آیة الله در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq: /* معناشناسی */

2024-01-10T09:11:23Z

معناشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۱
خط ۶:		خط ۶:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	[[آیات]]، جمع [[آیه]] است. [[اهل]] ‌لغت در ریشه و مبدأ اشتقاق آن «اَ یَ ‌یَ»، «ا و ی»، «أ أ ی» را احتمال داده و این احتمال‌ها را به تفصیل بررسی کرده‌اند. [[خلیل]]<ref>ترتیب العین، ص ۶۳، «أیا».</ref>، [[ابن‌فارس]]<ref>مقاییس، ج ۱، ص ۱۶۸، «ای ی».</ref>، [[جوهری]]<ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۲۷۵، «ایا».</ref> و [[ابن‌منظور]]<ref>لسان‌العرب، ج ۱، ص ۲۸۲، «ایا».</ref> برای آیه، معانی گوناگونی چون قصد، مکث و [[انتظار]]، [[جماعت]] و شگفتی را گفته‌اند؛ ولی همه آنان یکی از معانی آیه را علامت و نشانه دانسته‌اند. [[راغب]] می‌گوید: آیه به معنای علامتِ آشکارِ ملازم با چیز پنهان است؛ به‌گونه‌ای که [[انسان]] با [[آگاهی]] از آن علامت، به چیز پنهان نیز دست می‌یابد؛ مانند [[نشانه]] راه که با دیدن آن، راه آشکار می‌شود<ref> مفردات، ص ۱۰۱، «ای».</ref>. در [[قرآن]]، آیه، آیتین و آیات ۳۸۲ بار آمده است<ref>[[علی خراسانی\|خراسانی، علی]]، [[آیات خدا - خراسانی (مقاله)\| مقاله «آیات خدا»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ~~ج۱؛~~ [[علی رضا عصیانی\|عصیانی، علی رضا]]، [[آیات خدا - عصیانی (مقاله)\|مقاله «آیات خدا»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۵۸-۶۰.</ref>.		[[آیات]]، جمع [[آیه]] است. [[اهل]] ‌لغت در ریشه و مبدأ اشتقاق آن «اَ یَ ‌یَ»، «ا و ی»، «أ أ ی» را احتمال داده و این احتمال‌ها را به تفصیل بررسی کرده‌اند. [[خلیل]]<ref>ترتیب العین، ص ۶۳، «أیا».</ref>، [[ابن‌فارس]]<ref>مقاییس، ج ۱، ص ۱۶۸، «ای ی».</ref>، [[جوهری]]<ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۲۷۵، «ایا».</ref> و [[ابن‌منظور]]<ref>لسان‌العرب، ج ۱، ص ۲۸۲، «ایا».</ref> برای آیه، معانی گوناگونی چون قصد، مکث و [[انتظار]]، [[جماعت]] و شگفتی را گفته‌اند؛ ولی همه آنان یکی از معانی آیه را علامت و نشانه دانسته‌اند. [[راغب]] می‌گوید: آیه به معنای علامتِ آشکارِ ملازم با چیز پنهان است؛ به‌گونه‌ای که [[انسان]] با [[آگاهی]] از آن علامت، به چیز پنهان نیز دست می‌یابد؛ مانند [[نشانه]] راه که با دیدن آن، راه آشکار می‌شود<ref> مفردات، ص ۱۰۱، «ای».</ref>. در [[قرآن]]، آیه، آیتین و آیات ۳۸۲ بار آمده است<ref>[[علی خراسانی\|خراسانی، علی]]، [[آیات خدا - خراسانی (مقاله)\| مقاله «آیات خدا»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص 351؛ [[علی رضا عصیانی\|عصیانی، علی رضا]]، [[آیات خدا - عصیانی (مقاله)\|مقاله «آیات خدا»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۵۸-۶۰.</ref>.

