آیا امام عسکری علم غیب داشت؟ (پرسش) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پاسخ‌ها و دیدگاه‌های متفرقه */

2024-03-26T08:43:24Z

پاسخ‌ها و دیدگاه‌های متفرقه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۳
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	# '''اختناق شدیدتر''' هر چند [[امام جواد]] {{ع}} و [[حضرت هادی]] {{ع}} در اختناق به سر می بردند، ولی اختناق دوران عسکری {{ع}} به شدّت بیشتر از آن دو بزرگوار بود، اوّلاً حضرت را در محلّه عسکر و پادگان نظامی سکونت اجباری دادند، ثانیاً حضرت را ناگزیر کرده بودند که هر هفته روزهای دوشنبه و پنجشنبه در دربار حاضر شود و ثالثاً حضرت را زندانی نمودند و در زندان نیز توسط برخی جاسوسان تحت کنترل و نظر بود. لذا به هیچ وجه نمی توانست حضرت آنچنان که باید خود را معرّفی کند.		# '''اختناق شدیدتر''' هر چند [[امام جواد]] {{ع}} و [[حضرت هادی]] {{ع}} در اختناق به سر می بردند، ولی اختناق دوران عسکری {{ع}} به شدّت بیشتر از آن دو بزرگوار بود، اوّلاً حضرت را در محلّه عسکر و پادگان نظامی سکونت اجباری دادند، ثانیاً حضرت را ناگزیر کرده بودند که هر هفته روزهای دوشنبه و پنجشنبه در دربار حاضر شود و ثالثاً حضرت را زندانی نمودند و در زندان نیز توسط برخی جاسوسان تحت کنترل و نظر بود. لذا به هیچ وجه نمی توانست حضرت آنچنان که باید خود را معرّفی کند.

	مجموع این عوامل باعث شده بود که گروهی نسبت به [[امامت]] آن حضرت تشکیک روا دارند، و حضرت را مورد امتحان و آزمایش قرار دهند. و یا در این زمینه مکاتبه نمایند. که از داستان های آتی بخوبی این مسئله را می توان متوجّه شد. تا آن جا حضرت مورد شک و تردید قرار گرفته بود که در پاسخ گروهی از شیعیان در این زمینه دردمندانه فرمود: هیچ یک از پدرانم، آن گونه که من گرفتار تردید گروهی از شیعیان شدم مورد تردید واقع نشدند، اگر این موضوع [[امامت]] که شما به آن معتقد و پای بندید موقت و منقطع بود، جای شک و تردید داشت و اگر امامت امری است پیوسته و مستمر که چنین است تا امور الهی جریان دارد پابرجاست، دیگر این شک و تردید چه معنا دارد؟<ref>{{عربی\|"مَا مُنِيَ أَحَدٌ مِنْ آبَائِي بِمِثْلِ مَا مُنِيتُ بِهِ مِنْ شَكِّ هَذِهِ الْعِصَابَةِ فِيَّ فَإِنْ كَانَ هَذَا الْأَمْرُ أَمْراً اعْتَقَدْتُمُوهُ وَ دِنْتُمْ بِهِ إِلَى وَقْتٍ ثُمَّ يَنْقَطِعُ فَلِلشَّكِّ مَوْضِعٌ وَ إِنْ كَانَ مُتَّصِلًا مَا اتَّصَلَتْ أُمُورُ اللَّهِ فَمَا مَعْنَى هَذَا الشَّك‏؟"}}<ref>.		مجموع این عوامل باعث شده بود که گروهی نسبت به [[امامت]] آن حضرت تشکیک روا دارند، و حضرت را مورد امتحان و آزمایش قرار دهند. و یا در این زمینه مکاتبه نمایند. که از داستان های آتی بخوبی این مسئله را می توان متوجّه شد. تا آن جا حضرت مورد شک و تردید قرار گرفته بود که در پاسخ گروهی از شیعیان در این زمینه دردمندانه فرمود: هیچ یک از پدرانم، آن گونه که من گرفتار تردید گروهی از شیعیان شدم مورد تردید واقع نشدند، اگر این موضوع [[امامت]] که شما به آن معتقد و پای بندید موقت و منقطع بود، جای شک و تردید داشت و اگر امامت امری است پیوسته و مستمر که چنین است تا امور الهی جریان دارد پابرجاست، دیگر این شک و تردید چه معنا دارد؟<ref>{{عربی\|"مَا مُنِيَ أَحَدٌ مِنْ آبَائِي بِمِثْلِ مَا مُنِيتُ بِهِ مِنْ شَكِّ هَذِهِ الْعِصَابَةِ فِيَّ فَإِنْ كَانَ هَذَا الْأَمْرُ أَمْراً اعْتَقَدْتُمُوهُ وَ دِنْتُمْ بِهِ إِلَى وَقْتٍ ثُمَّ يَنْقَطِعُ فَلِلشَّكِّ مَوْضِعٌ وَ إِنْ كَانَ مُتَّصِلًا مَا اتَّصَلَتْ أُمُورُ اللَّهِ فَمَا مَعْنَى هَذَا الشَّك‏؟"}}</ref>.

	[[امام عسکری\|حضرت عسکری]] {{ع}} برای زدودن زنگار این شک و تردیدها و برای حفظ یاران و دلگرمی آنها، و یا هدایت گمراهان ناگزیر بود از علوم غیبی استفاده کند، و این راه بهترین راه برای هدایت و جلب مخالفان و تقویت ایمان و زدودن شک و تردید، از دل شیعیان بود.		[[امام عسکری\|حضرت عسکری]] {{ع}} برای زدودن زنگار این شک و تردیدها و برای حفظ یاران و دلگرمی آنها، و یا هدایت گمراهان ناگزیر بود از علوم غیبی استفاده کند، و این راه بهترین راه برای هدایت و جلب مخالفان و تقویت ایمان و زدودن شک و تردید، از دل شیعیان بود.

Wasity: جایگزینی متن - 'همان گونه' به 'همان‌گونه'

2023-09-07T23:37:50Z

جایگزینی متن - 'همان گونه' به 'همان‌گونه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۰۷
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	۴. "[[ابو هاشم جعفری]]" می‌‏گوید: زندانی بودم. از فشار زندان و سنگینی غل و زنجیر به حضرت شکایت کردم. [[امام]] {{ع}} در پاسخ نوشت: امروز نماز ظهر را در منزل خود خواهی خواند. طولی نکشید از زندان خلاص شدم و نماز را در منزل خواندم<ref>طبرسی، أَعلام الوری، ص ۳۷۲؛ مسعودی، اثبات الوصیه، ص ۲۴۱.</ref>		۴. "[[ابو هاشم جعفری]]" می‌‏گوید: زندانی بودم. از فشار زندان و سنگینی غل و زنجیر به حضرت شکایت کردم. [[امام]] {{ع}} در پاسخ نوشت: امروز نماز ظهر را در منزل خود خواهی خواند. طولی نکشید از زندان خلاص شدم و نماز را در منزل خواندم<ref>طبرسی، أَعلام الوری، ص ۳۷۲؛ مسعودی، اثبات الوصیه، ص ۲۴۱.</ref>

	۵. "[[احمد بن محمد]]" می‌‏گوید: موقعی که "[[مهتدی]]"، خلیفه عباسی، شروع به کشتار "موالی" کرد، طی نامه‌‌ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]] {{ع}} نوشتم: شکر خدا که خلیفه گرفتاری پیدا کرده و فرصت مزاحمت به شما را ندارد، شنیده‌ام شما را تهدید می‏‌کرده و می‌‏گفته: "باید اینها را از روی زمین بردارم". [[امام]] {{ع}} در پاسخ با خط خود نوشت: عمر او کوتاه‌تر از آن خواهد بود که این تهدیدها را عملی کند. از امروز بشمار، در روز ششم با خواری و خفت کشته خواهد شد. شش روز بعد، ~~همان گونه~~ که [[امام]] {{ع}} پیشگویی کرده بود، مهتدی به قتل رسید<ref>طبرسی، اعلام الوری، ص ۳۷۵؛ کلینی، اصول کافی، ج ۱، ص ۵۱۰؛ شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۴۴.</ref>		۵. "[[احمد بن محمد]]" می‌‏گوید: موقعی که "[[مهتدی]]"، خلیفه عباسی، شروع به کشتار "موالی" کرد، طی نامه‌‌ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]] {{ع}} نوشتم: شکر خدا که خلیفه گرفتاری پیدا کرده و فرصت مزاحمت به شما را ندارد، شنیده‌ام شما را تهدید می‏‌کرده و می‌‏گفته: "باید اینها را از روی زمین بردارم". [[امام]] {{ع}} در پاسخ با خط خود نوشت: عمر او کوتاه‌تر از آن خواهد بود که این تهدیدها را عملی کند. از امروز بشمار، در روز ششم با خواری و خفت کشته خواهد شد. شش روز بعد، همان‌گونه که [[امام]] {{ع}} پیشگویی کرده بود، مهتدی به قتل رسید<ref>طبرسی، اعلام الوری، ص ۳۷۵؛ کلینی، اصول کافی، ج ۱، ص ۵۱۰؛ شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۴۴.</ref>

