آداب آموزشی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۱

2025-10-12T09:11:25Z

نمایش تغییرات

Jaafari در ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۵

2025-09-27T06:05:50Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* دعا و استمداد از خدا */

2025-08-10T06:19:53Z

دعا و استمداد از خدا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۹
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	در [[نظام توحیدی]] [[اسلام]]، [[انسان]] موجودی ممکن و عین ربط به [[خدا]] است، به گونه‌ای که همه هستی و هر لحظه او به خدا وابسته است. این تنها ویژگی انسان نیست که ویژگی ماسوی‌الله است؛ بنابراین انسان هرچه دارد از او است و هرچه بخواهد نیز باید از او بخواهد، به ویژه [[علم]] و [[معرفت]] که از بزرگ‌ترین [[نعمت‌های الهی]] و ـ به تعبیر [[روایات]] ـ نوری است که [[خدا]] در [[قلب]] هر کس بخواهد قرار می‌دهد<ref>{{متن حدیث\|... الْعِلْمُ نُورٌ يَقَعُ فِي قَلْبِ مَنْ يُرِيدُ...}} (بحارالانوار، ج۱، ص۲۲۵).</ref>، و باید بسیار از [[خدا]] خواست تا او نیز [[اراده]] کند که این گوهر گران‌بها را در [[اختیار انسان]] قرار دهد.		در [[نظام توحیدی]] [[اسلام]]، [[انسان]] موجودی ممکن و عین ربط به [[خدا]] است، به گونه‌ای که همه هستی و هر لحظه او به خدا وابسته است. این تنها ویژگی انسان نیست که ویژگی ماسوی‌الله است؛ بنابراین انسان هرچه دارد از او است و هرچه بخواهد نیز باید از او بخواهد، به ویژه [[علم]] و [[معرفت]] که از بزرگ‌ترین [[نعمت‌های الهی]] و ـ به تعبیر [[روایات]] ـ نوری است که [[خدا]] در [[قلب]] هر کس بخواهد قرار می‌دهد<ref>{{متن حدیث\|... الْعِلْمُ نُورٌ يَقَعُ فِي قَلْبِ مَنْ يُرِيدُ...}} (بحارالانوار، ج۱، ص۲۲۵).</ref>، و باید بسیار از [[خدا]] خواست تا او نیز [[اراده]] کند که این گوهر گران‌بها را در [[اختیار انسان]] قرار دهد.

	[[معصومان]]{{عم}} که همه چیز خود را از خدا می‌خواستند، [[علم]] و [[معرفت]]، به ویژه علم نافع و مفید را نیز از او می‌خواستند و در [[تعلیم]]، [[هدایت]] و [[ارشاد]] دیگران از او کمک می‌طلبیدند. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} هرگاه از [[خانه]] خارج می‌شد، می‌فرمود: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَضِلَّ أَوْ أُضَلَّ، أَوْ أَزِلَّ أَوْ أُزَلَّ، أَوْ أَظْلِمَ أَوْ أُظْلَمَ، أَوْ أَجْهَلَ أَوْ يُجْهَلَ عَلَيَّ، عَزَّ جَارُكَ وَ جَلَّ ثَنَاؤُكَ وَ لَا إِلَهَ غَيْرُكَ}}<ref>«خدایا! به تو پناه می‌برم از اینکه [[گمراه]] کنم یا گمراه شوم [[منحرف]] کنم یا منحرف شوم، [[ستم]] کنم یا مورد ستم قرار گیرم، دیگران را به [[نادانی]] کشانم یا خود گرفتار آن شوم؛ خدایا! [[پناهنده]] به تو عزیز است و [[ستایش]] تو عظیم، و خدایی جز تو نیست» منیة المرید، ص۲۰۵.</ref>.		[[معصومان]]{{عم}} که همه چیز خود را از خدا می‌خواستند، [[علم]] و [[معرفت]]، به ویژه علم نافع و مفید را نیز از او می‌خواستند و در [[تعلیم]]، [[هدایت]] و [[ارشاد]] دیگران از او کمک می‌طلبیدند. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} هرگاه از [[خانه]] خارج می‌شد، می‌فرمود: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَضِلَّ أَوْ أُضَلَّ، أَوْ أَزِلَّ أَوْ أُزَلَّ، أَوْ أَظْلِمَ أَوْ أُظْلَمَ، أَوْ أَجْهَلَ أَوْ يُجْهَلَ عَلَيَّ، عَزَّ جَارُكَ وَ جَلَّ ثَنَاؤُكَ وَ لَا إِلَهَ غَيْرُكَ}}<ref>«خدایا! به تو پناه می‌برم از اینکه گمراه کنم یا گمراه شوم منحرف کنم یا منحرف شوم، ستم کنم یا مورد ستم قرار گیرم، دیگران را به نادانی کشانم یا خود گرفتار آن شوم؛ خدایا! پناهنده به تو عزیز است و ستایش تو عظیم، و خدایی جز تو نیست» منیة المرید، ص۲۰۵.</ref>.

