آزمایش الهی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۱

2023-05-11T09:31:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۱
خط ۹:		خط ۹:

	[[خداوند]] [[انسان‌ها]] را با شیوه‌ها و ابزارهای گوناگون می‌آزماید. برخی از این موارد عبارت است از: [[مال]]، [[فرزند]] و نعمت‌های [[دنیا]]؛ [[خوف]]؛ [[گرسنگی]]؛ کاهش [[اموال]]، [[جان‌ها]] و میوه‌ها؛ تفاوت افراد در برخورداری از امکانات و [[کمالات]]؛ [[جهاد]] و غیره.		[[خداوند]] [[انسان‌ها]] را با شیوه‌ها و ابزارهای گوناگون می‌آزماید. برخی از این موارد عبارت است از: [[مال]]، [[فرزند]] و نعمت‌های [[دنیا]]؛ [[خوف]]؛ [[گرسنگی]]؛ کاهش [[اموال]]، [[جان‌ها]] و میوه‌ها؛ تفاوت افراد در برخورداری از امکانات و [[کمالات]]؛ [[جهاد]] و غیره.


	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۱

2023-05-11T09:31:42Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* فلسفه امتحان و اهداف آن */

2023-05-11T09:27:11Z

فلسفه امتحان و اهداف آن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۷
خط ۴۴:		خط ۴۴:

	== فلسفه امتحان و اهداف آن ==		== فلسفه امتحان و اهداف آن ==
	[[فلسفه]] آزمایش الهی، شکوفا ساختن و نمایان کردن استعدادها و قابلیت‌های [[آدمی]] و [[تکامل]] بخشیدن به اوست. آزمایش الهی، صفات انسانی را از قوه به فعل و کمال می‌آوَرَد<ref>مجموعه آثار شهید مرتضی مطهری‌، ۱/ ۲۰۵ و ۲۰۶.</ref>		[[فلسفه]] آزمایش الهی، شکوفا ساختن و نمایان کردن استعدادها و قابلیت‌های [[آدمی]] و [[تکامل]] بخشیدن به اوست. آزمایش الهی، صفات انسانی را از قوه به فعل و کمال می‌آوَرَد<ref>مجموعه آثار شهید مرتضی مطهری‌، ۱/ ۲۰۵ و ۲۰۶.</ref>.

	[[علی]] {{ع}} در توضیح اغراض [[خداوند]] از [[آزمایش]] [[بندگان]] می‌فرماید: "[[خداوند]] بندگانش را بر اثر رفتارهای ناپسندشان، به کیفرِ کاهش میوه درختان و دریغ داشتن [[باران]] و فرو بستن درهای [[نیکی]] دچار می‌سازد تا [[توبه]] کنند و از [[گناه]] دست کشَند و [[عبرت]] آموزَند"<ref>نهج‌البلاغه‌، خطبه ۱۴۳/ ۱۳۸.</ref>. آزمایش الهی هم فرد را در قلمرو خود دارد و هم [[جوامع]] را [[هدف]] می‌گیرد<ref>{{متن قرآن\|قَدْ جَاءَكُم بَصَائِرُ مِن رَّبِّكُمْ فَمَنْ أَبْصَرَ فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ عَمِيَ فَعَلَيْهَا وَمَا أَنَاْ عَلَيْكُم بِحَفِيظٍ }}؛ سوره انعام، آیه ۱۰۴؛ {{متن قرآن\|وَقَفَّيْنَا عَلَى آثَارِهِم بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَآتَيْنَاهُ الإِنجِيلَ فِيهِ هُدًى وَنُورٌ وَمُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَهُدًى وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ}}؛ سوره مائده، آیه ۴۶.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۱.</ref>		[[علی]] {{ع}} در توضیح اغراض [[خداوند]] از [[آزمایش]] [[بندگان]] می‌فرماید: "[[خداوند]] بندگانش را بر اثر رفتارهای ناپسندشان، به کیفرِ کاهش میوه درختان و دریغ داشتن [[باران]] و فرو بستن درهای [[نیکی]] دچار می‌سازد تا [[توبه]] کنند و از [[گناه]] دست کشَند و [[عبرت]] آموزَند"<ref>نهج‌البلاغه‌، خطبه ۱۴۳/ ۱۳۸.</ref>. آزمایش الهی هم فرد را در قلمرو خود دارد و هم [[جوامع]] را [[هدف]] می‌گیرد<ref>{{متن قرآن\|قَدْ جَاءَكُم بَصَائِرُ مِن رَّبِّكُمْ فَمَنْ أَبْصَرَ فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ عَمِيَ فَعَلَيْهَا وَمَا أَنَاْ عَلَيْكُم بِحَفِيظٍ }}؛ سوره انعام، آیه ۱۰۴؛ {{متن قرآن\|وَقَفَّيْنَا عَلَى آثَارِهِم بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَآتَيْنَاهُ الإِنجِيلَ فِيهِ هُدًى وَنُورٌ وَمُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَهُدًى وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ}}؛ سوره مائده، آیه ۴۶.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۱.</ref>

