آغاز آفرینش - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۶ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۳

2023-06-06T15:23:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = آفرینش		\| موضوع مرتبط = آفرینش
	\| عنوان مدخل = ~~[[آغاز آفرینش]]~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = ~~[[آغاز آفرینش در قرآن]] - [[آغاز آفرینش در حدیث]] -~~ [[آغاز آفرینش در نهج البلاغه]]		\| مداخل مرتبط = [[آغاز آفرینش در نهج البلاغه]]
	\| پرسش مرتبط = ~~آغاز آفرینش (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آغاز آفرینش را چنین بیان می‌کند: [[خدای سبحان]] مجموعه‌ای از فضای نامتناهی و کرانه‌های بیکران و فشار هوا را آفرید و آبی موّاج و پرخروش را در آن روان ساخت و این امواج را بر گرده تندبادی سخت برنشاند. [[فرمان]] ایزدی [[آب]] را از فروپاشی بازداشت و در چارچوب و مرز خود نگه داشت و چنین شد که فشار هوا، [[آب]] را در بستر خود تنگ گرفت. آن‌گاه [[خدای پاک]]، توده‌ای از باد سخت و مداوم را که تنها موج آفرین بود، از خاستگاهی دور برانگیخت و آن را [[فرمان]] داد که آب‌های برهم انباشته را درهم آمیزد و امواج آن دریا را بپراکنَد و به شدّت چون مشک متلاطم به حرکت آورَد و چونان که در فضا می‌وزد، طومار [[آب]] را درهم پیچید، بدان‌سان که همه اجزای [[آب]] ممزوج شود و ساکن و متحرّک آن به‌هم آید، تا چون کوهی بلند سربرآورد و از فراز آن، توده کف پدید آمد<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]: {{متن حدیث\| ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ فَتْقَ الْأَجْوَاءِ وَ شَقَّ الْأَرْجَاءِ وَ سَكَائِكَ الْهَوَاءِ فَأَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلَاطِماً تَيَّارُهُ مُتَرَاكِماً زَخَّارُهُ حَمَلَهُ عَلَى مَتْنِ الرِّيحِ الْعَاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقَاصِفَةِ فَأَمَرَهَا بِرَدِّهِ وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ وَ قَرَنَهَا إِلَى حَدِّهِ الْهَوَاءُ مِنْ تَحْتِهَا فَتِيقٌ وَ الْمَاءُ مِنْ فَوْقِهَا دَفِيقٌ ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ رِيحاً اعْتَقَمَ مَهَبَّهَا وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْرَاهَا وَ أَبْعَدَ مَنْشَأَهَا فَأَمَرَهَا بِتَصْفِيقِ الْمَاءِ الزَّخَّارِ وَ إِثَارَةِ مَوْجِ الْبِحَارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ‏ السِّقَاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَهَا بِالْفَضَاءِ تَرُدُّ أَوَّلَهُ [عَلَى‏] إِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ [عَلَى‏] إِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبَابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُكَامُه‏}}</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱ ص ۵۴.</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آغاز آفرینش را چنین بیان می‌کند: [[خدای سبحان]] مجموعه‌ای از فضای نامتناهی و کرانه‌های بیکران و فشار هوا را آفرید و آبی موّاج و پرخروش را در آن روان ساخت و این امواج را بر گرده تندبادی سخت برنشاند. [[فرمان]] ایزدی [[آب]] را از فروپاشی بازداشت و در چارچوب و مرز خود نگه داشت و چنین شد که فشار هوا، [[آب]] را در بستر خود تنگ گرفت. آن‌گاه [[خدای پاک]]، توده‌ای از باد سخت و مداوم را که تنها موج آفرین بود، از خاستگاهی دور برانگیخت و آن را [[فرمان]] داد که آب‌های برهم انباشته را درهم آمیزد و امواج آن دریا را بپراکنَد و به شدّت چون مشک متلاطم به حرکت آورَد و چونان که در فضا می‌وزد، طومار [[آب]] را درهم پیچید، بدان‌سان که همه اجزای [[آب]] ممزوج شود و ساکن و متحرّک آن به‌هم آید، تا چون کوهی بلند سربرآورد و از فراز آن، توده کف پدید آمد<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]: {{متن حدیث\| ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ فَتْقَ الْأَجْوَاءِ وَ شَقَّ الْأَرْجَاءِ وَ سَكَائِكَ الْهَوَاءِ فَأَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلَاطِماً تَيَّارُهُ مُتَرَاكِماً زَخَّارُهُ حَمَلَهُ عَلَى مَتْنِ الرِّيحِ الْعَاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقَاصِفَةِ فَأَمَرَهَا بِرَدِّهِ وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ وَ قَرَنَهَا إِلَى حَدِّهِ الْهَوَاءُ مِنْ تَحْتِهَا فَتِيقٌ وَ الْمَاءُ مِنْ فَوْقِهَا دَفِيقٌ ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ رِيحاً اعْتَقَمَ مَهَبَّهَا وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْرَاهَا وَ أَبْعَدَ مَنْشَأَهَا فَأَمَرَهَا بِتَصْفِيقِ الْمَاءِ الزَّخَّارِ وَ إِثَارَةِ مَوْجِ الْبِحَارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ‏ السِّقَاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَهَا بِالْفَضَاءِ تَرُدُّ أَوَّلَهُ [عَلَى‏] إِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ [عَلَى‏] إِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبَابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُكَامُه‏}}</ref>.<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱ ص ۵۴.</ref>