	این [[سیره پیامبر]]{{صل}} عام است یعنی هر وقت [[پیامبر]] از خانه خارج می‌شد این [[دعا]] را می‌خواند، ولی مضمون دعا حاکی از آن است که این دعا ویژه کسانی است که به درس و بحث و [[تعلیم و تعلم]] [[اشتغال]] دارند<ref>شاهد سخن این است که مرحوم مجلسی با نقل این روایت از منیة المرید می‌گوید: پیامبر{{صل}} وقتی برای درس از منزل خارج می‌شد چنین دعا می‌کرد. (بحارالانوار، ج۲، ص۶۲).</ref> و یا اینکه - دست‌کم - آنان به نسبت این دعا اولویت دارند<ref>[[سید علی حسینی‌زاده\|حسینی‌زاده، سید علی]]، [[نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی (کتاب)\|نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی]]، ص ۱۸۱.</ref>.		این [[سیره پیامبر]]{{صل}} عام است یعنی هر وقت [[پیامبر]] از خانه خارج می‌شد این [[دعا]] را می‌خواند، ولی مضمون دعا حاکی از آن است که این دعا ویژه کسانی است که به درس و بحث و [[تعلیم و تعلم]] [[اشتغال]] دارند<ref>شاهد سخن این است که مرحوم مجلسی با نقل این روایت از منیة المرید می‌گوید: پیامبر{{صل}} وقتی برای درس از منزل خارج می‌شد چنین دعا می‌کرد. (بحارالانوار، ج۲، ص۶۲).</ref> و یا اینکه - دست‌کم - آنان به نسبت این دعا اولویت دارند<ref>[[سید علی حسینی‌زاده\|حسینی‌زاده، سید علی]]، [[نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی (کتاب)\|نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی]]، ص ۱۸۱.</ref>.

Bahmani در ‏۱۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۹

2025-08-10T06:19:07Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* وضو و طهارت */

