آیه امن یجیب - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۷

2024-09-17T05:37:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه امن یجیب در ~~قرآن~~]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه امن یجیب در تفسیر و علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}
	{{جعبه اطلاعات آیات نامدار		{{جعبه اطلاعات آیات نامدار
	\| نام آیه = آیه امن یجیب		\| نام آیه = آیه امن یجیب

Bahmani: /* پانویس */

2024-05-18T09:43:00Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۳
خط ۵۱:		خط ۵۱:

	[[رده:آیات اخلاقی قرآن]]		[[رده:آیات اخلاقی قرآن]]
			[[رده:آیات نامدار]]

Bahmani در ‏۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۰

2024-03-05T09:20:12Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'همان گونه' به 'همان‌گونه'

2023-09-08T00:29:32Z

جایگزینی متن - 'همان گونه' به 'همان‌گونه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۵۹
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	# [[انسان]] از تمام اسباب مادی [[ناامید]] شود و با تمام وجود، فقط [[خدا]] را بخواند {{متن قرآن\|إِذَا دَعَاهُ}}.		# [[انسان]] از تمام اسباب مادی [[ناامید]] شود و با تمام وجود، فقط [[خدا]] را بخواند {{متن قرآن\|إِذَا دَعَاهُ}}.
	* در این حالت، [[انسان]] [[ارتباط]] [[قوی]] و محکمی با [[خدا]] پیدا کرده و [[خداوند]] نیز دعای او را [[مستجاب]] و [[گرفتاری]] او را برطرف می‌کند: {{متن قرآن\|وَيَكْشِفُ السُّوءَ}}؛ اگر مریض است، [[عافیت]] خود را به دست می‌آورد، اگر گرفتار است، [[رهایی]] می‌یابد، اگر [[فقیر]] است [[بی‌نیاز]] می‌شود، اگر از گناهش پشیمان است توبه‌اش پذیرفته می‌شود، اگر هراسناک است [[امنیت]] به دست می‌آورد<ref>مجمع البیان، ج۷، ص۲۲۹.</ref>.		* در این حالت، [[انسان]] [[ارتباط]] [[قوی]] و محکمی با [[خدا]] پیدا کرده و [[خداوند]] نیز دعای او را [[مستجاب]] و [[گرفتاری]] او را برطرف می‌کند: {{متن قرآن\|وَيَكْشِفُ السُّوءَ}}؛ اگر مریض است، [[عافیت]] خود را به دست می‌آورد، اگر گرفتار است، [[رهایی]] می‌یابد، اگر [[فقیر]] است [[بی‌نیاز]] می‌شود، اگر از گناهش پشیمان است توبه‌اش پذیرفته می‌شود، اگر هراسناک است [[امنیت]] به دست می‌آورد<ref>مجمع البیان، ج۷، ص۲۲۹.</ref>.
	* [[زمخشری]] [[معتقد]] است که (ال) در {{متن قرآن\|الْمُضْطَرَّ}}، نشان جنس است، اما [[علامه طباطبایی]] می‌گوید برای استغراق است، و و این یعنی هر دعایی که از روی [[اضطرار]] باشد ما آن را [[اجابت]] می‌کنیم. مقصود از [[اجابت]] [[مضطر]] در هنگام [[دعاء]]، [[اجابت دعا]] و برآوردن [[حاجت]] است زمانی که از سوی شخص [[دعاکننده]]، [[حقیقت]] [[دعا]] و درخواست [[ظهور]] یابد؛ زیرا تا زمانی که [[انسان]] در تنگنای [[اضطرار]] قرار نگیرد [[طلب]] و درخواست حقیقتاً از سوی او تحقق پیدا نمی‌کند. این امر زمانی تحقق می‌یابد که از تمامی اسباب ظاهری [[قطع امید]] کند و [[قلب]] او تنها به [[پروردگار]] تعلق یابد، چرا که اگر به اسباب ظاهری [[امید]] بسته باشد دیگر او را نخوانده و غیر او را صدا زده است. زمانی که در [[دعا]] صادق باشد، یعنی حقیقتاً بخواهد و فقط او را صدا بزند، [[حق تعالی]] [[اجابت]] کرده و آنچه او را به [[اضطرار]] کشانده برطرف می‌کند، ~~همان گونه~~ که خود فرموده: {{متن قرآن\|ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ}}<ref>«و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref> پس هیچ شرطی برای [[اجابت دعا]] قرار نداده جز این که حقیقتاً درخواست شود و فقط از او درخواست شود: {{متن قرآن\|وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ}}<ref>«و چون بندگانم درباره من از تو پرسند من نزدیکم، دعاکننده چون مرا بخواند دعا (ی او) را پاسخ می‌دهم» سوره بقره، آیه ۱۸۶.