Bahmani: /* پانویس */

2023-05-11T09:22:00Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۲
خط ۹۴:		خط ۹۴:
	[[رده:مفاهیم قرآنی]]		[[رده:مفاهیم قرآنی]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]
	[[رده:~~آزمایش الهی~~]]		[[رده:مفاهیم قرآنی]]

Bahmani در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۰

2023-05-11T09:20:11Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۹

2023-05-11T09:09:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۹
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	~~آماده بارگذاری در صفحه عمومی~~
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[خداوند]]، [[معرفت]] خویش را در [[فطرت]] [[آدمی]] نهاده است و همین داشته فطری به او [[الهام]] می‌کند که [[پرهیزگاری]] و زشت‌کاری‌ چیست<ref>{{متن قرآن\|وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا}}؛ سوره شمس، آیه ۷.</ref>. [[دین]] راهی ویژه است منطبق با همین [[فطرت]] که کمال [[دنیوی]] و [[اخروی]] را هماهنگ با هم پی می‌جوید و چون [[انسان]] مختار است، [[خداوند]] [[آزمایش]] را برای او مقرر داشته است تا توانایی‌های نهفته‌اش آشکار شوند. [[آزمایش]] [[انسان‌ها]] یک [[سنت الهی]] است و [[مؤمن]] و [[کافر]] و [[نیک]] و بد را در برمی‌گیرد<ref>ابتلاءات الامم‌، ۲۰.</ref>.		[[خداوند]]، [[معرفت]] خویش را در [[فطرت]] [[آدمی]] نهاده است و همین داشته فطری به او [[الهام]] می‌کند که [[پرهیزگاری]] و زشت‌کاری‌ چیست<ref>{{متن قرآن\|وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا}}؛ سوره شمس، آیه ۷.</ref>. [[دین]] راهی ویژه است منطبق با همین [[فطرت]] که کمال [[دنیوی]] و [[اخروی]] را هماهنگ با هم پی می‌جوید و چون [[انسان]] مختار است، [[خداوند]] [[آزمایش]] را برای او مقرر داشته است تا توانایی‌های نهفته‌اش آشکار شوند. [[آزمایش]] [[انسان‌ها]] یک [[سنت الهی]] است و [[مؤمن]] و [[کافر]] و [[نیک]] و بد را در برمی‌گیرد<ref>ابتلاءات الامم‌، ۲۰.</ref>.

Bahmani در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۸

2023-05-11T09:08:56Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* فلسفه آزمایش */

2023-05-11T09:06:58Z

فلسفه آزمایش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۶
خط ۳۸:		خط ۳۸:

	زمانی که [[انسان]] موظف به انجام [[تکالیف الهی]] می‌شود، تا آخرین لحظه‌های [[حیات]] رودرروی [[آزمایش‌های خداوند]] قرار دارد و از آنجا که شیوه‌های [[امتحان]] و [[آزمون]] در دست [[انسان]] نیست و [[آدمی]] نمی‌داند [[خداوند]] کجا و کی او را می‌آزماید، همیشه باید مراقب [[رفتار]] و کردار خود باشد تا بتواند از [[آزمایش‌های الهی]] سربلند بیرون آید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 50 -51.</ref>.		زمانی که [[انسان]] موظف به انجام [[تکالیف الهی]] می‌شود، تا آخرین لحظه‌های [[حیات]] رودرروی [[آزمایش‌های خداوند]] قرار دارد و از آنجا که شیوه‌های [[امتحان]] و [[آزمون]] در دست [[انسان]] نیست و [[آدمی]] نمی‌داند [[خداوند]] کجا و کی او را می‌آزماید، همیشه باید مراقب [[رفتار]] و کردار خود باشد تا بتواند از [[آزمایش‌های الهی]] سربلند بیرون آید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 50 -51.</ref>.

