آرزو در معارف و سیره رضوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - '“' به '«'

2023-12-14T20:31:55Z

جایگزینی متن - '“' به '«'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	واژۀ ~~“منی”~~ و ~~“امنیه”~~ و ~~“تمنّی”~~<ref>معجم مقاییس اللغة، ج۵، ص۲۷۶-۲۷۷؛ النهایة فی غریب الحدیث، ج۴، ص۳۶۷.</ref> و نیز واژه ~~“امل”~~ و ~~“آمال”~~<ref>مجمع البحرین، ج۵، ص۳۱۰.</ref> به معنای آرزو آمده است. امنیه صورت [[نفسانی]] آرزو است که در [[ذهن]] آرزومند ایجاد می‌شود و چه بسا [[دروغ]] باشد<ref>المفردات، ص۴۷۶.</ref>. [[اَمَل]]، [[امید]] داشتن به چیزی است که تحقق آن دور از [[انتظار]] است و در [[فارسی]] بدان آرزو می‌گویند<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱، ص۱۴۸-۱۴۹.</ref>. بعضی [[امل]] را به امید<ref>کتاب العین، ج۸، ص۳۴۷.</ref> و انتظار [[تفسیر]] کرده‌اند<ref>معجم مقاییس اللغة، ج۱، ص۱۴۰.</ref>. و گفته‌اند: امل به [[آرزوهای دست نیافتنی]] تعلق نمی‌گیرد<ref>الفروق فی اللغة، ص۲۴۰.</ref>. تمنّی بیشتر درباره آرزوهای نفسانی به کار می‌رود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱۱، ص۱۸۶.</ref>. ابن‌اثیر تمنی را در آرزوی دست یافتنی به کار برده و با نقل [[حدیثی]] از [[پیامبر]] {{صل}} [[مردم]] [[تشویق]] شده‌اند که از [[خداوند]] چیزهای بزرگ و بسیار آرزو کنند<ref>النهایة فی غریب الحدیث، ج۴، ص۳۶۷.</ref>. ابوهلال [[عسکری]] تمنی را مفهومی در نفس و درون [[آدمی]] می‌داند که هنگام از دست دادن چیزی مورد آرزو رخ می‌دهد<ref>الفروق فی اللغة، ص۱۱۶.</ref>. مرز میان آرزو و امید ([[رجا]]) نزدیک است و در [[سخنان امام رضا]] {{ع}} ~~“امل”~~ و ~~“رجا”~~ به صورت مترادف و مفهومی هم‌افق به کار رفته است<ref>مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۲۲۱.</ref>. هر [[امیدواری]] آرزو است، ولی هر آرزویی امیدواری نیست<ref>المحجة البیضاء، ج۸، ص۲۴۹.</ref>.		واژۀ «منی” و «امنیه” و «تمنّی”<ref>معجم مقاییس اللغة، ج۵، ص۲۷۶-۲۷۷؛ النهایة فی غریب الحدیث، ج۴، ص۳۶۷.</ref> و نیز واژه «امل” و «آمال”<ref>مجمع البحرین، ج۵، ص۳۱۰.</ref> به معنای آرزو آمده است. امنیه صورت [[نفسانی]] آرزو است که در [[ذهن]] آرزومند ایجاد می‌شود و چه بسا [[دروغ]] باشد<ref>المفردات، ص۴۷۶.</ref>. [[اَمَل]]، [[امید]] داشتن به چیزی است که تحقق آن دور از [[انتظار]] است و در [[فارسی]] بدان آرزو می‌گویند<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱، ص۱۴۸-۱۴۹.</ref>. بعضی [[امل]] را به امید<ref>کتاب العین، ج۸، ص۳۴۷.</ref> و انتظار [[تفسیر]] کرده‌اند<ref>معجم مقاییس اللغة، ج۱، ص۱۴۰.</ref>. و گفته‌اند: امل به [[آرزوهای دست نیافتنی]] تعلق نمی‌گیرد<ref>الفروق فی اللغة، ص۲۴۰.</ref>. تمنّی بیشتر درباره آرزوهای نفسانی به کار می‌رود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱۱، ص۱۸۶.</ref>. ابن‌اثیر تمنی را در آرزوی دست یافتنی به کار برده و با نقل [[حدیثی]] از [[پیامبر]] {{صل}} [[مردم]] [[تشویق]] شده‌اند که از [[خداوند]] چیزهای بزرگ و بسیار آرزو کنند<ref>النهایة فی غریب الحدیث، ج۴، ص۳۶۷.</ref>. ابوهلال [[عسکری]] تمنی را مفهومی در نفس و درون [[آدمی]] می‌داند که هنگام از دست دادن چیزی مورد آرزو رخ می‌دهد<ref>الفروق فی اللغة، ص۱۱۶.</ref>. مرز میان آرزو و امید ([[رجا]]) نزدیک است و در [[سخنان امام رضا]] {{ع}} «امل” و «رجا” به صورت مترادف و مفهومی هم‌افق به کار رفته است<ref>مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۲۲۱.</ref>. هر [[امیدواری]] آرزو است، ولی هر آرزویی امیدواری نیست<ref>المحجة البیضاء، ج۸، ص۲۴۹.</ref>.

	[[امام رضا]] {{ع}} با نقل گفتاری از پیامبر {{صل}}، پس از تأکید بر ویژگی بخشایشگری و [[جاودانگی خداوند]]، یادآور شده که خداوند انتظار آرزومند را برآورده می‌کند و [[امیدوار]] به [[بخشش]] و گذشت را از درگاه خود نمی‌داند و مردم در [[گرفتاری‌ها]] تنها باید در انتظار [[یاری]] خداوند باشند و [[بدا]] به حال ناامیدان از [[رحمت]] او<ref>صحیفة الإمام الرضا {{ع}}، ص۹۳.</ref>. امام رضا {{ع}} به نقل از [[امیر مؤمنان]] {{ع}} در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ}}<ref>«راه راست را به ما بنمای» سوره فاتحه، آیه ۶.</ref> از قول [[خدا]] یادآور شده است: [[بنده]] از من درخواست [[راه راست]] و [[استوار]] دارد و من خواسته وی را [[اجابت]] کنم و آرزوهای وی را برآورده سازم و [[ترس]] وی را به [[آرامش]] تبدیل کنم<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۳۰۱.</ref>. [[امام هشتم]] آرزوی [[ابراهیم]] {{ع}} در [[فدا]] شدن فرزندش [[اسماعیل]] در [[راه خدا]] را از مصادیق آرزوی سازنده و درست شمرده است و در شرح [[آیه]] {{متن قرآن\|وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ}}<ref>«و به قربانی سترگی او را بازخریدیم» سوره صافات، آیه ۱۰۷.</ref>، فرموده است: ابراهیم {{ع}} [[آرزو]] داشت به جای [[قربانی]] قوچ، فرزندش اسماعیل را در راه خدا قربانی کند. ابراهیم {{ع}} در پاسخ [[پرسش]] [[خداوند]] از محبوب‌ترین [[مردم]] نزد وی، از [[محمد]] {{صل}} و فرزندانش {{عم}} یاد می‌کند و خداوند به ابراهیم {{ع}} فرمود: [[حسین]] {{ع}} فرزند محمد {{صل}} ناجوانمردانه به دست [[دشمنان]] مسلمان‌نما کشته خواهد شد. ابراهیم {{ع}} با شنیدن این خبر بسیار [[اندوهگین]] شد و خداوند به وی [[وعده]] داد: [[اندوه]] و بیتابی‌ات بر حسین را جایگزین اندوهت بر [[ذبح]] فرزندت کرده‌ام و به [[برترین]] پاداش‌ها نائل خواهی آمد<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۰۹؛ الخصال، ص۵۸-۵۹.</ref>. در نظر [[امام رضا]] {{ع}} کسانی که آرزو و [[امید]] آرزومندان را بر آورده سازند و گرهی از کار مردم بگشایند، برترین و بزرگوارترین افرادند<ref>العدد القویة، ص۲۹۹؛ بحار الأنوار، ج۷۵، ص۳۵۸.</ref>.		[[امام رضا]] {{ع}} با نقل گفتاری از پیامبر {{صل}}، پس از تأکید بر ویژگی بخشایشگری و [[جاودانگی خداوند]]، یادآور شده که خداوند انتظار آرزومند را برآورده می‌کند و [[امیدوار]] به [[بخشش]] و گذشت را از درگاه خود نمی‌داند و مردم در [[گرفتاری‌ها]] تنها باید در انتظار [[یاری]] خداوند باشند و [[بدا]] به حال ناامیدان از [[رحمت]] او<ref>صحیفة الإمام الرضا {{ع}}، ص۹۳.</ref>. امام رضا {{ع}} به نقل از [[امیر مؤمنان]] {{ع}} در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ}}<ref>«راه راست را به ما بنمای» سوره فاتحه، آیه ۶.</ref> از قول [[خدا]] یادآور شده است: [[بنده]] از من درخواست [[راه راست]] و [[استوار]] دارد و من خواسته وی را [[اجابت]] کنم و آرزوهای وی را برآورده سازم و [[ترس]] وی را به [[آرامش]] تبدیل کنم<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۳۰۱.</ref>. [[امام هشتم]] آرزوی [[ابراهیم]] {{ع}} در [[فدا]] شدن فرزندش [[اسماعیل]] در [[راه خدا]] را از مصادیق آرزوی سازنده و درست شمرده است و در شرح [[آیه]] {{متن قرآن\|وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ}}<ref>«و به قربانی سترگی او را بازخریدیم» سوره صافات، آیه ۱۰۷.</ref>، فرموده است: ابراهیم {{ع}} [[آرزو]] داشت به جای [[قربانی]] قوچ، فرزندش اسماعیل را در راه خدا قربانی کند. ابراهیم {{ع}} در پاسخ [[پرسش]] [[خداوند]] از محبوب‌ترین [[مردم]] نزد وی، از [[محمد]] {{صل}} و فرزندانش {{عم}} یاد می‌کند و خداوند به ابراهیم {{ع}} فرمود: [[حسین]] {{ع}} فرزند محمد {{صل}} ناجوانمردانه به دست [[دشمنان]] مسلمان‌نما کشته خواهد شد. ابراهیم {{ع}} با شنیدن این خبر بسیار [[اندوهگین]] شد و خداوند به وی [[وعده]] داد: [[اندوه]] و بیتابی‌ات بر حسین را جایگزین اندوهت بر [[ذبح]] فرزندت کرده‌ام و به [[برترین]] پاداش‌ها نائل خواهی آمد<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۰۹؛ الخصال، ص۵۸-۵۹.</ref>. در نظر [[امام رضا]] {{ع}} کسانی که آرزو و [[امید]] آرزومندان را بر آورده سازند و گرهی از کار مردم بگشایند، برترین و بزرگوارترین افرادند<ref>العدد القویة، ص۲۹۹؛ بحار الأنوار، ج۷۵، ص۳۵۸.</ref>.

