آفریدگان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۵

2023-12-04T16:35:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آفریدگان در معارف دعا و زیارات~~]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی~~]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آفریدگان در معارف دعا و زیارات]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]] \| پرسش مرتبط = }}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	واژه خَلق در معنای آفریدن و [[آفریده]] به کار می‌رود<ref>قاموس قرآن؛ مفردات الفاظ القرآن؛ ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن؛ التحیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.		واژه خَلق در معنای آفریدن و [[آفریده]] به کار می‌رود<ref>قاموس قرآن؛ مفردات الفاظ القرآن؛ ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن؛ التحیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.

Msadeq در ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۷

2023-12-04T10:07:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[آفریدگان در قرآن]] - [[آفریدگان در حدیث]] - [[آفریدگان در کلام اسلامی]] -~~ [[آفریدگان در معارف دعا و زیارات]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = ~~آفریدگان (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آفریدگان در معارف دعا و زیارات]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	واژه خَلق در معنای آفریدن و [[آفریده]] به کار می‌رود<ref>قاموس قرآن؛ مفردات الفاظ القرآن؛ ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن؛ التحیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.		واژه خَلق در معنای آفریدن و [[آفریده]] به کار می‌رود<ref>قاموس قرآن؛ مفردات الفاظ القرآن؛ ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن؛ التحیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.
	راغب می‌گوید: اصل [[خلق]] به معنی اندازه‌گیری درست می‌باشد و در [[ابداع]] شیء... و ایجاد آن به کار می‌رود. واژه خلق نیز در اصل مصدر و به معنای ابداع و تقدیر است و وقتی به [[خداوند]] نسبت داده شود به معنای ابداع چیزی بدون اصل و [[الگو]] خواهد بود و چنین معنایی از خلق فقط به خداوند اختصاص دارد<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>.

	در [[~~کلام امام~~]] [[~~سجاد~~]] {{ع}} آمده است: {{متن حدیث\|ابْتَدَعَ‏ بِقُدْرَتِهِ‏ الْخَلْقَ‏ ابْتِدَاعاً}}، آفریدگان را به [[قدرت]] خود ابداع کرد<ref>نیایش اول.</ref>.		[[راغب اصفهانی]] می‌گوید: اصل [[خلق]] به معنی اندازه‌گیری درست می‌باشد و در [[ابداع]] شیء... و ایجاد آن به کار می‌رود. واژه خلق نیز در اصل مصدر و به معنای ابداع و تقدیر است و وقتی به [[خداوند]] نسبت داده شود به معنای ابداع چیزی بدون اصل و [[الگو]] خواهد بود و چنین معنایی از خلق فقط به خداوند اختصاص دارد<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>.

			در کلام امام سجاد {{ع}} آمده است: {{متن حدیث\|ابْتَدَعَ‏ بِقُدْرَتِهِ‏ الْخَلْقَ‏ ابْتِدَاعاً}}، آفریدگان را به [[قدرت]] خود ابداع کرد<ref>نیایش اول.</ref>.

	خلق به معنی آفریدن است؛ مثل: {{متن قرآن\|أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ}}<ref>«آگاه باشید که آفرینش و فرمان او را راست» سوره اعراف، آیه ۵۴.</ref>؛ بدان که آفریدن و [[دستور]] دادن [[مال]] خداست. این کلمه بیشتر از چهل بار در [[قرآن]] آمده است<ref>قاموس قرآن.</ref>.		خلق به معنی آفریدن است؛ مثل: {{متن قرآن\|أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ}}<ref>«آگاه باشید که آفرینش و فرمان او را راست» سوره اعراف، آیه ۵۴.</ref>؛ بدان که آفریدن و [[دستور]] دادن [[مال]] خداست. این کلمه بیشتر از چهل بار در [[قرآن]] آمده است<ref>قاموس قرآن.</ref>.

	خلق به معنی آفریده (مخلوق) هم در [[آیات قرآن]] وجود دارد. از آن جمله است [[آیه]]: {{متن قرآن\|إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَيَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ}}<ref>«اگر بخواهد شما را از میان می‌برد و آفریدگانی نو می‌آورد؟» سوره ابراهیم، آیه ۱۹.</ref>.		خلق به معنی آفریده (مخلوق) هم در [[آیات قرآن]] وجود دارد. از آن جمله است [[آیه]]: {{متن قرآن\|إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَيَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ}}<ref>«اگر بخواهد شما را از میان می‌برد و آفریدگانی نو می‌آورد؟» سوره ابراهیم، آیه ۱۹.</ref>.