	"[[آیه]]" چون وسیله‌ای برای رسیدن به مقصود است، لذا مورد توجه و قصد قرار می‌گیرد<ref>التحقیق، ج۱، ص۲۰۲.</ref>. [[آیات]]، جمع [[آیه]] به معنای علامت روشن است و در موارد گوناگون مانند [[معجزه]]، [[دلیل]]، [[حکم الهی]]، بنای مرتفع، [[پند]] و [[اندرز]]، جمله‌ای از [[قرآن]] که با اعداد مشخص شده و... به کار رفته که در همه آنها، علامت بودن لحاظ شده است<ref>فرهنگ قرآن، ج۱، ص۴۱۹.</ref>.		"[[آیه]]" چون وسیله‌ای برای رسیدن به مقصود است، لذا مورد توجه و قصد قرار می‌گیرد<ref>التحقیق، ج۱، ص۲۰۲.</ref>. [[آیات]]، جمع [[آیه]] به معنای علامت روشن است و در موارد گوناگون مانند [[معجزه]]، [[دلیل]]، [[حکم الهی]]، بنای مرتفع، [[پند]] و [[اندرز]]، جمله‌ای از [[قرآن]] که با اعداد مشخص شده و... به کار رفته که در همه آنها، علامت بودن لحاظ شده است<ref>فرهنگ قرآن، ج۱، ص۴۱۹.</ref>.

Msadeq در ‏۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۴

2023-06-03T11:04:13Z

نمایش تغییرات

Msadeq: /* معناشناسی */

2023-06-03T10:55:55Z

معناشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۵
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	[[آیات]]، جمع [[آیه]] است. [[اهل]] ‌لغت در ریشه و مبدأ اشتقاق آن ~~"اَ~~ یَ ~~‌یَ"، "ا~~ و ~~ی"، "~~أ ~~أ ی"~~ را احتمال داده و این احتمال‌ها را به تفصیل بررسی کرده‌اند. [[خلیل]]<ref>ترتیب العین، ص ۶۳، «أیا».</ref>، [[ابن‌فارس]]<ref>مقاییس، ج ۱، ص ۱۶۸، «ای ی».</ref>، [[جوهری]]<ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۲۷۵، «ایا».</ref> و [[ابن‌منظور]]<ref>لسان‌العرب، ج ۱، ص ۲۸۲، «ایا».</ref> برای آیه، معانی گوناگونی چون قصد، مکث و [[انتظار]]، [[جماعت]] و شگفتی را گفته‌اند؛ ولی همه آنان یکی از معانی آیه را علامت و نشانه دانسته‌اند. [[راغب]] می‌گوید: آیه به معنای علامتِ آشکارِ ملازم با چیز پنهان است؛ به‌گونه‌ای که [[انسان]] با [[آگاهی]] از آن علامت، به چیز پنهان نیز دست می‌یابد؛ مانند [[نشانه]] راه که با دیدن آن، راه آشکار می‌شود<ref> مفردات، ص ۱۰۱، «ای».</ref>. در [[قرآن]]، آیه، آیتین و آیات ۳۸۲ بار آمده است<ref>[[علی خراسانی\|خراسانی، علی]]، [[آیات خدا - خراسانی (مقاله)\| مقاله «آیات خدا»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱؛ [[علی رضا عصیانی\|عصیانی، علی رضا]]، [[آیات خدا - عصیانی (مقاله)\|مقاله «آیات خدا»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۵۸-۶۰.</ref>.		[[آیات]]، جمع [[آیه]] است. [[اهل]] ‌لغت در ریشه و مبدأ اشتقاق آن «اَ یَ ‌یَ»، «ا و ی»، «أ أ ی» را احتمال داده و این احتمال‌ها را به تفصیل بررسی کرده‌اند. [[خلیل]]<ref>ترتیب العین، ص ۶۳، «أیا».</ref>، [[ابن‌فارس]]<ref>مقاییس، ج ۱، ص ۱۶۸، «ای ی».</ref>، [[جوهری]]<ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۲۷۵، «ایا».</ref> و [[ابن‌منظور]]<ref>لسان‌العرب، ج ۱، ص ۲۸۲، «ایا».</ref> برای آیه، معانی گوناگونی چون قصد، مکث و [[انتظار]]، [[جماعت]] و شگفتی را گفته‌اند؛ ولی همه آنان یکی از معانی آیه را علامت و نشانه دانسته‌اند. [[راغب]] می‌گوید: آیه به معنای علامتِ آشکارِ ملازم با چیز پنهان است؛ به‌گونه‌ای که [[انسان]] با [[آگاهی]] از آن علامت، به چیز پنهان نیز دست می‌یابد؛ مانند [[نشانه]] راه که با دیدن آن، راه آشکار می‌شود<ref> مفردات، ص ۱۰۱، «ای».</ref>. در [[قرآن]]، آیه، آیتین و آیات ۳۸۲ بار آمده است<ref>[[علی خراسانی\|خراسانی، علی]]، [[آیات خدا - خراسانی (مقاله)\| مقاله «آیات خدا»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱؛ [[علی رضا عصیانی\|عصیانی، علی رضا]]، [[آیات خدا - عصیانی (مقاله)\|مقاله «آیات خدا»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۵۸-۶۰.</ref>.