</ref>.		* [[زمخشری]] [[معتقد]] است که (ال) در {{متن قرآن\|الْمُضْطَرَّ}}، نشان جنس است، اما [[علامه طباطبایی]] می‌گوید برای استغراق است، و و این یعنی هر دعایی که از روی [[اضطرار]] باشد ما آن را [[اجابت]] می‌کنیم. مقصود از [[اجابت]] [[مضطر]] در هنگام [[دعاء]]، [[اجابت دعا]] و برآوردن [[حاجت]] است زمانی که از سوی شخص [[دعاکننده]]، [[حقیقت]] [[دعا]] و درخواست [[ظهور]] یابد؛ زیرا تا زمانی که [[انسان]] در تنگنای [[اضطرار]] قرار نگیرد [[طلب]] و درخواست حقیقتاً از سوی او تحقق پیدا نمی‌کند. این امر زمانی تحقق می‌یابد که از تمامی اسباب ظاهری [[قطع امید]] کند و [[قلب]] او تنها به [[پروردگار]] تعلق یابد، چرا که اگر به اسباب ظاهری [[امید]] بسته باشد دیگر او را نخوانده و غیر او را صدا زده است. زمانی که در [[دعا]] صادق باشد، یعنی حقیقتاً بخواهد و فقط او را صدا بزند، [[حق تعالی]] [[اجابت]] کرده و آنچه او را به [[اضطرار]] کشانده برطرف می‌کند، همان‌گونه که خود فرموده: {{متن قرآن\|ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ}}<ref>«و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref> پس هیچ شرطی برای [[اجابت دعا]] قرار نداده جز این که حقیقتاً درخواست شود و فقط از او درخواست شود: {{متن قرآن\|وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ}}<ref>«و چون بندگانم درباره من از تو پرسند من نزدیکم، دعاکننده چون مرا بخواند دعا (ی او) را پاسخ می‌دهم» سوره بقره، آیه ۱۸۶.</ref>.
	* [[آیات]] بسیاری بیانگر این [[حقیقت]] است که [[انسان]] در هنگام [[اضطرار]] مانند [[سوار شدن]] بر کشتی، که در هنگام [[غرق]] شدن در آن لحظه به هیچ سببی دسترسی ندارد با [[اخلاص]] [[خدا]] را میخواند و پاسخ می‌شنود <ref>المیزان، ج۱۵، ص۴۱۷.</ref><ref>[[محمود سرمدی\|سرمدی، محمود]]، [[آیه امن یجیب (مقاله)\|مقاله «آیه امن یجیب»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۷۷-۷۸.</ref>		* [[آیات]] بسیاری بیانگر این [[حقیقت]] است که [[انسان]] در هنگام [[اضطرار]] مانند [[سوار شدن]] بر کشتی، که در هنگام [[غرق]] شدن در آن لحظه به هیچ سببی دسترسی ندارد با [[اخلاص]] [[خدا]] را میخواند و پاسخ می‌شنود <ref>المیزان، ج۱۵، ص۴۱۷.</ref><ref>[[محمود سرمدی\|سرمدی، محمود]]، [[آیه امن یجیب (مقاله)\|مقاله «آیه امن یجیب»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۷۷-۷۸.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:01:20Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T03:55:31Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه امن یجیب در قرآن]] - [[آیه امن یجیب در حدیث]] - [[آیه امن یجیب در کلام اسلامی]] \| پرسش مرتبط = آیه امن یجیب (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه امن یجیب در قرآن]] - [[آیه امن یجیب در حدیث]] - [[آیه امن یجیب در کلام اسلامی]] \| پرسش مرتبط = آیه امن یجیب (پرسش)}}