	در کلام امام سجاد {{ع}} واژه خلق بیشتر به معنای مخلوق و آفریده شده به کار رفته است و البته در بعضی موارد هم به معنای آفریدن می‌باشد، از آن جمله است: «ای خداوند، من آن [[بنده]] توام که هم پیش از آفریدن او، او را از [[نعمت]] خود برخوردار ساختی و هم پس از آن او را در زمره کسانی آورده‌ای که آنان را به [[دین]] خود راه نمود‌ه‌ای»<ref>نیایش چهل و هفتم.</ref>.		در کلام [[امام سجاد]]{{ع}} واژه خلق بیشتر به معنای مخلوق و آفریده شده به کار رفته است و البته در بعضی موارد هم به معنای آفریدن می‌باشد، از آن جمله است: «ای خداوند، من آن [[بنده]] توام که هم پیش از آفریدن او، او را از [[نعمت]] خود برخوردار ساختی و هم پس از آن او را در زمره کسانی آورده‌ای که آنان را به [[دین]] خود راه نمود‌ه‌ای»<ref>نیایش چهل و هفتم.</ref>.

			==رابطه [[خدا]] با [[مخلوقات]]==
			در ربطِ بین خدا و خلق باید بدانیم که مخلوقات نه فقط در اصل وجود و پیدایش خود [[نیازمند]] به خدا هستند، بلکه همه [[شئون]] وجودی آنها وابسته به [[خدای متعال]] است و از خود هیچ‌گونه استقلالی ندارند. او به هر نحو که بخواهد در آن‌ا [[تصرف]] می‌کند و امورشان را [[تدبیر]] می‌نماید. هنگامی که این رابطه را به صورت کلی در نظر بگیریم مفهوم [[ربوبیت]] انتزاع می‌شود که لازمه آن [[تدبیر امور]] است و مصادیق فراوانی دارد، مانند [[حفظ]] و نگهداری کردن، [[حیات]] بخشیدن و میراندن، روزی دادن، به [[رشد]] و [[کمال رساندن]]، [[راهنمایی]] کردن و مورد [[امر و نهی]] قرار دادن و... برای هر کدام از این موارد در [[کلام امام]] [[سجاد]] {{ع}} نکته‌ای وجود دارد که در ادامه به آنها خواهیم پرداخت: [[خدا]] آفریننده همه [[مخلوقات]]: [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ}}<ref>«بگو خداوند آفریننده هر چیز است و اوست که یگانه دادفرماست» سوره رعد، آیه ۱۶.</ref>. در [[کلام]] مشابهی [[امام سجاد]] {{ع}} در [[نیایش چهل و هفتم]] می‌فرماید: «[[خداوند حکیم]] آفریننده همه مخلوقات [[جهان]] است».

	رابطه [[خدا]] با [[مخلوقات]]: در ربطِ بین خدا و خلق باید بدانیم که مخلوقات نه فقط در اصل وجود و پیدایش خود [[نیازمند]] به خدا هستند، بلکه همه [[شئون]] وجودی آنها وابسته به [[خدای متعال]] است و از خود هیچ‌گونه استقلالی ندارند. او به هر نحو که بخواهد در آن‌ا [[تصرف]] می‌کند و امورشان را [[تدبیر]] می‌نماید. هنگامی که این رابطه را به صورت کلی در نظر بگیریم مفهوم [[ربوبیت]] انتزاع می‌شود که لازمه آن [[تدبیر امور]] است و مصادیق فراوانی دارد، مانند [[حفظ]] و نگهداری کردن، [[حیات]] بخشیدن و میراندن، روزی دادن، به [[رشد]] و [[کمال رساندن]]، [[راهنمایی]] کردن و مورد [[امر و نهی]] قرار دادن و... برای هر کدام از این موارد در [[کلام امام]] [[سجاد]] {{ع}} نکته‌ای وجود دارد که در ادامه به آنها خواهیم پرداخت: [[خدا]] آفریننده همه [[مخلوقات]]: [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ}}<ref>«بگو خداوند آفریننده هر چیز است و اوست که یگانه دادفرماست» سوره رعد، آیه ۱۶.</ref>. در [[کلام]] مشابهی [[امام سجاد]] {{ع}} در [[نیایش چهل و هفتم]] می‌فرماید: «[[خداوند حکیم]] آفریننده همه مخلوقات [[جهان]] است».
	همه آفریدگان در حیطه [[قدرت خداوند]]: در [[نیایش شانزدهم]] آمده است: «تویی که همه آفریدگان در حیطه [[قدرت]] تو جای دارند».		همه آفریدگان در حیطه [[قدرت خداوند]]: در [[نیایش شانزدهم]] آمده است: «تویی که همه آفریدگان در حیطه [[قدرت]] تو جای دارند».