Bahmani در ‏۲۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۰۸

2023-11-22T05:08:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{سیره معصوم}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = آرزو		\| موضوع مرتبط = آرزو
	\| عنوان مدخل = [[آرزو]]		\| عنوان مدخل = آرزو
	\| مداخل مرتبط = [[آرزو در قرآن~~]] - [[آرزو در حدیث~~]] - [[آرزو در نهج البلاغه~~]] - [[آرزو در کلام اسلامی~~]] - [[آرزو در معارف و سیره نبوی]] - [[آرزو در معارف دعا و زیارات]] - [[آرزو در معارف و سیره سجادی]] - [[آرزو در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[آرزو در قرآن]] - [[آرزو در نهج البلاغه]] - [[آرزو در معارف و سیره نبوی]] - [[آرزو در معارف دعا و زیارات]] - [[آرزو در معارف و سیره سجادی]] - [[آرزو در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
خط ۱۵:		خط ۱۴:

	[[امام رضا]] {{ع}} تنها امید و آرزوی [[رحمت]] و کمک [[خدا]] را سودمند و عزت‌آفرین و خوش‌عاقبت دانسته و [[آرزو]] و [[انتظار]] [[گشایش]] از غیر خدا را بی‌سرانجام و خوارکننده معرفی کرده است. امام هشتم {{ع}} به نقل از [[پدران]] خود از [[پیامبر]] {{صل}} به نقل از [[خداوند]] فرموده است: آرزوی کمک جز از خدا به [[یأس]] و ناکامی می‌انجامد و جوینده آن [[جامه]] [[خواری]] به تن خواهد کرد و از وصل و [[تقرب به خدا]] [[محروم]] خواهد گردید<ref>الأمالی، طوسی، ص۵۸۴.</ref>.		[[امام رضا]] {{ع}} تنها امید و آرزوی [[رحمت]] و کمک [[خدا]] را سودمند و عزت‌آفرین و خوش‌عاقبت دانسته و [[آرزو]] و [[انتظار]] [[گشایش]] از غیر خدا را بی‌سرانجام و خوارکننده معرفی کرده است. امام هشتم {{ع}} به نقل از [[پدران]] خود از [[پیامبر]] {{صل}} به نقل از [[خداوند]] فرموده است: آرزوی کمک جز از خدا به [[یأس]] و ناکامی می‌انجامد و جوینده آن [[جامه]] [[خواری]] به تن خواهد کرد و از وصل و [[تقرب به خدا]] [[محروم]] خواهد گردید<ref>الأمالی، طوسی، ص۵۸۴.</ref>.

	[[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} [[طول امل]] و آرزوهای بیهوده را [[نکوهش]] کرده و آن را ویرانگر و موجب از دست رفتن [[فرصت‌ها]] و [[تباهی]] [[عمر]] و [[دنیاطلبی]] شمرده‌اند. [[امیرمؤمنان]] {{ع}} [[آرزوی دراز]] و بی‌سرانجام را از ترسناک‌ترین خطرهای راه [[خودسازی]] و [[راه خدا]] شمرده است<ref>نهج البلاغة، صبحی صالح، ص۸۳.</ref>. امام رضا {{ع}} دنیاطلبی را ریشه اصلی زنده شدن آرزوی دراز معرفی کرده است و چنین آرزویی را در ردیف [[آزمندی]] و [[حرص]] و [[قطع رحم]] و [[گزینش]] [[دنیا]] بر [[آخرت]]، از عوامل گرد آمدن [[اموال]] (ناروا) شمرده و به پیروان خود درباره گرفتار شدن در دام [[ثروت‌اندوزی]] از راه [[نامشروع]] و ارزش‌گریزی هشدار داده است<ref>الخصال، ص۲۸۲.</ref>. [[امام]] در روایتی یادآور شده [[مرگ]] [[آرزوها]] را بر باد می‌دهد<ref>أعلام الدین، ص۳۰۸.</ref>. [[حضرت]] با این گفتار رهروان راه خدا را به [[جدیت]] و تلاش بیشتر برای به پایان بردن فعالیت‌های در دست [[اقدام]] [[تشویق]] کرده است. به گفته [[محمد بن یحیی بن عباد]]، [[امام رضا]] {{ع}} با آنکه کم [[شعر]] می‌گفت برای ترسیم [[بیهوده]] بودن [[آرزوهای دراز]] گفتار سراینده‌ای عراقی را [[گواه]] گرفت. آن شاعر [[مردم]] را از [[آرزوی دراز]] و بیهوده [[نکوهش]] کرده و یادآور شده، همه در آرزوی مهلت گرفتن از [[مرگ]] و خواهان دوام زندگی‌اند و حال آنکه مرگ به همه [[آرزوها]] و [[انتظارها]] پایان خواهد داد. وی به مردم درباره [[فریب خوردن]] به وسیله آرزوها و تخیلات [[دروغین]] هشدار داده و به آنان [[اندرز]] داده میانه‌رو باشند و از [[بیهودگی]] و خوش‌اقبالی‌های ناروا خود را دور دارند<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۷.</ref>. ابن‌مغیره از [[امام]] شنیده است که با سروده‌ای مردم را به کار و [[کوشش]] و استفاده از فرصت‌های زودگذر [[تشویق]] کرده و به آنان هشدار داده که به آرزوهای بی‌سرانجام [[دل]] نبندند که مرگ [[فرصت‌ها]] را از [[آدمی]] می‌گیرد و راه [[توبه]] را مسدود می‌سازد و [[انسان]] [[خردمند]] در به انجام رساندن کار [[شتاب]] می‌کند<ref>بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۱۰.</ref>. امام رضا {{ع}} در ضمن سروده‌ای نفس دروغ‌زن را از عوامل اصلی آرزوی بازگشت چیزهای از دست رفته شمرده و [[یاد خدا]] و توجه به [[ارزش‌ها]] و نعمت‌های موجود را عاملی برای [[مبارزه]] با آرزوهای دراز و یاد نعمت‌های از دست رفته قلمداد کرده است. امام یاد نعمت‌های پدید آمده در دوره [[پیری]] و فرصت‌های به دست آمده برای [[ذکر خدا]] را [[جایگزینی]] مناسب برای فرصت‌های از دست رفته [[دوره جوانی]] شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۸.</ref>.		[[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} [[طول امل]] و آرزوهای بیهوده را [[نکوهش]] کرده و آن را ویرانگر و موجب از دست رفتن [[فرصت‌ها]] و [[تباهی]] [[عمر]] و [[دنیاطلبی]] شمرده‌اند. [[امیرمؤمنان]] {{ع}} [[آرزوی دراز]] و بی‌سرانجام را از ترسناک‌ترین خطرهای راه [[خودسازی]] و [[راه خدا]] شمرده است<ref>نهج البلاغة، صبحی صالح، ص۸۳.</ref>. امام رضا {{ع}} دنیاطلبی را ریشه اصلی زنده شدن آرزوی دراز معرفی کرده است و چنین آرزویی را در ردیف [[آزمندی]] و [[حرص]] و [[قطع رحم]] و [[گزینش]] [[دنیا]] بر [[آخرت]]، از عوامل گرد آمدن [[اموال]] (ناروا) شمرده و به پیروان خود درباره گرفتار شدن در دام [[ثروت‌اندوزی]] از راه [[نامشروع]] و ارزش‌گریزی هشدار داده است<ref>الخصال، ص۲۸۲.</ref>. [[امام]] در روایتی یادآور شده [[مرگ]] [[آرزوها]] را بر باد می‌دهد<ref>أعلام الدین، ص۳۰۸.</ref>. [[حضرت]] با این گفتار رهروان راه خدا را به [[جدیت]] و تلاش بیشتر برای به پایان بردن فعالیت‌های در دست [[اقدام]] [[تشویق]] کرده است. به گفته [[محمد بن یحیی بن عباد]]، [[امام رضا]] {{ع}} با آنکه کم [[شعر]] می‌گفت برای ترسیم [[بیهوده]] بودن [[آرزوهای دراز]] گفتار سراینده‌ای عراقی را [[گواه]] گرفت. آن شاعر [[مردم]] را از [[آرزوی دراز]] و بیهوده [[نکوهش]] کرده و یادآور شده، همه در آرزوی مهلت گرفتن از [[مرگ]] و خواهان دوام زندگی‌اند و حال آنکه مرگ به همه [[آرزوها]] و [[انتظارها]] پایان خواهد داد. وی به مردم درباره [[فریب خوردن]] به وسیله آرزوها و تخیلات [[دروغین]] هشدار داده و به آنان [[اندرز]] داده میانه‌رو باشند و از [[بیهودگی]] و خوش‌اقبالی‌های ناروا خود را دور دارند<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۷.</ref>. ابن‌مغیره از [[امام]] شنیده است که با سروده‌ای مردم را به کار و [[کوشش]] و استفاده از فرصت‌های زودگذر [[تشویق]] کرده و به آنان هشدار داده که به آرزوهای بی‌سرانجام [[دل]] نبندند که مرگ [[فرصت‌ها]] را از [[آدمی]] می‌گیرد و راه [[توبه]] را مسدود می‌سازد و [[انسان]] [[خردمند]] در به انجام رساندن کار [[شتاب]] می‌کند<ref>بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۱۰.</ref>. امام رضا {{ع}} در ضمن سروده‌ای نفس دروغ‌زن را از عوامل اصلی آرزوی بازگشت چیزهای از دست رفته شمرده و [[یاد خدا]] و توجه به [[ارزش‌ها]] و نعمت‌های موجود را عاملی برای [[مبارزه]] با آرزوهای دراز و یاد نعمت‌های از دست رفته قلمداد کرده است. امام یاد نعمت‌های پدید آمده در دوره [[پیری]] و فرصت‌های به دست آمده برای [[ذکر خدا]] را [[جایگزینی]] مناسب برای فرصت‌های از دست رفته [[دوره جوانی]] شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۸.</ref>.
