آهنگ‌پذیری قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۴

2024-03-07T09:34:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۴
خط ۹:		خط ۹:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها [[قرآن]] است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در [[اخبار]] زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۴.</ref>[[شاهد]] مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این عنایت بوده است که قرآن را با [[آواز]] خوش بخوانند و خوش‌آوازهای [[صحابه]] [[پیغمبر]]{{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} گاهی [[اصحاب]] را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا [[انسان]] آن [[لذت]] را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای [[فکر]] نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار [[لغو]] است. ولی [[دل]] هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد پیغمبر اکرم{{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و پیغمبر اکرم{{صل}} گوش می‌کردند.<ref>مرتضی مطهری\|مطهری ~~مرتضی،~~ نبوت ۱(کتاب)\|~~نبوت،~~ مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۵.</ref> افزون بر دوران [[رسالت]] در [[دوران ائمه]]{{عم}} نیز به [[خواندن قرآن]] با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]]{{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز [[تلاوت]] می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و [[زیبا]] از داخل [[منزل]] با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه [[زیبایی]] و [[خوشی]] این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت [[خانه امام]] را نگاه می‌کردند می‌دیدند [[مردم]] داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا [[زیبا]] و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۶.</ref>[[راز]] سیری‌ناپذیری [[انسان]] از [[تلاوت قرآن]] حلاوت و شیرینی خاصی است که در [[قرآن]] نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان [[روح]] و [[فطرت بشر]] و این [[کلام]] که [[کلام خدا]] است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای [[غیب]] و ماوراء [[طبیعت]] را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>مرتضی مطهری\|مطهری ~~مرتضی،~~ نبوت ۱(کتاب)\|~~نبوت،~~ مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۶۱.</ref>.<ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص۵۲.</ref>		درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها [[قرآن]] است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در [[اخبار]] زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۴.</ref>[[شاهد]] مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این عنایت بوده است که قرآن را با [[آواز]] خوش بخوانند و خوش‌آوازهای [[صحابه]] [[پیغمبر]]{{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} گاهی [[اصحاب]] را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا [[انسان]] آن [[لذت]] را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای [[فکر]] نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار [[لغو]] است. ولی [[دل]] هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد پیغمبر اکرم{{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و پیغمبر اکرم{{صل}} گوش می‌کردند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۵.</ref> افزون بر دوران [[رسالت]] در [[دوران ائمه]]{{عم}} نیز به [[خواندن قرآن]] با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]]{{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز [[تلاوت]] می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و [[زیبا]] از داخل [[منزل]] با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه [[زیبایی]] و [[خوشی]] این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت [[خانه امام]] را نگاه می‌کردند می‌دیدند [[مردم]] داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا [[زیبا]] و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۶.</ref>[[راز]] سیری‌ناپذیری [[انسان]] از [[تلاوت قرآن]] حلاوت و شیرینی خاصی است که در [[قرآن]] نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان [[روح]] و [[فطرت بشر]] و این [[کلام]] که [[کلام خدا]] است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای [[غیب]] و ماوراء [[طبیعت]] را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۶۱.</ref>.<ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص۵۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۴