2025-08-10T06:04:52Z

وضو و طهارت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۴
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	==[[وضو]] و [[طهارت]]==		==[[وضو]] و [[طهارت]]==
	با وضو بودن و طهارت داشتن از اموری است که در [[اسلام]] همواره بر آن تأکید شده است و [[مستحب]] است که [[انسان]] حتی هنگامی که به بستر [[خواب]] می‌رود، با [[وضو]] و [[طهارت]] باشد.		با وضو بودن و طهارت داشتن از اموری است که در [[اسلام]] همواره بر آن تأکید شده است و [[مستحب]] است که [[انسان]] حتی هنگامی که به بستر [[خواب]] می‌رود، با [[وضو]] و [[طهارت]] باشد.
	آنچه که در هر حال و هر [[مقام]] [[مستحب]] و مطلوب است، در مقام [[تعلیم و تربیت]] نیز که از [[ارزش]] خاصی برخوردار است، مطلوب‌تر و مناسب‌تر می‌باشد و [[آموزش]] را نیکوتر می‌کند، به ویژه که در تعلیم و تربیت [[دینی]] ~~سرو~~ کار استاد با [[آیات]] و [[روایات پیامبر]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{ع}} و [[احکام]] و [[معارف دینی]] می‌باشد؛ ازاین‌رو، باید از این [[ادب]] بهره بیشتری گرفته شود. [[قرآن کریم]] نیز [[هدف]] از [[بعثت پیامبران]] را [[تزکیه]] و [[تعلیم]] می‌داند و تزکیه را بر تعلیم مقدم می‌دارد و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ}}<ref>«آنها را پاکیزه می‌گرداند و به آنها کتاب می‌آموزد» سوره آل عمران، آیه ۱۶۴؛ سوره جمعه، آیه ۲.</ref>؛ یعنی مسأله آموزش، پس از تزکیه مطرح است<ref>ر.ک: تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۲۶۴.</ref> و [[وضو]] و [[طهارت]]، نوعی تزکیه و پاکیزه‌سازی است که البته در [[شاگرد]] شرط است و در استاد [[اولویت]] دارد.
			آنچه که در هر حال و هر [[مقام]] [[مستحب]] و مطلوب است، در مقام [[تعلیم و تربیت]] نیز که از [[ارزش]] خاصی برخوردار است، مطلوب‌تر و مناسب‌تر می‌باشد و [[آموزش]] را نیکوتر می‌کند، به ویژه که در تعلیم و تربیت [[دینی]] سر و کار استاد با [[آیات]] و [[روایات پیامبر]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{ع}} و [[احکام]] و [[معارف دینی]] می‌باشد؛ ازاین‌رو، باید از این [[ادب]] بهره بیشتری گرفته شود. [[قرآن کریم]] نیز [[هدف]] از [[بعثت پیامبران]] را [[تزکیه]] و [[تعلیم]] می‌داند و تزکیه را بر تعلیم مقدم می‌دارد و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ}}<ref>«آنها را پاکیزه می‌گرداند و به آنها کتاب می‌آموزد» سوره آل عمران، آیه ۱۶۴؛ سوره جمعه، آیه ۲.</ref>؛ یعنی مسأله آموزش، پس از تزکیه مطرح است<ref>ر.ک: تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۲۶۴.</ref> و [[وضو]] و [[طهارت]]، نوعی تزکیه و پاکیزه‌سازی است که البته در [[شاگرد]] شرط است و در استاد [[اولویت]] دارد.
	[[معصومان]]{{عم}} همواره به این ادب پایبند بوده‌اند. [[ابوحنیفه]] که دو سال شاگرد [[امام صادق]]{{ع}} بوده است می‌گوید: «[[جعفر بن محمد]] همواره بر لب [[تبسم]] داشت و هرگاه [[نام پیامبر]]{{صل}} نزد او برده می‌شد رنگش زرد می‌شد و ندیدم او را که از [[پیامبر]]{{صل}} [[حدیث]] نقل کند و با وضو نباشد»<ref>حیاة الامام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۸۷.</ref>.		[[معصومان]]{{عم}} همواره به این ادب پایبند بوده‌اند. [[ابوحنیفه]] که دو سال شاگرد [[امام صادق]]{{ع}} بوده است می‌گوید: «[[جعفر بن محمد]] همواره بر لب [[تبسم]] داشت و هرگاه [[نام پیامبر]]{{صل}} نزد او برده می‌شد رنگش زرد می‌شد و ندیدم او را که از [[پیامبر]]{{صل}} [[حدیث]] نقل کند و با وضو نباشد»<ref>حیاة الامام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۸۷.</ref>.
	همچنین، [[مالک بن انس]] درباره امام صادق{{ع}} می‌گوید: «هرگاه از [[رسول خدا]]{{صل}} حدیث نقل می‌کرد [[مقید]] به طهارت بود»<ref>زندگی دوازده امام، ج۲، ص۲۵۱.</ref>.		همچنین، [[مالک بن انس]] درباره امام صادق{{ع}} می‌گوید: «هرگاه از [[رسول خدا]]{{صل}} حدیث نقل می‌کرد [[مقید]] به طهارت بود»<ref>زندگی دوازده امام، ج۲، ص۲۵۱.</ref>.