	۶. "[[جعفر بن محمد قلانسی]]" می‌‏گوید: برادرم محمد که همسرش آبستن بود، نامه‌‏ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]] {{ع}} نوشت و خواهش کرد که حضرت دعا کند زایمان همسرش بی خطر، و نوزاد او پسر باشد. [[امام]] {{ع}} در پاسخ نوشت: خداوند فرزند پسر به تو عنایت می‏‌کند، و "محمد" و "عبد الرحمن" دو اسم خوبی هستند. آن زن پسر، آن هم دو قلو زایید، یکی را محمد و دیگری را عبدالرحمن نام نهادند<ref>مسعودی، همان کتاب، ص ۲۴۱.</ref>		۶. "[[جعفر بن محمد قلانسی]]" می‌‏گوید: برادرم محمد که همسرش آبستن بود، نامه‌‏ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]] {{ع}} نوشت و خواهش کرد که حضرت دعا کند زایمان همسرش بی خطر، و نوزاد او پسر باشد. [[امام]] {{ع}} در پاسخ نوشت: خداوند فرزند پسر به تو عنایت می‏‌کند، و "محمد" و "عبد الرحمن" دو اسم خوبی هستند. آن زن پسر، آن هم دو قلو زایید، یکی را محمد و دیگری را عبدالرحمن نام نهادند<ref>مسعودی، همان کتاب، ص ۲۴۱.</ref>
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	\| پاسخ = آیت الله '''[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌]]''' در کتاب ''«[[دانشنامهٔ امام مهدی (کتاب)\|دانشنامهٔ امام مهدی]]»'' در این باره گفته است:		\| پاسخ = آیت الله '''[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌]]''' در کتاب ''«[[دانشنامهٔ امام مهدی (کتاب)\|دانشنامهٔ امام مهدی]]»'' در این باره گفته است:

	«خبر دادن [[امام عسکری]] {{ع}} از [[غیبت امام مهدی]] {{ع}}: "به نقل از [[ابو علی بن همام]]: شنیدم که [[محمد بن عثمان عمری]] که خدا روحش را پاک بدارد می‌گوید: شنیدم که پدرم [[عثمان بن سعید عمری]] می‌گوید: من نزد [[ابو محمد، حسن بن علی امام عسکری]] {{ع}}، بودم که از ایشان درباره حدیثی که از پدرانش نقل شده است، سؤال شد. حدیث، این بود که: زمین تا روز قیامت، از حجت خدا بر خلقش خالی نمی‌ماند و هر کس بمیرد و [[امام]] زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلی مرده است. [[امام]] {{ع}} پاسخ داد: این حدیث حقیقت دارد، ~~همان گونه~~ که روز، حقیقت دارد. به ایشان گفته شد: ای فرزند پیامبر خدا! حجت و امام پس از تو کیست؟ فرمود: پسرم محمد، که [[امام]] و حج پس از من است. هر کس بمیرد و او را نشناسد، به مرگ جاهلی مرده است. هان! او غیبتی دارد که نادانان در آن، حیران می‌مانند و باطل‌گرایان، در آن، هلاک می‌گردند و وقت‌گذاران برای ظهورش، دروغ می‌گویند. او پس از غیبت قیام می‌کند و من گویی پرچم‌های سپید برافراشته در بالای سرش را بر بلندی‌های کوفه می‌بینم"<ref>{{عربی\|"عَنْ أَبِي عَلِيِّ بْنِ هَمَّامٍ قَالَ: سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ عُثْمَانَ الْعَمْرِيَّ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ يَقُولُ: سَمِعْتُ أَبِي: يَقُولُ سُئِلَ أَبُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}} وَ أَنَا عِنْدَهُ عَنِ الْخَبَرِ الَّذِي رُوِيَ عَنْ آبَائِهِ {{عم}} أَنَّ الْأَرْضَ لَا تَخْلُو مِنْ حُجَّةِ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَ أَنَّ مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً فَقَالَ {{ع}}: إِنَّ هَذَا حَقٌّ كَمَا أَنَّ النَّهَارَ حَقٌّ فَقِيلَ لَهُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَمَنِ الْحُجَّةُ وَ الْإِمَامُ بَعْدَكَ فَقَالَ ابْنِي مُحَمَّدٌ وَ هُوَ الْإِمَامُ وَ الْحُجَّةُ بَعْدِي مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْهُ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً أَمَا إِنَّ لَهُ غَيْبَةً يَحَارُ فِيهَا الْجَاهِلُونَ وَ يَهْلِكُ فِيهَا الْمُبْطِلُونَ وَ يَكْذِبُ فِيهَا الْوَقَّاتُونَ ثُمَّ يَخْرُجُ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى الْأَعْلَامِ الْبِيضِ تَخْفِقُ فَوْقَ رَأْسِهِ بِنَجَفِ الْكُوفَةِ"}}؛ کمال الدین: ص ۴۰۹، ح ۹، اعلام الوری: ج ۲ ص ۲۵۳، بحار الأنوار: ج۵۱ ص ۱۶۰ ح ۷.</ref> <ref>دانشنامهٔ امام مهدی، ج ۳، ص ۱۲۴.</ref>.		«خبر دادن [[امام عسکری]] {{ع}} از [[غیبت امام مهدی]] {{ع}}: "به نقل از [[ابو علی بن همام]]: شنیدم که [[محمد بن عثمان عمری]] که خدا روحش را پاک بدارد می‌گوید: شنیدم که پدرم [[عثمان بن سعید عمری]] می‌گوید: من نزد [[ابو محمد، حسن بن علی امام عسکری]] {{ع}}، بودم که از ایشان درباره حدیثی که از پدرانش نقل شده است، سؤال شد. حدیث، این بود که: زمین تا روز قیامت، از حجت خدا بر خلقش خالی نمی‌ماند و هر کس بمیرد و [[امام]] زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلی مرده است. [[امام]] {{ع}} پاسخ داد: این حدیث حقیقت دارد، همان‌گونه که روز، حقیقت دارد. به ایشان گفته شد: ای فرزند پیامبر خدا! حجت و امام پس از تو کیست؟ فرمود: پسرم محمد، که [[امام]] و حج پس از من است. هر کس بمیرد و او را نشناسد، به مرگ جاهلی مرده است. هان! او غیبتی دارد که نادانان در آن، حیران می‌مانند و باطل‌گرایان، در آن، هلاک می‌گردند و وقت‌گذاران برای ظهورش، دروغ می‌گویند. او پس از غیبت قیام می‌کند و من گویی پرچم‌های سپید برافراشته در بالای سرش را بر بلندی‌های کوفه می‌بینم"<ref>{{عربی\|"عَنْ أَبِي عَلِيِّ بْنِ هَمَّامٍ قَالَ: سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ عُثْمَانَ الْعَمْرِيَّ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ يَقُولُ: سَمِعْتُ أَبِي: يَقُولُ سُئِلَ أَبُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}} وَ أَنَا عِنْدَهُ عَنِ الْخَبَرِ الَّذِي رُوِيَ عَنْ آبَائِهِ {{عم}} أَنَّ الْأَرْضَ لَا تَخْلُو مِنْ حُجَّةِ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَ أَنَّ مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً فَقَالَ {{ع}}: إِنَّ هَذَا حَقٌّ كَمَا أَنَّ النَّهَارَ حَقٌّ فَقِيلَ لَهُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَمَنِ الْحُجَّةُ وَ الْإِمَامُ بَعْدَكَ فَقَالَ ابْنِي مُحَمَّدٌ وَ هُوَ الْإِمَامُ وَ الْحُجَّةُ بَعْدِي مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْهُ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً أَمَا إِنَّ لَهُ غَيْبَةً يَحَارُ فِيهَا الْجَاهِلُونَ وَ يَهْلِكُ فِيهَا الْمُبْطِلُونَ وَ يَكْذِبُ فِيهَا الْوَقَّاتُونَ ثُمَّ يَخْرُجُ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى الْأَعْلَامِ الْبِيضِ تَخْفِقُ فَوْقَ رَأْسِهِ بِنَجَفِ الْكُوفَةِ"}}؛ کمال الدین: ص ۴۰۹، ح ۹، اعلام الوری: ج ۲ ص ۲۵۳، بحار الأنوار: ج۵۱ ص ۱۶۰ ح ۷.</ref> <ref>دانشنامهٔ امام مهدی، ج ۳، ص ۱۲۴.</ref>.
	}}		}}
	{{پاسخ پرسش		{{پاسخ پرسش

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۳، بخش دوم

2022-11-23T21:28:22Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۳، بخش دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۳