	همه آفریدگان در برابر خدا [[تسلیم]] هستند: [[امام]] در بند دیگری از نیایش چهل و هفتم عرضه می‌دارد: «منزهی تو ای [[خداوند]]... همه آفریدگانت در برابرت سر تسلیم فرود آرند».		همه آفریدگان در برابر خدا [[تسلیم]] هستند: [[امام]] در بند دیگری از نیایش چهل و هفتم عرضه می‌دارد: «منزهی تو ای [[خداوند]]... همه آفریدگانت در برابرت سر تسلیم فرود آرند».

خط ۱۸:		خط ۲۴:
	به جا آوردن [[حق]] خدا بر همه آفریدگان [[واجب]] است: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش]] پنجاه و ‌دوم به واجب بودن حق خدا بر همه آفریدگان اشاره نموده است.		به جا آوردن [[حق]] خدا بر همه آفریدگان [[واجب]] است: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش]] پنجاه و ‌دوم به واجب بودن حق خدا بر همه آفریدگان اشاره نموده است.

	برگزیده آفریدگان: همان‌گونه که در قرآن کریم از [[انسان]] به عنوان [[خلیفة الله]]<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: می‌خواهم جانشینی در زمین بگمارم، گفتند: آیا کسی را در آن می‌گماری که در آن تباهی می‌کند و خون‌ها می‌ریزد در حالی که ما تو را با سپاس، به پاکی می‌ستاییم و تو را پاک می‌شمریم؛ فرمود: من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید» سوره بقره، آیه ۳۰.</ref> و [[برترین]] آفریده‌های هستی یاد شده است و [[خداوند]] با [[آفرینش]] او به خود تبریک می‌گوید<ref>{{متن قرآن\|فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ}} «پس بزرگوار است خداوند که نیکوترین آفریدگاران است» سوره مؤمنون، آیه ۱۴.</ref> [[امام سجاد]] {{ع}} هم در ضمن [[سپاس]] و [[ستایش]] [[حضرت حق]] به [[برتری]] [[انسان]] بر تمام [[مخلوقات]] اشاره نموده است: خداوندی که ما را آن‌گونه برتری داد که بر همه آفریدگان [[سلطه]] یابیم، چندان که به [[قدرت]] او هر [[آفریده]] [[فرمانبردار]] ماست و به [[عزت]] او در ربقه [[طاعت]] ما. در دعاهای متعدد امام سجاد {{ع}} بیان می‌دارد که: خداوندا! بر [[رسول الله]] [[درود]] و [[سلام]] بفرست که برگزیده بین تمام آفریدگان توست {{متن حدیث\|خِيَرَتُكَ‏ مِنْ‏ خَلْقِكَ‏...}}.		==برگزیده آفریدگان==
			همان‌گونه که در قرآن کریم از [[انسان]] به عنوان [[خلیفة الله]]<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: می‌خواهم جانشینی در زمین بگمارم، گفتند: آیا کسی را در آن می‌گماری که در آن تباهی می‌کند و خون‌ها می‌ریزد در حالی که ما تو را با سپاس، به پاکی می‌ستاییم و تو را پاک می‌شمریم؛ فرمود: من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید» سوره بقره، آیه ۳۰.</ref> و [[برترین]] آفریده‌های هستی یاد شده است و [[خداوند]] با [[آفرینش]] او به خود تبریک می‌گوید<ref>{{متن قرآن\|فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ}} «پس بزرگوار است خداوند که نیکوترین آفریدگاران است» سوره مؤمنون، آیه ۱۴.</ref> [[امام سجاد]] {{ع}} هم در ضمن [[سپاس]] و [[ستایش]] [[حضرت حق]] به [[برتری]] [[انسان]] بر تمام [[مخلوقات]] اشاره نموده است: خداوندی که ما را آن‌گونه برتری داد که بر همه آفریدگان [[سلطه]] یابیم، چندان که به [[قدرت]] او هر [[آفریده]] [[فرمانبردار]] ماست و به [[عزت]] او در ربقه [[طاعت]] ما. در دعاهای متعدد امام سجاد {{ع}} بیان می‌دارد که: خداوندا! بر [[رسول الله]] [[درود]] و [[سلام]] بفرست که برگزیده بین تمام آفریدگان توست {{متن حدیث\|خِيَرَتُكَ‏ مِنْ‏ خَلْقِكَ‏...}}.