	"[[آیه]]" چون وسیله‌ای برای رسیدن به مقصود است، لذا مورد توجه و قصد قرار می‌گیرد<ref>التحقیق، ج۱، ص۲۰۲.</ref>. [[آیات]]، جمع [[آیه]] به معنای علامت روشن است و در موارد گوناگون مانند [[معجزه]]، [[دلیل]]، [[حکم الهی]]، بنای مرتفع، [[پند]] و [[اندرز]]، جمله‌ای از [[قرآن]] که با اعداد مشخص شده و... به کار رفته که در همه آنها، علامت بودن لحاظ شده است<ref>فرهنگ قرآن، ج۱، ص۴۱۹.</ref>.		"[[آیه]]" چون وسیله‌ای برای رسیدن به مقصود است، لذا مورد توجه و قصد قرار می‌گیرد<ref>التحقیق، ج۱، ص۲۰۲.</ref>. [[آیات]]، جمع [[آیه]] به معنای علامت روشن است و در موارد گوناگون مانند [[معجزه]]، [[دلیل]]، [[حکم الهی]]، بنای مرتفع، [[پند]] و [[اندرز]]، جمله‌ای از [[قرآن]] که با اعداد مشخص شده و... به کار رفته که در همه آنها، علامت بودن لحاظ شده است<ref>فرهنگ قرآن، ج۱، ص۴۱۹.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

2023-03-02T08:40:43Z

جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۰
خط ۵۳:		خط ۵۳:

	== نقش آیات الهی در قرآن ==		== نقش آیات الهی در قرآن ==
	[[انسان‌ها]] در طول [[تاریخ]] راه‌های گوناگونی از جمله راه‌های [[فلسفی]]، [[عرفانی]] برای [[شناخت]] و یافتن [[خداوند]] در پیش گرفته‌اند، اما از آنجا که این راه‌ها همراه با دشواری‌هایی بوده است هیچ‌گاه عمومیت پیدا نکرده است، ولی [[قرآن]]، به لحاظ اینکه [[هدایت]] برای تمام افراد [[بشر]] است: {{متن قرآن\|شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَمَنْ كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَلِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَلِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ}}<ref>«(روزهای روزه گرفتن در) ماه رمضان است که قرآن را در آن فرو فرستاده‌اند؛ به رهنمودی برای مردم و برهان‌هایی (روشن) از راهنمایی و جدا کردن حقّ از باطل. پس هر کس از شما این ماه را دریافت (و در سفر نبود)، باید (تمام) آن را روزه بگیرد و اگر بیمار یا در سفر بود، شماری از روزهایی دیگر (روزه بر او واجب است)؛ خداوند برای شما آسانی می‌خواهد و برایتان دشواری نمی‌خواهد و (می‌خواهد) تا شمار (روزه‌ها) را کامل کنید و تا خداوند را برای آنکه راهنمایی‌تان کرده است به بزرگی یاد کنید و باشد که سپاس گزارید» سوره بقره، آیه ۱۸۵.</ref>، راهی را در پیش گرفته است که همه [[انسان‌ها]] به فراخور [[دانش]] خود می‌توانند از این طریق به [[شناخت خدا]] [[دست]] یابند و آن راه "[[آیات خدا]]" است.		[[انسان‌ها]] در طول [[تاریخ]] راه‌های گوناگونی از جمله راه‌های [[فلسفی]]، [[عرفانی]] برای [[شناخت]] و یافتن [[خداوند]] در پیش گرفته‌اند، اما از آنجا که این راه‌ها همراه با دشواری‌هایی بوده است هیچ‌گاه عمومیت پیدا نکرده است، ولی [[قرآن]]، به لحاظ اینکه [[هدایت]] برای تمام افراد [[بشر]] است: {{متن قرآن\|شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَمَنْ كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَلِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَلِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ}}<ref>«(روزهای روزه گرفتن در) ماه رمضان است که قرآن را در آن فرو فرستاده‌اند؛ به رهنمودی برای مردم و برهان‌هایی (روشن) از راهنمایی و جدا کردن حقّ از باطل. پس هر کس از شما این ماه را دریافت (و در سفر نبود)، باید (تمام) آن را روزه بگیرد و اگر بیمار یا در سفر بود، شماری از روزهایی دیگر (روزه بر او واجب است)؛ خداوند برای شما آسانی می‌خواهد و برایتان دشواری نمی‌خواهد و (می‌خواهد) تا شمار (روزه‌ها) را کامل کنید و تا خداوند را برای آنکه راهنمایی‌تان کرده است به بزرگی یاد کنید و باشد که سپاس گزارید» سوره بقره، آیه ۱۸۵.</ref>، راهی را در پیش گرفته است که همه [[انسان‌ها]] به فراخور [[دانش]] خود می‌توانند از این طریق به [[شناخت خدا]] دست یابند و آن راه "[[آیات خدا]]" است.

	[[قرآن]] برای [[آیات خدا]] نقش‌هایی را بیان نموده است از جمله می‌توان به:		[[قرآن]] برای [[آیات خدا]] نقش‌هایی را بیان نموده است از جمله می‌توان به:

Wasity: جایگزینی متن - 'منتها' به 'لکن'

2022-10-17T03:07:48Z

جایگزینی متن - 'منتها' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۳۷
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	[[آیات]]، جمع [[آیه]] معانی گوناگونی دارد، ~~منتها~~ روشن‌ترین معنای آن علامت و نشانه است. هر آنچه [[معرفت]] به آن، زمینه‌ساز [[معرفت به خداوند]]، اسماء جلال و [[جمال]] و [[افعال]] او باشد "آیات خدا" نامیده می‌شود. در اصطلاح [[دینی]]، به [[علمای دین]] و [[فقها]] نیز "آیة الله" گفته می‌شود، چون هدایت‌کننده [[مردم]] به سوی [[خدا]] و [[احکام]] الهی‌اند.		[[آیات]]، جمع [[آیه]] معانی گوناگونی دارد، لکن روشن‌ترین معنای آن علامت و نشانه است. هر آنچه [[معرفت]] به آن، زمینه‌ساز [[معرفت به خداوند]]، اسماء جلال و [[جمال]] و [[افعال]] او باشد "آیات خدا" نامیده می‌شود. در اصطلاح [[دینی]]، به [[علمای دین]] و [[فقها]] نیز "آیة الله" گفته می‌شود، چون هدایت‌کننده [[مردم]] به سوی [[خدا]] و [[احکام]] الهی‌اند.