2022-07-30T22:27:27Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۳

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات پرسش		{{جعبه اطلاعات پرسش
	\| موضوع اصلی = [[علم غیب معصوم (پرسش)\|بانک جامع پرسش و پاسخ علم غیب]]		\| موضوع اصلی = [[علم غیب معصوم (پرسش)\|بانک جامع پرسش و پاسخ علم غیب]]
	\| موضوع فرعی = آیا [[امام عسکری]]{{ع}} [[علم غیب]] داشت؟		\| موضوع فرعی = آیا [[امام عسکری]]{{ع}} [[علم غیب]] داشت؟
	\| تصویر = 7626626262.jpg		\| تصویر = 7626626262.jpg
	\| اندازه تصویر = 200px		\| اندازه تصویر = 200px
	\| نمایه وابسته = [[علم غیب غیر خدا (نمایه)\|علم غیب غیر خدا]]		\| نمایه وابسته = [[علم غیب غیر خدا (نمایه)\|علم غیب غیر خدا]]
	\| مدخل اصلی = [[علم غیب]]		\| مدخل اصلی = [[علم غیب]]
	\| موضوعات وابسته =		\| موضوعات وابسته =
	\| پاسخ‌دهندگان = [[ابراهیم امینی\|امینی]]؛ [[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌]]؛ [[سید جواد حسینی\|حسینی]]؛ [[سید نسیم عباس نقوی\|نقوی]]؛ پژوهشگران [[تبیان (وبگاه)\|وبگاه تبیان]]		\| پاسخ‌دهندگان = [[ابراهیم امینی\|امینی]]؛ [[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌]]؛ [[سید جواد حسینی\|حسینی]]؛ [[سید نسیم عباس نقوی\|نقوی]]؛ پژوهشگران [[تبیان (وبگاه)\|وبگاه تبیان]]
	}}		}}
	'''آیا [[امام عسکری]]{{ع}} [[علم غیب]] داشت؟''' یکی از سؤال‌های مصداقی پرسشی تحت عنوان ''«[[آیا امامان از اهل بیت پیامبر خاتم علم غیب داشته‌اند؟ (پرسش)\|آیا امامان از اهل بیت پیامبر خاتم علم غیب داشته‌اند؟»]]'' است. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی '''[[علم غیب]]''' مراجعه شود.		'''آیا [[امام عسکری]]{{ع}} [[علم غیب]] داشت؟''' یکی از سؤال‌های مصداقی پرسشی تحت عنوان ''«[[آیا امامان از اهل بیت پیامبر خاتم علم غیب داشته‌اند؟ (پرسش)\|آیا امامان از اهل بیت پیامبر خاتم علم غیب داشته‌اند؟»]]'' است. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی '''[[علم غیب]]''' مراجعه شود.

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-رده:پرسش‌ +رده:پرسش)؛ زیباسازی

2022-02-09T17:02:08Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-رده:پرسش‌ +رده:پرسش)؛ زیباسازی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۳۲
خط ۷:		خط ۷:
	\| مدخل اصلی = [[علم غیب]]		\| مدخل اصلی = [[علم غیب]]
	\| موضوعات وابسته =		\| موضوعات وابسته =
	\| پاسخ‌دهندگان = [[ابراهیم امینی\|امینی]]؛ [[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌]]؛ [[ سید جواد حسینی\| حسینی]]؛ [[سید نسیم عباس نقوی\|نقوی]]؛ پژوهشگران [[تبیان (وبگاه)\|وبگاه تبیان]]		\| پاسخ‌دهندگان = [[ابراهیم امینی\|امینی]]؛ [[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌]]؛ [[سید جواد حسینی\|حسینی]]؛ [[سید نسیم عباس نقوی\|نقوی]]؛ پژوهشگران [[تبیان (وبگاه)\|وبگاه تبیان]]
	}}		}}
	'''آیا [[امام عسکری]]{{ع}} [[علم غیب]] داشت؟''' یکی از سؤال‌های مصداقی پرسشی تحت عنوان ''«[[آیا امامان از اهل بیت پیامبر خاتم علم غیب داشته‌اند؟ (پرسش)\|آیا امامان از اهل بیت پیامبر خاتم علم غیب داشته‌اند؟»]]'' است. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی '''[[علم غیب]]''' مراجعه شود.		'''آیا [[امام عسکری]]{{ع}} [[علم غیب]] داشت؟''' یکی از سؤال‌های مصداقی پرسشی تحت عنوان ''«[[آیا امامان از اهل بیت پیامبر خاتم علم غیب داشته‌اند؟ (پرسش)\|آیا امامان از اهل بیت پیامبر خاتم علم غیب داشته‌اند؟»]]'' است. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی '''[[علم غیب]]''' مراجعه شود.

	~~==عبارت‌های دیگری از این پرسش==~~

	== پاسخ نخست ==		== پاسخ نخست ==
	[[پرونده:مکارم شیرازی.jpg\|بندانگشتی\|~~right~~\|100px\|[[ناصر مکارم شیرازی]]]]		[[پرونده:مکارم شیرازی.jpg\|بندانگشتی\|راست\|100px\|[[ناصر مکارم شیرازی]]]]
	آیت‌الله '''[[ناصر مکارم شیرازی]]''' در کتاب ''«[http://lib.eshia.ir/50082/25/152 تفسیر نمونه]»'' در این‌باره گفته‌ است:		آیت‌الله '''[[ناصر مکارم شیرازی]]''' در کتاب ''«[http://lib.eshia.ir/50082/25/152 تفسیر نمونه]»'' در این‌باره گفته‌ است:

خط ۷۱:		خط ۶۹:
	[[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} برای زدودن زنگار این شک و تردیدها و برای حفظ یاران و دلگرمی آنها، و یا هدایت گمراهان ناگزیر بود از علوم غیبی استفاده کند، و این راه بهترین راه برای هدایت و جلب مخالفان و تقویت ایمان و زدودن شک و تردید، از دل شیعیان بود.		[[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} برای زدودن زنگار این شک و تردیدها و برای حفظ یاران و دلگرمی آنها، و یا هدایت گمراهان ناگزیر بود از علوم غیبی استفاده کند، و این راه بهترین راه برای هدایت و جلب مخالفان و تقویت ایمان و زدودن شک و تردید، از دل شیعیان بود.

	شیخ [[حر عاملی]] در اثبات الهداة صد و سی و شش مورد، و [[علامه مجلسی]] در بحارالانوار هشتاد و یک مورد را ثبت کرده‌اند و این آمار به خوبی نشان از آن دارد که گزارشهای غیبی از ناحیه آن حضرت و استفاده از این علم خدادادی وسیع بوده است»<ref>[http://fa.imamatpedia.com/wiki/%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%B9%D8%B3%DA%A9%D8%B1%DB%8C_%D9%88_%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%81%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D9%88%D8%B3%DB%8C%D8%B9_%D8%A7%D8%B2_%D8%B9%D9%84%D9%85_%D8%BA%DB%8C%D8%A8%DB%8C_(~~%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87~~) امام حسن عسکری و استفاده وسیع از علم غیبی]</ref>.		شیخ [[حر عاملی]] در اثبات الهداة صد و سی و شش مورد، و [[علامه مجلسی]] در بحارالانوار هشتاد و یک مورد را ثبت کرده‌اند و این آمار به خوبی نشان از آن دارد که گزارشهای غیبی از ناحیه آن حضرت و استفاده از این علم خدادادی وسیع بوده است»<ref>[[امام حسن عسکری و استفاده وسیع از علم غیبی (مقاله)\|امام حسن عسکری و استفاده وسیع از علم غیبی]]</ref>.
	}}		}}
	{{پاسخ پرسش		{{پاسخ پرسش
خط ۷۷:		خط ۷۵:
	\| تصویر = 60727626.jpg		\| تصویر = 60727626.jpg
	\| پاسخ‌دهنده = سید نسیم عباس نقوی		\| پاسخ‌دهنده = سید نسیم عباس نقوی
	\| پاسخ = حجت الاسلام و المسلمین دکتر '''[[سید نسیم عباس نقوی]]''' در پایان‌نامه دکتری خود با عنوان ''«[[ علم پیامبر و ائمه به غیب (پایان‌نامه)\|علم پیامبر و ائمه به غیب]]»'' در این‌باره گفته‌ است:		\| پاسخ = حجت الاسلام و المسلمین دکتر '''[[سید نسیم عباس نقوی]]''' در پایان‌نامه دکتری خود با عنوان ''«[[علم پیامبر و ائمه به غیب (پایان‌نامه)\|علم پیامبر و ائمه به غیب]]»'' در این‌باره گفته‌ است:

	«یک روز [[علی بن زید]] تا درب منزل حضرت در خدمت [[امام]]{{ع}} بود چون می‌خواست برگردد حضرت فرمودند: قدری تأمل کن سپس حضرت داخل منزل شدند و اجازه ورود به من دادند من وارد شدم. [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} دویست دینار به من لطف کردند و فرمودند: کنیزی بخر که فلان کنیزت از دنیا رفت. راوی می‌گوید که من که از خانه بیرون شدم کنیز با صحت و عافیت و نشاط بود چون به منزل آمدم چنانکه فرموده بودند واقع شده بود»<ref> علم پیامبر و ائمه به غیب (پایان‌نامه)\|علم پیامبر و ائمه به غیب]]، ص۶۱.</ref>.		«یک روز [[علی بن زید]] تا درب منزل حضرت در خدمت [[امام]]{{ع}} بود چون می‌خواست برگردد حضرت فرمودند: قدری تأمل کن سپس حضرت داخل منزل شدند و اجازه ورود به من دادند من وارد شدم. [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} دویست دینار به من لطف کردند و فرمودند: کنیزی بخر که فلان کنیزت از دنیا رفت. راوی می‌گوید که من که از خانه بیرون شدم کنیز با صحت و عافیت و نشاط بود چون به منزل آمدم چنانکه فرموده بودند واقع شده بود»<ref> علم پیامبر و ائمه به غیب (پایان‌نامه)\|علم پیامبر و ائمه به غیب]]، ص۶۱.</ref>.
خط ۱۲۱:		خط ۱۱۹:
	{{پایان پرسش وابسته}}		{{پایان پرسش وابسته}}