	امام رضا {{ع}} در سخنی زمینه‌های [[هبوط]] [[آدم]] از [[بهشت]] به این [[جهان]] را تمنا و آرزوی رسیدن به جایگاه و [[منزلت]] [[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>. آرزویی که آدم از رسیدن به آن [[ناتوان]] بوده است. بر فرض صدور [[روایت]] از امام رضا {{ع}}، این گفته قابل [[تأویل]] است. چون [[پیامبران]] [[معصوم]] و از [[گناه]] و [[خطا]] بری‌اند و امام رضا {{ع}} [[دلایل]] گوناگونی بر [[عصمت پیامبران]] و [[آدم]] {{ع}} اقامه فرموده است<ref>الأمالی، صدوق، ص۹۰-۹۱؛ الاحتجاج، ج۲، ص۴۲۶.</ref><ref>منابع: الاحتجاج علی أهل اللجاج، احمد بن علی طبرسی (قرن ۶ق)، تحقیق: سیدمحمدباقر خرسان، مشهد، نشر المرتضی، اول، ۱۴۰۳ق؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن بن محمد دیلمی (قرن ۸ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۸ق؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، بی تا، الأمالی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: مؤسسة البعثة، قم، دار الثقافة، اول، ۱۴۱۴ق، الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، ترجمه: محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ششم، ۱۳۷۶ش؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمدباقر بن محمدتقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن بن عبدالرحیم مصطفوی (۱۴۲۶ق)، تهران، وزارة الثقافة و الارشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۷ق، الخصال، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۰۳ق، صحیفة الإمام الرضا، تحقیق و تصحیح: محمد مهدی نجفی مشهد، کنگره جهانی حضرت رضانا، اول، ۱۴۰۶ق، العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، علی بن یوسف حلی (قرن ۸ق)، تحقیق: سیدمهدی رجایی، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۸ق، عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سیدمهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق؛ الفروق فی اللغة، حسن بن عبدالله معروف به ابوهلال عسکری (قرن ۵ق)، بیروت، دار الآفاق الجدیدة، اول، ۱۴۰۰ق؛ الفقه، منسوب به امام رضا {{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت له لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا علی، اول، ۱۴۰۶ق، کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمد علی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، محمد محسن بن مرتضی معروف به فیض کاشانی (۱۰۹۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، دوم، ۱۳۸۳ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمدتقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت عل لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۷ق؛ معجم مقاییس اللغة، احمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبدالسلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تهران، دفتر نشر الکتاب، دوم، ۱۴۰۴ق، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مبارک بن محمد شیبانی موصلی (۶۰۶ق)، تحقیق: طاهر احمد زاوی - محمود محمد طناحی، قم، اسماعیلیان، چهارم، ۱۳۶۷ ش؛ نهج البلاغة، محمد بن حسین موسوی معروف به سیدرضی (۴۰۶ق)، تحقیق و تصحیح: صبحی صالح، قم، دار الهجرة. اول، ۱۴۱۴ق.</ref><ref>[[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ~~ج۱،~~ ص ۶۶.</ref>
			امام رضا {{ع}} در سخنی زمینه‌های [[هبوط]] [[آدم]] از [[بهشت]] به این [[جهان]] را تمنا و آرزوی رسیدن به جایگاه و [[منزلت]] [[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>. آرزویی که آدم از رسیدن به آن [[ناتوان]] بوده است. بر فرض صدور [[روایت]] از امام رضا {{ع}}، این گفته قابل [[تأویل]] است. چون [[پیامبران]] [[معصوم]] و از [[گناه]] و [[خطا]] بری‌اند و امام رضا {{ع}} [[دلایل]] گوناگونی بر [[عصمت پیامبران]] و [[آدم]] {{ع}} اقامه فرموده است<ref>الأمالی، صدوق، ص۹۰-۹۱؛ الاحتجاج، ج۲، ص۴۲۶.</ref>.<ref>منابع: الاحتجاج علی أهل اللجاج، احمد بن علی طبرسی (قرن ۶ق)، تحقیق: سیدمحمدباقر خرسان، مشهد، نشر المرتضی، اول، ۱۴۰۳ق؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن بن محمد دیلمی (قرن ۸ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۸ق؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، بی تا، الأمالی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: مؤسسة البعثة، قم، دار الثقافة، اول، ۱۴۱۴ق، الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، ترجمه: محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ششم، ۱۳۷۶ش؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمدباقر بن محمدتقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن بن عبدالرحیم مصطفوی (۱۴۲۶ق)، تهران، وزارة الثقافة و الارشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۷ق، الخصال، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۰۳ق، صحیفة الإمام الرضا، تحقیق و تصحیح: محمد مهدی نجفی مشهد، کنگره جهانی حضرت رضانا، اول، ۱۴۰۶ق، العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، علی بن یوسف حلی (قرن ۸ق)، تحقیق: سیدمهدی رجایی، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۸ق، عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سیدمهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق؛ الفروق فی اللغة، حسن بن عبدالله معروف به ابوهلال عسکری (قرن ۵ق)، بیروت، دار الآفاق الجدیدة، اول، ۱۴۰۰ق؛ الفقه، منسوب به امام رضا {{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت له لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا علی، اول، ۱۴۰۶ق، کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمد علی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، محمد محسن بن مرتضی معروف به فیض کاشانی (۱۰۹۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، دوم، ۱۳۸۳ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمدتقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت عل لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۷ق؛ معجم مقاییس اللغة، احمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبدالسلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تهران، دفتر نشر الکتاب، دوم، ۱۴۰۴ق، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مبارک بن محمد شیبانی موصلی (۶۰۶ق)، تحقیق: طاهر احمد زاوی - محمود محمد طناحی، قم، اسماعیلیان، چهارم، ۱۳۶۷ ش؛ نهج البلاغة، محمد بن حسین موسوی معروف به سیدرضی (۴۰۶ق)، تحقیق و تصحیح: صبحی صالح، قم، دار الهجرة. اول، ۱۴۱۴ق.</ref>.<ref>[[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۱]]، ص ۶۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - ' آن‌که ' به ' آنکه '

2022-12-18T11:25:10Z

جایگزینی متن - ' آن‌که ' به ' آنکه '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۵
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	[[امام رضا]] {{ع}} تنها امید و آرزوی [[رحمت]] و کمک [[خدا]] را سودمند و عزت‌آفرین و خوش‌عاقبت دانسته و [[آرزو]] و [[انتظار]] [[گشایش]] از غیر خدا را بی‌سرانجام و خوارکننده معرفی کرده است. امام هشتم {{ع}} به نقل از [[پدران]] خود از [[پیامبر]] {{صل}} به نقل از [[خداوند]] فرموده است: آرزوی کمک جز از خدا به [[یأس]] و ناکامی می‌انجامد و جوینده آن [[جامه]] [[خواری]] به تن خواهد کرد و از وصل و [[تقرب به خدا]] [[محروم]] خواهد گردید<ref>الأمالی، طوسی، ص۵۸۴.</ref>.		[[امام رضا]] {{ع}} تنها امید و آرزوی [[رحمت]] و کمک [[خدا]] را سودمند و عزت‌آفرین و خوش‌عاقبت دانسته و [[آرزو]] و [[انتظار]] [[گشایش]] از غیر خدا را بی‌سرانجام و خوارکننده معرفی کرده است. امام هشتم {{ع}} به نقل از [[پدران]] خود از [[پیامبر]] {{صل}} به نقل از [[خداوند]] فرموده است: آرزوی کمک جز از خدا به [[یأس]] و ناکامی می‌انجامد و جوینده آن [[جامه]] [[خواری]] به تن خواهد کرد و از وصل و [[تقرب به خدا]] [[محروم]] خواهد گردید<ref>الأمالی، طوسی، ص۵۸۴.</ref>.
	[[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} [[طول امل]] و آرزوهای بیهوده را [[نکوهش]] کرده و آن را ویرانگر و موجب از دست رفتن [[فرصت‌ها]] و [[تباهی]] [[عمر]] و [[دنیاطلبی]] شمرده‌اند. [[امیرمؤمنان]] {{ع}} [[آرزوی دراز]] و بی‌سرانجام را از ترسناک‌ترین خطرهای راه [[خودسازی]] و [[راه خدا]] شمرده است<ref>نهج البلاغة، صبحی صالح، ص۸۳.</ref>. امام رضا {{ع}} دنیاطلبی را ریشه اصلی زنده شدن آرزوی دراز معرفی کرده است و چنین آرزویی را در ردیف [[آزمندی]] و [[حرص]] و [[قطع رحم]] و [[گزینش]] [[دنیا]] بر [[آخرت]]، از عوامل گرد آمدن [[اموال]] (ناروا) شمرده و به پیروان خود درباره گرفتار شدن در دام [[ثروت‌اندوزی]] از راه [[نامشروع]] و ارزش‌گریزی هشدار داده است<ref>الخصال، ص۲۸۲.</ref>. [[امام]] در روایتی یادآور شده [[مرگ]] [[آرزوها]] را بر باد می‌دهد<ref>أعلام الدین، ص۳۰۸.</ref>. [[حضرت]] با این گفتار رهروان راه خدا را به [[جدیت]] و تلاش بیشتر برای به پایان بردن فعالیت‌های در دست [[اقدام]] [[تشویق]] کرده است. به گفته [[محمد بن یحیی بن عباد]]، [[امام رضا]] {{ع}} با ~~آن‌که~~ کم [[شعر]] می‌گفت برای ترسیم [[بیهوده]] بودن [[آرزوهای دراز]] گفتار سراینده‌ای عراقی را [[گواه]] گرفت. آن شاعر [[مردم]] را از [[آرزوی دراز]] و بیهوده [[نکوهش]] کرده و یادآور شده، همه در آرزوی مهلت گرفتن از [[مرگ]] و خواهان دوام زندگی‌اند و حال آنکه مرگ به همه [[آرزوها]] و [[انتظارها]] پایان خواهد داد. وی به مردم درباره [[فریب خوردن]] به وسیله آرزوها و تخیلات [[دروغین]] هشدار داده و به آنان [[اندرز]] داده میانه‌رو باشند و از [[بیهودگی]] و خوش‌اقبالی‌های ناروا خود را دور دارند<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۷.</ref>. ابن‌مغیره از [[امام]] شنیده است که با سروده‌ای مردم را به کار و [[کوشش]] و استفاده از فرصت‌های زودگذر [[تشویق]] کرده و به آنان هشدار داده که به آرزوهای بی‌سرانجام [[دل]] نبندند که مرگ [[فرصت‌ها]] را از [[آدمی]] می‌گیرد و راه [[توبه]] را مسدود می‌سازد و [[انسان]] [[خردمند]] در به انجام رساندن کار [[شتاب]] می‌کند<ref>بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۱۰.</ref>. امام رضا {{ع}} در ضمن سروده‌ای نفس دروغ‌زن را از عوامل اصلی آرزوی بازگشت چیزهای از دست رفته شمرده و [[یاد خدا]] و توجه به [[ارزش‌ها]] و نعمت‌های موجود را عاملی برای [[مبارزه]] با آرزوهای دراز و یاد نعمت‌های از دست رفته قلمداد کرده است. امام یاد نعمت‌های پدید آمده در دوره [[پیری]] و فرصت‌های به دست آمده برای [[ذکر خدا]] را [[جایگزینی]] مناسب برای فرصت‌های از دست رفته [[دوره جوانی]] شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۸.