	~~==فلسفه آزمایش==~~
	فلسفۀ [[آزمایش]] در متون [[اسلامی]] به عنوان یکی از [[علل غیبت]] ذکر شده و در رابطه با مسئلۀ [[رهبری]] در شرایط [[غیبت امام]]، می‌تواند [[مبین]] فلسفۀ [[ولایت فقیه]] باشد<ref>علل الشرایع، ج۱، ص۲۴۴.</ref>.
	به این معنا که در مرحلۀ نخست [[ولایت]] که [[انسان]] در برابر [[قدرت]] مطلق و [[حاکمیت]] بی‌چون و چرای خدای [[حاکم]] بر [[جهان]] قرار می‌گیرد، جای هیچگونه [[اختیار]] و اظهار وجود و [[اراده]] برای او نیست. حتی در [[آفرینش]] خویش نیز اراده و اختیاری از خود ندارد و نیز در [[اعمال]] [[ولایت تشریعی]] [[خداوند]] برای انسان نقشی وجود ندارد.
	در مرحلۀ دوم و سوم ولایت، که اعمال [[ولایت الهی]] از راه [[وحی]] به وجود [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} انتقال می‌یابد و شخص پیامبر{{صل}} و امام{{ع}} به عنوان نمایندۀ این حاکمیت تعیین می‌شوند، گرچه در اصل [[انتخاب]] پیامبر{{صل}} و [[تعیین امام]] معصوم{{ع}} نقشی برای [[مردم]] نیست، ولی در این مرحله، مردم از [[حق]] انتخاب و [[آزادی]] (به معنای [[آزادی اراده]] در قبول [[امامت]] پیامبر و امام) برخوردار می‌شوند {{متن قرآن\|إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا}}<ref>«ما به او راه را نشان داده‌ایم خواه سپاسگزار باشد یا ناسپاس» سوره انسان، آیه ۳.</ref>.

	نقش نداشتن مردم در اصل [[گزینش]] و تعیین پیامبر و امام بدان جهت است که [[اطاعت]] از آن دو همچون [[اطاعت خدا]]، مطلق است و اطاعت مطلق از کسی که در معرض [[خطا]] و [[لغزش]] و انجام خلاف عمده ([[عصیان]]) است، با فلسفۀ [[هدایت الهی]] سازگار نیست. از سوی دیگر مردم در تشخیص و انتخاب انسان [[معصوم از خطا]] و عصیان، [[علم]] و [[آگاهی]] کافی ندارند و ناگزیرند با [[راهنمایی]] وحی آن دو را بشناسند؛ و فلسفۀ [[آزاد]] بودن انسان در قبول امامت پیامبر و امام و [[طاعت]] از آن دو آن است که براساس دید [[توحیدی]] [[طبیعت انسان]] تنها از راه آزادی و اختیار است که می‌تواند به [[تکامل]] مطلوب خویش نائل شود و آزمایش انسان که جزیی از [[فلسفه خلقت]] و [[زندگی]] او است بدون اعطای [[آزادی]] و [[اراده]] و [[اختیار]] به وی امکان‌پذیر نیست.
	اگر قلمروی این آزادی شامل [[انتخاب]] [[پیامبر]] و [[امام]] نمی‌شود بدان علت است که [[انسان]] برای بهره‌گیری از [[هدایت الهی]] نیازمند به [[اطاعت]] مطلق از انسان‌های [[معصوم از خطا]] و [[عصیان]] است که خود از تشخیص آنها [[ناتوان]] است.