Bahmani در ‏۱۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۹

2025-08-10T05:09:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~امام جواد~~		\| موضوع مرتبط = تعلیم
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط = [[آداب آموزشی در معارف و سیره معصوم]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
خط ۱۵۷:		خط ۱۵۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~تعلیم~~]]		[[رده:آموزش]]

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = امام جواد | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == «آداب»، جمع «ادب» و «ادب» در اصل از «دعا» و «دعوت» گرفته شده است و به معنای چیزی است که مردم را به آن تأدیب می‌کنند. به آن «ادب» گفته شده ا...» ایجاد کرد

2025-06-24T08:04:38Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = امام جواد | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == «آداب»، جمع «ادب» و «ادب» در اصل از «دعا» و «دعوت» گرفته شده است و به معنای چیزی است که مردم را به آن تأدیب می‌کنند. به آن «ادب» گفته شده ا...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۹
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	در [[نظام توحیدی]] [[اسلام]]، [[انسان]] موجودی ممکن و عین ربط به [[خدا]] است، به گونه‌ای که همه هستی و هر لحظه او به خدا وابسته است. این تنها ویژگی انسان نیست که ویژگی ماسوی‌الله است؛ بنابراین انسان هرچه دارد از او است و هرچه بخواهد نیز باید از او بخواهد، به ویژه [[علم]] و [[معرفت]] که از بزرگ‌ترین [[نعمت‌های الهی]] و ـ به تعبیر [[روایات]] ـ نوری است که [[خدا]] در [[قلب]] هر کس بخواهد قرار می‌دهد<ref>{{متن حدیث\|... الْعِلْمُ نُورٌ يَقَعُ فِي قَلْبِ مَنْ يُرِيدُ...}} (بحارالانوار، ج۱، ص۲۲۵).</ref>، و باید بسیار از [[خدا]] خواست تا او نیز [[اراده]] کند که این گوهر گران‌بها را در [[اختیار انسان]] قرار دهد.		در [[نظام توحیدی]] [[اسلام]]، [[انسان]] موجودی ممکن و عین ربط به [[خدا]] است، به گونه‌ای که همه هستی و هر لحظه او به خدا وابسته است. این تنها ویژگی انسان نیست که ویژگی ماسوی‌الله است؛ بنابراین انسان هرچه دارد از او است و هرچه بخواهد نیز باید از او بخواهد، به ویژه [[علم]] و [[معرفت]] که از بزرگ‌ترین [[نعمت‌های الهی]] و ـ به تعبیر [[روایات]] ـ نوری است که [[خدا]] در [[قلب]] هر کس بخواهد قرار می‌دهد<ref>{{متن حدیث\|... الْعِلْمُ نُورٌ يَقَعُ فِي قَلْبِ مَنْ يُرِيدُ...}} (بحارالانوار، ج۱، ص۲۲۵).</ref>، و باید بسیار از [[خدا]] خواست تا او نیز [[اراده]] کند که این گوهر گران‌بها را در [[اختیار انسان]] قرار دهد.