2024-03-07T09:34:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۴
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	'''[[آهنگ‌پذیری قرآن]]''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری.		'''آهنگ‌پذیری قرآن''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها [[قرآن]] است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از [[صدر اسلام]] به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در [[اخبار]] زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۴.</ref>[[شاهد]] مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این [[عنایت]] بوده است که قرآن را با [[آواز]] خوش بخوانند و خوش‌آوازهای [[صحابه]] [[پیغمبر]]{{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} گاهی [[اصحاب]] را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا [[انسان]] آن [[لذت]] را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای [[فکر]] نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار [[لغو]] است. ولی [[دل]] هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد پیغمبر اکرم{{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و پیغمبر اکرم{{صل}} گوش می‌کردند.<ref>مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی، نبوت ۱(کتاب)\|نبوت، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۵.</ref> افزون بر دوران [[رسالت]] در [[دوران ائمه]]{{عم}} نیز به [[خواندن قرآن]] با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]]{{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز [[تلاوت]] می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و [[زیبا]] از داخل [[منزل]] با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه [[زیبایی]] و [[خوشی]] این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت [[خانه امام]] را نگاه می‌کردند می‌دیدند [[مردم]] داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا [[زیبا]] و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۶.</ref>[[راز]] سیری‌ناپذیری [[انسان]] از [[تلاوت قرآن]] حلاوت و شیرینی خاصی است که در [[قرآن]] نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان [[روح]] و [[فطرت بشر]] و این [[کلام]] که [[کلام خدا]] است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای [[غیب]] و ماوراء [[طبیعت]] را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی، نبوت ۱(کتاب)\|نبوت، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۶۱.</ref>.<ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص۵۲.</ref>		درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها [[قرآن]] است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در [[اخبار]] زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۴.</ref>[[شاهد]] مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این عنایت بوده است که قرآن را با [[آواز]] خوش بخوانند و خوش‌آوازهای [[صحابه]] [[پیغمبر]]{{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} گاهی [[اصحاب]] را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا [[انسان]] آن [[لذت]] را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای [[فکر]] نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار [[لغو]] است. ولی [[دل]] هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد پیغمبر اکرم{{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و پیغمبر اکرم{{صل}} گوش می‌کردند.<ref>مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی، نبوت ۱(کتاب)\|نبوت، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۵.</ref> افزون بر دوران [[رسالت]] در [[دوران ائمه]]{{عم}} نیز به [[خواندن قرآن]] با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]]{{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز [[تلاوت]] می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و [[زیبا]] از داخل [[منزل]] با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه [[زیبایی]] و [[خوشی]] این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت [[خانه امام]] را نگاه می‌کردند می‌دیدند [[مردم]] داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا [[زیبا]] و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۶.</ref>[[راز]] سیری‌ناپذیری [[انسان]] از [[تلاوت قرآن]] حلاوت و شیرینی خاصی است که در [[قرآن]] نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان [[روح]] و [[فطرت بشر]] و این [[کلام]] که [[کلام خدا]] است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای [[غیب]] و ماوراء [[طبیعت]] را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی، نبوت ۱(کتاب)\|نبوت، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۶۱.</ref>.<ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص۵۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۳