	[[مرگ]] مقدّر همه مخلوقات: در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن\|كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ}}<ref>«هر کسی مرگ را می‌چشد سپس به سوی ما باز گردانده خواهید شد» سوره عنکبوت، آیه ۵۷.</ref>. [[امام]] نیز در [[نیایش پنجاه و دوم]] عرض می‌کند: «ای خداوند، منزّهی تو. مرگ را بر همه آفریدگانت مقرر داشته‌ای: خواه به یکتایی‌ات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگ‌اند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]».		[[مرگ]] مقدّر همه مخلوقات: در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن\|كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ}}<ref>«هر کسی مرگ را می‌چشد سپس به سوی ما باز گردانده خواهید شد» سوره عنکبوت، آیه ۵۷.</ref>. [[امام]] نیز در [[نیایش پنجاه و دوم]] عرض می‌کند: «ای خداوند، منزّهی تو. مرگ را بر همه آفریدگانت مقرر داشته‌ای: خواه به یکتایی‌ات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگ‌اند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]».

	[[خدا]] در [[عقوبت]] مخلوقات [[تعجیل]] نمی‌کند: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش سی و هفتم]] می‌فرماید: «خدا برای عقوبت بنده‌اش تعجیل نمی‌کند با آنکه می‌داند آن مخلوق مستحق همه عقوبت‌هایی است که برای بندگانش مهیا ساخته است؛ باشد که از [[معصیت]] دست بردارد».		[[خدا]] در [[عقوبت]] مخلوقات [[تعجیل]] نمی‌کند: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش سی و هفتم]] می‌فرماید: «خدا برای عقوبت بنده‌اش تعجیل نمی‌کند با آنکه می‌داند آن مخلوق مستحق همه عقوبت‌هایی است که برای بندگانش مهیا ساخته است؛ باشد که از [[معصیت]] دست بردارد».

	کفایت امر مخلوقات با خداست، در [[نیایش بیست و یکم]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} از خداوند درخواست می‌کند: «کفایت مرا تنها به خود و [[بندگان]] نیکوکارت منحصر فرمای؛ و مجدداً در [[نیایش بیست و دوم]] آمده است: مرا به دیگر آفریدگانت وامگذار».		کفایت امر مخلوقات با خداست، در [[نیایش بیست و یکم]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} از خداوند درخواست می‌کند: «کفایت مرا تنها به خود و [[بندگان]] نیکوکارت منحصر فرمای؛ و مجدداً در [[نیایش بیست و دوم]] آمده است: مرا به دیگر آفریدگانت وامگذار».

	از آفریدگان [[نهراسیدن]]: در [[نیایش]] پنجاه و‌ سوم آمده است: «چیزی از [[وظایف دینی]] تو را از [[بیم]] هیچ یک از آفریدگانت فرو نخواهم گذارد».		از آفریدگان [[نهراسیدن]]: در [[نیایش]] پنجاه و‌ سوم آمده است: «چیزی از [[وظایف دینی]] تو را از [[بیم]] هیچ یک از آفریدگانت فرو نخواهم گذارد».

	عرض [[حاجت]] به آفریدگان نبردن: در [[نیایش سیزدهم]] آمده است: «خداوندا، هر کس که حاجت به یکی از [[بندگان]] تو برد یا یکی از بندگانت را سبب روا شدن حاجت خود پندارد، جز [[حرمان]] [[نصیبی]] حاصل نکند و سزاوار است که تو [[احسان]] از او باز گیری».		عرض [[حاجت]] به آفریدگان نبردن: در [[نیایش سیزدهم]] آمده است: «خداوندا، هر کس که حاجت به یکی از [[بندگان]] تو برد یا یکی از بندگانت را سبب روا شدن حاجت خود پندارد، جز [[حرمان]] [[نصیبی]] حاصل نکند و سزاوار است که تو [[احسان]] از او باز گیری».

	درخواست [[عزت]] و [[آبرو]] در نزد [[مخلوقات]]: در [[نیایش چهل و هفتم]] آمده است: «بار خدایا، مرا در برابر خود [[ذلیل]] گردان و در نزد بندگانت [[عزیز]] دار؛ و در فراز دیگر می‌فرماید: مرا مضحکه [[مردم]] قرار مده و مسخره درگاه خود مساز».		درخواست [[عزت]] و [[آبرو]] در نزد [[مخلوقات]]: در [[نیایش چهل و هفتم]] آمده است: «بار خدایا، مرا در برابر خود [[ذلیل]] گردان و در نزد بندگانت [[عزیز]] دار؛ و در فراز دیگر می‌فرماید: مرا مضحکه [[مردم]] قرار مده و مسخره درگاه خود مساز».