	==آغاز آفرینش==		==آغاز آفرینش==
	از [[عمر]] این [[جهان]] بی‌کران، سال‌ها و قرن‌های متمادی که تنها [[خدا]] می‌داند – می‌گذشت و جز [[خدای بزرگ]] و آفریننده آن، موجودی نبود، سپس [[اراده]] [[ازلی]] [[حق تعالی]] بر آن تعلق گرفت که موجوداتی بیافریند و بدین منظور [[آسمان‌ها]]، [[زمین]] و [[ستارگان]] را آفرید و آنها را در این فضای بی‌کران معلق فرمود. مجهولات ما درباره این پدیده‌ها فراوان است:		از [[عمر]] این [[جهان]] بی‌کران، سال‌ها و قرن‌های متمادی که تنها [[خدا]] می‌داند – می‌گذشت و جز [[خدای بزرگ]] و آفریننده آن، موجودی نبود، سپس [[اراده]] [[ازلی]] [[حق تعالی]] بر آن تعلق گرفت که موجوداتی بیافریند و بدین منظور [[آسمان‌ها]]، [[زمین]] و [[ستارگان]] را آفرید و آنها را در این فضای بی‌کران معلق فرمود. مجهولات ما درباره این پدیده‌ها فراوان است: اولین مخلوق چه بوده یا از عمر [[آسمان]]، زمین و سایر موجودات جاندار وغیر جاندار چقدر می‌گذرد، زمین چیست و چگونه ایجاد شده و نخستین موجود زنده چگونه در آن پدید آمده است؟ سؤال‌هایی است که هنوز نظر قاطعی درباره هیچ کدام از آنها ابراز نشده و شاید قرن‌های دیگری هم بگذرد و [[انسان]] نتواند جوابی برای آنها به دست آورد، یا حتی به عجز خود در این باره [[اقرار]] کند؛ چنان که «[[جان]] [[فقر]]» می‌گوید: مسئله پیدایش ماده، اصولاً مسئله‌ای است که بیرون از قلمرو تحقیقات و [[تفکرات]] ثمربخش است، بایستی ماده را مفروض وموجود پنداشت و از آنجا روند [[آفرینش]] [[کائنات]] را تعقیب کرد.
	اولین مخلوق چه بوده یا از عمر [[آسمان]]، زمین و سایر موجودات جاندار وغیر جاندار چقدر می‌گذرد، زمین چیست و چگونه ایجاد شده و نخستین موجود زنده چگونه در آن پدید آمده است؟ سؤال‌هایی است که هنوز نظر قاطعی درباره هیچ کدام از آنها ابراز نشده و شاید قرن‌های دیگری هم بگذرد و [[انسان]] نتواند جوابی برای آنها به دست آورد، یا حتی به عجز خود در این باره [[اقرار]] کند؛ چنان که «[[جان]] [[فقر]]» می‌گوید:
	مسئله پیدایش ماده، اصولاً مسئله‌ای است که بیرون از قلمرو تحقیقات و [[تفکرات]] ثمربخش است، بایستی ماده را مفروض وموجود پنداشت و از آنجا روند [[آفرینش]] [[کائنات]] را تعقیب کرد.		دیگری می‌گوید: مسئله پیدایش [[حیات]]، یکی از جالب‌ترین مسائل [[علوم طبیعی]] است، امّا با آنکه تحقیقات فراوانی صورت گرفته، ولی هنوز حل نشده است، چنان که کریسی موریسن استاد سابق آکآدمی [[علوم]] در نیویورک، می‌گوید: در [[اسرار]] پیدایش حیات، نکته‌ای است که [[دانشمندان]] از [[درک]] آن عاجز مانده و به خاطر فقدان دلیل، راجع به توضیح آن [[سکوت]] [[اختیار]] کرده‌اند. چگونگی پیدایش حیات آن چنان مرموز و عجیب است که از [[فهم]] متعارف خارج می‌باشد و حتی [[دانشمندترین]] علمای [[علم]] الحیات نیز در مقابل اسرار آن متحیر مانده‌اند. یک دانشمند ممکن است نتواند به [[معجزه]] و [[خرق عادت]] دست داشته باشد، اما در عین حال بر اثر تجربیات خود و [[آزمایش]] دیگران به چشم می‌بیند که همه موجودات جهان، از یک سلول ذره‌بینی سرچشمه می‌گیرند و به تدریج [[رشد]] و نمو می‌کنند و به این سلول اولیه [[حیات]]، [[قدرت]] عجیبی [[تفویض]] شده است که با سرعتی وصف ناکردنی به توالد و تناسل بپردازد و تمام سطح [[زمین]] و گوشه‌ها و زوایای آن را با هزاران نوع و شکل موجودات زنده پر نماید.