	مهم‌ترین راز مطالعه [[آیات الهی]] ایمان به خدا و شناخت حقّانیّت او و اثبات اصل وجود آفریدگار است. تفکّر در آیات خداوند موجب نمایان شدن قدرت بی‌انتهای او در [[آفرینش]] می‌شود. ~~منتها~~ رسیدن به این آثار شرایطی دارد از قبیل: پرهیز از [[استکبار]]؛ داشتن روحیه [[بازگشت به خدا]]؛ [[ایمان]]؛ [[بصیرت]]؛ [[تعقل]]؛ [[تقوا]]؛ حق‌شنوی و فراست.		مهم‌ترین راز مطالعه [[آیات الهی]] ایمان به خدا و شناخت حقّانیّت او و اثبات اصل وجود آفریدگار است. تفکّر در آیات خداوند موجب نمایان شدن قدرت بی‌انتهای او در [[آفرینش]] می‌شود. لکن رسیدن به این آثار شرایطی دارد از قبیل: پرهیز از [[استکبار]]؛ داشتن روحیه [[بازگشت به خدا]]؛ [[ایمان]]؛ [[بصیرت]]؛ [[تعقل]]؛ [[تقوا]]؛ حق‌شنوی و فراست.

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-09T15:12:01Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۲
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	"[[آیه]]" چون وسیله‌ای برای رسیدن به مقصود است، لذا مورد توجه و قصد قرار می‌گیرد<ref>التحقیق، ج۱، ص۲۰۲.</ref>. [[آیات]]، جمع [[آیه]] به معنای علامت روشن است و در موارد گوناگون مانند [[معجزه]]، [[دلیل]]، [[حکم الهی]]، بنای مرتفع، [[پند]] و [[اندرز]]، جمله‌ای از [[قرآن]] که با اعداد مشخص شده و... به کار رفته که در همه آنها، علامت بودن لحاظ شده است<ref>فرهنگ قرآن، ج۱، ص۴۱۹.</ref>.		"[[آیه]]" چون وسیله‌ای برای رسیدن به مقصود است، لذا مورد توجه و قصد قرار می‌گیرد<ref>التحقیق، ج۱، ص۲۰۲.</ref>. [[آیات]]، جمع [[آیه]] به معنای علامت روشن است و در موارد گوناگون مانند [[معجزه]]، [[دلیل]]، [[حکم الهی]]، بنای مرتفع، [[پند]] و [[اندرز]]، جمله‌ای از [[قرآن]] که با اعداد مشخص شده و... به کار رفته که در همه آنها، علامت بودن لحاظ شده است<ref>فرهنگ قرآن، ج۱، ص۴۱۹.</ref>.

	معنای اصلی "[[آیه]]" به کهن‌ترین جوانب [[زندگی]] [[بدوی]] و اصیل‌ترین سنت‌های ادبی [[عرب]] تعلق دارد. نشانه‌هایی را که از منزلگاه [[قبیله]] در بیابان به جای مانده باشد "[[آیه]]" می‌خواندند و می‌دانیم که [[وصف]] منزلگه [[قبیله]] [[معشوق]]، مشهورترین مضمون در "نسیب" قصاید [[جاهلی]] است. بنابراین در شواهدی مانند آنچه [[ابن منظور]] آورده است: {{عربی\|"لم يبق هذا الدهر من آياته"}} به معنای "نشانه منزلگه یار" است<ref>لسان العرب، ج۱۴، ص۶۳.</ref>.		معنای اصلی "[[آیه]]" به کهن‌ترین جوانب [[زندگی]] [[بدوی]] و اصیل‌ترین سنت‌های ادبی [[عرب]] تعلق دارد. نشانه‌هایی را که از منزلگاه [[قبیله]] در بیابان به جای مانده باشد "[[آیه]]" می‌خواندند و می‌دانیم که وصف منزلگه [[قبیله]] [[معشوق]]، مشهورترین مضمون در "نسیب" قصاید [[جاهلی]] است. بنابراین در شواهدی مانند آنچه [[ابن منظور]] آورده است: {{عربی\|"لم يبق هذا الدهر من آياته"}} به معنای "نشانه منزلگه یار" است<ref>لسان العرب، ج۱۴، ص۶۳.</ref>.