	==[[:رده:آثار علم غیب معصوم\|منبع‌شناسی جامع علم غیب معصوم]]==		== [[:رده:آثار علم غیب معصوم\|منبع‌شناسی جامع علم غیب معصوم]] ==
	{{منبع جامع}}		{{منبع جامع}}
	* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های علم غیب معصوم\|کتاب‌شناسی علم غیب معصوم]]؛		* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های علم غیب معصوم\|کتاب‌شناسی علم غیب معصوم]]؛
خط ۱۳۱:		خط ۱۲۹:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~پرسش‌~~]]		[[رده:پرسش]]
	[[رده:پرسمان علم غیب امامان معصوم]]		[[رده:پرسمان علم غیب امامان معصوم]]
	[[رده:(اح): پرسش‌هایی با ۶ پاسخ]]		[[رده:(اح): پرسش‌هایی با ۶ پاسخ]]
	[[رده:(اح): پرسش‌های علم غیب معصوم با ۶ پاسخ]]		[[رده:(اح): پرسش‌های علم غیب معصوم با ۶ پاسخ]]
	[[رده:پاسخ‌هایی برای بازنویسی]]		[[رده:پاسخ‌هایی برای بازنویسی]]

Heydari: جایگزینی متن - '. ::::::' به '. '

2022-02-03T10:20:29Z

جایگزینی متن - '.</ref> ::::::' به '.</ref> '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۰
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	۳. "[[محمد بن حمزه سروی]]" می‌‏گوید: توسط "[[ابو هاشم جعفری]]" که از نزدیک‌ترین یاران [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} بود، نامه‌‏ای به آن حضرت نوشتم و در خواست کردم دعائی در حق من بکند تا توانگر شوم [[امام]]{{ع}} به خط خود جواب داد: مژده باد بر تو! خداوند به این زودی تو را بی نیاز گردانید. پسر عموی تو "[[یحیی بن حمزه]]" درگذشت و وارثی ندارد، دارایی او که صد هزار درهم است بزودی به دست تو خواهد رسید<ref>[[علی بن عیسی الاربلی]]، کشف الغمّه، ص ۲۱۴؛ شبلنجی، نور الأبصار، ص ۱۶۸؛ [[ابن صبّاغ مالکی]]، الفصول المهمه، ط قدیم، ص ۳۰۳.</ref>		۳. "[[محمد بن حمزه سروی]]" می‌‏گوید: توسط "[[ابو هاشم جعفری]]" که از نزدیک‌ترین یاران [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} بود، نامه‌‏ای به آن حضرت نوشتم و در خواست کردم دعائی در حق من بکند تا توانگر شوم [[امام]]{{ع}} به خط خود جواب داد: مژده باد بر تو! خداوند به این زودی تو را بی نیاز گردانید. پسر عموی تو "[[یحیی بن حمزه]]" درگذشت و وارثی ندارد، دارایی او که صد هزار درهم است بزودی به دست تو خواهد رسید<ref>[[علی بن عیسی الاربلی]]، کشف الغمّه، ص ۲۱۴؛ شبلنجی، نور الأبصار، ص ۱۶۸؛ [[ابن صبّاغ مالکی]]، الفصول المهمه، ط قدیم، ص ۳۰۳.</ref>
	~~::::::~~۴. "[[ابو هاشم جعفری]]" می‌‏گوید: زندانی بودم. از فشار زندان و سنگینی غل و زنجیر به حضرت شکایت کردم. [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: امروز نماز ظهر را در منزل خود خواهی خواند. طولی نکشید از زندان خلاص شدم و نماز را در منزل خواندم<ref>طبرسی، أَعلام الوری، ص ۳۷۲؛ مسعودی، اثبات الوصیه، ص ۲۴۱.</ref>
	~~::::::~~۵. "[[احمد بن محمد]]" می‌‏گوید: موقعی که "[[مهتدی]]"، خلیفه عباسی، شروع به کشتار "موالی" کرد، طی نامه‌‌ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نوشتم: شکر خدا که خلیفه گرفتاری پیدا کرده و فرصت مزاحمت به شما را ندارد، شنیده‌ام شما را تهدید می‏‌کرده و می‌‏گفته: "باید اینها را از روی زمین بردارم". [[امام]]{{ع}} در پاسخ با خط خود نوشت: عمر او کوتاه‌تر از آن خواهد بود که این تهدیدها را عملی کند. از امروز بشمار، در روز ششم با خواری و خفت کشته خواهد شد. شش روز بعد، همان گونه که [[امام]]{{ع}} پیشگویی کرده بود، مهتدی به قتل رسید<ref>طبرسی، اعلام الوری، ص ۳۷۵؛ کلینی، اصول کافی، ج ۱، ص ۵۱۰؛ شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۴۴.</ref>		۴. "[[ابو هاشم جعفری]]" می‌‏گوید: زندانی بودم. از فشار زندان و سنگینی غل و زنجیر به حضرت شکایت کردم. [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: امروز نماز ظهر را در منزل خود خواهی خواند. طولی نکشید از زندان خلاص شدم و نماز را در منزل خواندم<ref>طبرسی، أَعلام الوری، ص ۳۷۲؛ مسعودی، اثبات الوصیه، ص ۲۴۱.</ref>
	~~::::::~~۶. "[[جعفر بن محمد قلانسی]]" می‌‏گوید: برادرم محمد که همسرش آبستن بود، نامه‌‏ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نوشت و خواهش کرد که حضرت دعا کند زایمان همسرش بی خطر، و نوزاد او پسر باشد. [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: خداوند فرزند پسر به تو عنایت می‏‌کند، و "محمد" و "عبد الرحمن" دو اسم خوبی هستند. آن زن پسر، آن هم دو قلو زایید، یکی را محمد و دیگری را عبدالرحمن نام نهادند<ref>مسعودی، همان کتاب، ص ۲۴۱.</ref>
	~~::::::~~۷. "[[محمد بن عیاش]]" می‌‏گوید: چند نفر بودیم که در مورد کرامات [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} با هم گفتگو می‌‏کردیم. فردی ناصبی "دشمن [[اهل بیت]]{{عم}}" گفت: من نوشته‌‏ای بدون مرکّب برای او می‌نویسم، اگر آن را پاسخ داد، می‌‏پذیرم که او بر حق است. ما مسائل خود را نوشتیم. ناصبی نیز بدون مرکّب روی برگه‌‏ای مطلب خود را نوشت و آن را با نامه‌‏ها به خدمت [[امام]]{{ع}} فرستادیم. حضرت پاسخ سؤال‌های ما را مرقوم فرمود و روی برگه مربوط به ناصبی، اسم او و اسم پدرش را نوشت! ناصبی چون آن را دید از هوش رفت، و چون به هوش آمد، حقانیت حضرت را تصدیق کرد و در زمره شیعیان قرار گرفت<ref>[[ابن شهر اشوب]]، مناقب آل أبی طالب، ج ۴، ص ۴۴۰.</ref>		۵. "[[احمد بن محمد]]" می‌‏گوید: موقعی که "[[مهتدی]]"، خلیفه عباسی، شروع به کشتار "موالی" کرد، طی نامه‌‌ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نوشتم: شکر خدا که خلیفه گرفتاری پیدا کرده و فرصت مزاحمت به شما را ندارد، شنیده‌ام شما را تهدید می‏‌کرده و می‌‏گفته: "باید اینها را از روی زمین بردارم". [[امام]]{{ع}} در پاسخ با خط خود نوشت: عمر او کوتاه‌تر از آن خواهد بود که این تهدیدها را عملی کند. از امروز بشمار، در روز ششم با خواری و خفت کشته خواهد شد. شش روز بعد، همان گونه که [[امام]]{{ع}} پیشگویی کرده بود، مهتدی به قتل رسید<ref>طبرسی، اعلام الوری، ص ۳۷۵؛ کلینی، اصول کافی، ج ۱، ص ۵۱۰؛ شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۴۴.</ref>
	~~::::::~~۸. "[[اسماعیل بن محمد]]" می‌‏گوید: بر درِ خانه [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نشستم. وقتی [[امام]]{{ع}} بیرون آمد، جلو رفتم و از فقر و نیازمندی خویش شکوه کردم و سوگند خوردم که حتی یک درهم ندارم! اما فرمود: سوگند یاد می‏‌کنی، در صورتی که دویست دینار در خاک پنهان کرده‌‏ای؟! آنگاه افزود: این را برای آن نگفتم که به تو عطائی نکنم، و آنگاه رو به غلام خود کرد و فرمود: آنچه همراه داری به او بده. غلام صد دینار به من داد. خدای متعال را سپاس گفتم و باز گشتم. حضرت فرمود: می‏‌ترسم آن دویست دینار را، در وقتی که بسیار نیازمند آن هستی، از دست بدهی. من سراغ دینارها رفتم و آنها را در جای خود یافتم. جایشان را عوض کردم و طوری پنهان ساختم که هیچ کس مطلع نشود. از این قضیه مدتی گذشت. به دینارها نیازمند شدم. سراغ آنها رفتم چیزی نیافتم و این امر بر من بسیار گران آمد. بعداً فهمیدم پسرم جای آنها را یافته و دینارها را برداشته و برده است! در نتیجه چیزی از آنها به دست من نرسید و همان طور شد که [[امام]]{{ع}} فرموده بود!<ref>[[ابن صبّاغ مالکی]]، الفصول المهمه، ط قدیم، ص ۳۰۳؛ ابن شهر اشوب، همان کتاب، ص ۴۳۲؛ شبلنجی، نور الأبصار، ص ۱۶۷.</ref>
	~~::::::~~۹. شخصی بنام "[[حلبی]]" می‌‏گوید: در سامرّاء گرد آمده بودیم و منتظر خروج ابو محمد ([[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}}) از خانه بودیم تا او را از نزدیک ببینیم. در این هنگام نامه‏‌ای از حضرت دریافت کردیم که در آن نوشته بود: "هشدار که هیچ کس بر من سلام نکند و کسی با دست، به سوی من اشاره نکند، در غیر این صورت جان‌تان به خطر خواهد افتاد!" در کنار من جوانی ایستاده بود، به او گفتم: از کجایی؟ گفت: از مدینه. گفتم: اینجا چه می‌‏کنی؟ گفت: درباره [[امامت]] "[[ابو محمد]]"{{ع}} اختلافی پیش آمده است، آمده‏‌ام تا او را ببینم و سخنی از او بشنوم یا نشانه‌ای ببینم تا دلم آرام گیرد، من از نوادگان "[[ابوذر غِفاری]]" هستم. در این هنگام [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} همراه خادمش بیرون آمد. وقتی که روبروی ما رسید، به جوانی که در کنار من بود، نگریست و فرمود: آیا تو غِفاری هستی؟ جوان پاسخ داد: آری. [[امام]]{{ع}} فرمود: مادرت "[[حمدویه]]" چه می‌‏کند؟ جوان پاسخ داد: خوب است. [[امام]]{{ع}} پس از این سخنان کوتاه از کنار ما گذشت. رو به جوان کردم و گفتم: آیا او را قبلاً دیده بودی؟ پاسخ داد: خیر. گفتم: آیا همین تو را کافی است؟ گفت: کمتر از این نیز کافی بود!<ref>مجلسی، بحار الأنوار، ط ۲، تهران، المکتبه الاسلامیه، ۱۳۹۵ ه . ق، ج ۵۰، ص ۲۶۹.</ref>		۶. "[[جعفر بن محمد قلانسی]]" می‌‏گوید: برادرم محمد که همسرش آبستن بود، نامه‌‏ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نوشت و خواهش کرد که حضرت دعا کند زایمان همسرش بی خطر، و نوزاد او پسر باشد. [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: خداوند فرزند پسر به تو عنایت می‏‌کند، و "محمد" و "عبد الرحمن" دو اسم خوبی هستند. آن زن پسر، آن هم دو قلو زایید، یکی را محمد و دیگری را عبدالرحمن نام نهادند<ref>مسعودی، همان کتاب، ص ۲۴۱.</ref>
	~~::::::~~۱۰. [[جعفر بن محمد]] می‌‏گوید: [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} در راه حرکت می‏‌کرد و ما در رکاب او بودیم. من آرزو داشتم که دارای فرزندی شوم، در دلم گفتم: ای [[ابا محمد]]{{ع}} (عسکری) آیا من صاحب فرزندی خواهم شد؟ در این هنگام [[امام]]{{ع}} نگاهی به من کرد و با سر اشاره کرد که: آری. در دلم گفتم: پسر خواهد شد؟ حضرت با سر اشاره کرد که: نه! چندی بعد خدا فرزند دختری به ما داد!<ref>[[طبسی، شیخ محمد جواد]]، حیاه الامام العسکری، ط ۱، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۱۷ ه .ش، ص ۱۳۶، به نقل از کتاب الهدایه الکبری تألیف حسین بن حمدان حضینی، ص ۳۸۶.</ref>
	~~::::::~~۱۱. [[علی بن محمد بن زیاد]] می‌گوید: نامه‌‏ای از طرف حضرت به من رسید که: خطری تو را تهدید می‏‌کند، از خانه خارج نشو. در آن روزها یک گرفتاری برای من پیش آمد که از آن وحشت کردم، نامه‌ای به [[امام]]{{ع}} نوشتم و پرسیدم که: این همان خطر است؟ [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: خطری که گفتیم از این بدتر خواهد بود. طولی نکشید به خاطر "[[جعفر بن محمود]]" تحت تعقیب قرار گرفتم، و از طرف حکومت برای دستگیر کننده من صد هزار درهم جایزه اعلام گردید<ref>[[علی بن عیسی الاربلی]]، کشف الغمّه، ج ۳، ص 207؛ مجلسی، بحار الأنوار، ج ۵۰، ص۲۹۷)،(گردآوری از کتاب: سیره پیشوایان، [[مهدی پیشوایی]]، مؤسسه امام صادق(علیه السلام)، قم، ۱۳۹۰ ه .ش، ص 645.</ref>»<ref>[https://makarem.ir/main.aspx?typeinfo=25&lid=0&catid=22710&mid=254587]</ref>.		۷. "[[محمد بن عیاش]]" می‌‏گوید: چند نفر بودیم که در مورد کرامات [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} با هم گفتگو می‌‏کردیم. فردی ناصبی "دشمن [[اهل بیت]]{{عم}}" گفت: من نوشته‌‏ای بدون مرکّب برای او می‌نویسم، اگر آن را پاسخ داد، می‌‏پذیرم که او بر حق است. ما مسائل خود را نوشتیم. ناصبی نیز بدون مرکّب روی برگه‌‏ای مطلب خود را نوشت و آن را با نامه‌‏ها به خدمت [[امام]]{{ع}} فرستادیم. حضرت پاسخ سؤال‌های ما را مرقوم فرمود و روی برگه مربوط به ناصبی، اسم او و اسم پدرش را نوشت! ناصبی چون آن را دید از هوش رفت، و چون به هوش آمد، حقانیت حضرت را تصدیق کرد و در زمره شیعیان قرار گرفت<ref>[[ابن شهر اشوب]]، مناقب آل أبی طالب، ج ۴، ص ۴۴۰.</ref>