2024-03-07T09:33:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط = قرآن
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = ~~[[آهنگ‌پذیری قرآن در قرآن]] - [[آهنگ‌پذیری قرآن در حدیث]] - [[آهنگ‌پذیری قرآن در کلام اسلامی]]~~		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط = ~~آهنگ‌پذیری قرآن (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	'''آهنگ‌پذیری قرآن''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.		'''[[آهنگ‌پذیری قرآن]]''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها قرآن است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در اخبار زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ~~ص ۵۵۴~~.</ref> شاهد مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این عنایت بوده است که قرآن را با آواز خوش بخوانند و خوش‌آوازهای صحابه [[~~پیامبر\|~~پیغمبر]] {{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[~~پیامبر خاتم\|~~پیغمبر اکرم]] {{صل}} گاهی اصحاب را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا انسان آن لذت را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای فکر نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار لغو است. ولی دل هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد ~~[[پیامبر خاتم\|~~پیغمبر اکرم]] {{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و ~~[[پیامبر خاتم\|~~پیغمبر اکرم]] {{صل}} گوش می‌کردند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری ~~مرتضی]]، [[~~نبوت ۱(کتاب)\|~~نبوت]]،~~ مجموعه آثار، ج ۴، ~~ص ۵۵۵~~.</ref> افزون بر دوران رسالت در ~~دوران~~ [[ائمه]] {{عم}} نیز به خواندن قرآن با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]] {{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز تلاوت می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]] {{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و زیبا از داخل منزل با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه زیبایی و خوشی این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت خانه امام را نگاه می‌کردند می‌دیدند مردم داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا زیبا و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ~~ص ۵۵۶~~.</ref> راز سیری‌ناپذیری انسان از تلاوت ~~قران~~ حلاوت و شیرینی خاصی است که در قرآن نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان روح و فطرت بشر و این کلام که کلام خدا است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای غیب و ماوراء طبیعت را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری ~~مرتضی]]، [[~~نبوت ۱(کتاب)\|~~نبوت]]،~~ مجموعه آثار، ج ۴، ~~ص ۵۶۱~~.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ~~ص ۵۲~~.</ref>.		درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها [[قرآن]] است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از [[صدر اسلام]] به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در [[اخبار]] زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۴.</ref>[[شاهد]] مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این [[عنایت]] بوده است که قرآن را با [[آواز]] خوش بخوانند و خوش‌آوازهای [[صحابه]] [[پیغمبر]]{{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} گاهی [[اصحاب]] را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا [[انسان]] آن [[لذت]] را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای [[فکر]] نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار [[لغو]] است. ولی [[دل]] هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد پیغمبر اکرم{{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و پیغمبر اکرم{{صل}} گوش می‌کردند.<ref>مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی، نبوت ۱(کتاب)\|نبوت، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۵.</ref> افزون بر دوران [[رسالت]] در [[دوران ائمه]]{{عم}} نیز به [[خواندن قرآن]] با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]]{{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز [[تلاوت]] می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و [[زیبا]] از داخل [[منزل]] با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه [[زیبایی]] و [[خوشی]] این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت [[خانه امام]] را نگاه می‌کردند می‌دیدند [[مردم]] داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا [[زیبا]] و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۵۶.</ref>[[راز]] سیری‌ناپذیری [[انسان]] از [[تلاوت قرآن]] حلاوت و شیرینی خاصی است که در [[قرآن]] نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان [[روح]] و [[فطرت بشر]] و این [[کلام]] که [[کلام خدا]] است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای [[غیب]] و ماوراء [[طبیعت]] را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی، نبوت ۱(کتاب)\|نبوت، مجموعه آثار، ج ۴، ص۵۶۱.</ref>.<ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص۵۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1368991.jpg\|22px]] [[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|'''قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲''']]		# [[پرونده:1368991.jpg\|22px]] [[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|'''قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۸:		خط ۱۹:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:آهنگ‌پذیری قرآن]]~~
	~~[[رده:آهنگ‌پذیری قرآن]]~~
	[[رده:قرآن]]		[[رده:قرآن]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T09:59:54Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۹:		خط ۹:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها قرآن است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در اخبار زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref> شاهد مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این عنایت بوده است که قرآن را با آواز خوش بخوانند و خوش‌آوازهای صحابه [[پیامبر\|پیغمبر]]{{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} گاهی اصحاب را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا انسان آن لذت را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای فکر نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار لغو است. ولی دل هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} گوش می‌کردند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۵.</ref> افزون بر دوران رسالت در دوران [[ائمه]] {{عم}} نیز به خواندن قرآن با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]]{{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز تلاوت می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و زیبا از داخل منزل با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه زیبایی و خوشی این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت خانه امام را نگاه می‌کردند می‌دیدند مردم داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا زیبا و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۶.</ref> راز سیری‌ناپذیری انسان از تلاوت قران حلاوت و شیرینی خاصی است که در قرآن نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان روح و فطرت بشر و این کلام که کلام خدا است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای غیب و ماوراء طبیعت را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۶۱.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.		* درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها قرآن است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در اخبار زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref> شاهد مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این عنایت بوده است که قرآن را با آواز خوش بخوانند و خوش‌آوازهای صحابه [[پیامبر\|پیغمبر]] {{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]] {{صل}} گاهی اصحاب را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا انسان آن لذت را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای فکر نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار لغو است. ولی دل هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]] {{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]] {{صل}} گوش می‌کردند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۵.</ref> افزون بر دوران رسالت در دوران [[ائمه]] {{عم}} نیز به خواندن قرآن با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]] {{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز تلاوت می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]] {{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و زیبا از داخل منزل با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه زیبایی و خوشی این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت خانه امام را نگاه می‌کردند می‌دیدند مردم داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا زیبا و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۶.</ref> راز سیری‌ناپذیری انسان از تلاوت قران حلاوت و شیرینی خاصی است که در قرآن نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان روح و فطرت بشر و این کلام که کلام خدا است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای غیب و ماوراء طبیعت را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۶۱.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:00:03Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۰
خط ۸:		خط ۸:
	'''آهنگ‌پذیری قرآن''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.		'''آهنگ‌پذیری قرآن''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها قرآن است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در اخبار زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref> شاهد مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این عنایت بوده است که قرآن را با آواز خوش بخوانند و خوش‌آوازهای صحابه [[پیامبر\|پیغمبر]]{{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} گاهی اصحاب را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا انسان آن لذت را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای فکر نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار لغو است. ولی دل هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} گوش می‌کردند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۵.</ref> افزون بر دوران رسالت در دوران [[ائمه]] {{عم}} نیز به خواندن قرآن با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]]{{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز تلاوت می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و زیبا از داخل منزل با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه زیبایی و خوشی این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت خانه امام را نگاه می‌کردند می‌دیدند مردم داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا زیبا و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۶.</ref> راز سیری‌ناپذیری انسان از تلاوت قران حلاوت و شیرینی خاصی است که در قرآن نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان روح و فطرت بشر و این کلام که کلام خدا است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای غیب و ماوراء طبیعت را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۶۱.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.		* درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها قرآن است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در اخبار زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref> شاهد مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این عنایت بوده است که قرآن را با آواز خوش بخوانند و خوش‌آوازهای صحابه [[پیامبر\|پیغمبر]]{{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} گاهی اصحاب را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا انسان آن لذت را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای فکر نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار لغو است. ولی دل هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} گوش می‌کردند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۵.</ref> افزون بر دوران رسالت در دوران [[ائمه]] {{عم}} نیز به خواندن قرآن با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]]{{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز تلاوت می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و زیبا از داخل منزل با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه زیبایی و خوشی این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت خانه امام را نگاه می‌کردند می‌دیدند مردم داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا زیبا و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۶.</ref> راز سیری‌ناپذیری انسان از تلاوت قران حلاوت و شیرینی خاصی است که در قرآن نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان روح و فطرت بشر و این کلام که کلام خدا است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای غیب و ماوراء طبیعت را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۶۱.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}