	دومین معنای [[آیه]] که "نشان یک امر غیر مادی" است نیز در [[شعر]] [[جاهلی]] به کار رفته است مانند: {{عربی\|بآية ما تحبون}}<ref>معجم مقاییس اللغه، ج۱، ص۱۶۸؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۲، ص۲۷۵ – ۲۷۴.</ref>.		دومین معنای [[آیه]] که "نشان یک امر غیر مادی" است نیز در [[شعر]] [[جاهلی]] به کار رفته است مانند: {{عربی\|بآية ما تحبون}}<ref>معجم مقاییس اللغه، ج۱، ص۱۶۸؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۲، ص۲۷۵ – ۲۷۴.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

2022-09-08T10:31:05Z

جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۱
خط ۱۳۲:		خط ۱۳۲:

	=== [[خواب]] و [[بیداری]] ===		=== [[خواب]] و [[بیداری]] ===
	[[انسان]] برای ادامه [[زندگی]]، به [[تجدید]] قوا به وسیله خواب نیاز دارد. به گفته [[دانشمندان]]، حتّی حیواناتی که می‌توانند بیست [[روز]] بی‌غذایی را [[تحمّل]] کنند، چهار تا پنج روز بی‌خوابی، آنها را از پای درمی‌آورد<ref>دانستنیهای جهان علم، ص ۲۵۰.</ref> برپایه روایتی از [[امام صادق]] {{ع}} اگر خواب به سراغ انسان نمی‌آمد و او باید به [[انتخاب]] خود به سمت خواب می‌رفت، نیروهای [[بدن]] تحلیل می‌رفت و او را از پای درمی‌آورد<ref>بحارالانوار، ج ۳، ص ۷۹.</ref>؛ از همین رو خواب یکی از [[آیات الهی]] شمرده شده است: {{متن قرآن\|وَمِنْ آيَاتِهِ مَنَامُكُمْ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَابْتِغَاؤُكُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ}}<ref>«و از نشانه‌های او، خوابتان در شب و روز و (روزی) جستنتان از بخشش اوست، همانا در این، نشانه‌هایی است برای گروهی که سخن نیوشند» سوره روم، آیه ۲۳.</ref> [[خداوند]]، [[شب]] را تاریک و برای [[آسایش]] و [[خواب]] قرار داد تا [[انسان]] [[آمادگی]] کار روزانه را داشته باشد: {{متن قرآن\|أَلَمْ يَرَوْا أَنَّا جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِيَسْكُنُوا فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ}}<ref>«آیا ندیده‌اند که ما شب را آفریدیم تا در آن آرامش یابند و روز را روشنی بخش (آفریدیم)؛ بی‌گمان در آن نشانه‌هایی است برای گروهی که ایمان می‌آورند» سوره نمل، آیه ۸۶.</ref> [[خداوند]]، خواب را مایه آسایش، [[شب]] را برای [[پوشش]] و [[روز]] رابستر کوشش و [[زندگی]] ‌قرار داده است: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا}}<ref>«و خوابتان را مایه آرامش کردیم، و شب را پوشش گرداندیم، و روز را زمان (تلاش برای) معاش نهادیم» سوره نبأ، آیه ۹-۱۱.</ref>، {{متن قرآن\|إِذْ يُغَشِّيكُمُ النُّعَاسَ أَمَنَةً مِنْهُ وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِهِ وَيُذْهِبَ عَنْكُمْ رِجْزَ الشَّيْطَانِ وَلِيَرْبِطَ عَلَى قُلُوبِكُمْ وَيُثَبِّتَ بِهِ الْأَقْدَامَ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که (خداوند) خوابی سبک را بر شما فرا می‌پوشاند تا از سوی او آرامشی (برای شما) باشد و از آسمان آبی فرو می‌باراند تا شما را بدان پاکیزه گرداند و پلیدی شیطان را از شما بزداید و دل‌هایتان را نیرومند سازد و گام‌ها (یتان) را بدان استوار دارد» سوره انفال، آیه ۱۱.