</ref>.		[[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} [[طول امل]] و آرزوهای بیهوده را [[نکوهش]] کرده و آن را ویرانگر و موجب از دست رفتن [[فرصت‌ها]] و [[تباهی]] [[عمر]] و [[دنیاطلبی]] شمرده‌اند. [[امیرمؤمنان]] {{ع}} [[آرزوی دراز]] و بی‌سرانجام را از ترسناک‌ترین خطرهای راه [[خودسازی]] و [[راه خدا]] شمرده است<ref>نهج البلاغة، صبحی صالح، ص۸۳.</ref>. امام رضا {{ع}} دنیاطلبی را ریشه اصلی زنده شدن آرزوی دراز معرفی کرده است و چنین آرزویی را در ردیف [[آزمندی]] و [[حرص]] و [[قطع رحم]] و [[گزینش]] [[دنیا]] بر [[آخرت]]، از عوامل گرد آمدن [[اموال]] (ناروا) شمرده و به پیروان خود درباره گرفتار شدن در دام [[ثروت‌اندوزی]] از راه [[نامشروع]] و ارزش‌گریزی هشدار داده است<ref>الخصال، ص۲۸۲.</ref>. [[امام]] در روایتی یادآور شده [[مرگ]] [[آرزوها]] را بر باد می‌دهد<ref>أعلام الدین، ص۳۰۸.</ref>. [[حضرت]] با این گفتار رهروان راه خدا را به [[جدیت]] و تلاش بیشتر برای به پایان بردن فعالیت‌های در دست [[اقدام]] [[تشویق]] کرده است. به گفته [[محمد بن یحیی بن عباد]]، [[امام رضا]] {{ع}} با آنکه کم [[شعر]] می‌گفت برای ترسیم [[بیهوده]] بودن [[آرزوهای دراز]] گفتار سراینده‌ای عراقی را [[گواه]] گرفت. آن شاعر [[مردم]] را از [[آرزوی دراز]] و بیهوده [[نکوهش]] کرده و یادآور شده، همه در آرزوی مهلت گرفتن از [[مرگ]] و خواهان دوام زندگی‌اند و حال آنکه مرگ به همه [[آرزوها]] و [[انتظارها]] پایان خواهد داد. وی به مردم درباره [[فریب خوردن]] به وسیله آرزوها و تخیلات [[دروغین]] هشدار داده و به آنان [[اندرز]] داده میانه‌رو باشند و از [[بیهودگی]] و خوش‌اقبالی‌های ناروا خود را دور دارند<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۷.</ref>. ابن‌مغیره از [[امام]] شنیده است که با سروده‌ای مردم را به کار و [[کوشش]] و استفاده از فرصت‌های زودگذر [[تشویق]] کرده و به آنان هشدار داده که به آرزوهای بی‌سرانجام [[دل]] نبندند که مرگ [[فرصت‌ها]] را از [[آدمی]] می‌گیرد و راه [[توبه]] را مسدود می‌سازد و [[انسان]] [[خردمند]] در به انجام رساندن کار [[شتاب]] می‌کند<ref>بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۱۰.</ref>. امام رضا {{ع}} در ضمن سروده‌ای نفس دروغ‌زن را از عوامل اصلی آرزوی بازگشت چیزهای از دست رفته شمرده و [[یاد خدا]] و توجه به [[ارزش‌ها]] و نعمت‌های موجود را عاملی برای [[مبارزه]] با آرزوهای دراز و یاد نعمت‌های از دست رفته قلمداد کرده است. امام یاد نعمت‌های پدید آمده در دوره [[پیری]] و فرصت‌های به دست آمده برای [[ذکر خدا]] را [[جایگزینی]] مناسب برای فرصت‌های از دست رفته [[دوره جوانی]] شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۸.</ref>.
	امام رضا {{ع}} در سخنی زمینه‌های [[هبوط]] [[آدم]] از [[بهشت]] به این [[جهان]] را تمنا و آرزوی رسیدن به جایگاه و [[منزلت]] [[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>. آرزویی که آدم از رسیدن به آن [[ناتوان]] بوده است. بر فرض صدور [[روایت]] از امام رضا {{ع}}، این گفته قابل [[تأویل]] است. چون [[پیامبران]] [[معصوم]] و از [[گناه]] و [[خطا]] بری‌اند و امام رضا {{ع}} [[دلایل]] گوناگونی بر [[عصمت پیامبران]] و [[آدم]] {{ع}} اقامه فرموده است<ref>الأمالی، صدوق، ص۹۰-۹۱؛ الاحتجاج، ج۲، ص۴۲۶.</ref><ref>منابع: الاحتجاج علی أهل اللجاج، احمد بن علی طبرسی (قرن ۶ق)، تحقیق: سیدمحمدباقر خرسان، مشهد، نشر المرتضی، اول، ۱۴۰۳ق؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن بن محمد دیلمی (قرن ۸ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۸ق؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، بی تا، الأمالی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: مؤسسة البعثة، قم، دار الثقافة، اول، ۱۴۱۴ق، الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، ترجمه: محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ششم، ۱۳۷۶ش؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمدباقر بن محمدتقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن بن عبدالرحیم مصطفوی (۱۴۲۶ق)، تهران، وزارة الثقافة و الارشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۷ق، الخصال، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۰۳ق، صحیفة الإمام الرضا، تحقیق و تصحیح: محمد مهدی نجفی مشهد، کنگره جهانی حضرت رضانا، اول، ۱۴۰۶ق، العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، علی بن یوسف حلی (قرن ۸ق)، تحقیق: سیدمهدی رجایی، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۸ق، عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سیدمهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق؛ الفروق فی اللغة، حسن بن عبدالله معروف به ابوهلال عسکری (قرن ۵ق)، بیروت، دار الآفاق الجدیدة، اول، ۱۴۰۰ق؛ الفقه، منسوب به امام رضا {{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت له لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا علی، اول، ۱۴۰۶ق، کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمد علی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، محمد محسن بن مرتضی معروف به فیض کاشانی (۱۰۹۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، دوم، ۱۳۸۳ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمدتقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت عل لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۷ق؛ معجم مقاییس اللغة، احمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبدالسلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تهران، دفتر نشر الکتاب، دوم، ۱۴۰۴ق، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مبارک بن محمد شیبانی موصلی (۶۰۶ق)، تحقیق: طاهر احمد زاوی - محمود محمد طناحی، قم، اسماعیلیان، چهارم، ۱۳۶۷ ش؛ نهج البلاغة، محمد بن حسین موسوی معروف به سیدرضی (۴۰۶ق)، تحقیق و تصحیح: صبحی صالح، قم، دار الهجرة. اول، ۱۴۱۴ق.</ref><ref>[[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۱، ص ۶۶.</ref>		امام رضا {{ع}} در سخنی زمینه‌های [[هبوط]] [[آدم]] از [[بهشت]] به این [[جهان]] را تمنا و آرزوی رسیدن به جایگاه و [[منزلت]] [[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>. آرزویی که آدم از رسیدن به آن [[ناتوان]] بوده است. بر فرض صدور [[روایت]] از امام رضا {{ع}}، این گفته قابل [[تأویل]] است. چون [[پیامبران]] [[معصوم]] و از [[گناه]] و [[خطا]] بری‌اند و امام رضا {{ع}} [[دلایل]] گوناگونی بر [[عصمت پیامبران]] و [[آدم]] {{ع}} اقامه فرموده است<ref>الأمالی، صدوق، ص۹۰-۹۱؛ الاحتجاج، ج۲، ص۴۲۶.</ref><ref>منابع: الاحتجاج علی أهل اللجاج، احمد بن علی طبرسی (قرن ۶ق)، تحقیق: سیدمحمدباقر خرسان، مشهد، نشر المرتضی، اول، ۱۴۰۳ق؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن بن محمد دیلمی (قرن ۸ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۸ق؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، بی تا، الأمالی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: مؤسسة البعثة، قم، دار الثقافة، اول، ۱۴۱۴ق، الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، ترجمه: محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ششم، ۱۳۷۶ش؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمدباقر بن محمدتقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن بن عبدالرحیم مصطفوی (۱۴۲۶ق)، تهران، وزارة الثقافة و الارشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۷ق، الخصال، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۰۳ق، صحیفة الإمام الرضا، تحقیق و تصحیح: محمد مهدی نجفی مشهد، کنگره جهانی حضرت رضانا، اول، ۱۴۰۶ق، العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، علی بن یوسف حلی (قرن ۸ق)، تحقیق: سیدمهدی رجایی، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۸ق، عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سیدمهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق؛ الفروق فی اللغة، حسن بن عبدالله معروف به ابوهلال عسکری (قرن ۵ق)، بیروت، دار الآفاق الجدیدة، اول، ۱۴۰۰ق؛ الفقه، منسوب به امام رضا {{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت له لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا علی، اول، ۱۴۰۶ق، کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمد علی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، محمد محسن بن مرتضی معروف به فیض کاشانی (۱۰۹۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، دوم، ۱۳۸۳ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمدتقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت عل لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۷ق؛ معجم مقاییس اللغة، احمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبدالسلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تهران، دفتر نشر الکتاب، دوم، ۱۴۰۴ق، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مبارک بن محمد شیبانی موصلی (۶۰۶ق)، تحقیق: طاهر احمد زاوی - محمود محمد طناحی، قم، اسماعیلیان، چهارم، ۱۳۶۷ ش؛ نهج البلاغة، محمد بن حسین موسوی معروف به سیدرضی (۴۰۶ق)، تحقیق و تصحیح: صبحی صالح، قم، دار الهجرة. اول، ۱۴۱۴ق.</ref><ref>[[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۱، ص ۶۶.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'الإرشاد' به 'الارشاد'

2022-09-18T08:01:49Z

جایگزینی متن - 'الإرشاد' به 'الارشاد'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۱
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	[[امام رضا]] {{ع}} تنها امید و آرزوی [[رحمت]] و کمک [[خدا]] را سودمند و عزت‌آفرین و خوش‌عاقبت دانسته و [[آرزو]] و [[انتظار]] [[گشایش]] از غیر خدا را بی‌سرانجام و خوارکننده معرفی کرده است. امام هشتم {{ع}} به نقل از [[پدران]] خود از [[پیامبر]] {{صل}} به نقل از [[خداوند]] فرموده است: آرزوی کمک جز از خدا به [[یأس]] و ناکامی می‌انجامد و جوینده آن [[جامه]] [[خواری]] به تن خواهد کرد و از وصل و [[تقرب به خدا]] [[محروم]] خواهد گردید<ref>الأمالی، طوسی، ص۵۸۴.</ref>.		[[امام رضا]] {{ع}} تنها امید و آرزوی [[رحمت]] و کمک [[خدا]] را سودمند و عزت‌آفرین و خوش‌عاقبت دانسته و [[آرزو]] و [[انتظار]] [[گشایش]] از غیر خدا را بی‌سرانجام و خوارکننده معرفی کرده است. امام هشتم {{ع}} به نقل از [[پدران]] خود از [[پیامبر]] {{صل}} به نقل از [[خداوند]] فرموده است: آرزوی کمک جز از خدا به [[یأس]] و ناکامی می‌انجامد و جوینده آن [[جامه]] [[خواری]] به تن خواهد کرد و از وصل و [[تقرب به خدا]] [[محروم]] خواهد گردید<ref>الأمالی، طوسی، ص۵۸۴.</ref>.