	از این رو در این مرحله از [[ولایت]]، نوعی آزادی برای انسان هدایت‌شونده وجود دارد؛ اما این آزادی تنها مربوط به عمل و در دایرۀ اراده او است و با فرض [[ایمان به خدا]] در تعیین شخص پیامبر و امام، نمی‌تواند از خود اختیاری داشته باشد.
	اما در مرحله [[ولایت فقیه]] که مرحله نزولی ولایت و [[امامت]] است، آزادی [[مردم]] وسعت بیشتری می‌یابد و انسان نه تنها در اصل قبول و اطاعت مختار و [[آزاد]] است، در [[انتخاب ولی]] [[فقیه]] نیز از آزادی برخوردار است؛ و می‌تواند از میان چند [[فقیه جامع‌الشرایط]] [[شایسته‌ترین]] آنها را انتخاب کند و به این ترتیب مردم از آزادی و [[حق]] انتخاب در هر دو مرحله [[گزینش]] و اطاعت برخوردار می‌شوند و [[اعمال]] حق [[حاکمیت الهی]] و [[حق حاکمیت مردم]] از یک راه و به صورت همگون و کامل امکان‌پذیر می‌شود.
	این همان فلسفۀ آزمایشی است که به عنوان یکی از دلائل [[غیبت امام]] [[معصوم]]{{ع}} در متون [[اسلامی]] آمده است؛ زیرا مردم با اعطای آزادی بیشتر در چنین شرایطی [[آزمایش]] می‌شوند و با احراز نوعی خودکفایی (از نظر مجری) وظیفۀ [[عبودیت]] حق را که رمز [[تکامل انسان]] است انجام می‌دهند و [[شایستگی]] بیشتر را برای برخورداری از امامت منتخبان [[الهی]] احراز می‌کنند<ref>فقه سیاسی، ج۲، ص۳۳۴-۳۳۶.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۳۱۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* امتحان و علم الهی */

2023-05-11T08:31:23Z

امتحان و علم الهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۱
خط ۳۸:		خط ۳۸:

	زمانی که [[انسان]] موظف به انجام [[تکالیف الهی]] می‌شود، تا آخرین لحظه‌های [[حیات]] رودرروی [[آزمایش‌های خداوند]] قرار دارد و از آنجا که شیوه‌های [[امتحان]] و [[آزمون]] در دست [[انسان]] نیست و [[آدمی]] نمی‌داند [[خداوند]] کجا و کی او را می‌آزماید، همیشه باید مراقب [[رفتار]] و کردار خود باشد تا بتواند از [[آزمایش‌های الهی]] سربلند بیرون آید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 50 -51.</ref>.		زمانی که [[انسان]] موظف به انجام [[تکالیف الهی]] می‌شود، تا آخرین لحظه‌های [[حیات]] رودرروی [[آزمایش‌های خداوند]] قرار دارد و از آنجا که شیوه‌های [[امتحان]] و [[آزمون]] در دست [[انسان]] نیست و [[آدمی]] نمی‌داند [[خداوند]] کجا و کی او را می‌آزماید، همیشه باید مراقب [[رفتار]] و کردار خود باشد تا بتواند از [[آزمایش‌های الهی]] سربلند بیرون آید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 50 -51.</ref>.