			۸. "[[اسماعیل بن محمد]]" می‌‏گوید: بر درِ خانه [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نشستم. وقتی [[امام]]{{ع}} بیرون آمد، جلو رفتم و از فقر و نیازمندی خویش شکوه کردم و سوگند خوردم که حتی یک درهم ندارم! اما فرمود: سوگند یاد می‏‌کنی، در صورتی که دویست دینار در خاک پنهان کرده‌‏ای؟! آنگاه افزود: این را برای آن نگفتم که به تو عطائی نکنم، و آنگاه رو به غلام خود کرد و فرمود: آنچه همراه داری به او بده. غلام صد دینار به من داد. خدای متعال را سپاس گفتم و باز گشتم. حضرت فرمود: می‏‌ترسم آن دویست دینار را، در وقتی که بسیار نیازمند آن هستی، از دست بدهی. من سراغ دینارها رفتم و آنها را در جای خود یافتم. جایشان را عوض کردم و طوری پنهان ساختم که هیچ کس مطلع نشود. از این قضیه مدتی گذشت. به دینارها نیازمند شدم. سراغ آنها رفتم چیزی نیافتم و این امر بر من بسیار گران آمد. بعداً فهمیدم پسرم جای آنها را یافته و دینارها را برداشته و برده است! در نتیجه چیزی از آنها به دست من نرسید و همان طور شد که [[امام]]{{ع}} فرموده بود!<ref>[[ابن صبّاغ مالکی]]، الفصول المهمه، ط قدیم، ص ۳۰۳؛ ابن شهر اشوب، همان کتاب، ص ۴۳۲؛ شبلنجی، نور الأبصار، ص ۱۶۷.</ref>

			۹. شخصی بنام "[[حلبی]]" می‌‏گوید: در سامرّاء گرد آمده بودیم و منتظر خروج ابو محمد ([[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}}) از خانه بودیم تا او را از نزدیک ببینیم. در این هنگام نامه‏‌ای از حضرت دریافت کردیم که در آن نوشته بود: "هشدار که هیچ کس بر من سلام نکند و کسی با دست، به سوی من اشاره نکند، در غیر این صورت جان‌تان به خطر خواهد افتاد!" در کنار من جوانی ایستاده بود، به او گفتم: از کجایی؟ گفت: از مدینه. گفتم: اینجا چه می‌‏کنی؟ گفت: درباره [[امامت]] "[[ابو محمد]]"{{ع}} اختلافی پیش آمده است، آمده‏‌ام تا او را ببینم و سخنی از او بشنوم یا نشانه‌ای ببینم تا دلم آرام گیرد، من از نوادگان "[[ابوذر غِفاری]]" هستم. در این هنگام [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} همراه خادمش بیرون آمد. وقتی که روبروی ما رسید، به جوانی که در کنار من بود، نگریست و فرمود: آیا تو غِفاری هستی؟ جوان پاسخ داد: آری. [[امام]]{{ع}} فرمود: مادرت "[[حمدویه]]" چه می‌‏کند؟ جوان پاسخ داد: خوب است. [[امام]]{{ع}} پس از این سخنان کوتاه از کنار ما گذشت. رو به جوان کردم و گفتم: آیا او را قبلاً دیده بودی؟ پاسخ داد: خیر. گفتم: آیا همین تو را کافی است؟ گفت: کمتر از این نیز کافی بود!<ref>مجلسی، بحار الأنوار، ط ۲، تهران، المکتبه الاسلامیه، ۱۳۹۵ ه . ق، ج ۵۰، ص ۲۶۹.</ref>