خط ۳۷:		خط ۴۸:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:اصطلاحات قرآنی]]

Wasity: جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

2023-03-02T08:57:33Z

جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۲۷
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	[[مرگ]] مقدّر همه مخلوقات: در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن\|كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ}}<ref>«هر کسی مرگ را می‌چشد سپس به سوی ما باز گردانده خواهید شد» سوره عنکبوت، آیه ۵۷.</ref>. [[امام]] نیز در [[نیایش پنجاه و دوم]] عرض می‌کند: «ای خداوند، منزّهی تو. مرگ را بر همه آفریدگانت مقرر داشته‌ای: خواه به یکتایی‌ات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگ‌اند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]».		[[مرگ]] مقدّر همه مخلوقات: در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن\|كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ}}<ref>«هر کسی مرگ را می‌چشد سپس به سوی ما باز گردانده خواهید شد» سوره عنکبوت، آیه ۵۷.</ref>. [[امام]] نیز در [[نیایش پنجاه و دوم]] عرض می‌کند: «ای خداوند، منزّهی تو. مرگ را بر همه آفریدگانت مقرر داشته‌ای: خواه به یکتایی‌ات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگ‌اند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]».
	[[خدا]] در [[عقوبت]] مخلوقات [[تعجیل]] نمی‌کند: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش سی و هفتم]] می‌فرماید: «خدا برای عقوبت بنده‌اش تعجیل نمی‌کند با آنکه می‌داند آن مخلوق مستحق همه عقوبت‌هایی است که برای بندگانش مهیا ساخته است؛ باشد که از [[معصیت]] [[دست]] بردارد».		[[خدا]] در [[عقوبت]] مخلوقات [[تعجیل]] نمی‌کند: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش سی و هفتم]] می‌فرماید: «خدا برای عقوبت بنده‌اش تعجیل نمی‌کند با آنکه می‌داند آن مخلوق مستحق همه عقوبت‌هایی است که برای بندگانش مهیا ساخته است؛ باشد که از [[معصیت]] دست بردارد».
	کفایت امر مخلوقات با خداست، در [[نیایش بیست و یکم]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} از خداوند درخواست می‌کند: «کفایت مرا تنها به خود و [[بندگان]] نیکوکارت منحصر فرمای؛ و مجدداً در [[نیایش بیست و دوم]] آمده است: مرا به دیگر آفریدگانت وامگذار».		کفایت امر مخلوقات با خداست، در [[نیایش بیست و یکم]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} از خداوند درخواست می‌کند: «کفایت مرا تنها به خود و [[بندگان]] نیکوکارت منحصر فرمای؛ و مجدداً در [[نیایش بیست و دوم]] آمده است: مرا به دیگر آفریدگانت وامگذار».

Wasity: جایگزینی متن - ' آن‌که ' به ' آنکه '

2022-12-18T11:45:07Z

جایگزینی متن - ' آن‌که ' به ' آنکه '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۱۵
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	[[مرگ]] مقدّر همه مخلوقات: در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن\|كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ}}<ref>«هر کسی مرگ را می‌چشد سپس به سوی ما باز گردانده خواهید شد» سوره عنکبوت، آیه ۵۷.</ref>. [[امام]] نیز در [[نیایش پنجاه و دوم]] عرض می‌کند: «ای خداوند، منزّهی تو. مرگ را بر همه آفریدگانت مقرر داشته‌ای: خواه به یکتایی‌ات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگ‌اند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]».		[[مرگ]] مقدّر همه مخلوقات: در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن\|كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ}}<ref>«هر کسی مرگ را می‌چشد سپس به سوی ما باز گردانده خواهید شد» سوره عنکبوت، آیه ۵۷.</ref>. [[امام]] نیز در [[نیایش پنجاه و دوم]] عرض می‌کند: «ای خداوند، منزّهی تو. مرگ را بر همه آفریدگانت مقرر داشته‌ای: خواه به یکتایی‌ات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگ‌اند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]».
	[[خدا]] در [[عقوبت]] مخلوقات [[تعجیل]] نمی‌کند: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش سی و هفتم]] می‌فرماید: «خدا برای عقوبت بنده‌اش تعجیل نمی‌کند با ~~آن‌که~~ می‌داند آن مخلوق مستحق همه عقوبت‌هایی است که برای بندگانش مهیا ساخته است؛ باشد که از [[معصیت]] [[دست]] بردارد».		[[خدا]] در [[عقوبت]] مخلوقات [[تعجیل]] نمی‌کند: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش سی و هفتم]] می‌فرماید: «خدا برای عقوبت بنده‌اش تعجیل نمی‌کند با آنکه می‌داند آن مخلوق مستحق همه عقوبت‌هایی است که برای بندگانش مهیا ساخته است؛ باشد که از [[معصیت]] [[دست]] بردارد».
	کفایت امر مخلوقات با خداست، در [[نیایش بیست و یکم]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} از خداوند درخواست می‌کند: «کفایت مرا تنها به خود و [[بندگان]] نیکوکارت منحصر فرمای؛ و مجدداً در [[نیایش بیست و دوم]] آمده است: مرا به دیگر آفریدگانت وامگذار».		کفایت امر مخلوقات با خداست، در [[نیایش بیست و یکم]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} از خداوند درخواست می‌کند: «کفایت مرا تنها به خود و [[بندگان]] نیکوکارت منحصر فرمای؛ و مجدداً در [[نیایش بیست و دوم]] آمده است: مرا به دیگر آفریدگانت وامگذار».