	~~== [[امتحان]] و [[علم الهی]] ==~~

	==فلسفه آزمایش==		==فلسفه آزمایش==

Bahmani: /* آزمایش الهی در قرآن */

2023-05-11T08:31:10Z

آزمایش الهی در قرآن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۱
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	آزمایش یا همان [[امتحان]] از [[سنت‌های الهی]]، در لغت به‌معنای آزمودن<ref>الصحاح، ج۶، ص۲۲۰۱؛ لسان العرب، ج۱۳، ص۴۲.</ref> و تصفیه و خالص‌سازی است. وقتی فلز، طلا و نقره را در کورۀ [[آتش]] می‌گذارند تا ذوب و [[خالص]] شود، آن را [[امتحان]] کرده‌اند. هر کس به نوعی در [[زندگی]] [[امتحان]] می‌شود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۳۲-۳۳.</ref>. آزمایش الهی در مورد همه [[بندگان]] که دارای [[قوه]] [[اندیشه]] و [[تفکر]] هستند، جاری می‌شود. در سایه [[آزمایش‌های الهی]]، استعدادهای [[انسان‌ها]] شکوفا می‌شود و [[آدمی]] در مسیر رشد، ترقی و بالندگی قرار می‌گیرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 50.</ref>.		آزمایش یا همان [[امتحان]] از [[سنت‌های الهی]]، در لغت به‌معنای آزمودن<ref>الصحاح، ج۶، ص۲۲۰۱؛ لسان العرب، ج۱۳، ص۴۲.</ref> و تصفیه و خالص‌سازی است. وقتی فلز، طلا و نقره را در کورۀ [[آتش]] می‌گذارند تا ذوب و [[خالص]] شود، آن را [[امتحان]] کرده‌اند. هر کس به نوعی در [[زندگی]] [[امتحان]] می‌شود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۳۲-۳۳.</ref>. آزمایش الهی در مورد همه [[بندگان]] که دارای [[قوه]] [[اندیشه]] و [[تفکر]] هستند، جاری می‌شود. در سایه [[آزمایش‌های الهی]]، استعدادهای [[انسان‌ها]] شکوفا می‌شود و [[آدمی]] در مسیر رشد، ترقی و بالندگی قرار می‌گیرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 50.</ref>.
	=== معنای اصطلاحی ===		=== معنای اصطلاحی ===
	~~== آزمایش الهی در قرآن ==~~
	~~=== آیه امتحان ===~~

	== [[فلسفه آزمایش الهی]] ==		== [[فلسفه آزمایش الهی]] ==
	آزمایش هر [[انسانی]] می تواند دلیل خاصی داشته باشد مانند اینکه: برخی [[آزمایش]] می‌شوند، تا [[علم]]، [[قدرت]] بدنی، [[ایمان]]، [[صداقت]]، مهارت، [[اخلاص]] یا [[صبر]] و [[مقاومت]] آنان معلوم گردد. [[خداوند]]، [[انسان]] را [[امتحان]] می‌کند، تا جوهره اصلی و [[میزان]] [[صبر]] و [[ایمان]] و تعهّد آنان برای خودشان و بر [[مردم]] روشن شود، وگرنه چیزی بر [[خدا]] پوشیده نیست تا با [[امتحان]] بخواهد [[آگاه]] شود. [[امتحان]] برای همه هست. یکی با [[مال]]، دیگری با [[مقام]] یا [[زیبایی]]، شهرت، [[فقر]]، [[اولاد]]، [[دوست]]، [[بلا]] و گرفتاری، [[مرگ و میر]] عزیزان، [[گرسنگی]]، [[قحطی]]، [[ترس]] و [[ناامنی]] و... [[امتحان]] می‌شود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۳۲-۳۳؛ [[محمد علی زکریایی\|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)\|فرهنگ مطهر]]، ص ۱۳۲.</ref>.		آزمایش هر [[انسانی]] می تواند دلیل خاصی داشته باشد مانند اینکه: برخی [[آزمایش]] می‌شوند، تا [[علم]]، [[قدرت]] بدنی، [[ایمان]]، [[صداقت]]، مهارت، [[اخلاص]] یا [[صبر]] و [[مقاومت]] آنان معلوم گردد. [[خداوند]]، [[انسان]] را [[امتحان]] می‌کند، تا جوهره اصلی و [[میزان]] [[صبر]] و [[ایمان]] و تعهّد آنان برای خودشان و بر [[مردم]] روشن شود، وگرنه چیزی بر [[خدا]] پوشیده نیست تا با [[امتحان]] بخواهد [[آگاه]] شود. [[امتحان]] برای همه هست. یکی با [[مال]]، دیگری با [[مقام]] یا [[زیبایی]]، شهرت، [[فقر]]، [[اولاد]]، [[دوست]]، [[بلا]] و گرفتاری، [[مرگ و میر]] عزیزان، [[گرسنگی]]، [[قحطی]]، [[ترس]] و [[ناامنی]] و... [[امتحان]] می‌شود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۳۲-۳۳؛ [[محمد علی زکریایی\|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)\|فرهنگ مطهر]]، ص ۱۳۲.</ref>.