	[[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} [[طول امل]] و آرزوهای بیهوده را [[نکوهش]] کرده و آن را ویرانگر و موجب از دست رفتن [[فرصت‌ها]] و [[تباهی]] [[عمر]] و [[دنیاطلبی]] شمرده‌اند. [[امیرمؤمنان]] {{ع}} [[آرزوی دراز]] و بی‌سرانجام را از ترسناک‌ترین خطرهای راه [[خودسازی]] و [[راه خدا]] شمرده است<ref>نهج البلاغة، صبحی صالح، ص۸۳.</ref>. امام رضا {{ع}} دنیاطلبی را ریشه اصلی زنده شدن آرزوی دراز معرفی کرده است و چنین آرزویی را در ردیف [[آزمندی]] و [[حرص]] و [[قطع رحم]] و [[گزینش]] [[دنیا]] بر [[آخرت]]، از عوامل گرد آمدن [[اموال]] (ناروا) شمرده و به پیروان خود درباره گرفتار شدن در دام [[ثروت‌اندوزی]] از راه [[نامشروع]] و ارزش‌گریزی هشدار داده است<ref>الخصال، ص۲۸۲.</ref>. [[امام]] در روایتی یادآور شده [[مرگ]] [[آرزوها]] را بر باد می‌دهد<ref>أعلام الدین، ص۳۰۸.</ref>. [[حضرت]] با این گفتار رهروان راه خدا را به [[جدیت]] و تلاش بیشتر برای به پایان بردن فعالیت‌های در دست [[اقدام]] [[تشویق]] کرده است. به گفته [[محمد بن یحیی بن عباد]]، [[امام رضا]] {{ع}} با آن‌که کم [[شعر]] می‌گفت برای ترسیم [[بیهوده]] بودن [[آرزوهای دراز]] گفتار سراینده‌ای عراقی را [[گواه]] گرفت. آن شاعر [[مردم]] را از [[آرزوی دراز]] و بیهوده [[نکوهش]] کرده و یادآور شده، همه در آرزوی مهلت گرفتن از [[مرگ]] و خواهان دوام زندگی‌اند و حال آنکه مرگ به همه [[آرزوها]] و [[انتظارها]] پایان خواهد داد. وی به مردم درباره [[فریب خوردن]] به وسیله آرزوها و تخیلات [[دروغین]] هشدار داده و به آنان [[اندرز]] داده میانه‌رو باشند و از [[بیهودگی]] و خوش‌اقبالی‌های ناروا خود را دور دارند<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۷.</ref>. ابن‌مغیره از [[امام]] شنیده است که با سروده‌ای مردم را به کار و [[کوشش]] و استفاده از فرصت‌های زودگذر [[تشویق]] کرده و به آنان هشدار داده که به آرزوهای بی‌سرانجام [[دل]] نبندند که مرگ [[فرصت‌ها]] را از [[آدمی]] می‌گیرد و راه [[توبه]] را مسدود می‌سازد و [[انسان]] [[خردمند]] در به انجام رساندن کار [[شتاب]] می‌کند<ref>بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۱۰.</ref>. امام رضا {{ع}} در ضمن سروده‌ای نفس دروغ‌زن را از عوامل اصلی آرزوی بازگشت چیزهای از دست رفته شمرده و [[یاد خدا]] و توجه به [[ارزش‌ها]] و نعمت‌های موجود را عاملی برای [[مبارزه]] با آرزوهای دراز و یاد نعمت‌های از دست رفته قلمداد کرده است. امام یاد نعمت‌های پدید آمده در دوره [[پیری]] و فرصت‌های به دست آمده برای [[ذکر خدا]] را [[جایگزینی]] مناسب برای فرصت‌های از دست رفته [[دوره جوانی]] شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۸.</ref>.		[[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} [[طول امل]] و آرزوهای بیهوده را [[نکوهش]] کرده و آن را ویرانگر و موجب از دست رفتن [[فرصت‌ها]] و [[تباهی]] [[عمر]] و [[دنیاطلبی]] شمرده‌اند. [[امیرمؤمنان]] {{ع}} [[آرزوی دراز]] و بی‌سرانجام را از ترسناک‌ترین خطرهای راه [[خودسازی]] و [[راه خدا]] شمرده است<ref>نهج البلاغة، صبحی صالح، ص۸۳.</ref>. امام رضا {{ع}} دنیاطلبی را ریشه اصلی زنده شدن آرزوی دراز معرفی کرده است و چنین آرزویی را در ردیف [[آزمندی]] و [[حرص]] و [[قطع رحم]] و [[گزینش]] [[دنیا]] بر [[آخرت]]، از عوامل گرد آمدن [[اموال]] (ناروا) شمرده و به پیروان خود درباره گرفتار شدن در دام [[ثروت‌اندوزی]] از راه [[نامشروع]] و ارزش‌گریزی هشدار داده است<ref>الخصال، ص۲۸۲.</ref>. [[امام]] در روایتی یادآور شده [[مرگ]] [[آرزوها]] را بر باد می‌دهد<ref>أعلام الدین، ص۳۰۸.</ref>. [[حضرت]] با این گفتار رهروان راه خدا را به [[جدیت]] و تلاش بیشتر برای به پایان بردن فعالیت‌های در دست [[اقدام]] [[تشویق]] کرده است. به گفته [[محمد بن یحیی بن عباد]]، [[امام رضا]] {{ع}} با آن‌که کم [[شعر]] می‌گفت برای ترسیم [[بیهوده]] بودن [[آرزوهای دراز]] گفتار سراینده‌ای عراقی را [[گواه]] گرفت. آن شاعر [[مردم]] را از [[آرزوی دراز]] و بیهوده [[نکوهش]] کرده و یادآور شده، همه در آرزوی مهلت گرفتن از [[مرگ]] و خواهان دوام زندگی‌اند و حال آنکه مرگ به همه [[آرزوها]] و [[انتظارها]] پایان خواهد داد. وی به مردم درباره [[فریب خوردن]] به وسیله آرزوها و تخیلات [[دروغین]] هشدار داده و به آنان [[اندرز]] داده میانه‌رو باشند و از [[بیهودگی]] و خوش‌اقبالی‌های ناروا خود را دور دارند<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۷.</ref>. ابن‌مغیره از [[امام]] شنیده است که با سروده‌ای مردم را به کار و [[کوشش]] و استفاده از فرصت‌های زودگذر [[تشویق]] کرده و به آنان هشدار داده که به آرزوهای بی‌سرانجام [[دل]] نبندند که مرگ [[فرصت‌ها]] را از [[آدمی]] می‌گیرد و راه [[توبه]] را مسدود می‌سازد و [[انسان]] [[خردمند]] در به انجام رساندن کار [[شتاب]] می‌کند<ref>بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۱۰.</ref>. امام رضا {{ع}} در ضمن سروده‌ای نفس دروغ‌زن را از عوامل اصلی آرزوی بازگشت چیزهای از دست رفته شمرده و [[یاد خدا]] و توجه به [[ارزش‌ها]] و نعمت‌های موجود را عاملی برای [[مبارزه]] با آرزوهای دراز و یاد نعمت‌های از دست رفته قلمداد کرده است. امام یاد نعمت‌های پدید آمده در دوره [[پیری]] و فرصت‌های به دست آمده برای [[ذکر خدا]] را [[جایگزینی]] مناسب برای فرصت‌های از دست رفته [[دوره جوانی]] شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۸.</ref>.