			۱۰. [[جعفر بن محمد]] می‌‏گوید: [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} در راه حرکت می‏‌کرد و ما در رکاب او بودیم. من آرزو داشتم که دارای فرزندی شوم، در دلم گفتم: ای [[ابا محمد]]{{ع}} (عسکری) آیا من صاحب فرزندی خواهم شد؟ در این هنگام [[امام]]{{ع}} نگاهی به من کرد و با سر اشاره کرد که: آری. در دلم گفتم: پسر خواهد شد؟ حضرت با سر اشاره کرد که: نه! چندی بعد خدا فرزند دختری به ما داد!<ref>[[طبسی، شیخ محمد جواد]]، حیاه الامام العسکری، ط ۱، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۱۷ ه .ش، ص ۱۳۶، به نقل از کتاب الهدایه الکبری تألیف حسین بن حمدان حضینی، ص ۳۸۶.</ref>

			۱۱. [[علی بن محمد بن زیاد]] می‌گوید: نامه‌‏ای از طرف حضرت به من رسید که: خطری تو را تهدید می‏‌کند، از خانه خارج نشو. در آن روزها یک گرفتاری برای من پیش آمد که از آن وحشت کردم، نامه‌ای به [[امام]]{{ع}} نوشتم و پرسیدم که: این همان خطر است؟ [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: خطری که گفتیم از این بدتر خواهد بود. طولی نکشید به خاطر "[[جعفر بن محمود]]" تحت تعقیب قرار گرفتم، و از طرف حکومت برای دستگیر کننده من صد هزار درهم جایزه اعلام گردید<ref>[[علی بن عیسی الاربلی]]، کشف الغمّه، ج ۳، ص 207؛ مجلسی، بحار الأنوار، ج ۵۰، ص۲۹۷)،(گردآوری از کتاب: سیره پیشوایان، [[مهدی پیشوایی]]، مؤسسه امام صادق(علیه السلام)، قم، ۱۳۹۰ ه .ش، ص 645.</ref>»<ref>[https://makarem.ir/main.aspx?typeinfo=25&lid=0&catid=22710&mid=254587]</ref>.

	== پاسخ‌ها و دیدگاه‌های متفرقه ==		== پاسخ‌ها و دیدگاه‌های متفرقه ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{منبع‌شناسی جامع}} +{{منبع جامع}})

2022-01-01T16:11:55Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{منبع‌شناسی جامع}} +{{منبع جامع}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۱
خط ۱۱۴:		خط ۱۱۴:

	==[[:رده:آثار علم غیب معصوم\|منبع‌شناسی جامع علم غیب معصوم]]==		==[[:رده:آثار علم غیب معصوم\|منبع‌شناسی جامع علم غیب معصوم]]==
	{{~~منبع‌شناسی~~ جامع}}		{{منبع جامع}}
	* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های علم غیب معصوم\|کتاب‌شناسی علم غیب معصوم]]؛		* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های علم غیب معصوم\|کتاب‌شناسی علم غیب معصوم]]؛
	* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های علم غیب معصوم\|مقاله‌شناسی علم غیب معصوم]]؛		* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های علم غیب معصوم\|مقاله‌شناسی علم غیب معصوم]]؛

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان منبع‌ جامع}} +{{پایان منبع جامع}})

2022-01-01T15:52:43Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان منبع‌ جامع}} +{{پایان منبع جامع}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۲۲
خط ۱۱۸:		خط ۱۱۸:
	* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های علم غیب معصوم\|مقاله‌شناسی علم غیب معصوم]]؛		* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های علم غیب معصوم\|مقاله‌شناسی علم غیب معصوم]]؛
	* [[:رده:پایان‌نامه‌شناسی پایان‌نامه‌های علم غیب معصوم\|پایان‌نامه‌شناسی علم غیب معصوم]].		* [[:رده:پایان‌نامه‌شناسی پایان‌نامه‌های علم غیب معصوم\|پایان‌نامه‌شناسی علم غیب معصوم]].
	{{پایان ~~منبع‌~~ جامع}}		{{پایان منبع جامع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پرسش‌ وابسته}} +{{پرسش وابسته}})

2022-01-01T15:15:11Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پرسش‌ وابسته}} +{{پرسش وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۵
خط ۸۷:		خط ۸۷:

	== پرسش‌های مصداقی ==		== پرسش‌های مصداقی ==
	{{~~پرسش‌~~ وابسته}}		{{پرسش وابسته}}
	# [[آیا امام علی علم غیب دارد؟ (پرسش)]]		# [[آیا امام علی علم غیب دارد؟ (پرسش)]]
	# [[آیا امام حسن علم غیب دارد؟ (پرسش)]]		# [[آیا امام حسن علم غیب دارد؟ (پرسش)]]
خط ۱۰۲:		خط ۱۰۲:

	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==
	{{~~پرسش‌~~ وابسته}}		{{پرسش وابسته}}
	# [[آیا در میان مخلوقات فقط انسان عالم به غیب می‌شود؟ (پرسش)]]		# [[آیا در میان مخلوقات فقط انسان عالم به غیب می‌شود؟ (پرسش)]]
	# [[چه کسی غیر از خدا عالم به غیب است؟ (پرسش)]]		# [[چه کسی غیر از خدا عالم به غیب است؟ (پرسش)]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان پرسش‌ وابسته}} +{{پایان پرسش وابسته}})

2022-01-01T15:12:35Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان پرسش‌ وابسته}} +{{پایان پرسش وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۲
خط ۹۹:		خط ۹۹:
	# [[آیا امام هادی علم غیب دارد؟ (پرسش)]]		# [[آیا امام هادی علم غیب دارد؟ (پرسش)]]
	# [[آیا امام مهدی علم غیب دارد؟ (پرسش)]]		# [[آیا امام مهدی علم غیب دارد؟ (پرسش)]]
	{{پایان ~~پرسش‌~~ وابسته}}		{{پایان پرسش وابسته}}

	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==
خط ۱۱۱:		خط ۱۱۱:
	# [[با توجه به عقیده بداء آیا بهره‌مندی انسان از علم غیب به معنای برتری مخلوق بر خالق نیست؟ (پرسش)]]		# [[با توجه به عقیده بداء آیا بهره‌مندی انسان از علم غیب به معنای برتری مخلوق بر خالق نیست؟ (پرسش)]]
	# [[دیدگاه های علمای اصول دین اسلام در باره علم غیب غیر خدا چیست؟ (پرسش)]]		# [[دیدگاه های علمای اصول دین اسلام در باره علم غیب غیر خدا چیست؟ (پرسش)]]
	{{پایان ~~پرسش‌~~ وابسته}}		{{پایان پرسش وابسته}}