خط ۲۷:		خط ۲۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:آیه امن یجیب]]		[[رده:آیه امن یجیب]]
	[[رده:آیات اخلاقی قرآن]]		[[رده:آیات اخلاقی قرآن]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T20:56:48Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۲۶
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	* [[طبرسی]] می‌گوید: [[خداوند]] در پنج [[آیه]] لفظ (أمّن) را تکرار نموده و در آنها [[دلایل]] [[توحید]] و نعمت‌های فراگیر خود را بر [[بندگان]] برشمرده است و اینکه در [[آیه]] فرموده: {{متن قرآن\|آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ}}<ref>«آیا خداوند بهتر است یا آنچه (برای او) شریک می‌آورند؟» سوره نمل، آیه ۵۹.</ref> و در این [[آیه]] فرموده: {{متن قرآن\|أَمَّنْ يُجِيبُ}}، تقدیرش چنین می‌شود: {{عربی\|"أمّا تشركون خير أمن يجيب المضطر..."}}، (آیا آنچه بدان [[شرک]] می‌ورزید بهتر است یا آن کس که [[مضطر]] را پاسخ گوید و [[اجابت]] کند)، اما [[طبری]] تقدیر آن را این گونه آورده است: "آیا آنچه را که به [[خدا]] [[شرک]] می‌ورزید بهتر است یا کسی که [[مضطر]] را [[اجابت]] می‌کند آنگاه که او را بخواند و [[بدی]] را که از جانب خود بر او نازل فرموده برطرف می‌نماید"<ref>{{عربی\|"أم ما تشركون بالله خير أم الذي يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السوء النازل به عنهُ"}}؛ جامع البیان، ج۲۰، ص۱۴.</ref>.		* [[طبرسی]] می‌گوید: [[خداوند]] در پنج [[آیه]] لفظ (أمّن) را تکرار نموده و در آنها [[دلایل]] [[توحید]] و نعمت‌های فراگیر خود را بر [[بندگان]] برشمرده است و اینکه در [[آیه]] فرموده: {{متن قرآن\|آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ}}<ref>«آیا خداوند بهتر است یا آنچه (برای او) شریک می‌آورند؟» سوره نمل، آیه ۵۹.</ref> و در این [[آیه]] فرموده: {{متن قرآن\|أَمَّنْ يُجِيبُ}}، تقدیرش چنین می‌شود: {{عربی\|"أمّا تشركون خير أمن يجيب المضطر..."}}، (آیا آنچه بدان [[شرک]] می‌ورزید بهتر است یا آن کس که [[مضطر]] را پاسخ گوید و [[اجابت]] کند)، اما [[طبری]] تقدیر آن را این گونه آورده است: "آیا آنچه را که به [[خدا]] [[شرک]] می‌ورزید بهتر است یا کسی که [[مضطر]] را [[اجابت]] می‌کند آنگاه که او را بخواند و [[بدی]] را که از جانب خود بر او نازل فرموده برطرف می‌نماید"<ref>{{عربی\|"أم ما تشركون بالله خير أم الذي يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السوء النازل به عنهُ"}}؛ جامع البیان، ج۲۰، ص۱۴.</ref>.
	*از [[آیه]] مورد بحث می‌توان دریافت که برای [[اجابت دعا]]، تحقق دو شرط لازم است:		*از [[آیه]] مورد بحث می‌توان دریافت که برای [[اجابت دعا]]، تحقق دو شرط لازم است:
	#[[انسان]] به حد [[اضطرار]] و [[درماندگی]] برسد {{متن قرآن\|أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ}}.		# [[انسان]] به حد [[اضطرار]] و [[درماندگی]] برسد {{متن قرآن\|أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ}}.
	#[[انسان]] از تمام اسباب مادی [[ناامید]] شود و با تمام وجود، فقط [[خدا]] را بخواند {{متن قرآن\|إِذَا دَعَاهُ}}.		# [[انسان]] از تمام اسباب مادی [[ناامید]] شود و با تمام وجود، فقط [[خدا]] را بخواند {{متن قرآن\|إِذَا دَعَاهُ}}.
	*در این حالت، [[انسان]] [[ارتباط]] [[قوی]] و محکمی با [[خدا]] پیدا کرده و [[خداوند]] نیز دعای او را [[مستجاب]] و [[گرفتاری]] او را برطرف می‌کند: {{متن قرآن\|وَيَكْشِفُ السُّوءَ}}؛ اگر مریض است، [[عافیت]] خود را به دست می‌آورد، اگر گرفتار است، [[رهایی]] می‌یابد، اگر [[فقیر]] است [[بی‌نیاز]] می‌شود، اگر از گناهش پشیمان است توبه‌اش پذیرفته می‌شود، اگر هراسناک است [[امنیت]] به دست می‌آورد<ref>مجمع البیان، ج۷، ص۲۲۹.</ref>.		*در این حالت، [[انسان]] [[ارتباط]] [[قوی]] و محکمی با [[خدا]] پیدا کرده و [[خداوند]] نیز دعای او را [[مستجاب]] و [[گرفتاری]] او را برطرف می‌کند: {{متن قرآن\|وَيَكْشِفُ السُّوءَ}}؛ اگر مریض است، [[عافیت]] خود را به دست می‌آورد، اگر گرفتار است، [[رهایی]] می‌یابد، اگر [[فقیر]] است [[بی‌نیاز]] می‌شود، اگر از گناهش پشیمان است توبه‌اش پذیرفته می‌شود، اگر هراسناک است [[امنیت]] به دست می‌آورد<ref>مجمع البیان، ج۷، ص۲۲۹.</ref>.
	* [[زمخشری]] [[معتقد]] است که (ال) در {{متن قرآن\|الْمُضْطَرَّ}}، نشان جنس است، اما [[علامه طباطبایی]] می‌گوید برای استغراق است، و و این یعنی هر دعایی که از روی [[اضطرار]] باشد ما آن را [[اجابت]] می‌کنیم. مقصود از [[اجابت]] [[مضطر]] در هنگام [[دعاء]]، [[اجابت دعا]] و برآوردن [[حاجت]] است زمانی که از سوی شخص [[دعاکننده]]، [[حقیقت]] [[دعا]] و درخواست [[ظهور]] یابد؛ زیرا تا زمانی که [[انسان]] در تنگنای [[اضطرار]] قرار نگیرد [[طلب]] و درخواست حقیقتاً از سوی او تحقق پیدا نمی‌کند. این امر زمانی تحقق می‌یابد که از تمامی اسباب ظاهری [[قطع امید]] کند و [[قلب]] او تنها به [[پروردگار]] تعلق یابد، چرا که اگر به اسباب ظاهری [[امید]] بسته باشد دیگر او را نخوانده و غیر او را صدا زده است. زمانی که در [[دعا]] صادق باشد، یعنی حقیقتاً بخواهد و فقط او را صدا بزند، [[حق تعالی]] [[اجابت]] کرده و آنچه او را به [[اضطرار]] کشانده برطرف می‌کند، همان گونه که خود فرموده: {{متن قرآن\|ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ}}<ref>«و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref> پس هیچ شرطی برای [[اجابت دعا]] قرار نداده جز این که حقیقتاً درخواست شود و فقط از او درخواست شود: {{متن قرآن\|وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ}}<ref>«و چون بندگانم درباره من از تو پرسند من نزدیکم، دعاکننده چون مرا بخواند دعا (ی او) را پاسخ می‌دهم» سوره بقره، آیه ۱۸۶.</ref>.		* [[زمخشری]] [[معتقد]] است که (ال) در {{متن قرآن\|الْمُضْطَرَّ}}، نشان جنس است، اما [[علامه طباطبایی]] می‌گوید برای استغراق است، و و این یعنی هر دعایی که از روی [[اضطرار]] باشد ما آن را [[اجابت]] می‌کنیم. مقصود از [[اجابت]] [[مضطر]] در هنگام [[دعاء]]، [[اجابت دعا]] و برآوردن [[حاجت]] است زمانی که از سوی شخص [[دعاکننده]]، [[حقیقت]] [[دعا]] و درخواست [[ظهور]] یابد؛ زیرا تا زمانی که [[انسان]] در تنگنای [[اضطرار]] قرار نگیرد [[طلب]] و درخواست حقیقتاً از سوی او تحقق پیدا نمی‌کند. این امر زمانی تحقق می‌یابد که از تمامی اسباب ظاهری [[قطع امید]] کند و [[قلب]] او تنها به [[پروردگار]] تعلق یابد، چرا که اگر به اسباب ظاهری [[امید]] بسته باشد دیگر او را نخوانده و غیر او را صدا زده است. زمانی که در [[دعا]] صادق باشد، یعنی حقیقتاً بخواهد و فقط او را صدا بزند، [[حق تعالی]] [[اجابت]] کرده و آنچه او را به [[اضطرار]] کشانده برطرف می‌کند، همان گونه که خود فرموده: {{متن قرآن\|ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ}}<ref>«و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref> پس هیچ شرطی برای [[اجابت دعا]] قرار نداده جز این که حقیقتاً درخواست شود و فقط از او درخواست شود: {{متن قرآن\|وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ}}<ref>«و چون بندگانم درباره من از تو پرسند من نزدیکم، دعاکننده چون مرا بخواند دعا (ی او) را پاسخ می‌دهم» سوره بقره، آیه ۱۸۶.</ref>.