Hosein: جایگزینی متن - '\{\{امامت\}\}↵\{\{مدخل مرتبط' به '{{مدخل مرتبط'

2022-07-09T16:14:00Z

جایگزینی متن - '\{\{امامت\}\}↵\{\{مدخل مرتبط' به '{{مدخل مرتبط'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط =

Heydari: جایگزینی متن - '\این\sمدخل\sاز\sچند\sمنظر\sمتفاوت\،\sبررسی\sمی‌شود\:<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-06-02T11:34:12Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>این\sمدخل\sاز\sچند\sمنظر\sمتفاوت\،\sبررسی\sمی‌شود\:<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۰۴
خط ۱: خط ۱:

{{امامت}}
{{امامت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[آهنگ‌پذیری قرآن در قرآن]] - [[آهنگ‌پذیری قرآن در حدیث]] - [[آهنگ‌پذیری قرآن در کلام اسلامی]]</div>
| موضوع مرتبط =

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[آهنگ‌پذیری قرآن (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل =

| مداخل مرتبط = [[آهنگ‌پذیری قرآن در قرآن]] - [[آهنگ‌پذیری قرآن در حدیث]] - [[آهنگ‌پذیری قرآن در کلام اسلامی]]

| پرسش مرتبط = آهنگ‌پذیری قرآن (پرسش)