</ref><ref>[[علی خراسانی\|خراسانی، علی]]، [[آیات خدا - خراسانی (مقاله)\| مقاله «آیات خدا»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱.</ref>		[[انسان]] برای ادامه [[زندگی]]، به تجدید قوا به وسیله خواب نیاز دارد. به گفته [[دانشمندان]]، حتّی حیواناتی که می‌توانند بیست [[روز]] بی‌غذایی را [[تحمّل]] کنند، چهار تا پنج روز بی‌خوابی، آنها را از پای درمی‌آورد<ref>دانستنیهای جهان علم، ص ۲۵۰.</ref> برپایه روایتی از [[امام صادق]] {{ع}} اگر خواب به سراغ انسان نمی‌آمد و او باید به [[انتخاب]] خود به سمت خواب می‌رفت، نیروهای [[بدن]] تحلیل می‌رفت و او را از پای درمی‌آورد<ref>بحارالانوار، ج ۳، ص ۷۹.</ref>؛ از همین رو خواب یکی از [[آیات الهی]] شمرده شده است: {{متن قرآن\|وَمِنْ آيَاتِهِ مَنَامُكُمْ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَابْتِغَاؤُكُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ}}<ref>«و از نشانه‌های او، خوابتان در شب و روز و (روزی) جستنتان از بخشش اوست، همانا در این، نشانه‌هایی است برای گروهی که سخن نیوشند» سوره روم، آیه ۲۳.</ref> [[خداوند]]، [[شب]] را تاریک و برای [[آسایش]] و [[خواب]] قرار داد تا [[انسان]] [[آمادگی]] کار روزانه را داشته باشد: {{متن قرآن\|أَلَمْ يَرَوْا أَنَّا جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِيَسْكُنُوا فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ}}<ref>«آیا ندیده‌اند که ما شب را آفریدیم تا در آن آرامش یابند و روز را روشنی بخش (آفریدیم)؛ بی‌گمان در آن نشانه‌هایی است برای گروهی که ایمان می‌آورند» سوره نمل، آیه ۸۶.</ref> [[خداوند]]، خواب را مایه آسایش، [[شب]] را برای [[پوشش]] و [[روز]] رابستر کوشش و [[زندگی]] ‌قرار داده است: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا}}<ref>«و خوابتان را مایه آرامش کردیم، و شب را پوشش گرداندیم، و روز را زمان (تلاش برای) معاش نهادیم» سوره نبأ، آیه ۹-۱۱.</ref>، {{متن قرآن\|إِذْ يُغَشِّيكُمُ النُّعَاسَ أَمَنَةً مِنْهُ وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِهِ وَيُذْهِبَ عَنْكُمْ رِجْزَ الشَّيْطَانِ وَلِيَرْبِطَ عَلَى قُلُوبِكُمْ وَيُثَبِّتَ بِهِ الْأَقْدَامَ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که (خداوند) خوابی سبک را بر شما فرا می‌پوشاند تا از سوی او آرامشی (برای شما) باشد و از آسمان آبی فرو می‌باراند تا شما را بدان پاکیزه گرداند و پلیدی شیطان را از شما بزداید و دل‌هایتان را نیرومند سازد و گام‌ها (یتان) را بدان استوار دارد» سوره انفال، آیه ۱۱.</ref><ref>[[علی خراسانی\|خراسانی، علی]]، [[آیات خدا - خراسانی (مقاله)\| مقاله «آیات خدا»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱.</ref>

	=== [[همسر]] و [[زناشویی]] ===		=== [[همسر]] و [[زناشویی]] ===

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T10:00:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:00:30Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T03:54:05Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۲۴
خط ۲۴۵:		خط ۲۴۵:

	[[رده:آیة الله]]		[[رده:آیة الله]]
	~~[[رده:مدخل]]~~