	==[[:رده:آثار علم غیب معصوم\|منبع‌شناسی جامع علم غیب معصوم]]==		==[[:رده:آثار علم غیب معصوم\|منبع‌شناسی جامع علم غیب معصوم]]==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۰
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	۳. "[[محمد بن حمزه سروی]]" می‌‏گوید: توسط "[[ابو هاشم جعفری]]" که از نزدیک‌ترین یاران [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} بود، نامه‌‏ای به آن حضرت نوشتم و در خواست کردم دعائی در حق من بکند تا توانگر شوم [[امام]]{{ع}} به خط خود جواب داد: مژده باد بر تو! خداوند به این زودی تو را بی نیاز گردانید. پسر عموی تو "[[یحیی بن حمزه]]" درگذشت و وارثی ندارد، دارایی او که صد هزار درهم است بزودی به دست تو خواهد رسید<ref>[[علی بن عیسی الاربلی]]، کشف الغمّه، ص ۲۱۴؛ شبلنجی، نور الأبصار، ص ۱۶۸؛ [[ابن صبّاغ مالکی]]، الفصول المهمه، ط قدیم، ص ۳۰۳.</ref>		۳. "[[محمد بن حمزه سروی]]" می‌‏گوید: توسط "[[ابو هاشم جعفری]]" که از نزدیک‌ترین یاران [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} بود، نامه‌‏ای به آن حضرت نوشتم و در خواست کردم دعائی در حق من بکند تا توانگر شوم [[امام]]{{ع}} به خط خود جواب داد: مژده باد بر تو! خداوند به این زودی تو را بی نیاز گردانید. پسر عموی تو "[[یحیی بن حمزه]]" درگذشت و وارثی ندارد، دارایی او که صد هزار درهم است بزودی به دست تو خواهد رسید<ref>[[علی بن عیسی الاربلی]]، کشف الغمّه، ص ۲۱۴؛ شبلنجی، نور الأبصار، ص ۱۶۸؛ [[ابن صبّاغ مالکی]]، الفصول المهمه، ط قدیم، ص ۳۰۳.</ref>
	~~::::::~~۴. "[[ابو هاشم جعفری]]" می‌‏گوید: زندانی بودم. از فشار زندان و سنگینی غل و زنجیر به حضرت شکایت کردم. [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: امروز نماز ظهر را در منزل خود خواهی خواند. طولی نکشید از زندان خلاص شدم و نماز را در منزل خواندم<ref>طبرسی، أَعلام الوری، ص ۳۷۲؛ مسعودی، اثبات الوصیه، ص ۲۴۱.</ref>
	~~::::::~~۵. "[[احمد بن محمد]]" می‌‏گوید: موقعی که "[[مهتدی]]"، خلیفه عباسی، شروع به کشتار "موالی" کرد، طی نامه‌‌ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نوشتم: شکر خدا که خلیفه گرفتاری پیدا کرده و فرصت مزاحمت به شما را ندارد، شنیده‌ام شما را تهدید می‏‌کرده و می‌‏گفته: "باید اینها را از روی زمین بردارم". [[امام]]{{ع}} در پاسخ با خط خود نوشت: عمر او کوتاه‌تر از آن خواهد بود که این تهدیدها را عملی کند. از امروز بشمار، در روز ششم با خواری و خفت کشته خواهد شد. شش روز بعد، همان گونه که [[امام]]{{ع}} پیشگویی کرده بود، مهتدی به قتل رسید<ref>طبرسی، اعلام الوری، ص ۳۷۵؛ کلینی، اصول کافی، ج ۱، ص ۵۱۰؛ شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۴۴.</ref>		۴. "[[ابو هاشم جعفری]]" می‌‏گوید: زندانی بودم. از فشار زندان و سنگینی غل و زنجیر به حضرت شکایت کردم. [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: امروز نماز ظهر را در منزل خود خواهی خواند. طولی نکشید از زندان خلاص شدم و نماز را در منزل خواندم<ref>طبرسی، أَعلام الوری، ص ۳۷۲؛ مسعودی، اثبات الوصیه، ص ۲۴۱.</ref>
	~~::::::~~۶. "[[جعفر بن محمد قلانسی]]" می‌‏گوید: برادرم محمد که همسرش آبستن بود، نامه‌‏ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نوشت و خواهش کرد که حضرت دعا کند زایمان همسرش بی خطر، و نوزاد او پسر باشد. [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: خداوند فرزند پسر به تو عنایت می‏‌کند، و "محمد" و "عبد الرحمن" دو اسم خوبی هستند. آن زن پسر، آن هم دو قلو زایید، یکی را محمد و دیگری را عبدالرحمن نام نهادند<ref>مسعودی، همان کتاب، ص ۲۴۱.</ref>
	~~::::::~~۷. "[[محمد بن عیاش]]" می‌‏گوید: چند نفر بودیم که در مورد کرامات [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} با هم گفتگو می‌‏کردیم. فردی ناصبی "دشمن [[اهل بیت]]{{عم}}" گفت: من نوشته‌‏ای بدون مرکّب برای او می‌نویسم، اگر آن را پاسخ داد، می‌‏پذیرم که او بر حق است. ما مسائل خود را نوشتیم. ناصبی نیز بدون مرکّب روی برگه‌‏ای مطلب خود را نوشت و آن را با نامه‌‏ها به خدمت [[امام]]{{ع}} فرستادیم. حضرت پاسخ سؤال‌های ما را مرقوم فرمود و روی برگه مربوط به ناصبی، اسم او و اسم پدرش را نوشت! ناصبی چون آن را دید از هوش رفت، و چون به هوش آمد، حقانیت حضرت را تصدیق کرد و در زمره شیعیان قرار گرفت<ref>[[ابن شهر اشوب]]، مناقب آل أبی طالب، ج ۴، ص ۴۴۰.</ref>		۵. "[[احمد بن محمد]]" می‌‏گوید: موقعی که "[[مهتدی]]"، خلیفه عباسی، شروع به کشتار "موالی" کرد، طی نامه‌‌ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نوشتم: شکر خدا که خلیفه گرفتاری پیدا کرده و فرصت مزاحمت به شما را ندارد، شنیده‌ام شما را تهدید می‏‌کرده و می‌‏گفته: "باید اینها را از روی زمین بردارم". [[امام]]{{ع}} در پاسخ با خط خود نوشت: عمر او کوتاه‌تر از آن خواهد بود که این تهدیدها را عملی کند. از امروز بشمار، در روز ششم با خواری و خفت کشته خواهد شد. شش روز بعد، همان گونه که [[امام]]{{ع}} پیشگویی کرده بود، مهتدی به قتل رسید<ref>طبرسی، اعلام الوری، ص ۳۷۵؛ کلینی، اصول کافی، ج ۱، ص ۵۱۰؛ شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۴۴.</ref>
	~~::::::~~۸. "[[اسماعیل بن محمد]]" می‌‏گوید: بر درِ خانه [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نشستم. وقتی [[امام]]{{ع}} بیرون آمد، جلو رفتم و از فقر و نیازمندی خویش شکوه کردم و سوگند خوردم که حتی یک درهم ندارم! اما فرمود: سوگند یاد می‏‌کنی، در صورتی که دویست دینار در خاک پنهان کرده‌‏ای؟! آنگاه افزود: این را برای آن نگفتم که به تو عطائی نکنم، و آنگاه رو به غلام خود کرد و فرمود: آنچه همراه داری به او بده. غلام صد دینار به من داد. خدای متعال را سپاس گفتم و باز گشتم. حضرت فرمود: می‏‌ترسم آن دویست دینار را، در وقتی که بسیار نیازمند آن هستی، از دست بدهی. من سراغ دینارها رفتم و آنها را در جای خود یافتم. جایشان را عوض کردم و طوری پنهان ساختم که هیچ کس مطلع نشود. از این قضیه مدتی گذشت. به دینارها نیازمند شدم. سراغ آنها رفتم چیزی نیافتم و این امر بر من بسیار گران آمد. بعداً فهمیدم پسرم جای آنها را یافته و دینارها را برداشته و برده است! در نتیجه چیزی از آنها به دست من نرسید و همان طور شد که [[امام]]{{ع}} فرموده بود!<ref>[[ابن صبّاغ مالکی]]، الفصول المهمه، ط قدیم، ص ۳۰۳؛ ابن شهر اشوب، همان کتاب، ص ۴۳۲؛ شبلنجی، نور الأبصار، ص ۱۶۷.</ref>
	~~::::::~~۹. شخصی بنام "[[حلبی]]" می‌‏گوید: در سامرّاء گرد آمده بودیم و منتظر خروج ابو محمد ([[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}}) از خانه بودیم تا او را از نزدیک ببینیم. در این هنگام نامه‏‌ای از حضرت دریافت کردیم که در آن نوشته بود: "هشدار که هیچ کس بر من سلام نکند و کسی با دست، به سوی من اشاره نکند، در غیر این صورت جان‌تان به خطر خواهد افتاد!" در کنار من جوانی ایستاده بود، به او گفتم: از کجایی؟ گفت: از مدینه. گفتم: اینجا چه می‌‏کنی؟ گفت: درباره [[امامت]] "[[ابو محمد]]"{{ع}} اختلافی پیش آمده است، آمده‏‌ام تا او را ببینم و سخنی از او بشنوم یا نشانه‌ای ببینم تا دلم آرام گیرد، من از نوادگان "[[ابوذر غِفاری]]" هستم. در این هنگام [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} همراه خادمش بیرون آمد. وقتی که روبروی ما رسید، به جوانی که در کنار من بود، نگریست و فرمود: آیا تو غِفاری هستی؟ جوان پاسخ داد: آری. [[امام]]{{ع}} فرمود: مادرت "[[حمدویه]]" چه می‌‏کند؟ جوان پاسخ داد: خوب است. [[امام]]{{ع}} پس از این سخنان کوتاه از کنار ما گذشت. رو به جوان کردم و گفتم: آیا او را قبلاً دیده بودی؟ پاسخ داد: خیر. گفتم: آیا همین تو را کافی است؟ گفت: کمتر از این نیز کافی بود!<ref>مجلسی، بحار الأنوار، ط ۲، تهران، المکتبه الاسلامیه، ۱۳۹۵ ه . ق، ج ۵۰، ص ۲۶۹.</ref>		۶. "[[جعفر بن محمد قلانسی]]" می‌‏گوید: برادرم محمد که همسرش آبستن بود، نامه‌‏ای به [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نوشت و خواهش کرد که حضرت دعا کند زایمان همسرش بی خطر، و نوزاد او پسر باشد. [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: خداوند فرزند پسر به تو عنایت می‏‌کند، و "محمد" و "عبد الرحمن" دو اسم خوبی هستند. آن زن پسر، آن هم دو قلو زایید، یکی را محمد و دیگری را عبدالرحمن نام نهادند<ref>مسعودی، همان کتاب، ص ۲۴۱.</ref>
	~~::::::~~۱۰. [[جعفر بن محمد]] می‌‏گوید: [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} در راه حرکت می‏‌کرد و ما در رکاب او بودیم. من آرزو داشتم که دارای فرزندی شوم، در دلم گفتم: ای [[ابا محمد]]{{ع}} (عسکری) آیا من صاحب فرزندی خواهم شد؟ در این هنگام [[امام]]{{ع}} نگاهی به من کرد و با سر اشاره کرد که: آری. در دلم گفتم: پسر خواهد شد؟ حضرت با سر اشاره کرد که: نه! چندی بعد خدا فرزند دختری به ما داد!<ref>[[طبسی، شیخ محمد جواد]]، حیاه الامام العسکری، ط ۱، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۱۷ ه .ش، ص ۱۳۶، به نقل از کتاب الهدایه الکبری تألیف حسین بن حمدان حضینی، ص ۳۸۶.</ref>
	~~::::::~~۱۱. [[علی بن محمد بن زیاد]] می‌گوید: نامه‌‏ای از طرف حضرت به من رسید که: خطری تو را تهدید می‏‌کند، از خانه خارج نشو. در آن روزها یک گرفتاری برای من پیش آمد که از آن وحشت کردم، نامه‌ای به [[امام]]{{ع}} نوشتم و پرسیدم که: این همان خطر است؟ [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: خطری که گفتیم از این بدتر خواهد بود. طولی نکشید به خاطر "[[جعفر بن محمود]]" تحت تعقیب قرار گرفتم، و از طرف حکومت برای دستگیر کننده من صد هزار درهم جایزه اعلام گردید<ref>[[علی بن عیسی الاربلی]]، کشف الغمّه، ج ۳، ص 207؛ مجلسی، بحار الأنوار، ج ۵۰، ص۲۹۷)،(گردآوری از کتاب: سیره پیشوایان، [[مهدی پیشوایی]]، مؤسسه امام صادق(علیه السلام)، قم، ۱۳۹۰ ه .ش، ص 645.</ref>»<ref>[https://makarem.ir/main.aspx?typeinfo=25&lid=0&catid=22710&mid=254587]</ref>.		۷. "[[محمد بن عیاش]]" می‌‏گوید: چند نفر بودیم که در مورد کرامات [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} با هم گفتگو می‌‏کردیم. فردی ناصبی "دشمن [[اهل بیت]]{{عم}}" گفت: من نوشته‌‏ای بدون مرکّب برای او می‌نویسم، اگر آن را پاسخ داد، می‌‏پذیرم که او بر حق است. ما مسائل خود را نوشتیم. ناصبی نیز بدون مرکّب روی برگه‌‏ای مطلب خود را نوشت و آن را با نامه‌‏ها به خدمت [[امام]]{{ع}} فرستادیم. حضرت پاسخ سؤال‌های ما را مرقوم فرمود و روی برگه مربوط به ناصبی، اسم او و اسم پدرش را نوشت! ناصبی چون آن را دید از هوش رفت، و چون به هوش آمد، حقانیت حضرت را تصدیق کرد و در زمره شیعیان قرار گرفت<ref>[[ابن شهر اشوب]]، مناقب آل أبی طالب، ج ۴، ص ۴۴۰.</ref>