}}

'''آهنگ‌پذیری قرآن''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری.<ref>[[مرتضی مطهری|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref><ref>[[علی نصیری|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.
'''آهنگ‌پذیری قرآن''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری.<ref>[[مرتضی مطهری|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref><ref>[[علی نصیری|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-01-04T16:01:28Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۳۱
خط ۸:		خط ۸:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها قرآن است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در اخبار زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref> شاهد مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این عنایت بوده است که قرآن را با آواز خوش بخوانند و خوش‌آوازهای صحابه [[پیامبر\|پیغمبر]]{{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} گاهی اصحاب را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا انسان آن لذت را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای فکر نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار لغو است. ولی دل هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} گوش می‌کردند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۵.</ref> افزون بر دوران رسالت در دوران [[ائمه]] {{عم}} نیز به خواندن قرآن با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]]{{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز تلاوت می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و زیبا از داخل منزل با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه زیبایی و خوشی این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت خانه امام را نگاه می‌کردند می‌دیدند مردم داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا زیبا و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۶.</ref> راز سیری‌ناپذیری انسان از تلاوت قران حلاوت و شیرینی خاصی است که در قرآن نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان روح و فطرت بشر و این کلام که کلام خدا است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای غیب و ماوراء طبیعت را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۶۱.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.		*درباره آهنگ‌پذیری قرآن می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این: تنها قرآن است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است قرآن را به‌صورت حسن بخوانید برای همین بوده است که در قرآن جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در اخبار زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref> شاهد مدعا آن است که ما می‌دانیم که از صدر اسلام عملاً این عنایت بوده است که قرآن را با آواز خوش بخوانند و خوش‌آوازهای صحابه [[پیامبر\|پیغمبر]]{{صل}} می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند. حتی خود [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} گاهی اصحاب را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند. خودش قرآن بر او نازل شده بود، او که قرآن را می‌دانست، ولی از شنیدن قرآن لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا انسان آن لذت را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای فکر نیست. فکر می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار لغو است. ولی دل هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} بعضی از اصحاب را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن می‌خواند و [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]]{{صل}} گوش می‌کردند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۵.</ref> افزون بر دوران رسالت در دوران [[ائمه]] {{عم}} نیز به خواندن قرآن با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]]{{عم}}خود قرآن با آوازی بس دل‌انگیز تلاوت می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{عم}} هست که قرآن را آن‌چنان با آهنگ خوش و زیبا از داخل منزل با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه زیبایی و خوشی این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت خانه امام را نگاه می‌کردند می‌دیدند مردم داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این صدا زیبا و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۶.</ref> راز سیری‌ناپذیری انسان از تلاوت قران حلاوت و شیرینی خاصی است که در قرآن نهفته است. این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان روح و فطرت بشر و این کلام که کلام خدا است، و انسان چون واقعاً کلام خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای غیب و ماوراء طبیعت را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۶۱.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.
	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T08:41:17Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۱۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1368991.jpg\|22px]] [[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|'''قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲''']]		* [[پرونده:1368991.jpg\|22px]] [[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|'''قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-17T08:40:25Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۱۰
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۰۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[آهنگ‌پذیری قرآن در قرآن]] - [[آهنگ‌پذیری قرآن در حدیث]] - [[آهنگ‌پذیری قرآن در کلام اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط =
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[آهنگ‌پذیری قرآن (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط = [[آهنگ‌پذیری قرآن در قرآن]] - [[آهنگ‌پذیری قرآن در حدیث]] - [[آهنگ‌پذیری قرآن در کلام اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط = آهنگ‌پذیری قرآن (پرسش)
			}}

	'''آهنگ‌پذیری قرآن''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.		'''آهنگ‌پذیری قرآن''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری.<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>.