Hosein در ‏۲۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۰۴

2022-11-23T17:04:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۳۴
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:آفریدگان]]~~

Wasity: جایگزینی متن - 'برگزیده' به 'برگزیده'

2022-09-15T08:05:11Z

جایگزینی متن - 'برگزیده' به 'برگزیده'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۵
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	به جا آوردن [[حق]] خدا بر همه آفریدگان [[واجب]] است: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش]] پنجاه و ‌دوم به واجب بودن حق خدا بر همه آفریدگان اشاره نموده است.		به جا آوردن [[حق]] خدا بر همه آفریدگان [[واجب]] است: امام سجاد {{ع}} در [[نیایش]] پنجاه و ‌دوم به واجب بودن حق خدا بر همه آفریدگان اشاره نموده است.

	[[برگزیده]] آفریدگان: همان‌گونه که در قرآن کریم از [[انسان]] به عنوان [[خلیفة الله]]<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: می‌خواهم جانشینی در زمین بگمارم، گفتند: آیا کسی را در آن می‌گماری که در آن تباهی می‌کند و خون‌ها می‌ریزد در حالی که ما تو را با سپاس، به پاکی می‌ستاییم و تو را پاک می‌شمریم؛ فرمود: من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید» سوره بقره، آیه ۳۰.</ref> و [[برترین]] آفریده‌های هستی یاد شده است و [[خداوند]] با [[آفرینش]] او به خود تبریک می‌گوید<ref>{{متن قرآن\|فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ}} «پس بزرگوار است خداوند که نیکوترین آفریدگاران است» سوره مؤمنون، آیه ۱۴.</ref> [[امام سجاد]] {{ع}} هم در ضمن [[سپاس]] و [[ستایش]] [[حضرت حق]] به [[برتری]] [[انسان]] بر تمام [[مخلوقات]] اشاره نموده است: خداوندی که ما را آن‌گونه برتری داد که بر همه آفریدگان [[سلطه]] یابیم، چندان که به [[قدرت]] او هر [[آفریده]] [[فرمانبردار]] ماست و به [[عزت]] او در ربقه [[طاعت]] ما. در دعاهای متعدد امام سجاد {{ع}} بیان می‌دارد که: خداوندا! بر [[رسول الله]] [[درود]] و [[سلام]] بفرست که [[برگزیده]] بین تمام آفریدگان توست {{متن حدیث\|خِيَرَتُكَ‏ مِنْ‏ خَلْقِكَ‏...}}.		برگزیده آفریدگان: همان‌گونه که در قرآن کریم از [[انسان]] به عنوان [[خلیفة الله]]<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: می‌خواهم جانشینی در زمین بگمارم، گفتند: آیا کسی را در آن می‌گماری که در آن تباهی می‌کند و خون‌ها می‌ریزد در حالی که ما تو را با سپاس، به پاکی می‌ستاییم و تو را پاک می‌شمریم؛ فرمود: من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید» سوره بقره، آیه ۳۰.</ref> و [[برترین]] آفریده‌های هستی یاد شده است و [[خداوند]] با [[آفرینش]] او به خود تبریک می‌گوید<ref>{{متن قرآن\|فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ}} «پس بزرگوار است خداوند که نیکوترین آفریدگاران است» سوره مؤمنون، آیه ۱۴.</ref> [[امام سجاد]] {{ع}} هم در ضمن [[سپاس]] و [[ستایش]] [[حضرت حق]] به [[برتری]] [[انسان]] بر تمام [[مخلوقات]] اشاره نموده است: خداوندی که ما را آن‌گونه برتری داد که بر همه آفریدگان [[سلطه]] یابیم، چندان که به [[قدرت]] او هر [[آفریده]] [[فرمانبردار]] ماست و به [[عزت]] او در ربقه [[طاعت]] ما. در دعاهای متعدد امام سجاد {{ع}} بیان می‌دارد که: خداوندا! بر [[رسول الله]] [[درود]] و [[سلام]] بفرست که برگزیده بین تمام آفریدگان توست {{متن حدیث\|خِيَرَتُكَ‏ مِنْ‏ خَلْقِكَ‏...}}.