			۸. "[[اسماعیل بن محمد]]" می‌‏گوید: بر درِ خانه [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} نشستم. وقتی [[امام]]{{ع}} بیرون آمد، جلو رفتم و از فقر و نیازمندی خویش شکوه کردم و سوگند خوردم که حتی یک درهم ندارم! اما فرمود: سوگند یاد می‏‌کنی، در صورتی که دویست دینار در خاک پنهان کرده‌‏ای؟! آنگاه افزود: این را برای آن نگفتم که به تو عطائی نکنم، و آنگاه رو به غلام خود کرد و فرمود: آنچه همراه داری به او بده. غلام صد دینار به من داد. خدای متعال را سپاس گفتم و باز گشتم. حضرت فرمود: می‏‌ترسم آن دویست دینار را، در وقتی که بسیار نیازمند آن هستی، از دست بدهی. من سراغ دینارها رفتم و آنها را در جای خود یافتم. جایشان را عوض کردم و طوری پنهان ساختم که هیچ کس مطلع نشود. از این قضیه مدتی گذشت. به دینارها نیازمند شدم. سراغ آنها رفتم چیزی نیافتم و این امر بر من بسیار گران آمد. بعداً فهمیدم پسرم جای آنها را یافته و دینارها را برداشته و برده است! در نتیجه چیزی از آنها به دست من نرسید و همان طور شد که [[امام]]{{ع}} فرموده بود!<ref>[[ابن صبّاغ مالکی]]، الفصول المهمه، ط قدیم، ص ۳۰۳؛ ابن شهر اشوب، همان کتاب، ص ۴۳۲؛ شبلنجی، نور الأبصار، ص ۱۶۷.</ref>

			۹. شخصی بنام "[[حلبی]]" می‌‏گوید: در سامرّاء گرد آمده بودیم و منتظر خروج ابو محمد ([[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}}) از خانه بودیم تا او را از نزدیک ببینیم. در این هنگام نامه‏‌ای از حضرت دریافت کردیم که در آن نوشته بود: "هشدار که هیچ کس بر من سلام نکند و کسی با دست، به سوی من اشاره نکند، در غیر این صورت جان‌تان به خطر خواهد افتاد!" در کنار من جوانی ایستاده بود، به او گفتم: از کجایی؟ گفت: از مدینه. گفتم: اینجا چه می‌‏کنی؟ گفت: درباره [[امامت]] "[[ابو محمد]]"{{ع}} اختلافی پیش آمده است، آمده‏‌ام تا او را ببینم و سخنی از او بشنوم یا نشانه‌ای ببینم تا دلم آرام گیرد، من از نوادگان "[[ابوذر غِفاری]]" هستم. در این هنگام [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} همراه خادمش بیرون آمد. وقتی که روبروی ما رسید، به جوانی که در کنار من بود، نگریست و فرمود: آیا تو غِفاری هستی؟ جوان پاسخ داد: آری. [[امام]]{{ع}} فرمود: مادرت "[[حمدویه]]" چه می‌‏کند؟ جوان پاسخ داد: خوب است. [[امام]]{{ع}} پس از این سخنان کوتاه از کنار ما گذشت. رو به جوان کردم و گفتم: آیا او را قبلاً دیده بودی؟ پاسخ داد: خیر. گفتم: آیا همین تو را کافی است؟ گفت: کمتر از این نیز کافی بود!<ref>مجلسی، بحار الأنوار، ط ۲، تهران، المکتبه الاسلامیه، ۱۳۹۵ ه . ق، ج ۵۰، ص ۲۶۹.</ref>

			۱۰. [[جعفر بن محمد]] می‌‏گوید: [[امام عسکری\|حضرت عسکری]]{{ع}} در راه حرکت می‏‌کرد و ما در رکاب او بودیم. من آرزو داشتم که دارای فرزندی شوم، در دلم گفتم: ای [[ابا محمد]]{{ع}} (عسکری) آیا من صاحب فرزندی خواهم شد؟ در این هنگام [[امام]]{{ع}} نگاهی به من کرد و با سر اشاره کرد که: آری. در دلم گفتم: پسر خواهد شد؟ حضرت با سر اشاره کرد که: نه! چندی بعد خدا فرزند دختری به ما داد!<ref>[[طبسی، شیخ محمد جواد]]، حیاه الامام العسکری، ط ۱، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۱۷ ه .ش، ص ۱۳۶، به نقل از کتاب الهدایه الکبری تألیف حسین بن حمدان حضینی، ص ۳۸۶.</ref>

			۱۱. [[علی بن محمد بن زیاد]] می‌گوید: نامه‌‏ای از طرف حضرت به من رسید که: خطری تو را تهدید می‏‌کند، از خانه خارج نشو. در آن روزها یک گرفتاری برای من پیش آمد که از آن وحشت کردم، نامه‌ای به [[امام]]{{ع}} نوشتم و پرسیدم که: این همان خطر است؟ [[امام]]{{ع}} در پاسخ نوشت: خطری که گفتیم از این بدتر خواهد بود. طولی نکشید به خاطر "[[جعفر بن محمود]]" تحت تعقیب قرار گرفتم، و از طرف حکومت برای دستگیر کننده من صد هزار درهم جایزه اعلام گردید<ref>[[علی بن عیسی الاربلی]]، کشف الغمّه، ج ۳، ص 207؛ مجلسی، بحار الأنوار، ج ۵۰، ص۲۹۷)،(گردآوری از کتاب: سیره پیشوایان، [[مهدی پیشوایی]]، مؤسسه امام صادق(علیه السلام)، قم، ۱۳۹۰ ه .ش، ص 645.</ref>»<ref>[https://makarem.ir/main.aspx?typeinfo=25&lid=0&catid=22710&mid=254587]</ref>.

	== پاسخ‌ها و دیدگاه‌های متفرقه ==		== پاسخ‌ها و دیدگاه‌های متفرقه ==