	[[معصومان]]{{عم}} که همه چیز خود را از خدا می‌خواستند، [[علم]] و [[معرفت]]، به ویژه علم نافع و مفید را نیز از او می‌خواستند و در [[تعلیم]]، [[هدایت]] و [[ارشاد]] دیگران از او کمک می‌طلبیدند. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} هرگاه از [[خانه]] خارج می‌شد، می‌فرمود: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَضِلَّ أَوْ أُضَلَّ، أَوْ أَزِلَّ أَوْ أُزَلَّ، أَوْ أَظْلِمَ أَوْ أُظْلَمَ، أَوْ أَجْهَلَ أَوْ يُجْهَلَ عَلَيَّ، عَزَّ جَارُكَ وَ جَلَّ ثَنَاؤُكَ وَ لَا إِلَهَ غَيْرُكَ}}<ref>«خدایا! به تو پناه می‌برم از اینکه [[گمراه]] کنم یا گمراه شوم [[منحرف]] کنم یا منحرف شوم، [[ستم]] کنم یا مورد ستم قرار گیرم، دیگران را به [[نادانی]] کشانم یا خود گرفتار آن شوم؛ خدایا! [[پناهنده]] به تو عزیز است و [[ستایش]] تو عظیم، و خدایی جز تو نیست» منیة المرید، ص۲۰۵.</ref>.		[[معصومان]]{{عم}} که همه چیز خود را از خدا می‌خواستند، [[علم]] و [[معرفت]]، به ویژه علم نافع و مفید را نیز از او می‌خواستند و در [[تعلیم]]، [[هدایت]] و [[ارشاد]] دیگران از او کمک می‌طلبیدند. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} هرگاه از [[خانه]] خارج می‌شد، می‌فرمود: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَضِلَّ أَوْ أُضَلَّ، أَوْ أَزِلَّ أَوْ أُزَلَّ، أَوْ أَظْلِمَ أَوْ أُظْلَمَ، أَوْ أَجْهَلَ أَوْ يُجْهَلَ عَلَيَّ، عَزَّ جَارُكَ وَ جَلَّ ثَنَاؤُكَ وَ لَا إِلَهَ غَيْرُكَ}}<ref>«خدایا! به تو پناه می‌برم از اینکه گمراه کنم یا گمراه شوم منحرف کنم یا منحرف شوم، ستم کنم یا مورد ستم قرار گیرم، دیگران را به نادانی کشانم یا خود گرفتار آن شوم؛ خدایا! پناهنده به تو عزیز است و ستایش تو عظیم، و خدایی جز تو نیست» منیة المرید، ص۲۰۵.</ref>.

	این [[سیره پیامبر]]{{صل}} عام است یعنی هر وقت [[پیامبر]] از خانه خارج می‌شد این [[دعا]] را می‌خواند، ولی مضمون دعا حاکی از آن است که این دعا ویژه کسانی است که به درس و بحث و [[تعلیم و تعلم]] [[اشتغال]] دارند<ref>شاهد سخن این است که مرحوم مجلسی با نقل این روایت از منیة المرید می‌گوید: پیامبر{{صل}} وقتی برای درس از منزل خارج می‌شد چنین دعا می‌کرد. (بحارالانوار، ج۲، ص۶۲).</ref> و یا اینکه - دست‌کم - آنان به نسبت این دعا اولویت دارند<ref>[[سید علی حسینی‌زاده\|حسینی‌زاده، سید علی]]، [[نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی (کتاب)\|نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی]]، ص ۱۸۱.</ref>.		این [[سیره پیامبر]]{{صل}} عام است یعنی هر وقت [[پیامبر]] از خانه خارج می‌شد این [[دعا]] را می‌خواند، ولی مضمون دعا حاکی از آن است که این دعا ویژه کسانی است که به درس و بحث و [[تعلیم و تعلم]] [[اشتغال]] دارند<ref>شاهد سخن این است که مرحوم مجلسی با نقل این روایت از منیة المرید می‌گوید: پیامبر{{صل}} وقتی برای درس از منزل خارج می‌شد چنین دعا می‌کرد. (بحارالانوار، ج۲، ص۶۲).</ref> و یا اینکه - دست‌کم - آنان به نسبت این دعا اولویت دارند<ref>[[سید علی حسینی‌زاده\|حسینی‌زاده، سید علی]]، [[نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی (کتاب)\|نگرشی بر آموزش با تأکید بر آموزش‌های دینی]]، ص ۱۸۱.</ref>.