	امام رضا {{ع}} در سخنی زمینه‌های [[هبوط]] [[آدم]] از [[بهشت]] به این [[جهان]] را تمنا و آرزوی رسیدن به جایگاه و [[منزلت]] [[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>. آرزویی که آدم از رسیدن به آن [[ناتوان]] بوده است. بر فرض صدور [[روایت]] از امام رضا {{ع}}، این گفته قابل [[تأویل]] است. چون [[پیامبران]] [[معصوم]] و از [[گناه]] و [[خطا]] بری‌اند و امام رضا {{ع}} [[دلایل]] گوناگونی بر [[عصمت پیامبران]] و [[آدم]] {{ع}} اقامه فرموده است<ref>الأمالی، صدوق، ص۹۰-۹۱؛ الاحتجاج، ج۲، ص۴۲۶.</ref><ref>منابع: الاحتجاج علی أهل اللجاج، احمد بن علی طبرسی (قرن ۶ق)، تحقیق: سیدمحمدباقر خرسان، مشهد، نشر المرتضی، اول، ۱۴۰۳ق؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن بن محمد دیلمی (قرن ۸ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۸ق؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، بی تا، الأمالی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: مؤسسة البعثة، قم، دار الثقافة، اول، ۱۴۱۴ق، الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، ترجمه: محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ششم، ۱۳۷۶ش؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمدباقر بن محمدتقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن بن عبدالرحیم مصطفوی (۱۴۲۶ق)، تهران، وزارة الثقافة و ~~الإرشاد~~ الإسلامی، اول، ۱۴۱۷ق، الخصال، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۰۳ق، صحیفة الإمام الرضا، تحقیق و تصحیح: محمد مهدی نجفی مشهد، کنگره جهانی حضرت رضانا، اول، ۱۴۰۶ق، العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، علی بن یوسف حلی (قرن ۸ق)، تحقیق: سیدمهدی رجایی، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۸ق، عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سیدمهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق؛ الفروق فی اللغة، حسن بن عبدالله معروف به ابوهلال عسکری (قرن ۵ق)، بیروت، دار الآفاق الجدیدة، اول، ۱۴۰۰ق؛ الفقه، منسوب به امام رضا {{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت له لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا علی، اول، ۱۴۰۶ق، کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمد علی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، محمد محسن بن مرتضی معروف به فیض کاشانی (۱۰۹۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، دوم، ۱۳۸۳ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمدتقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت عل لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۷ق؛ معجم مقاییس اللغة، احمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبدالسلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تهران، دفتر نشر الکتاب، دوم، ۱۴۰۴ق، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مبارک بن محمد شیبانی موصلی (۶۰۶ق)، تحقیق: طاهر احمد زاوی - محمود محمد طناحی، قم، اسماعیلیان، چهارم، ۱۳۶۷ ش؛ نهج البلاغة، محمد بن حسین موسوی معروف به سیدرضی (۴۰۶ق)، تحقیق و تصحیح: صبحی صالح، قم، دار الهجرة. اول، ۱۴۱۴ق.</ref><ref>[[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۱، ص ۶۶.</ref>		امام رضا {{ع}} در سخنی زمینه‌های [[هبوط]] [[آدم]] از [[بهشت]] به این [[جهان]] را تمنا و آرزوی رسیدن به جایگاه و [[منزلت]] [[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>. آرزویی که آدم از رسیدن به آن [[ناتوان]] بوده است. بر فرض صدور [[روایت]] از امام رضا {{ع}}، این گفته قابل [[تأویل]] است. چون [[پیامبران]] [[معصوم]] و از [[گناه]] و [[خطا]] بری‌اند و امام رضا {{ع}} [[دلایل]] گوناگونی بر [[عصمت پیامبران]] و [[آدم]] {{ع}} اقامه فرموده است<ref>الأمالی، صدوق، ص۹۰-۹۱؛ الاحتجاج، ج۲، ص۴۲۶.</ref><ref>منابع: الاحتجاج علی أهل اللجاج، احمد بن علی طبرسی (قرن ۶ق)، تحقیق: سیدمحمدباقر خرسان، مشهد، نشر المرتضی، اول، ۱۴۰۳ق؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن بن محمد دیلمی (قرن ۸ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۸ق؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، بی تا، الأمالی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: مؤسسة البعثة، قم، دار الثقافة، اول، ۱۴۱۴ق، الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، ترجمه: محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ششم، ۱۳۷۶ش؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمدباقر بن محمدتقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن بن عبدالرحیم مصطفوی (۱۴۲۶ق)، تهران، وزارة الثقافة و الارشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۷ق، الخصال، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۰۳ق، صحیفة الإمام الرضا، تحقیق و تصحیح: محمد مهدی نجفی مشهد، کنگره جهانی حضرت رضانا، اول، ۱۴۰۶ق، العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، علی بن یوسف حلی (قرن ۸ق)، تحقیق: سیدمهدی رجایی، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۸ق، عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سیدمهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق؛ الفروق فی اللغة، حسن بن عبدالله معروف به ابوهلال عسکری (قرن ۵ق)، بیروت، دار الآفاق الجدیدة، اول، ۱۴۰۰ق؛ الفقه، منسوب به امام رضا {{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت له لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا علی، اول، ۱۴۰۶ق، کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمد علی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، محمد محسن بن مرتضی معروف به فیض کاشانی (۱۰۹۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، دوم، ۱۳۸۳ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمدتقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت عل لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۷ق؛ معجم مقاییس اللغة، احمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبدالسلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تهران، دفتر نشر الکتاب، دوم، ۱۴۰۴ق، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مبارک بن محمد شیبانی موصلی (۶۰۶ق)، تحقیق: طاهر احمد زاوی - محمود محمد طناحی، قم، اسماعیلیان، چهارم، ۱۳۶۷ ش؛ نهج البلاغة، محمد بن حسین موسوی معروف به سیدرضی (۴۰۶ق)، تحقیق و تصحیح: صبحی صالح، قم، دار الهجرة. اول، ۱۴۱۴ق.</ref><ref>[[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۱، ص ۶۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T09:54:47Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T03:41:45Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۱
خط ۲۷:		خط ۲۷:

	[[رده:آرزو]]		[[رده:آرزو]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T20:32:45Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۰۲
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	[[امام رضا]]{{ع}} تنها امید و آرزوی [[رحمت]] و کمک [[خدا]] را سودمند و عزت‌آفرین و خوش‌عاقبت دانسته و [[آرزو]] و [[انتظار]] [[گشایش]] از غیر خدا را بی‌سرانجام و خوارکننده معرفی کرده است. امام هشتم{{ع}} به نقل از [[پدران]] خود از [[پیامبر]]{{صل}} به نقل از [[خداوند]] فرموده است: آرزوی کمک جز از خدا به [[یأس]] و ناکامی می‌انجامد و جوینده آن [[جامه]] [[خواری]] به تن خواهد کرد و از وصل و [[تقرب به خدا]] [[محروم]] خواهد گردید<ref>الأمالی، طوسی، ص۵۸۴.</ref>.		[[امام رضا]]{{ع}} تنها امید و آرزوی [[رحمت]] و کمک [[خدا]] را سودمند و عزت‌آفرین و خوش‌عاقبت دانسته و [[آرزو]] و [[انتظار]] [[گشایش]] از غیر خدا را بی‌سرانجام و خوارکننده معرفی کرده است. امام هشتم{{ع}} به نقل از [[پدران]] خود از [[پیامبر]]{{صل}} به نقل از [[خداوند]] فرموده است: آرزوی کمک جز از خدا به [[یأس]] و ناکامی می‌انجامد و جوینده آن [[جامه]] [[خواری]] به تن خواهد کرد و از وصل و [[تقرب به خدا]] [[محروم]] خواهد گردید<ref>الأمالی، طوسی، ص۵۸۴.</ref>.
	[[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} [[طول امل]] و آرزوهای بیهوده را [[نکوهش]] کرده و آن را ویرانگر و موجب از دست رفتن [[فرصت‌ها]] و [[تباهی]] [[عمر]] و [[دنیاطلبی]] شمرده‌اند. [[امیرمؤمنان]]{{ع}} [[آرزوی دراز]] و بی‌سرانجام را از ترسناک‌ترین خطرهای راه [[خودسازی]] و [[راه خدا]] شمرده است<ref>نهج البلاغة، صبحی صالح، ص۸۳.</ref>. امام رضا{{ع}} دنیاطلبی را ریشه اصلی زنده شدن آرزوی دراز معرفی کرده است و چنین آرزویی را در ردیف [[آزمندی]] و [[حرص]] و [[قطع رحم]] و [[گزینش]] [[دنیا]] بر [[آخرت]]، از عوامل گرد آمدن [[اموال]] (ناروا) شمرده و به پیروان خود درباره گرفتار شدن در دام [[ثروت‌اندوزی]] از راه [[نامشروع]] و ارزش‌گریزی هشدار داده است<ref>الخصال، ص۲۸۲.</ref>. [[امام]] در روایتی یادآور شده [[مرگ]] [[آرزوها]] را بر باد می‌دهد<ref>أعلام الدین، ص۳۰۸.</ref>. [[حضرت]] با این گفتار رهروان راه خدا را به [[جدیت]] و تلاش بیشتر برای به پایان بردن فعالیت‌های در دست [[اقدام]] [[تشویق]] کرده است. به گفته [[محمد بن یحیی بن عباد]]، [[امام رضا]]{{ع}} با آن‌که کم [[شعر]] می‌گفت برای ترسیم [[بیهوده]] بودن [[آرزوهای دراز]] گفتار سراینده‌ای عراقی را [[گواه]] گرفت. آن شاعر [[مردم]] را از [[آرزوی دراز]] و بیهوده [[نکوهش]] کرده و یادآور شده، همه در آرزوی مهلت گرفتن از [[مرگ]] و خواهان دوام زندگی‌اند و حال آنکه مرگ به همه [[آرزوها]] و [[انتظارها]] پایان خواهد داد. وی به مردم درباره [[فریب خوردن]] به وسیله آرزوها و تخیلات [[دروغین]] هشدار داده و به آنان [[اندرز]] داده میانه‌رو باشند و از [[بیهودگی]] و خوش‌اقبالی‌های ناروا خود را دور دارند<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۷۷.</ref>. ابن‌مغیره از [[امام]] شنیده است که با سروده‌ای مردم را به کار و [[کوشش]] و استفاده از فرصت‌های زودگذر [[تشویق]] کرده و به آنان هشدار داده که به آرزوهای بی‌سرانجام [[دل]] نبندند که مرگ [[فرصت‌ها]] را از [[آدمی]] می‌گیرد و راه [[توبه]] را مسدود می‌سازد و [[انسان]] [[خردمند]] در به انجام رساندن کار [[شتاب]] می‌کند<ref>بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۱۰.</ref>. امام رضا{{ع}} در ضمن سروده‌ای نفس دروغ‌زن را از عوامل اصلی آرزوی بازگشت چیزهای از دست رفته شمرده و [[یاد خدا]] و توجه به [[ارزش‌ها]] و نعمت‌های موجود را عاملی برای [[مبارزه]] با آرزوهای دراز و یاد نعمت‌های از دست رفته قلمداد کرده است. امام یاد نعمت‌های پدید آمده در دوره [[پیری]] و فرصت‌های به دست آمده برای [[ذکر خدا]] را [[جایگزینی]] مناسب برای فرصت‌های از دست رفته [[دوره جوانی]] شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۷۸.</ref>.		[[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} [[طول امل]] و آرزوهای بیهوده را [[نکوهش]] کرده و آن را ویرانگر و موجب از دست رفتن [[فرصت‌ها]] و [[تباهی]] [[عمر]] و [[دنیاطلبی]] شمرده‌اند. [[امیرمؤمنان]]{{ع}} [[آرزوی دراز]] و بی‌سرانجام را از ترسناک‌ترین خطرهای راه [[خودسازی]] و [[راه خدا]] شمرده است<ref>نهج البلاغة، صبحی صالح، ص۸۳.</ref>. امام رضا{{ع}} دنیاطلبی را ریشه اصلی زنده شدن آرزوی دراز معرفی کرده است و چنین آرزویی را در ردیف [[آزمندی]] و [[حرص]] و [[قطع رحم]] و [[گزینش]] [[دنیا]] بر [[آخرت]]، از عوامل گرد آمدن [[اموال]] (ناروا) شمرده و به پیروان خود درباره گرفتار شدن در دام [[ثروت‌اندوزی]] از راه [[نامشروع]] و ارزش‌گریزی هشدار داده است<ref>الخصال، ص۲۸۲.</ref>. [[امام]] در روایتی یادآور شده [[مرگ]] [[آرزوها]] را بر باد می‌دهد<ref>أعلام الدین، ص۳۰۸.</ref>. [[حضرت]] با این گفتار رهروان راه خدا را به [[جدیت]] و تلاش بیشتر برای به پایان بردن فعالیت‌های در دست [[اقدام]] [[تشویق]] کرده است. به گفته [[محمد بن یحیی بن عباد]]، [[امام رضا]]{{ع}} با آن‌که کم [[شعر]] می‌گفت برای ترسیم [[بیهوده]] بودن [[آرزوهای دراز]] گفتار سراینده‌ای عراقی را [[گواه]] گرفت. آن شاعر [[مردم]] را از [[آرزوی دراز]] و بیهوده [[نکوهش]] کرده و یادآور شده، همه در آرزوی مهلت گرفتن از [[مرگ]] و خواهان دوام زندگی‌اند و حال آنکه مرگ به همه [[آرزوها]] و [[انتظارها]] پایان خواهد داد. وی به مردم درباره [[فریب خوردن]] به وسیله آرزوها و تخیلات [[دروغین]] هشدار داده و به آنان [[اندرز]] داده میانه‌رو باشند و از [[بیهودگی]] و خوش‌اقبالی‌های ناروا خود را دور دارند<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۷۷.</ref>. ابن‌مغیره از [[امام]] شنیده است که با سروده‌ای مردم را به کار و [[کوشش]] و استفاده از فرصت‌های زودگذر [[تشویق]] کرده و به آنان هشدار داده که به آرزوهای بی‌سرانجام [[دل]] نبندند که مرگ [[فرصت‌ها]] را از [[آدمی]] می‌گیرد و راه [[توبه]] را مسدود می‌سازد و [[انسان]] [[خردمند]] در به انجام رساندن کار [[شتاب]] می‌کند<ref>بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۱۰.</ref>. امام رضا{{ع}} در ضمن سروده‌ای نفس دروغ‌زن را از عوامل اصلی آرزوی بازگشت چیزهای از دست رفته شمرده و [[یاد خدا]] و توجه به [[ارزش‌ها]] و نعمت‌های موجود را عاملی برای [[مبارزه]] با آرزوهای دراز و یاد نعمت‌های از دست رفته قلمداد کرده است. امام یاد نعمت‌های پدید آمده در دوره [[پیری]] و فرصت‌های به دست آمده برای [[ذکر خدا]] را [[جایگزینی]] مناسب برای فرصت‌های از دست رفته [[دوره جوانی]] شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۷۸.</ref>.
