌ترین نتیجه‌اش [[منفعت]] رساندن به دیگران (اعم از [[فرزندان]] و [[خویشان]]...) است؛ بدون این که بهره‌ای از آن در آخرت داشته باشد.

	٢. کسی که با جهت و قصد آخرت و این که در این دنیا به کار و [[عبادت]] موظف شده کار کند، به دنیا و [[منافع]] [[دنیایی]] نیز می‌رسد؛ بدون این که برای دنیا کار کرده باشد؛ پس {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ}}، هرگز به معنای [[تنبلی]] و... نیست؛ بلکه می‌توان {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ}} را {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ للدنیا}} معنا کرد و به لحاظ ادبی، تنوین {{متن حدیث\|عَمَلٍ}} را تنوین عوض دانست.		٢. کسی که با جهت و قصد آخرت و این که در این دنیا به کار و [[عبادت]] موظف شده کار کند، به دنیا و [[منافع]] [[دنیایی]] نیز می‌رسد؛ بدون این که برای دنیا کار کرده باشد؛ پس {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ}}، هرگز به معنای [[تنبلی]] و... نیست؛ بلکه می‌توان {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ}} را {{متن حدیث\|بِغَيْرِ عَمَلٍ للدنیا}} معنا کرد و به لحاظ ادبی، تنوین {{متن حدیث\|عَمَلٍ}} را تنوین عوض دانست.

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-09T15:11:11Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۱
خط ۳۸:		خط ۳۸:

	=== [[میانه‌روی]] در زندگی ([[معیشت]]) ===		=== [[میانه‌روی]] در زندگی ([[معیشت]]) ===
	[[امام]] در [[وصف]] [[پارسایان]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|وَ مَلْبَسُهُمُ الِاقْتِصَادُ وَ مَشْيُهُمُ التَّوَاضُعُ‌}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳، ص۲۲۵.</ref>؛ «[[لباس]] پارسایان، [[اعتدال]] و روش آنان [[فروتنی]] است». اهل آخرت به سبب نگاه اصالی داشتن به آخرت، در حد [[کفاف]] در این دنیا می‌زیند؛ لذا میانه‌روی را با چنین منطقی برگزیده‌اند. امام می‌فرماید: آنان در لباس یا تمام نیازهای [[اقتصادی]] ضرور دیگر، میانه‌روند یا اینکه اعتدال، مشی عملی آنها و چارچوبی برای زندگی‌شان است که در این صورت، شامل عرصه [[اقتصاد]] نیز می‌شود. [[فطرت آدمی]] اساساً در دو بعد مادی و [[معنوی]]، بر مبنای «قصد» و [[میانه‌روی]] ساخته شده است و پیمودن راه میانه، نقش اصلی را در همه ابعاد [[زندگی]] به خود [[انسان]] وامی‌گذارد تا بنابر [[فطرت]] خود عمل کند.<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده\|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)\| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص ۱۳۵.</ref>		[[امام]] در وصف [[پارسایان]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|وَ مَلْبَسُهُمُ الِاقْتِصَادُ وَ مَشْيُهُمُ التَّوَاضُعُ‌}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳، ص۲۲۵.</ref>؛ «[[لباس]] پارسایان، [[اعتدال]] و روش آنان [[فروتنی]] است». اهل آخرت به سبب نگاه اصالی داشتن به آخرت، در حد [[کفاف]] در این دنیا می‌زیند؛ لذا میانه‌روی را با چنین منطقی برگزیده‌اند. امام می‌فرماید: آنان در لباس یا تمام نیازهای [[اقتصادی]] ضرور دیگر، میانه‌روند یا اینکه اعتدال، مشی عملی آنها و چارچوبی برای زندگی‌شان است که در این صورت، شامل عرصه [[اقتصاد]] نیز می‌شود. [[فطرت آدمی]] اساساً در دو بعد مادی و [[معنوی]]، بر مبنای «قصد» و [[میانه‌روی]] ساخته شده است و پیمودن راه میانه، نقش اصلی را در همه ابعاد [[زندگی]] به خود [[انسان]] وامی‌گذارد تا بنابر [[فطرت]] خود عمل کند.<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده\|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)\| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص ۱۳۵.</ref>

	=== برخورداری از نعمت‌های [[دنیا]] و [[آخرت]] ===		=== برخورداری از نعمت‌های [[دنیا]] و [[آخرت]] ===

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T09:52:43Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات