آیه اذن واعیة - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* دلالت آیه */

2026-04-22T12:08:18Z

دلالت آیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۳۸
خط ۱۳۹:		خط ۱۳۹:
	به عبارت دیگر بر اساس احادیثی که علامۀ حلّی در [[تفسیر]] این [[آیه]] از [[مفسران]] و [[محدثان]] مشهور [[سنی]] همچون [[ثعلبی]] و [[ابونعیم]] [[روایت]] کرده است، [[خداوند]] تنها [[گوش]] [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} را گوش شنوای هوشیاری قرار داده که ظرف [[علم]] [[نبوی]] باشد و علم را از [[رسول خدا]]{{صل}} فراگیرد و [[حفظ]] کند. روشن است که براساس این [[حدیث]]، [[فضیلت]] برخورداری از گوش شنوا تنها به حضرت امیرالمؤمنین{{ع}} اختصاص یافته است و هیچ یک از صحابۀ دیگر از چنین جایگاه و فضیلتی برخوردار نشده‌اند. در نتیجه، آیۀ [[شریف]] بیان‌گر [[افضلیت امیرالمؤمنین]]{{ع}} از سایر [[صحابه]] است.		به عبارت دیگر بر اساس احادیثی که علامۀ حلّی در [[تفسیر]] این [[آیه]] از [[مفسران]] و [[محدثان]] مشهور [[سنی]] همچون [[ثعلبی]] و [[ابونعیم]] [[روایت]] کرده است، [[خداوند]] تنها [[گوش]] [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} را گوش شنوای هوشیاری قرار داده که ظرف [[علم]] [[نبوی]] باشد و علم را از [[رسول خدا]]{{صل}} فراگیرد و [[حفظ]] کند. روشن است که براساس این [[حدیث]]، [[فضیلت]] برخورداری از گوش شنوا تنها به حضرت امیرالمؤمنین{{ع}} اختصاص یافته است و هیچ یک از صحابۀ دیگر از چنین جایگاه و فضیلتی برخوردار نشده‌اند. در نتیجه، آیۀ [[شریف]] بیان‌گر [[افضلیت امیرالمؤمنین]]{{ع}} از سایر [[صحابه]] است.

	این حدیث را جمع کثیری از [[پیشوایان]] [[حدیثی]] و [[تفسیری]] [[اهل سنت]] در ذیل آیه روایت کرده‌اند که از میان آنها می‌توان مشاهیر زیر را نام برد: [[بلاذری]]؛ [[سعید بن منصور]]؛ محمّد بن جریر ~~طبریغ~~ ابن ~~منذرغ~~ [[ابن أبی حاتم]]؛ ثعلبی؛ [[ابن مردویه]]؛ أبو ~~نعیمغ~~ [[زمخشری]]؛ ~~ماوردی؛ واحدی؛ رازی؛~~ [[قرطبی]]؛ [[نیشابوری]]؛ [[ابن کثیر]]؛ ~~أبوحیّان؛~~ [[سیوطی]]؛ [[ابن عساکر]]؛ [[هیثمی]] و [[ضیاء]] ~~مقدسی~~.<ref>سید علی میلانی، جواهر الکلام، ج۶، ص۱۱۲-۱۱۳.</ref>.		این حدیث را جمع کثیری از [[پیشوایان]] [[حدیثی]] و [[تفسیری]] [[اهل سنت]] در ذیل آیه روایت کرده‌اند که از میان آنها می‌توان مشاهیر زیر را نام برد: [[بلاذری]]؛ [[سعید بن منصور]]؛ [[محمّد بن جریر طبری]]، [[ابن منذر]]، [[ابن أبی حاتم]]؛ ثعلبی؛ [[ابن مردویه]]؛ [[أبو نعیم]]، [[زمخشری]]؛ [[ماوردی]]؛ [[واحدی]]؛ [[رازی]]؛ [[قرطبی]]؛ [[نیشابوری]]؛ [[ابن کثیر]]؛ [[أبوحیّان]]؛ [[سیوطی]]؛ [[ابن عساکر]]؛ [[هیثمی]] و [[ضیاء مقدسی]].<ref>سید علی میلانی، جواهر الکلام، ج۶، ص۱۱۲-۱۱۳.</ref>.

	=== دلالت بر امامت امیرالمومنین{{ع}} ===		=== دلالت بر امامت امیرالمومنین{{ع}} ===
	پس از اثبات افضلیت امیرالمومنین{{ع}}، به [[حکم]] ~~قاعدۀ~~ [[عقلی]] لزوم تقدیم شخص فاضل یا افضل بر مفضول یا [[قبح]] [[تقدم مفضول بر فاضل]]، به روشنی [[امامت]] و [[خلافت بلافصل امیرالمؤمنین]]{{ع}} قابل اثبات خواهد بود.		پس از اثبات افضلیت امیرالمومنین{{ع}}، به [[حکم]] [[قاعدۀ عقلی]] لزوم تقدیم شخص فاضل یا افضل بر مفضول یا [[قبح]] [[تقدم مفضول بر فاضل]]، به روشنی [[امامت]] و [[خلافت بلافصل امیرالمؤمنین]]{{ع}} قابل اثبات خواهد بود.

	به عبارت دیگر با توجه به روایات شأن نزول، حضرت علی{{ع}} صاحب {{متن قرآن\|أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}، همراهِ جدانشدنی با [[قرآن]]، متخصّص‌ترین فرد در امر [[قضاوت]]، عالم‌ترین و آگاه‌ترین [[مسلمان]] و فاضل‌ترین [[صحابه پیامبر]] است. با توجّه به این مطلب اگر [[خداوند متعال]] بخواهد شخصی را برای [[خلافت]] و [[جانشینی پیامبر]] [[اسلام]]{{صل}} [[نصب]] کند، آیا [[حکمت خداوند]] [[اجازه]] می‌دهد شخصی غیر از علی [[منصوب]] گردد! و اگر این [[وظیفه]] بر دوش [[مردم]] نهاده شود، آیا صاحبان [[عقل]] و [[خرد]] و [[اندیشه]]، با وجود علی و آن صفات و ویژگی‌هایش، به سراغ شخص دیگری می‌روند!		به عبارت دیگر با توجه به روایات شأن نزول، حضرت علی{{ع}} صاحب {{متن قرآن\|أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}، همراهِ جدانشدنی با [[قرآن]]، متخصّص‌ترین فرد در امر [[قضاوت]]، عالم‌ترین و آگاه‌ترین [[مسلمان]] و فاضل‌ترین [[صحابه پیامبر]] است. با توجّه به این مطلب اگر [[خداوند متعال]] بخواهد شخصی را برای [[خلافت]] و [[جانشینی پیامبر]] [[اسلام]]{{صل}} [[نصب]] کند، آیا [[حکمت خداوند]] [[اجازه]] می‌دهد شخصی غیر از علی [[منصوب]] گردد! و اگر این [[وظیفه]] بر دوش [[مردم]] نهاده شود، آیا صاحبان [[عقل]] و [[خرد]] و [[اندیشه]]، با وجود علی و آن صفات و ویژگی‌هایش، به سراغ شخص دیگری می‌روند!

Wasity: /* دلالت آیه */

2026-04-22T12:03:56Z

دلالت آیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۳۳
خط ۱۳۵:		خط ۱۳۵:
	== دلالت آیه ==		== دلالت آیه ==
	=== دلالت بر افضلیت امیرالمومنین{{ع}} ===		=== دلالت بر افضلیت امیرالمومنین{{ع}} ===
	علّامۀ حلّی در کتاب [[منهاج الکرامة]]، می‌نویسد: در [[تفسیر ثعلبی]] [آمده است که] گفت: رسول خدا{{صل}} فرمود: «ای علی، از [[خدای عزوجل]] درخواست کردم که آن [گوش شنوای هوشیار] را گوش تو قرار دهد». از طریق [[ابونعیم]] [[[روایت]] شده که] گفت: رسول خدا{{صل}} فرمود: «ای علی، همانا خدای عزوجل به من امر فرمود که تو را به خود نزدیک سازم و [[علم]] بیاموزم تا آن را فرا گرفته و به خاطر بسپاری و این [[آیه]] نازل شد {{متن قرآن\|أُذُنٌ واعِیَةٌ‌}}، پس تو گوشی هستی برای فراگیری و [[حفظ علم]]»<ref>{{عربی\|البرهان العشرون قوله تعالی:: {{متن قرآن\| وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}}‌. فی تفسیر الثعلبی، قال: قال [[رسول اللّه]]{{صل}}: سألت [[اللّه]] عزّ وجلّ أن یجعلها أذنک یا علیّ‌. و من طریق أبی نعیم، قال: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّی اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ یَا عَلِیُّ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَمَرَنِی أَنْ أُدْنِیَکَ وَ أُعَلِّمَکَ لِتَعِیَ وَ أُنْزِلَتْ هَذِهِ اَلْآیَةُ {{متن قرآن\|وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}} فَأَنْتَ اَلْأُذُنُ اَلْوَاعِیَةُ}}. وهذه الفضیلة لم تحصل لغیره، فیکون هو الإمام}}، [[منهاج الکرامة]]، ص۱۳۱-۱۳۲.</ref> این فضیلتی است که برای غیر آن حضرت حاصل نشده است.		[[علّامۀ حلّی]] در کتاب [[منهاج الکرامة]]، می‌نویسد: در [[تفسیر ثعلبی]] [آمده است که] گفت: رسول خدا{{صل}} فرمود: «ای علی، از [[خدای عزوجل]] درخواست کردم که آن [گوش شنوای هوشیار] را گوش تو قرار دهد». از طریق [[ابونعیم]] [[[روایت]] شده که] گفت: رسول خدا{{صل}} فرمود: «ای علی، همانا خدای عزوجل به من امر فرمود که تو را به خود نزدیک سازم و [[علم]] بیاموزم تا آن را فرا گرفته و به خاطر بسپاری و این [[آیه]] نازل شد {{متن قرآن\|أُذُنٌ واعِیَةٌ‌}}، پس تو گوشی هستی برای فراگیری و [[حفظ علم]]»<ref>{{عربی\|البرهان العشرون قوله تعالی:: {{متن قرآن\| وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}}‌. فی تفسیر الثعلبی، قال: قال [[رسول اللّه]]{{صل}}: سألت [[اللّه]] عزّ وجلّ أن یجعلها أذنک یا علیّ‌. و من طریق أبی نعیم، قال: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّی اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ یَا عَلِیُّ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَمَرَنِی أَنْ أُدْنِیَکَ وَ أُعَلِّمَکَ لِتَعِیَ وَ أُنْزِلَتْ هَذِهِ اَلْآیَةُ {{متن قرآن\|وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}} فَأَنْتَ اَلْأُذُنُ اَلْوَاعِیَةُ}}. وهذه الفضیلة لم تحصل لغیره، فیکون هو الإمام}}، [[منهاج الکرامة]]، ص۱۳۱-۱۳۲.</ref> این فضیلتی است که برای غیر آن حضرت حاصل نشده است.

	به عبارت دیگر بر اساس احادیثی که علامۀ حلّی در [[تفسیر]] این [[آیه]] از [[مفسران]] و [[محدثان]] مشهور [[سنی]] همچون [[ثعلبی]] و [[ابونعیم]] [[روایت]] کرده است، [[خداوند]] تنها [[گوش]] [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} را گوش شنوای هوشیاری قرار داده که ظرف [[علم]] [[نبوی]] باشد و علم را از [[رسول خدا]]{{صل}} فراگیرد و [[حفظ]] کند. روشن است که براساس این [[حدیث]]، [[فضیلت]] برخورداری از گوش شنوا تنها به حضرت امیرالمؤمنین{{ع}} اختصاص یافته است و هیچ یک از صحابۀ دیگر از چنین جایگاه و فضیلتی برخوردار نشده‌اند. در نتیجه، آیۀ [[شریف]] بیان‌گر [[افضلیت امیرالمؤمنین]]{{ع}} از سایر [[صحابه]] است.		به عبارت دیگر بر اساس احادیثی که علامۀ حلّی در [[تفسیر]] این [[آیه]] از [[مفسران]] و [[محدثان]] مشهور [[سنی]] همچون [[ثعلبی]] و [[ابونعیم]] [[روایت]] کرده است، [[خداوند]] تنها [[گوش]] [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} را گوش شنوای هوشیاری قرار داده که ظرف [[علم]] [[نبوی]] باشد و علم را از [[رسول خدا]]{{صل}} فراگیرد و [[حفظ]] کند. روشن است که براساس این [[حدیث]]، [[فضیلت]] برخورداری از گوش شنوا تنها به حضرت امیرالمؤمنین{{ع}} اختصاص یافته است و هیچ یک از صحابۀ دیگر از چنین جایگاه و فضیلتی برخوردار نشده‌اند. در نتیجه، آیۀ [[شریف]] بیان‌گر [[افضلیت امیرالمؤمنین]]{{ع}} از سایر [[صحابه]] است.

Wasity: /* دلالت بر افضلیت امیرالمومنین{{ع}} */

2026-04-22T12:01:57Z

دلالت بر افضلیت امیرالمومنین{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۳۱
خط ۱۳۵:		خط ۱۳۵:
	== دلالت آیه ==		== دلالت آیه ==
	=== دلالت بر افضلیت امیرالمومنین{{ع}} ===		=== دلالت بر افضلیت امیرالمومنین{{ع}} ===
	علّامۀ حلّی در کتاب [[منهاج الکرامة]]، می‌نویسد: در [[تفسیر~~]] [[~~ثعلبی]] [آمده است که] گفت: رسول خدا{{صل}} فرمود: «ای علی، از [[خدای عزوجل]] درخواست کردم که آن [گوش شنوای هوشیار] را گوش تو قرار دهد». از طریق [[ابونعیم]] [[[روایت]] شده که] گفت: رسول خدا{{صل}} فرمود: «ای علی، همانا خدای عزوجل به من امر فرمود که تو را به خود نزدیک سازم و [[علم]] بیاموزم تا آن را فرا گرفته و به خاطر بسپاری و این [[آیه]] نازل شد {{متن قرآن\|أُذُنٌ واعِیَةٌ‌}}، پس تو گوشی هستی برای فراگیری و [[حفظ علم]]»<ref>{{عربی\|البرهان العشرون قوله تعالی:: {{متن قرآن\| وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}}‌. فی تفسیر الثعلبی، قال: قال [[رسول اللّه]]{{صل}}: سألت [[اللّه]] عزّ وجلّ أن یجعلها أذنک یا علیّ‌. و من طریق أبی نعیم، قال: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّی اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ یَا عَلِیُّ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَمَرَنِی أَنْ أُدْنِیَکَ وَ أُعَلِّمَکَ لِتَعِیَ وَ أُنْزِلَتْ هَذِهِ اَلْآیَةُ {{متن قرآن\|وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}} فَأَنْتَ اَلْأُذُنُ اَلْوَاعِیَةُ}}. وهذه الفضیلة لم تحصل لغیره، فیکون هو الإمام}}، [[منهاج الکرامة]]، ص۱۳۱-۱۳۲.</ref> این فضیلتی است که برای غیر آن حضرت حاصل نشده است.		علّامۀ حلّی در کتاب [[منهاج الکرامة]]، می‌نویسد: در [[تفسیر ثعلبی]] [آمده است که] گفت: رسول خدا{{صل}} فرمود: «ای علی، از [[خدای عزوجل]] درخواست کردم که آن [گوش شنوای هوشیار] را گوش تو قرار دهد». از طریق [[ابونعیم]] [[[روایت]] شده که] گفت: رسول خدا{{صل}} فرمود: «ای علی، همانا خدای عزوجل به من امر فرمود که تو را به خود نزدیک سازم و [[علم]] بیاموزم تا آن را فرا گرفته و به خاطر بسپاری و این [[آیه]] نازل شد {{متن قرآن\|أُذُنٌ واعِیَةٌ‌}}، پس تو گوشی هستی برای فراگیری و [[حفظ علم]]»<ref>{{عربی\|البرهان العشرون قوله تعالی:: {{متن قرآن\| وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}}‌. فی تفسیر الثعلبی، قال: قال [[رسول اللّه]]{{صل}}: سألت [[اللّه]] عزّ وجلّ أن یجعلها أذنک یا علیّ‌. و من طریق أبی نعیم، قال: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّی اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ یَا عَلِیُّ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَمَرَنِی أَنْ أُدْنِیَکَ وَ أُعَلِّمَکَ لِتَعِیَ وَ أُنْزِلَتْ هَذِهِ اَلْآیَةُ {{متن قرآن\|وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}} فَأَنْتَ اَلْأُذُنُ اَلْوَاعِیَةُ}}. وهذه الفضیلة لم تحصل لغیره، فیکون هو الإمام}}، [[منهاج الکرامة]]، ص۱۳۱-۱۳۲.</ref> این فضیلتی است که برای غیر آن حضرت حاصل نشده است.

	به عبارت دیگر بر اساس احادیثی که علامۀ حلّی در [[تفسیر]] این [[آیه]] از [[مفسران]] و [[محدثان]] مشهور [[سنی]] همچون [[ثعلبی]] و [[ابونعیم]] [[روایت]] کرده است، [[خداوند]] تنها [[گوش]] [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} را گوش شنوای هوشیاری قرار داده که ظرف [[علم]] [[نبوی]] باشد و علم را از [[رسول خدا]]{{صل}} فراگیرد و [[حفظ]] کند. روشن است که براساس این [[حدیث]]، [[فضیلت]] برخورداری از گوش شنوا تنها به حضرت امیرالمؤمنین{{ع}} اختصاص یافته است و هیچ یک از صحابۀ دیگر از چنین جایگاه و فضیلتی برخوردار نشده‌اند. در نتیجه، آیۀ [[شریف]] بیان‌گر [[افضلیت امیرالمؤمنین]]{{ع}} از سایر [[صحابه]] است.		به عبارت دیگر بر اساس احادیثی که علامۀ حلّی در [[تفسیر]] این [[آیه]] از [[مفسران]] و [[محدثان]] مشهور [[سنی]] همچون [[ثعلبی]] و [[ابونعیم]] [[روایت]] کرده است، [[خداوند]] تنها [[گوش]] [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} را گوش شنوای هوشیاری قرار داده که ظرف [[علم]] [[نبوی]] باشد و علم را از [[رسول خدا]]{{صل}} فراگیرد و [[حفظ]] کند. روشن است که براساس این [[حدیث]]، [[فضیلت]] برخورداری از گوش شنوا تنها به حضرت امیرالمؤمنین{{ع}} اختصاص یافته است و هیچ یک از صحابۀ دیگر از چنین جایگاه و فضیلتی برخوردار نشده‌اند. در نتیجه، آیۀ [[شریف]] بیان‌گر [[افضلیت امیرالمؤمنین]]{{ع}} از سایر [[صحابه]] است.

فرقانی در ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۵

2026-04-22T10:25:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۵۵
خط ۳:		خط ۳:
	\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی		\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[آیه اذن واعیة از دیدگاه اهل سنت]]		\| مداخل مرتبط = [[آیه اذن واعیة در تفسیر و علوم قرآنی]] - [[آیه اذن واعیة در حدیث]] - [[آیه اذن واعیة از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

فرقانی در ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۳

2026-04-22T10:23:33Z

@@ خط ۳۴: / خط ۳۴: @@
 در [[غایة المرام]] شانزده حدیث در این زمینه از [[طرق شیعه]] و [[اهل سنت]] نقل شده است و [[محدث]] [[بحرانی]] در [[تفسیر البرهان]] از [[محمد بن عباس]] نقل می‌کند که در این باره سی حدیث از طرق [[عامه]] و [[خاصه]] نقل شده است.<ref>بحرانی، هاشم بن سلیمان،البرهان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۴۷۰</ref> و این فضیلتی است بزرگ برای امیرالمومین{{ع}} بود و به همین دلیل بعد از او در مشکلاتی که برای [[جامعه اسلامی]] در مسائل [[علمی]] پیش می‌آمد موافقان و مخالفان بهآن حضرت پناه برده و حل مشکل را از ایشان مطلب می‌کردند.<ref>نک: مکارم شیرازی، ناصر،تفسیر نمونه، ج۲۴، ص۴۴۳؛ طوسی، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۹۸؛ همو، مجمع البیان فی تفسیرالقرآن، ج۱۰، ص۵۱۹؛ طباطبایی، محمد حسین، المیزان، ج۱۹، ص۳۹۴؛ فخر رازی، التفسیرالکبیر، ج۳۰، ص۶۲۴؛ حویزی، عبد علی بن جمعه، تفسیر نور الثقلین، ج۵، ص۴۰۲.</ref>.<ref>فرهنگ نامه فارسی علوم قرآنی، برگرفته از مقاله«آیه گوش».</ref>.
 == احادیث مرتبط با آیه ==
@@ خط ۹۰: / خط ۱۱۱: @@
 «عبدالرحمان بن کثیر از [[امام صادق]]{{ع}} درباره این [[آیه]]: {{متن قرآن|وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}} نقل کرده است که فرمود: [[گوش ]]امیرالمؤمنین{{ع}} آنچه که از جانب خداوند است را [[درک]] می‌کرد؛ اعم از آنچه که هست و آنچه که خواهد بود». <ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۱۶، ص۵۲۲-۵۲۵.</ref>.
 == دلالت آیه ==

فرقانی: /* دلالت بر امامت امیرالمومنین{{ع}} */

2026-04-22T10:16:06Z

دلالت بر امامت امیرالمومنین{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۶
خط ۱۰۲:		خط ۱۰۲:
	پس از اثبات افضلیت امیرالمومنین{{ع}}، به [[حکم]] قاعدۀ [[عقلی]] لزوم تقدیم شخص فاضل یا افضل بر مفضول یا [[قبح]] [[تقدم مفضول بر فاضل]]، به روشنی [[امامت]] و [[خلافت بلافصل امیرالمؤمنین]]{{ع}} قابل اثبات خواهد بود.		پس از اثبات افضلیت امیرالمومنین{{ع}}، به [[حکم]] قاعدۀ [[عقلی]] لزوم تقدیم شخص فاضل یا افضل بر مفضول یا [[قبح]] [[تقدم مفضول بر فاضل]]، به روشنی [[امامت]] و [[خلافت بلافصل امیرالمؤمنین]]{{ع}} قابل اثبات خواهد بود.

	به عبارت دیگر با توجه به روایات شأن نزول، حضرت علی{{ع}} صاحب {{متن قرآن\|أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}، همراهِ جدانشدنی با [[قرآن]]، متخصّص‌ترین فرد در امر [[قضاوت]]، عالم‌ترین و آگاه‌ترین [[مسلمان]] و فاضل‌ترین [[صحابه پیامبر]] است. با توجّه به این مطلب اگر [[خداوند متعال]] بخواهد شخصی را برای [[خلافت]] و [[جانشینی پیامبر]] [[اسلام]]{{صل}} [[نصب]] کند، آیا [[حکمت خداوند]] [[اجازه]] می‌دهد شخصی غیر از علی [[منصوب]] گردد! و اگر این [[وظیفه]] بر دوش [[مردم]] نهاده شود، آیا صاحبان [[عقل]] و [[خرد]] و [[اندیشه]]، با وجود علی و آن صفات و ویژگی‌هایش، به سراغ شخص دیگری می‌روند!<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[آیات ولایت در قرآن - مکارم شیرازی (کتاب)\| آیات ولایت در قرآن]]، ص۳۹۷ ـ ۴۰۶.</ref>.		به عبارت دیگر با توجه به روایات شأن نزول، حضرت علی{{ع}} صاحب {{متن قرآن\|أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}، همراهِ جدانشدنی با [[قرآن]]، متخصّص‌ترین فرد در امر [[قضاوت]]، عالم‌ترین و آگاه‌ترین [[مسلمان]] و فاضل‌ترین [[صحابه پیامبر]] است. با توجّه به این مطلب اگر [[خداوند متعال]] بخواهد شخصی را برای [[خلافت]] و [[جانشینی پیامبر]] [[اسلام]]{{صل}} [[نصب]] کند، آیا [[حکمت خداوند]] [[اجازه]] می‌دهد شخصی غیر از علی [[منصوب]] گردد! و اگر این [[وظیفه]] بر دوش [[مردم]] نهاده شود، آیا صاحبان [[عقل]] و [[خرد]] و [[اندیشه]]، با وجود علی و آن صفات و ویژگی‌هایش، به سراغ شخص دیگری می‌روند!

			[[پیشوایان]] [[الهی]] باید بهره کافی و سهم بسیار عظیمی از [[علم]] و [[دانش]] داشته باشند تا بتوانند [[رهبری]] [[امّت]] را بر عهده گیرند، و [[خلق]] [[خدا]] را در امر [[دین]] و [[دنیا]] [[هدایت]] نمایند، و تعلیمات اسلام و [[قوانین]] الهی را [[حفظ]] کنند و [[قرآن]] و [[سنّت]] را پاسداری نمایند و با توجه به اینکه [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} تنها کسی از امّت است که مطابق [[روایات]] فوق که در [[تفسیر آیه]] مزبور وارد شده، دارای چنین موقعیت و موهبتی بود به خوبی ثابت می‌‌شود که هیچ کس نمی‌توانست از او لایق‌تر و شایسته‌تر برای احزار [[مقام امامت]] و [[خلافت]] باشد<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[آیات ولایت در قرآن - مکارم شیرازی (کتاب)\| آیات ولایت در قرآن]]، ص۳۹۷ ـ ۴۰۶.</ref>.

	== پانویس ==		== پانویس ==

فرقانی: /* دلالت بر امامت امیرالمومنین{{ع}} */

2026-04-22T10:13:58Z

دلالت بر امامت امیرالمومنین{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۳
خط ۱۰۱:		خط ۱۰۱:
	=== دلالت بر امامت امیرالمومنین{{ع}} ===		=== دلالت بر امامت امیرالمومنین{{ع}} ===
	پس از اثبات افضلیت امیرالمومنین{{ع}}، به [[حکم]] قاعدۀ [[عقلی]] لزوم تقدیم شخص فاضل یا افضل بر مفضول یا [[قبح]] [[تقدم مفضول بر فاضل]]، به روشنی [[امامت]] و [[خلافت بلافصل امیرالمؤمنین]]{{ع}} قابل اثبات خواهد بود.		پس از اثبات افضلیت امیرالمومنین{{ع}}، به [[حکم]] قاعدۀ [[عقلی]] لزوم تقدیم شخص فاضل یا افضل بر مفضول یا [[قبح]] [[تقدم مفضول بر فاضل]]، به روشنی [[امامت]] و [[خلافت بلافصل امیرالمؤمنین]]{{ع}} قابل اثبات خواهد بود.

			به عبارت دیگر با توجه به روایات شأن نزول، حضرت علی{{ع}} صاحب {{متن قرآن\|أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}، همراهِ جدانشدنی با [[قرآن]]، متخصّص‌ترین فرد در امر [[قضاوت]]، عالم‌ترین و آگاه‌ترین [[مسلمان]] و فاضل‌ترین [[صحابه پیامبر]] است. با توجّه به این مطلب اگر [[خداوند متعال]] بخواهد شخصی را برای [[خلافت]] و [[جانشینی پیامبر]] [[اسلام]]{{صل}} [[نصب]] کند، آیا [[حکمت خداوند]] [[اجازه]] می‌دهد شخصی غیر از علی [[منصوب]] گردد! و اگر این [[وظیفه]] بر دوش [[مردم]] نهاده شود، آیا صاحبان [[عقل]] و [[خرد]] و [[اندیشه]]، با وجود علی و آن صفات و ویژگی‌هایش، به سراغ شخص دیگری می‌روند!<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[آیات ولایت در قرآن - مکارم شیرازی (کتاب)\| آیات ولایت در قرآن]]، ص۳۹۷ ـ ۴۰۶.</ref>.

	== پانویس ==		== پانویس ==

فرقانی: /* {{متن قرآن|أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}} */

2026-04-22T10:12:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۲
خط ۲۷:		خط ۲۷:

	== معناشناسی مفردات ==		== معناشناسی مفردات ==
	=== {{متن قرآن\|أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}} ===		=== معناشناسی {{متن قرآن\|أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}} ===
	«أُذُنٌ وَاعِیَةٌ»؛ یعنی گوش‌هایى که ظرفیت و قابلیت [[حفظ]] و نگاهدارى پیام‌های الهی را داشته باشد و این صلاحیت و قابلیت، اختصاص به [[معصوم]] دارد که [[سهو]] و [[اشتباه]] و نسیان و [[جهل]] و عدم [[درک]] در او راه نداشته باشد و گرنه واعیه نیست<ref>أطیب البیان، ج ‏۱۳، ص۱۶۳</ref>.		«أُذُنٌ وَاعِیَةٌ»؛ یعنی گوش‌هایى که ظرفیت و قابلیت [[حفظ]] و نگاهدارى پیام‌های الهی را داشته باشد و این صلاحیت و قابلیت، اختصاص به [[معصوم]] دارد که [[سهو]] و [[اشتباه]] و نسیان و [[جهل]] و عدم [[درک]] در او راه نداشته باشد و گرنه واعیه نیست<ref>أطیب البیان، ج ‏۱۳، ص۱۶۳</ref>.

فرقانی: /* {{متن قرآن|اذن واعیة}} */

2026-04-22T10:10:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۰
خط ۲۷:		خط ۲۷:

	== معناشناسی مفردات ==		== معناشناسی مفردات ==
	=== {{متن قرآن\|~~اذن واعیة~~}} ===		=== {{متن قرآن\|أُذُنٌ وَاعِیَةٌ}} ===
	~~«اذن واعیه»؛~~ یعنی گوش‌هایى که ظرفیت و قابلیت [[حفظ]] و نگاهدارى پیام‌های الهی را داشته باشد و این صلاحیت و قابلیت، اختصاص به [[معصوم]] دارد که [[سهو]] و [[اشتباه]] و نسیان و [[جهل]] و عدم [[درک]] در او راه نداشته باشد و گرنه واعیه نیست<ref>أطیب البیان، ج ‏۱۳، ص۱۶۳</ref>.		«أُذُنٌ وَاعِیَةٌ»؛ یعنی گوش‌هایى که ظرفیت و قابلیت [[حفظ]] و نگاهدارى پیام‌های الهی را داشته باشد و این صلاحیت و قابلیت، اختصاص به [[معصوم]] دارد که [[سهو]] و [[اشتباه]] و نسیان و [[جهل]] و عدم [[درک]] در او راه نداشته باشد و گرنه واعیه نیست<ref>أطیب البیان، ج ‏۱۳، ص۱۶۳</ref>.

	== شأن نزول آیه ==		== شأن نزول آیه ==

فرقانی: /* شأن نزول آیه */

2026-04-22T10:09:52Z

شأن نزول آیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۳۹
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	[[خداوند سبحان]] در این آیه، از گوش شنوایی سخن گفته است که [[تعالیم وحیانی]] و [[معارف دینی]] را با هوشیاری می‌شنود، به خاطر می‌سپارد و حفظ می‌کند. مراد از آن گوش شنوای هوشیار، [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. چرا که بر اساس [[حدیث]] صحیحی که در منابع معتبر و مقبول فریقین، وارد شده، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} از [[خداوند]] درخواست کرد که گوش [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را طرف دریافت [[حقایق]] [[وحیانی]] قرار دهد و خداوند نیز دعای پیامبرش را [[اجابت]] فرموده است.		[[خداوند سبحان]] در این آیه، از گوش شنوایی سخن گفته است که [[تعالیم وحیانی]] و [[معارف دینی]] را با هوشیاری می‌شنود، به خاطر می‌سپارد و حفظ می‌کند. مراد از آن گوش شنوای هوشیار، [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. چرا که بر اساس [[حدیث]] صحیحی که در منابع معتبر و مقبول فریقین، وارد شده، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} از [[خداوند]] درخواست کرد که گوش [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را طرف دریافت [[حقایق]] [[وحیانی]] قرار دهد و خداوند نیز دعای پیامبرش را [[اجابت]] فرموده است.

			== معناشناسی مفردات ==
			=== {{متن قرآن\|اذن واعیة}} ===
			«اذن واعیه»؛ یعنی گوش‌هایى که ظرفیت و قابلیت [[حفظ]] و نگاهدارى پیام‌های الهی را داشته باشد و این صلاحیت و قابلیت، اختصاص به [[معصوم]] دارد که [[سهو]] و [[اشتباه]] و نسیان و [[جهل]] و عدم [[درک]] در او راه نداشته باشد و گرنه واعیه نیست<ref>أطیب البیان، ج ‏۱۳، ص۱۶۳</ref>.

	== شأن نزول آیه ==		== شأن نزول آیه ==