	~~دیگری می‌گوید:~~
	مسئله پیدایش [[حیات]]، یکی از جالب‌ترین مسائل [[علوم طبیعی]] است، امّا با آنکه تحقیقات فراوانی صورت گرفته، ولی هنوز حل نشده است، چنان که کریسی موریسن استاد سابق آکآدمی [[علوم]] در نیویورک، می‌گوید: در [[اسرار]] پیدایش حیات، نکته‌ای است که [[دانشمندان]] از [[درک]] آن عاجز مانده و به خاطر فقدان دلیل، راجع به توضیح آن [[سکوت]] [[اختیار]] کرده‌اند. چگونگی پیدایش حیات آن چنان مرموز و عجیب است که از [[فهم]] متعارف خارج می‌باشد و حتی [[دانشمندترین]] علمای [[علم]] الحیات نیز در مقابل اسرار آن متحیر مانده‌اند. یک دانشمند ممکن است نتواند به [[معجزه]] و [[خرق عادت]] دست داشته باشد، اما در عین حال بر اثر تجربیات خود و [[آزمایش]] دیگران به چشم می‌بیند که همه موجودات جهان، از یک سلول ذره‌بینی سرچشمه می‌گیرند و به تدریج [[رشد]] و نمو می‌کنند و به این سلول اولیه [[حیات]]، [[قدرت]] عجیبی [[تفویض]] شده است که با سرعتی وصف ناکردنی به توالد و تناسل بپردازد و تمام سطح [[زمین]] و گوشه‌ها و زوایای آن را با هزاران نوع و شکل موجودات زنده پر نماید.
	به دنبال این تحولات و پس از [[آفرینش]] [[آسمان‌ها]]، زمین و سایر موجودات، [[خدای سبحان]] [[اراده]] نمود تا سرآمد [[مخلوقات]] و [[اشرف]] آنها یعنی [[انسان]] را بیافریند و او را [[خلیفه]] و [[جانشین]] خویش گرداند و زمین را جولانگاه او سازد، پس به [[فرشتگان]] خود فرمود: «من در زمین [[جانشینی]] [برای خود] قرار می‌دهم». فرشتگان گفتند: «کسی را قرار می‌دهی که در زمین [[تباهی]] کند و [[خون‌ها]] بریزد، در حالی که ما تو را به [[پاکی]] می‌ستاییم و [[تقدیس]] می‌کنیم». [[خداوند]] در پاسخ فرمود: «من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید»<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: می‌خواهم جانشینی در زمین بگمارم، گفتند: آیا کسی را در آن می‌گماری که در آن تباهی می‌کند و خون‌ها می‌ریزد در حالی که ما تو را با سپاس، به پاکی می‌ستاییم و تو را پاک می‌شمریم؛ فرمود: من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید» سوره بقره، آیه ۳۰.</ref>.<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|تاریخ انبیاء]] ص ۲۵.</ref>		به دنبال این تحولات و پس از [[آفرینش]] [[آسمان‌ها]]، زمین و سایر موجودات، [[خدای سبحان]] [[اراده]] نمود تا سرآمد [[مخلوقات]] و [[اشرف]] آنها یعنی [[انسان]] را بیافریند و او را [[خلیفه]] و [[جانشین]] خویش گرداند و زمین را جولانگاه او سازد، پس به [[فرشتگان]] خود فرمود: «من در زمین [[جانشینی]] [برای خود] قرار می‌دهم». فرشتگان گفتند: «کسی را قرار می‌دهی که در زمین [[تباهی]] کند و [[خون‌ها]] بریزد، در حالی که ما تو را به [[پاکی]] می‌ستاییم و [[تقدیس]] می‌کنیم». [[خداوند]] در پاسخ فرمود: «من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید»<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: می‌خواهم جانشینی در زمین بگمارم، گفتند: آیا کسی را در آن می‌گماری که در آن تباهی می‌کند و خون‌ها می‌ریزد در حالی که ما تو را با سپاس، به پاکی می‌ستاییم و تو را پاک می‌شمریم؛ فرمود: من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید» سوره بقره، آیه ۳۰.</ref>.<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|تاریخ انبیاء]] ص ۲۵.</ref>

خط ۳۳:		خط ۳۱:

	[[رده:آفرینش]]		[[رده:آفرینش]]
	~~[[رده:آفرینش در نهج البلاغه]]~~
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]
	~~[[رده:نیاز به تامل برای عنوان رده]]~~

Jaafari: /* منابع */

2022-12-18T05:34:15Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	# [[پرونده:~~I13681351~~.jpg\|22px]] [[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|'''تاریخ انبیاء''']]		# [[پرونده:13681351.jpg\|22px]] [[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|'''تاریخ انبیاء''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* آغاز آفرینش */

2022-12-18T05:33:03Z

آغاز آفرینش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۳
خط ۹:		خط ۹:
	* [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آغاز آفرینش را چنین بیان می‌کند: [[خدای سبحان]] مجموعه‌ای از فضای نامتناهی و کرانه‌های بیکران و فشار هوا را آفرید و آبی موّاج و پرخروش را در آن روان ساخت و این امواج را بر گرده تندبادی سخت برنشاند. [[فرمان]] ایزدی [[آب]] را از فروپاشی بازداشت و در چارچوب و مرز خود نگه داشت و چنین شد که فشار هوا، [[آب]] را در بستر خود تنگ گرفت. آن‌گاه [[خدای پاک]]، توده‌ای از باد سخت و مداوم را که تنها موج آفرین بود، از خاستگاهی دور برانگیخت و آن را [[فرمان]] داد که آب‌های برهم انباشته را درهم آمیزد و امواج آن دریا را بپراکنَد و به شدّت چون مشک متلاطم به حرکت آورَد و چونان که در فضا می‌وزد، طومار [[آب]] را درهم پیچید، بدان‌سان که همه اجزای [[آب]] ممزوج شود و ساکن و متحرّک آن به‌هم آید، تا چون کوهی بلند سربرآورد و از فراز آن، توده کف پدید آمد<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]: {{متن حدیث\| ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ فَتْقَ الْأَجْوَاءِ وَ شَقَّ الْأَرْجَاءِ وَ سَكَائِكَ الْهَوَاءِ فَأَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلَاطِماً تَيَّارُهُ مُتَرَاكِماً زَخَّارُهُ حَمَلَهُ عَلَى مَتْنِ الرِّيحِ الْعَاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقَاصِفَةِ فَأَمَرَهَا بِرَدِّهِ وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ وَ قَرَنَهَا إِلَى حَدِّهِ الْهَوَاءُ مِنْ تَحْتِهَا فَتِيقٌ وَ الْمَاءُ مِنْ فَوْقِهَا دَفِيقٌ ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ رِيحاً اعْتَقَمَ مَهَبَّهَا وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْرَاهَا وَ أَبْعَدَ مَنْشَأَهَا فَأَمَرَهَا بِتَصْفِيقِ الْمَاءِ الزَّخَّارِ وَ إِثَارَةِ مَوْجِ الْبِحَارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ‏ السِّقَاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَهَا بِالْفَضَاءِ تَرُدُّ أَوَّلَهُ [عَلَى‏] إِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ [عَلَى‏] إِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبَابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُكَامُه‏}}</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱ ص ۵۴.</ref>.		* [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آغاز آفرینش را چنین بیان می‌کند: [[خدای سبحان]] مجموعه‌ای از فضای نامتناهی و کرانه‌های بیکران و فشار هوا را آفرید و آبی موّاج و پرخروش را در آن روان ساخت و این امواج را بر گرده تندبادی سخت برنشاند. [[فرمان]] ایزدی [[آب]] را از فروپاشی بازداشت و در چارچوب و مرز خود نگه داشت و چنین شد که فشار هوا، [[آب]] را در بستر خود تنگ گرفت. آن‌گاه [[خدای پاک]]، توده‌ای از باد سخت و مداوم را که تنها موج آفرین بود، از خاستگاهی دور برانگیخت و آن را [[فرمان]] داد که آب‌های برهم انباشته را درهم آمیزد و امواج آن دریا را بپراکنَد و به شدّت چون مشک متلاطم به حرکت آورَد و چونان که در فضا می‌وزد، طومار [[آب]] را درهم پیچید، بدان‌سان که همه اجزای [[آب]] ممزوج شود و ساکن و متحرّک آن به‌هم آید، تا چون کوهی بلند سربرآورد و از فراز آن، توده کف پدید آمد<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]: {{متن حدیث\| ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ فَتْقَ الْأَجْوَاءِ وَ شَقَّ الْأَرْجَاءِ وَ سَكَائِكَ الْهَوَاءِ فَأَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلَاطِماً تَيَّارُهُ مُتَرَاكِماً زَخَّارُهُ حَمَلَهُ عَلَى مَتْنِ الرِّيحِ الْعَاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقَاصِفَةِ فَأَمَرَهَا بِرَدِّهِ وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ وَ قَرَنَهَا إِلَى حَدِّهِ الْهَوَاءُ مِنْ تَحْتِهَا فَتِيقٌ وَ الْمَاءُ مِنْ فَوْقِهَا دَفِيقٌ ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ رِيحاً اعْتَقَمَ مَهَبَّهَا وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْرَاهَا وَ أَبْعَدَ مَنْشَأَهَا فَأَمَرَهَا بِتَصْفِيقِ الْمَاءِ الزَّخَّارِ وَ إِثَارَةِ مَوْجِ الْبِحَارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ‏ السِّقَاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَهَا بِالْفَضَاءِ تَرُدُّ أَوَّلَهُ [عَلَى‏] إِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ [عَلَى‏] إِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبَابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُكَامُه‏}}</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱ ص ۵۴.</ref>.

	==[[آغاز آفرینش]]==		==آغاز آفرینش==
	از [[عمر]] این [[جهان]] بی‌کران، سال‌ها و قرن‌های متمادی که تنها [[خدا]] می‌داند – می‌گذشت و جز [[خدای بزرگ]] و آفریننده آن، موجودی نبود، سپس [[اراده]] [[ازلی]] [[حق تعالی]] بر آن تعلق گرفت که موجوداتی بیافریند و بدین منظور [[آسمان‌ها]]، [[زمین]] و [[ستارگان]] را آفرید و آنها را در این فضای بی‌کران معلق فرمود. مجهولات ما درباره این پدیده‌ها فراوان است:		از [[عمر]] این [[جهان]] بی‌کران، سال‌ها و قرن‌های متمادی که تنها [[خدا]] می‌داند – می‌گذشت و جز [[خدای بزرگ]] و آفریننده آن، موجودی نبود، سپس [[اراده]] [[ازلی]] [[حق تعالی]] بر آن تعلق گرفت که موجوداتی بیافریند و بدین منظور [[آسمان‌ها]]، [[زمین]] و [[ستارگان]] را آفرید و آنها را در این فضای بی‌کران معلق فرمود. مجهولات ما درباره این پدیده‌ها فراوان است:
	اولین مخلوق چه بوده یا از عمر [[آسمان]]، زمین و سایر موجودات جاندار وغیر جاندار چقدر می‌گذرد، زمین چیست و چگونه ایجاد شده و نخستین موجود زنده چگونه در آن پدید آمده است؟ سؤال‌هایی است که هنوز نظر قاطعی درباره هیچ کدام از آنها ابراز نشده و شاید قرن‌های دیگری هم بگذرد و [[انسان]] نتواند جوابی برای آنها به دست آورد، یا حتی به عجز خود در این باره [[اقرار]] کند؛ چنان که «[[جان]] [[فقر]]» می‌گوید:		اولین مخلوق چه بوده یا از عمر [[آسمان]]، زمین و سایر موجودات جاندار وغیر جاندار چقدر می‌گذرد، زمین چیست و چگونه ایجاد شده و نخستین موجود زنده چگونه در آن پدید آمده است؟ سؤال‌هایی است که هنوز نظر قاطعی درباره هیچ کدام از آنها ابراز نشده و شاید قرن‌های دیگری هم بگذرد و [[انسان]] نتواند جوابی برای آنها به دست آورد، یا حتی به عجز خود در این باره [[اقرار]] کند؛ چنان که «[[جان]] [[فقر]]» می‌گوید:

Jaafari: /* جستارهای وابسته */

2022-12-18T05:32:53Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۲
خط ۸:		خط ۸:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آغاز آفرینش را چنین بیان می‌کند: [[خدای سبحان]] مجموعه‌ای از فضای نامتناهی و کرانه‌های بیکران و فشار هوا را آفرید و آبی موّاج و پرخروش را در آن روان ساخت و این امواج را بر گرده تندبادی سخت برنشاند. [[فرمان]] ایزدی [[آب]] را از فروپاشی بازداشت و در چارچوب و مرز خود نگه داشت و چنین شد که فشار هوا، [[آب]] را در بستر خود تنگ گرفت. آن‌گاه [[خدای پاک]]، توده‌ای از باد سخت و مداوم را که تنها موج آفرین بود، از خاستگاهی دور برانگیخت و آن را [[فرمان]] داد که آب‌های برهم انباشته را درهم آمیزد و امواج آن دریا را بپراکنَد و به شدّت چون مشک متلاطم به حرکت آورَد و چونان که در فضا می‌وزد، طومار [[آب]] را درهم پیچید، بدان‌سان که همه اجزای [[آب]] ممزوج شود و ساکن و متحرّک آن به‌هم آید، تا چون کوهی بلند سربرآورد و از فراز آن، توده کف پدید آمد<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]: {{متن حدیث\| ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ فَتْقَ الْأَجْوَاءِ وَ شَقَّ الْأَرْجَاءِ وَ سَكَائِكَ الْهَوَاءِ فَأَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلَاطِماً تَيَّارُهُ مُتَرَاكِماً زَخَّارُهُ حَمَلَهُ عَلَى مَتْنِ الرِّيحِ الْعَاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقَاصِفَةِ فَأَمَرَهَا بِرَدِّهِ وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ وَ قَرَنَهَا إِلَى حَدِّهِ الْهَوَاءُ مِنْ تَحْتِهَا فَتِيقٌ وَ الْمَاءُ مِنْ فَوْقِهَا دَفِيقٌ ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ رِيحاً اعْتَقَمَ مَهَبَّهَا وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْرَاهَا وَ أَبْعَدَ مَنْشَأَهَا فَأَمَرَهَا بِتَصْفِيقِ الْمَاءِ الزَّخَّارِ وَ إِثَارَةِ مَوْجِ الْبِحَارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ‏ السِّقَاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَهَا بِالْفَضَاءِ تَرُدُّ أَوَّلَهُ [عَلَى‏] إِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ [عَلَى‏] إِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبَابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُكَامُه‏}}</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱ ص ۵۴.</ref>.		* [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آغاز آفرینش را چنین بیان می‌کند: [[خدای سبحان]] مجموعه‌ای از فضای نامتناهی و کرانه‌های بیکران و فشار هوا را آفرید و آبی موّاج و پرخروش را در آن روان ساخت و این امواج را بر گرده تندبادی سخت برنشاند. [[فرمان]] ایزدی [[آب]] را از فروپاشی بازداشت و در چارچوب و مرز خود نگه داشت و چنین شد که فشار هوا، [[آب]] را در بستر خود تنگ گرفت. آن‌گاه [[خدای پاک]]، توده‌ای از باد سخت و مداوم را که تنها موج آفرین بود، از خاستگاهی دور برانگیخت و آن را [[فرمان]] داد که آب‌های برهم انباشته را درهم آمیزد و امواج آن دریا را بپراکنَد و به شدّت چون مشک متلاطم به حرکت آورَد و چونان که در فضا می‌وزد، طومار [[آب]] را درهم پیچید، بدان‌سان که همه اجزای [[آب]] ممزوج شود و ساکن و متحرّک آن به‌هم آید، تا چون کوهی بلند سربرآورد و از فراز آن، توده کف پدید آمد<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]: {{متن حدیث\| ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ فَتْقَ الْأَجْوَاءِ وَ شَقَّ الْأَرْجَاءِ وَ سَكَائِكَ الْهَوَاءِ فَأَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلَاطِماً تَيَّارُهُ مُتَرَاكِماً زَخَّارُهُ حَمَلَهُ عَلَى مَتْنِ الرِّيحِ الْعَاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقَاصِفَةِ فَأَمَرَهَا بِرَدِّهِ وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ وَ قَرَنَهَا إِلَى حَدِّهِ الْهَوَاءُ مِنْ تَحْتِهَا فَتِيقٌ وَ الْمَاءُ مِنْ فَوْقِهَا دَفِيقٌ ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ رِيحاً اعْتَقَمَ مَهَبَّهَا وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْرَاهَا وَ أَبْعَدَ مَنْشَأَهَا فَأَمَرَهَا بِتَصْفِيقِ الْمَاءِ الزَّخَّارِ وَ إِثَارَةِ مَوْجِ الْبِحَارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ‏ السِّقَاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَهَا بِالْفَضَاءِ تَرُدُّ أَوَّلَهُ [عَلَى‏] إِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ [عَلَى‏] إِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبَابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُكَامُه‏}}</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱ ص ۵۴.</ref>.

			==[[آغاز آفرینش]]==
			از [[عمر]] این [[جهان]] بی‌کران، سال‌ها و قرن‌های متمادی که تنها [[خدا]] می‌داند – می‌گذشت و جز [[خدای بزرگ]] و آفریننده آن، موجودی نبود، سپس [[اراده]] [[ازلی]] [[حق تعالی]] بر آن تعلق گرفت که موجوداتی بیافریند و بدین منظور [[آسمان‌ها]]، [[زمین]] و [[ستارگان]] را آفرید و آنها را در این فضای بی‌کران معلق فرمود. مجهولات ما درباره این پدیده‌ها فراوان است:
			اولین مخلوق چه بوده یا از عمر [[آسمان]]، زمین و سایر موجودات جاندار وغیر جاندار چقدر می‌گذرد، زمین چیست و چگونه ایجاد شده و نخستین موجود زنده چگونه در آن پدید آمده است؟ سؤال‌هایی است که هنوز نظر قاطعی درباره هیچ کدام از آنها ابراز نشده و شاید قرن‌های دیگری هم بگذرد و [[انسان]] نتواند جوابی برای آنها به دست آورد، یا حتی به عجز خود در این باره [[اقرار]] کند؛ چنان که «[[جان]] [[فقر]]» می‌گوید:
			مسئله پیدایش ماده، اصولاً مسئله‌ای است که بیرون از قلمرو تحقیقات و [[تفکرات]] ثمربخش است، بایستی ماده را مفروض وموجود پنداشت و از آنجا روند [[آفرینش]] [[کائنات]] را تعقیب کرد.

			دیگری می‌گوید:
			مسئله پیدایش [[حیات]]، یکی از جالب‌ترین مسائل [[علوم طبیعی]] است، امّا با آنکه تحقیقات فراوانی صورت گرفته، ولی هنوز حل نشده است، چنان که کریسی موریسن استاد سابق آکآدمی [[علوم]] در نیویورک، می‌گوید: در [[اسرار]] پیدایش حیات، نکته‌ای است که [[دانشمندان]] از [[درک]] آن عاجز مانده و به خاطر فقدان دلیل، راجع به توضیح آن [[سکوت]] [[اختیار]] کرده‌اند. چگونگی پیدایش حیات آن چنان مرموز و عجیب است که از [[فهم]] متعارف خارج می‌باشد و حتی [[دانشمندترین]] علمای [[علم]] الحیات نیز در مقابل اسرار آن متحیر مانده‌اند. یک دانشمند ممکن است نتواند به [[معجزه]] و [[خرق عادت]] دست داشته باشد، اما در عین حال بر اثر تجربیات خود و [[آزمایش]] دیگران به چشم می‌بیند که همه موجودات جهان، از یک سلول ذره‌بینی سرچشمه می‌گیرند و به تدریج [[رشد]] و نمو می‌کنند و به این سلول اولیه [[حیات]]، [[قدرت]] عجیبی [[تفویض]] شده است که با سرعتی وصف ناکردنی به توالد و تناسل بپردازد و تمام سطح [[زمین]] و گوشه‌ها و زوایای آن را با هزاران نوع و شکل موجودات زنده پر نماید.
			به دنبال این تحولات و پس از [[آفرینش]] [[آسمان‌ها]]، زمین و سایر موجودات، [[خدای سبحان]] [[اراده]] نمود تا سرآمد [[مخلوقات]] و [[اشرف]] آنها یعنی [[انسان]] را بیافریند و او را [[خلیفه]] و [[جانشین]] خویش گرداند و زمین را جولانگاه او سازد، پس به [[فرشتگان]] خود فرمود: «من در زمین [[جانشینی]] [برای خود] قرار می‌دهم». فرشتگان گفتند: «کسی را قرار می‌دهی که در زمین [[تباهی]] کند و [[خون‌ها]] بریزد، در حالی که ما تو را به [[پاکی]] می‌ستاییم و [[تقدیس]] می‌کنیم». [[خداوند]] در پاسخ فرمود: «من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید»<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: می‌خواهم جانشینی در زمین بگمارم، گفتند: آیا کسی را در آن می‌گماری که در آن تباهی می‌کند و خون‌ها می‌ریزد در حالی که ما تو را با سپاس، به پاکی می‌ستاییم و تو را پاک می‌شمریم؛ فرمود: من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید» سوره بقره، آیه ۳۰.</ref>.<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|تاریخ انبیاء]] ص ۲۵.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Jaafari: /* منابع */

2022-12-18T05:32:03Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۲
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
			# [[پرونده:I13681351.jpg\|22px]] [[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|'''تاریخ انبیاء''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:40:00Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۰
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آغاز آفرینش را چنین بیان می‌کند: [[خدای سبحان]] مجموعه‌ای از فضای نامتناهی و کرانه‌های بیکران و فشار هوا را آفرید و آبی موّاج و پرخروش را در آن روان ساخت و این امواج را بر گرده تندبادی سخت برنشاند. [[فرمان]] ایزدی [[آب]] را از فروپاشی بازداشت و در چارچوب و مرز خود نگه داشت و چنین شد که فشار هوا، [[آب]] را در بستر خود تنگ گرفت. آن‌گاه [[خدای پاک]]، توده‌ای از باد سخت و مداوم را که تنها موج آفرین بود، از خاستگاهی دور برانگیخت و آن را [[فرمان]] داد که آب‌های برهم انباشته را درهم آمیزد و امواج آن دریا را بپراکنَد و به شدّت چون مشک متلاطم به حرکت آورَد و چونان که در فضا می‌وزد، طومار [[آب]] را درهم پیچید، بدان‌سان که همه اجزای [[آب]] ممزوج شود و ساکن و متحرّک آن به‌هم آید، تا چون کوهی بلند سربرآورد و از فراز آن، توده کف پدید آمد<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]: {{متن حدیث\| ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ فَتْقَ الْأَجْوَاءِ وَ شَقَّ الْأَرْجَاءِ وَ سَكَائِكَ الْهَوَاءِ فَأَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلَاطِماً تَيَّارُهُ مُتَرَاكِماً زَخَّارُهُ حَمَلَهُ عَلَى مَتْنِ الرِّيحِ الْعَاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقَاصِفَةِ فَأَمَرَهَا بِرَدِّهِ وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ وَ قَرَنَهَا إِلَى حَدِّهِ الْهَوَاءُ مِنْ تَحْتِهَا فَتِيقٌ وَ الْمَاءُ مِنْ فَوْقِهَا دَفِيقٌ ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ رِيحاً اعْتَقَمَ مَهَبَّهَا وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْرَاهَا وَ أَبْعَدَ مَنْشَأَهَا فَأَمَرَهَا بِتَصْفِيقِ الْمَاءِ الزَّخَّارِ وَ إِثَارَةِ مَوْجِ الْبِحَارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ‏ السِّقَاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَهَا بِالْفَضَاءِ تَرُدُّ أَوَّلَهُ [عَلَى‏] إِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ [عَلَى‏] إِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبَابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُكَامُه‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱ ص ۵۴.</ref>.		* [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آغاز آفرینش را چنین بیان می‌کند: [[خدای سبحان]] مجموعه‌ای از فضای نامتناهی و کرانه‌های بیکران و فشار هوا را آفرید و آبی موّاج و پرخروش را در آن روان ساخت و این امواج را بر گرده تندبادی سخت برنشاند. [[فرمان]] ایزدی [[آب]] را از فروپاشی بازداشت و در چارچوب و مرز خود نگه داشت و چنین شد که فشار هوا، [[آب]] را در بستر خود تنگ گرفت. آن‌گاه [[خدای پاک]]، توده‌ای از باد سخت و مداوم را که تنها موج آفرین بود، از خاستگاهی دور برانگیخت و آن را [[فرمان]] داد که آب‌های برهم انباشته را درهم آمیزد و امواج آن دریا را بپراکنَد و به شدّت چون مشک متلاطم به حرکت آورَد و چونان که در فضا می‌وزد، طومار [[آب]] را درهم پیچید، بدان‌سان که همه اجزای [[آب]] ممزوج شود و ساکن و متحرّک آن به‌هم آید، تا چون کوهی بلند سربرآورد و از فراز آن، توده کف پدید آمد<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]: {{متن حدیث\| ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ فَتْقَ الْأَجْوَاءِ وَ شَقَّ الْأَرْجَاءِ وَ سَكَائِكَ الْهَوَاءِ فَأَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلَاطِماً تَيَّارُهُ مُتَرَاكِماً زَخَّارُهُ حَمَلَهُ عَلَى مَتْنِ الرِّيحِ الْعَاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقَاصِفَةِ فَأَمَرَهَا بِرَدِّهِ وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ وَ قَرَنَهَا إِلَى حَدِّهِ الْهَوَاءُ مِنْ تَحْتِهَا فَتِيقٌ وَ الْمَاءُ مِنْ فَوْقِهَا دَفِيقٌ ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ رِيحاً اعْتَقَمَ مَهَبَّهَا وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْرَاهَا وَ أَبْعَدَ مَنْشَأَهَا فَأَمَرَهَا بِتَصْفِيقِ الْمَاءِ الزَّخَّارِ وَ إِثَارَةِ مَوْجِ الْبِحَارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ‏ السِّقَاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَهَا بِالْفَضَاءِ تَرُدُّ أَوَّلَهُ [عَلَى‏] إِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ [عَلَى‏] إِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبَابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُكَامُه‏}}</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱ ص ۵۴.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T06:56:08Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	* [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آغاز آفرینش را چنین بیان می‌کند: [[خدای سبحان]] مجموعه‌ای از فضای نامتناهی و کرانه‌های بیکران و فشار هوا را آفرید و آبی موّاج و پرخروش را در آن روان ساخت و این امواج را بر گرده تندبادی سخت برنشاند. [[فرمان]] ایزدی [[آب]] را از فروپاشی بازداشت و در چارچوب و مرز خود نگه داشت و چنین شد که فشار هوا، [[آب]] را در بستر خود تنگ گرفت. آن‌گاه [[خدای پاک]]، توده‌ای از باد سخت و مداوم را که تنها موج آفرین بود، از خاستگاهی دور برانگیخت و آن را [[فرمان]] داد که آب‌های برهم انباشته را درهم آمیزد و امواج آن دریا را بپراکنَد و به شدّت چون مشک متلاطم به حرکت آورَد و چونان که در فضا می‌وزد، طومار [[آب]] را درهم پیچید، بدان‌سان که همه اجزای [[آب]] ممزوج شود و ساکن و متحرّک آن به‌هم آید، تا چون کوهی بلند سربرآورد و از فراز آن، توده کف پدید آمد<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]: {{متن حدیث\| ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ فَتْقَ الْأَجْوَاءِ وَ شَقَّ الْأَرْجَاءِ وَ سَكَائِكَ الْهَوَاءِ فَأَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلَاطِماً تَيَّارُهُ مُتَرَاكِماً زَخَّارُهُ حَمَلَهُ عَلَى مَتْنِ الرِّيحِ الْعَاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقَاصِفَةِ فَأَمَرَهَا بِرَدِّهِ وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ وَ قَرَنَهَا إِلَى حَدِّهِ الْهَوَاءُ مِنْ تَحْتِهَا فَتِيقٌ وَ الْمَاءُ مِنْ فَوْقِهَا دَفِيقٌ ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ رِيحاً اعْتَقَمَ مَهَبَّهَا وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْرَاهَا وَ أَبْعَدَ مَنْشَأَهَا فَأَمَرَهَا بِتَصْفِيقِ الْمَاءِ الزَّخَّارِ وَ إِثَارَةِ مَوْجِ الْبِحَارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ‏ السِّقَاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَهَا بِالْفَضَاءِ تَرُدُّ أَوَّلَهُ [عَلَى‏] إِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ [عَلَى‏] إِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبَابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُكَامُه‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱ ص ۵۴.</ref>.		* [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آغاز آفرینش را چنین بیان می‌کند: [[خدای سبحان]] مجموعه‌ای از فضای نامتناهی و کرانه‌های بیکران و فشار هوا را آفرید و آبی موّاج و پرخروش را در آن روان ساخت و این امواج را بر گرده تندبادی سخت برنشاند. [[فرمان]] ایزدی [[آب]] را از فروپاشی بازداشت و در چارچوب و مرز خود نگه داشت و چنین شد که فشار هوا، [[آب]] را در بستر خود تنگ گرفت. آن‌گاه [[خدای پاک]]، توده‌ای از باد سخت و مداوم را که تنها موج آفرین بود، از خاستگاهی دور برانگیخت و آن را [[فرمان]] داد که آب‌های برهم انباشته را درهم آمیزد و امواج آن دریا را بپراکنَد و به شدّت چون مشک متلاطم به حرکت آورَد و چونان که در فضا می‌وزد، طومار [[آب]] را درهم پیچید، بدان‌سان که همه اجزای [[آب]] ممزوج شود و ساکن و متحرّک آن به‌هم آید، تا چون کوهی بلند سربرآورد و از فراز آن، توده کف پدید آمد<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]: {{متن حدیث\| ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ فَتْقَ الْأَجْوَاءِ وَ شَقَّ الْأَرْجَاءِ وَ سَكَائِكَ الْهَوَاءِ فَأَجْرَى فِيهَا مَاءً مُتَلَاطِماً تَيَّارُهُ مُتَرَاكِماً زَخَّارُهُ حَمَلَهُ عَلَى مَتْنِ الرِّيحِ الْعَاصِفَةِ وَ الزَّعْزَعِ الْقَاصِفَةِ فَأَمَرَهَا بِرَدِّهِ وَ سَلَّطَهَا عَلَى شَدِّهِ وَ قَرَنَهَا إِلَى حَدِّهِ الْهَوَاءُ مِنْ تَحْتِهَا فَتِيقٌ وَ الْمَاءُ مِنْ فَوْقِهَا دَفِيقٌ ثُمَّ أَنْشَأَ سُبْحَانَهُ رِيحاً اعْتَقَمَ مَهَبَّهَا وَ أَدَامَ مُرَبَّهَا وَ أَعْصَفَ مَجْرَاهَا وَ أَبْعَدَ مَنْشَأَهَا فَأَمَرَهَا بِتَصْفِيقِ الْمَاءِ الزَّخَّارِ وَ إِثَارَةِ مَوْجِ الْبِحَارِ فَمَخَضَتْهُ مَخْضَ‏ السِّقَاءِ وَ عَصَفَتْ بِهِ عَصْفَهَا بِالْفَضَاءِ تَرُدُّ أَوَّلَهُ [عَلَى‏] إِلَى آخِرِهِ وَ سَاجِيَهُ [عَلَى‏] إِلَى مَائِرِهِ حَتَّى عَبَّ عُبَابُهُ وَ رَمَى بِالزَّبَدِ رُكَامُه‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱ ص ۵۴.</ref>.

Hosein: جایگزینی متن - '\{\{امامت\}\}↵\{\{مدخل مرتبط' به '{{مدخل مرتبط'

2022-07-09T16:14:31Z

جایگزینی متن - '\{\{امامت\}\}↵\{\{مدخل مرتبط' به '{{مدخل مرتبط'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = آفرینش		\| موضوع مرتبط = آفرینش

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T13:54:17Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۴
خط ۱: خط ۱:

{{امامت}}
{{امامت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[آفرینش]]''' است. "'''[[آغاز آفرینش]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[آغاز آفرینش در قرآن]] - [[آغاز آفرینش در حدیث]] - [[آغاز آفرینش در نهج البلاغه]] </div>
| موضوع مرتبط = آفرینش

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[آغاز آفرینش (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[آغاز آفرینش]]

| مداخل مرتبط = [[آغاز آفرینش در قرآن]] - [[آغاز آفرینش در حدیث]] - [[آغاز آفرینش در نهج البلاغه]]

| پرسش مرتبط = آغاز آفرینش (پرسش)

}}

==مقدمه==
==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '* [' به '* ['

2022-04-27T18:49:38Z

جایگزینی متن - '* [' به '* ['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۱۹
خط ۹:		خط ۹:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[آفرینش]]		* [[آفرینش]]
	{{پایان مدخل وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''[[آفرینش]]''' است. "'''~~[[آغاز آفرینش]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[آغاز آفرینش در قرآن]] - [[آغاز آفرینش در حدیث]] - [[آغاز آفرینش در نهج البلاغه]] ~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = آفرینش
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[آغاز آفرینش (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[آغاز آفرینش]]
			\| مداخل مرتبط = [[آغاز آفرینش در قرآن]] - [[آغاز آفرینش در حدیث]] - [[آغاز آفرینش در نهج البلاغه]]
			\| پرسش مرتبط = آغاز آفرینش (پرسش)
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==