	امام رضا{{ع}} در سخنی زمینه‌های [[هبوط]] [[آدم]] از [[بهشت]] به این [[جهان]] را تمنا و آرزوی رسیدن به جایگاه و [[منزلت]] [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>. آرزویی که آدم از رسیدن به آن [[ناتوان]] بوده است. بر فرض صدور [[روایت]] از امام رضا{{ع}}، این گفته قابل [[تأویل]] است. چون [[پیامبران]] [[معصوم]] و از [[گناه]] و [[خطا]] بری‌اند و امام رضا{{ع}} [[دلایل]] گوناگونی بر [[عصمت پیامبران]] و [[آدم]]{{ع}} اقامه فرموده است<ref>الأمالی، صدوق، ص۹۰-۹۱؛ الاحتجاج، ج۲، ص۴۲۶.</ref>.<ref>منابع: الاحتجاج علی أهل اللجاج، احمد بن علی طبرسی (قرن ۶ق)، تحقیق: سیدمحمدباقر خرسان، مشهد، نشر المرتضی، اول، ۱۴۰۳ق؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن بن محمد دیلمی (قرن ۸ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۸ق؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، بی تا، الأمالی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: مؤسسة البعثة، قم، دار الثقافة، اول، ۱۴۱۴ق، الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، ترجمه: محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ششم، ۱۳۷۶ش؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمدباقر بن محمدتقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن بن عبدالرحیم مصطفوی (۱۴۲۶ق)، تهران، وزارة الثقافة و الإرشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۷ق، الخصال، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۰۳ق، صحیفة الإمام الرضا، تحقیق و تصحیح: محمد مهدی نجفی مشهد، کنگره جهانی حضرت رضانا، اول، ۱۴۰۶ق، العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، علی بن یوسف حلی (قرن ۸ق)، تحقیق: سیدمهدی رجایی، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۸ق، عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سیدمهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق؛ الفروق فی اللغة، حسن بن عبدالله معروف به ابوهلال عسکری (قرن ۵ق)، بیروت، دار الآفاق الجدیدة، اول، ۱۴۰۰ق؛ الفقه، منسوب به امام رضا{{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت له لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا علی، اول، ۱۴۰۶ق، کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمد علی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، محمد محسن بن مرتضی معروف به فیض کاشانی (۱۰۹۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، دوم، ۱۳۸۳ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمدتقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت عل لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۷ق؛ معجم مقاییس اللغة، احمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبدالسلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تهران، دفتر نشر الکتاب، دوم، ۱۴۰۴ق، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مبارک بن محمد شیبانی موصلی (۶۰۶ق)، تحقیق: طاهر احمد زاوی - محمود محمد طناحی، قم، اسماعیلیان، چهارم، ۱۳۶۷ ش؛ نهج البلاغة، محمد بن حسین موسوی معروف به سیدرضی (۴۰۶ق)، تحقیق و تصحیح: صبحی صالح، قم، دار الهجرة. اول، ۱۴۱۴ق.</ref><ref>[[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۱، ص ۶۶.</ref>		امام رضا{{ع}} در سخنی زمینه‌های [[هبوط]] [[آدم]] از [[بهشت]] به این [[جهان]] را تمنا و آرزوی رسیدن به جایگاه و [[منزلت]] [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>. آرزویی که آدم از رسیدن به آن [[ناتوان]] بوده است. بر فرض صدور [[روایت]] از امام رضا{{ع}}، این گفته قابل [[تأویل]] است. چون [[پیامبران]] [[معصوم]] و از [[گناه]] و [[خطا]] بری‌اند و امام رضا{{ع}} [[دلایل]] گوناگونی بر [[عصمت پیامبران]] و [[آدم]]{{ع}} اقامه فرموده است<ref>الأمالی، صدوق، ص۹۰-۹۱؛ الاحتجاج، ج۲، ص۴۲۶.</ref><ref>منابع: الاحتجاج علی أهل اللجاج، احمد بن علی طبرسی (قرن ۶ق)، تحقیق: سیدمحمدباقر خرسان، مشهد، نشر المرتضی، اول، ۱۴۰۳ق؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن بن محمد دیلمی (قرن ۸ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۸ق؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، بی تا، الأمالی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: مؤسسة البعثة، قم، دار الثقافة، اول، ۱۴۱۴ق، الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، ترجمه: محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ششم، ۱۳۷۶ش؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمدباقر بن محمدتقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن بن عبدالرحیم مصطفوی (۱۴۲۶ق)، تهران، وزارة الثقافة و الإرشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۷ق، الخصال، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۰۳ق، صحیفة الإمام الرضا، تحقیق و تصحیح: محمد مهدی نجفی مشهد، کنگره جهانی حضرت رضانا، اول، ۱۴۰۶ق، العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، علی بن یوسف حلی (قرن ۸ق)، تحقیق: سیدمهدی رجایی، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۸ق، عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سیدمهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق؛ الفروق فی اللغة، حسن بن عبدالله معروف به ابوهلال عسکری (قرن ۵ق)، بیروت، دار الآفاق الجدیدة، اول، ۱۴۰۰ق؛ الفقه، منسوب به امام رضا{{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت له لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا علی، اول، ۱۴۰۶ق، کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمد علی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، محمد محسن بن مرتضی معروف به فیض کاشانی (۱۰۹۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، دوم، ۱۳۸۳ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمدتقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت عل لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۷ق؛ معجم مقاییس اللغة، احمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبدالسلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تهران، دفتر نشر الکتاب، دوم، ۱۴۰۴ق، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مبارک بن محمد شیبانی موصلی (۶۰۶ق)، تحقیق: طاهر احمد زاوی - محمود محمد طناحی، قم، اسماعیلیان، چهارم، ۱۳۶۷ ش؛ نهج البلاغة، محمد بن حسین موسوی معروف به سیدرضی (۴۰۶ق)، تحقیق و تصحیح: صبحی صالح، قم، دار الهجرة. اول، ۱۴۱۴ق.</ref><ref>[[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۱، ص ۶۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T06:41:26Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{سیره معصوم}}		{{سیره معصوم}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[آرزو]]~~''' است. "'''[[آرزو]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[آرزو در قرآن]] - [[آرزو در حدیث]] - [[آرزو در نهج البلاغه]] - [[آرزو در کلام اسلامی]] - [[آرزو در معارف و سیره نبوی]] - [[آرزو در معارف دعا و زیارات]] - [[آرزو در معارف و سیره سجادی]] - [[آرزو در معارف و سیره رضوی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = آرزو
			\| عنوان مدخل = [[آرزو]]
			\| مداخل مرتبط = [[آرزو در قرآن]] - [[آرزو در حدیث]] - [[آرزو در نهج البلاغه]] - [[آرزو در کلام اسلامی]] - [[آرزو در معارف و سیره نبوی]] - [[آرزو در معارف دعا و زیارات]] - [[آرزو در معارف و سیره سجادی]] - [[آرزو در معارف و سیره رضوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-01-04T16:01:32Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۳۱
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	[[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} [[طول امل]] و آرزوهای بیهوده را [[نکوهش]] کرده و آن را ویرانگر و موجب از دست رفتن [[فرصت‌ها]] و [[تباهی]] [[عمر]] و [[دنیاطلبی]] شمرده‌اند. [[امیرمؤمنان]]{{ع}} [[آرزوی دراز]] و بی‌سرانجام را از ترسناک‌ترین خطرهای راه [[خودسازی]] و [[راه خدا]] شمرده است<ref>نهج البلاغة، صبحی صالح، ص۸۳.</ref>. امام رضا{{ع}} دنیاطلبی را ریشه اصلی زنده شدن آرزوی دراز معرفی کرده است و چنین آرزویی را در ردیف [[آزمندی]] و [[حرص]] و [[قطع رحم]] و [[گزینش]] [[دنیا]] بر [[آخرت]]، از عوامل گرد آمدن [[اموال]] (ناروا) شمرده و به پیروان خود درباره گرفتار شدن در دام [[ثروت‌اندوزی]] از راه [[نامشروع]] و ارزش‌گریزی هشدار داده است<ref>الخصال، ص۲۸۲.</ref>. [[امام]] در روایتی یادآور شده [[مرگ]] [[آرزوها]] را بر باد می‌دهد<ref>أعلام الدین، ص۳۰۸.</ref>. [[حضرت]] با این گفتار رهروان راه خدا را به [[جدیت]] و تلاش بیشتر برای به پایان بردن فعالیت‌های در دست [[اقدام]] [[تشویق]] کرده است. به گفته [[محمد بن یحیی بن عباد]]، [[امام رضا]]{{ع}} با آن‌که کم [[شعر]] می‌گفت برای ترسیم [[بیهوده]] بودن [[آرزوهای دراز]] گفتار سراینده‌ای عراقی را [[گواه]] گرفت. آن شاعر [[مردم]] را از [[آرزوی دراز]] و بیهوده [[نکوهش]] کرده و یادآور شده، همه در آرزوی مهلت گرفتن از [[مرگ]] و خواهان دوام زندگی‌اند و حال آنکه مرگ به همه [[آرزوها]] و [[انتظارها]] پایان خواهد داد. وی به مردم درباره [[فریب خوردن]] به وسیله آرزوها و تخیلات [[دروغین]] هشدار داده و به آنان [[اندرز]] داده میانه‌رو باشند و از [[بیهودگی]] و خوش‌اقبالی‌های ناروا خود را دور دارند<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۷۷.</ref>. ابن‌مغیره از [[امام]] شنیده است که با سروده‌ای مردم را به کار و [[کوشش]] و استفاده از فرصت‌های زودگذر [[تشویق]] کرده و به آنان هشدار داده که به آرزوهای بی‌سرانجام [[دل]] نبندند که مرگ [[فرصت‌ها]] را از [[آدمی]] می‌گیرد و راه [[توبه]] را مسدود می‌سازد و [[انسان]] [[خردمند]] در به انجام رساندن کار [[شتاب]] می‌کند<ref>بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۱۰.</ref>. امام رضا{{ع}} در ضمن سروده‌ای نفس دروغ‌زن را از عوامل اصلی آرزوی بازگشت چیزهای از دست رفته شمرده و [[یاد خدا]] و توجه به [[ارزش‌ها]] و نعمت‌های موجود را عاملی برای [[مبارزه]] با آرزوهای دراز و یاد نعمت‌های از دست رفته قلمداد کرده است. امام یاد نعمت‌های پدید آمده در دوره [[پیری]] و فرصت‌های به دست آمده برای [[ذکر خدا]] را [[جایگزینی]] مناسب برای فرصت‌های از دست رفته [[دوره جوانی]] شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۷۸.