	[[مرگ]] مقدّر همه مخلوقات: در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن\|كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ}}<ref>«هر کسی مرگ را می‌چشد سپس به سوی ما باز گردانده خواهید شد» سوره عنکبوت، آیه ۵۷.</ref>. [[امام]] نیز در [[نیایش پنجاه و دوم]] عرض می‌کند: «ای خداوند، منزّهی تو. مرگ را بر همه آفریدگانت مقرر داشته‌ای: خواه به یکتایی‌ات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگ‌اند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]».		[[مرگ]] مقدّر همه مخلوقات: در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن\|كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ}}<ref>«هر کسی مرگ را می‌چشد سپس به سوی ما باز گردانده خواهید شد» سوره عنکبوت، آیه ۵۷.</ref>. [[امام]] نیز در [[نیایش پنجاه و دوم]] عرض می‌کند: «ای خداوند، منزّهی تو. مرگ را بر همه آفریدگانت مقرر داشته‌ای: خواه به یکتایی‌ات بپرستند یا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگ‌اند و همه رهسپار سرای [[آخرت]]».

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T09:58:26Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T06:56:22Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آفریدگان در قرآن]] - [[آفریدگان در حدیث]] - [[آفریدگان در کلام اسلامی]] - [[آفریدگان در معارف دعا و زیارات]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = آفریدگان (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آفریدگان در قرآن]] - [[آفریدگان در حدیث]] - [[آفریدگان در کلام اسلامی]] - [[آفریدگان در معارف دعا و زیارات]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = آفریدگان (پرسش)}}
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	واژه خَلق در معنای آفریدن و [[آفریده]] به کار می‌رود<ref>قاموس قرآن؛ مفردات الفاظ القرآن؛ ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن؛ التحیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.		واژه خَلق در معنای آفریدن و [[آفریده]] به کار می‌رود<ref>قاموس قرآن؛ مفردات الفاظ القرآن؛ ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن؛ التحیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.
	راغب می‌گوید: اصل [[خلق]] به معنی اندازه‌گیری درست می‌باشد و در [[ابداع]] شیء... و ایجاد آن به کار می‌رود. واژه خلق نیز در اصل مصدر و به معنای ابداع و تقدیر است و وقتی به [[خداوند]] نسبت داده شود به معنای ابداع چیزی بدون اصل و [[الگو]] خواهد بود و چنین معنایی از خلق فقط به خداوند اختصاص دارد<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>.		راغب می‌گوید: اصل [[خلق]] به معنی اندازه‌گیری درست می‌باشد و در [[ابداع]] شیء... و ایجاد آن به کار می‌رود. واژه خلق نیز در اصل مصدر و به معنای ابداع و تقدیر است و وقتی به [[خداوند]] نسبت داده شود به معنای ابداع چیزی بدون اصل و [[الگو]] خواهد بود و چنین معنایی از خلق فقط به خداوند اختصاص دارد<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T03:49:46Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آفریدگان در قرآن]] - [[آفریدگان در حدیث]] - [[آفریدگان در کلام اسلامی]] - [[آفریدگان در معارف دعا و زیارات]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = آفریدگان (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آفریدگان در قرآن]] - [[آفریدگان در حدیث]] - [[آفریدگان در کلام اسلامی]] - [[آفریدگان در معارف دعا و زیارات]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]] - [[آفریدگان در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = آفریدگان (پرسش)}}
	==مقدمه==		==مقدمه==
خط ۴۰:		خط ۳۹:

	[[رده:آفریدگان]]		[[رده:آفریدگان]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T20:38:17Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۰۸
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	درخواست [[عزت]] و [[آبرو]] در نزد [[مخلوقات]]: در [[نیایش چهل و هفتم]] آمده است: «بار خدایا، مرا در برابر خود [[ذلیل]] گردان و در نزد بندگانت [[عزیز]] دار؛ و در فراز دیگر می‌فرماید: مرا مضحکه [[مردم]] قرار مده و مسخره درگاه خود مساز».		درخواست [[عزت]] و [[آبرو]] در نزد [[مخلوقات]]: در [[نیایش چهل و هفتم]] آمده است: «بار خدایا، مرا در برابر خود [[ذلیل]] گردان و در نزد بندگانت [[عزیز]] دار؛ و در فراز دیگر می‌فرماید: مرا مضحکه [[مردم]] قرار مده و مسخره درگاه خود مساز».