</ref>.		[[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} [[طول امل]] و آرزوهای بیهوده را [[نکوهش]] کرده و آن را ویرانگر و موجب از دست رفتن [[فرصت‌ها]] و [[تباهی]] [[عمر]] و [[دنیاطلبی]] شمرده‌اند. [[امیرمؤمنان]]{{ع}} [[آرزوی دراز]] و بی‌سرانجام را از ترسناک‌ترین خطرهای راه [[خودسازی]] و [[راه خدا]] شمرده است<ref>نهج البلاغة، صبحی صالح، ص۸۳.</ref>. امام رضا{{ع}} دنیاطلبی را ریشه اصلی زنده شدن آرزوی دراز معرفی کرده است و چنین آرزویی را در ردیف [[آزمندی]] و [[حرص]] و [[قطع رحم]] و [[گزینش]] [[دنیا]] بر [[آخرت]]، از عوامل گرد آمدن [[اموال]] (ناروا) شمرده و به پیروان خود درباره گرفتار شدن در دام [[ثروت‌اندوزی]] از راه [[نامشروع]] و ارزش‌گریزی هشدار داده است<ref>الخصال، ص۲۸۲.</ref>. [[امام]] در روایتی یادآور شده [[مرگ]] [[آرزوها]] را بر باد می‌دهد<ref>أعلام الدین، ص۳۰۸.</ref>. [[حضرت]] با این گفتار رهروان راه خدا را به [[جدیت]] و تلاش بیشتر برای به پایان بردن فعالیت‌های در دست [[اقدام]] [[تشویق]] کرده است. به گفته [[محمد بن یحیی بن عباد]]، [[امام رضا]]{{ع}} با آن‌که کم [[شعر]] می‌گفت برای ترسیم [[بیهوده]] بودن [[آرزوهای دراز]] گفتار سراینده‌ای عراقی را [[گواه]] گرفت. آن شاعر [[مردم]] را از [[آرزوی دراز]] و بیهوده [[نکوهش]] کرده و یادآور شده، همه در آرزوی مهلت گرفتن از [[مرگ]] و خواهان دوام زندگی‌اند و حال آنکه مرگ به همه [[آرزوها]] و [[انتظارها]] پایان خواهد داد. وی به مردم درباره [[فریب خوردن]] به وسیله آرزوها و تخیلات [[دروغین]] هشدار داده و به آنان [[اندرز]] داده میانه‌رو باشند و از [[بیهودگی]] و خوش‌اقبالی‌های ناروا خود را دور دارند<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۷۷.</ref>. ابن‌مغیره از [[امام]] شنیده است که با سروده‌ای مردم را به کار و [[کوشش]] و استفاده از فرصت‌های زودگذر [[تشویق]] کرده و به آنان هشدار داده که به آرزوهای بی‌سرانجام [[دل]] نبندند که مرگ [[فرصت‌ها]] را از [[آدمی]] می‌گیرد و راه [[توبه]] را مسدود می‌سازد و [[انسان]] [[خردمند]] در به انجام رساندن کار [[شتاب]] می‌کند<ref>بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۱۰.</ref>. امام رضا{{ع}} در ضمن سروده‌ای نفس دروغ‌زن را از عوامل اصلی آرزوی بازگشت چیزهای از دست رفته شمرده و [[یاد خدا]] و توجه به [[ارزش‌ها]] و نعمت‌های موجود را عاملی برای [[مبارزه]] با آرزوهای دراز و یاد نعمت‌های از دست رفته قلمداد کرده است. امام یاد نعمت‌های پدید آمده در دوره [[پیری]] و فرصت‌های به دست آمده برای [[ذکر خدا]] را [[جایگزینی]] مناسب برای فرصت‌های از دست رفته [[دوره جوانی]] شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۷۸.</ref>.
	امام رضا{{ع}} در سخنی زمینه‌های [[هبوط]] [[آدم]] از [[بهشت]] به این [[جهان]] را تمنا و آرزوی رسیدن به جایگاه و [[منزلت]] [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>. آرزویی که آدم از رسیدن به آن [[ناتوان]] بوده است. بر فرض صدور [[روایت]] از امام رضا{{ع}}، این گفته قابل [[تأویل]] است. چون [[پیامبران]] [[معصوم]] و از [[گناه]] و [[خطا]] بری‌اند و امام رضا{{ع}} [[دلایل]] گوناگونی بر [[عصمت پیامبران]] و [[آدم]]{{ع}} اقامه فرموده است<ref>الأمالی، صدوق، ص۹۰-۹۱؛ الاحتجاج، ج۲، ص۴۲۶.</ref>.<ref>منابع: الاحتجاج علی أهل اللجاج، احمد بن علی طبرسی (قرن ۶ق)، تحقیق: سیدمحمدباقر خرسان، مشهد، نشر المرتضی، اول، ۱۴۰۳ق؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن بن محمد دیلمی (قرن ۸ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۸ق؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، بی تا، الأمالی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: مؤسسة البعثة، قم، دار الثقافة، اول، ۱۴۱۴ق، الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، ترجمه: محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ششم، ۱۳۷۶ش؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمدباقر بن محمدتقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن بن عبدالرحیم مصطفوی (۱۴۲۶ق)، تهران، وزارة الثقافة و الإرشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۷ق، الخصال، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۰۳ق، صحیفة الإمام الرضا، تحقیق و تصحیح: محمد مهدی نجفی مشهد، کنگره جهانی حضرت رضانا، اول، ۱۴۰۶ق، العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، علی بن یوسف حلی (قرن ۸ق)، تحقیق: سیدمهدی رجایی، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۸ق، عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سیدمهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق؛ الفروق فی اللغة، حسن بن عبدالله معروف به ابوهلال عسکری (قرن ۵ق)، بیروت، دار الآفاق الجدیدة، اول، ۱۴۰۰ق؛ الفقه، منسوب به امام رضا{{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت له لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا علی، اول، ۱۴۰۶ق، کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمد علی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، محمد محسن بن مرتضی معروف به فیض کاشانی (۱۰۹۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، دوم، ۱۳۸۳ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمدتقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت عل لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۷ق؛ معجم مقاییس اللغة، احمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبدالسلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تهران، دفتر نشر الکتاب، دوم، ۱۴۰۴ق، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مبارک بن محمد شیبانی موصلی (۶۰۶ق)، تحقیق: طاهر احمد زاوی - محمود محمد طناحی، قم، اسماعیلیان، چهارم، ۱۳۶۷ ش؛ نهج البلاغة، محمد بن حسین موسوی معروف به سیدرضی (۴۰۶ق)، تحقیق و تصحیح: صبحی صالح، قم، دار الهجرة. اول، ۱۴۱۴ق.</ref><ref>[[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۱، ص ۶۶.</ref>		امام رضا{{ع}} در سخنی زمینه‌های [[هبوط]] [[آدم]] از [[بهشت]] به این [[جهان]] را تمنا و آرزوی رسیدن به جایگاه و [[منزلت]] [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} شمرده است<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>. آرزویی که آدم از رسیدن به آن [[ناتوان]] بوده است. بر فرض صدور [[روایت]] از امام رضا{{ع}}، این گفته قابل [[تأویل]] است. چون [[پیامبران]] [[معصوم]] و از [[گناه]] و [[خطا]] بری‌اند و امام رضا{{ع}} [[دلایل]] گوناگونی بر [[عصمت پیامبران]] و [[آدم]]{{ع}} اقامه فرموده است<ref>الأمالی، صدوق، ص۹۰-۹۱؛ الاحتجاج، ج۲، ص۴۲۶.</ref>.<ref>منابع: الاحتجاج علی أهل اللجاج، احمد بن علی طبرسی (قرن ۶ق)، تحقیق: سیدمحمدباقر خرسان، مشهد، نشر المرتضی، اول، ۱۴۰۳ق؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن بن محمد دیلمی (قرن ۸ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۸ق؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، بی تا، الأمالی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: مؤسسة البعثة، قم، دار الثقافة، اول، ۱۴۱۴ق، الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، ترجمه: محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ششم، ۱۳۷۶ش؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمدباقر بن محمدتقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن بن عبدالرحیم مصطفوی (۱۴۲۶ق)، تهران، وزارة الثقافة و الإرشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۷ق، الخصال، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۰۳ق، صحیفة الإمام الرضا، تحقیق و تصحیح: محمد مهدی نجفی مشهد، کنگره جهانی حضرت رضانا، اول، ۱۴۰۶ق، العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، علی بن یوسف حلی (قرن ۸ق)، تحقیق: سیدمهدی رجایی، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۸ق، عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سیدمهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق؛ الفروق فی اللغة، حسن بن عبدالله معروف به ابوهلال عسکری (قرن ۵ق)، بیروت، دار الآفاق الجدیدة، اول، ۱۴۰۰ق؛ الفقه، منسوب به امام رضا{{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت له لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا علی، اول، ۱۴۰۶ق، کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمد علی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، محمد محسن بن مرتضی معروف به فیض کاشانی (۱۰۹۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، دوم، ۱۳۸۳ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمدتقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت عل لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۰۷ق؛ معجم مقاییس اللغة، احمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبدالسلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تهران، دفتر نشر الکتاب، دوم، ۱۴۰۴ق، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مبارک بن محمد شیبانی موصلی (۶۰۶ق)، تحقیق: طاهر احمد زاوی - محمود محمد طناحی، قم، اسماعیلیان، چهارم، ۱۳۶۷ ش؛ نهج البلاغة، محمد بن حسین موسوی معروف به سیدرضی (۴۰۶ق)، تحقیق و تصحیح: صبحی صالح، قم، دار الهجرة. اول، ۱۴۱۴ق.</ref><ref>[[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۱، ص ۶۶.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T08:21:14Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۵۱
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده: 1100514.jpg\|22px]] [[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه امام رضا ج۱''']]		# [[پرونده: 1100514.jpg\|22px]] [[سید عباس صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید عباس]]، [[آرزو - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «آرزو»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه امام رضا ج۱''']]