	[[حسد]] و [[رشک]] نداشتن نسبت به مخلوقات: [[خداوند]] در [[قرآن]] می‌فرماید: «از [[شر]] [[حسود]] به خداوند [[پناه]] ببرید»: {{متن قرآن\|وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ}}<ref>«و از بدی رشک‌آورنده هنگامی که به رشک خیزد» سوره فلق، آیه ۵.</ref>؛ و [[امام سجاد]]{{ع}} در [[نیایش بیست و دوم]] و [[نیایش]] سی و‌ پنجم از خداوند درخواست می‌نماید که او را از حسد و رشک بردن بر بندگان دور بدارد: و سینه مرا از حسد خالی گردان، آن‌سان که بر هیچ‌یک از بندگان تو که در [[حق]] آنان احسان کرده‌ای رشک نبرم.<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن مصطفوی، ۱۴ مجلد، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۸ ش؛ ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن، غلامرضا خسروی، ۴ مجلد مرتضوی - تهران، چاپ: دوم ۱۳۷۴ ش؛ الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین{{ع}}، دفتر نشر الهادی - قم، چاپ: اول، ۱۳۷۶ ش؛ صحیفه سجّادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش - تهران، چاپ: دوم، ۱۳۷۵ ش؛ فرهنگ‌نامه موضوعی صحیفه سجادیه، سیداحمد سجادی، مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان، چاپ اول، ۱۳۸۵ ش؛ قاموس قرآن، علی‌اکبر قرشی بنابی، ۷ جلد، دارالکتب الاسلامیة - تهران، چاپ: ششم، ۱۴۱۲ ق؛ مفردات ألفاظ القرآن، حسین بن محمد راغب اصفهانی، دارالقلم، الدار الشامیة، بیروت، دمشق، چاپ: اول، ۱۴۱۲ ق.</ref>.<ref>[[اعظم عظیمی\|عظیمی، اعظم]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «آفریدگان»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۵.</ref>		[[حسد]] و [[رشک]] نداشتن نسبت به مخلوقات: [[خداوند]] در [[قرآن]] می‌فرماید: «از [[شر]] [[حسود]] به خداوند [[پناه]] ببرید»: {{متن قرآن\|وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ}}<ref>«و از بدی رشک‌آورنده هنگامی که به رشک خیزد» سوره فلق، آیه ۵.</ref>؛ و [[امام سجاد]]{{ع}} در [[نیایش بیست و دوم]] و [[نیایش]] سی و‌ پنجم از خداوند درخواست می‌نماید که او را از حسد و رشک بردن بر بندگان دور بدارد: و سینه مرا از حسد خالی گردان، آن‌سان که بر هیچ‌یک از بندگان تو که در [[حق]] آنان احسان کرده‌ای رشک نبرم.<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن مصطفوی، ۱۴ مجلد، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۸ ش؛ ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن، غلامرضا خسروی، ۴ مجلد مرتضوی - تهران، چاپ: دوم ۱۳۷۴ ش؛ الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین{{ع}}، دفتر نشر الهادی - قم، چاپ: اول، ۱۳۷۶ ش؛ صحیفه سجّادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش - تهران، چاپ: دوم، ۱۳۷۵ ش؛ فرهنگ‌نامه موضوعی صحیفه سجادیه، سیداحمد سجادی، مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان، چاپ اول، ۱۳۸۵ ش؛ قاموس قرآن، علی‌اکبر قرشی بنابی، ۷ جلد، دارالکتب الاسلامیة - تهران، چاپ: ششم، ۱۴۱۲ ق؛ مفردات ألفاظ القرآن، حسین بن محمد راغب اصفهانی، دارالقلم، الدار الشامیة، بیروت، دمشق، چاپ: اول، ۱۴۱۲ ق.</ref><ref>[[اعظم عظیمی\|عظیمی، اعظم]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «آفریدگان»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==