	* [[آیات]] بسیاری بیانگر این [[حقیقت]] است که [[انسان]] در هنگام [[اضطرار]] مانند [[سوار شدن]] بر کشتی، که در هنگام [[غرق]] شدن در آن لحظه به هیچ سببی دسترسی ندارد با [[اخلاص]] [[خدا]] را میخواند و پاسخ می‌شنود <ref>المیزان، ج۱۵، ص۴۱۷.</ref>.<ref>[[محمود سرمدی\|سرمدی، محمود]]، [[آیه امن یجیب (مقاله)\|مقاله «آیه امن یجیب»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۷۷-۷۸.</ref>		* [[آیات]] بسیاری بیانگر این [[حقیقت]] است که [[انسان]] در هنگام [[اضطرار]] مانند [[سوار شدن]] بر کشتی، که در هنگام [[غرق]] شدن در آن لحظه به هیچ سببی دسترسی ندارد با [[اخلاص]] [[خدا]] را میخواند و پاسخ می‌شنود <ref>المیزان، ج۱۵، ص۴۱۷.</ref><ref>[[محمود سرمدی\|سرمدی، محمود]]، [[آیه امن یجیب (مقاله)\|مقاله «آیه امن یجیب»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۷۷-۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T15:21:37Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه امن یجیب در قرآن]] - [[آیه امن یجیب در حدیث]] - [[آیه امن یجیب در کلام اسلامی]] \| پرسش مرتبط = آیه امن یجیب (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[آیه امن یجیب در قرآن]] - [[آیه امن یجیب در حدیث]] - [[آیه امن یجیب در کلام اسلامی]] ~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[آیه امن یجیب (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	*متن آیه: {{متن قرآن\|أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاءَ الْأَرْضِ أَإِلَهٌ مَعَ اللَّهِ قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُونَ}}<ref>«یا آن کسی که به درمانده، چون وی را بخواند، پاسخ می‌دهد و بلا را (از او) می‌گرداند؟ و شما را جانشینان زمین می‌گرداند؛ آیا با خداوند، خدایی (دیگر) هست؟ اندک پند می‌پذیرید» سوره نمل، آیه ۶۲.</ref>		*متن آیه: {{متن قرآن\|أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاءَ الْأَرْضِ أَإِلَهٌ مَعَ اللَّهِ قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُونَ}}<ref>«یا آن کسی که به درمانده، چون وی را بخواند، پاسخ می‌دهد و بلا را (از او) می‌گرداند؟ و شما را جانشینان زمین می‌گرداند؛ آیا با خداوند، خدایی (دیگر) هست؟ اندک پند می‌پذیرید» سوره نمل، آیه ۶۲.</ref>

Heydari: جایگزینی متن - '[' به ' ['

2022-04-27T18:49:03Z

جایگزینی متن - '*[' به '* ['

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-17T12:17:16Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۴۷
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۵۹
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	# [[انسان]] از تمام اسباب مادی [[ناامید]] شود و با تمام وجود، فقط [[خدا]] را بخواند {{متن قرآن\|إِذَا دَعَاهُ}}.		# [[انسان]] از تمام اسباب مادی [[ناامید]] شود و با تمام وجود، فقط [[خدا]] را بخواند {{متن قرآن\|إِذَا دَعَاهُ}}.
	* در این حالت، [[انسان]] [[ارتباط]] [[قوی]] و محکمی با [[خدا]] پیدا کرده و [[خداوند]] نیز دعای او را [[مستجاب]] و [[گرفتاری]] او را برطرف می‌کند: {{متن قرآن\|وَيَكْشِفُ السُّوءَ}}؛ اگر مریض است، [[عافیت]] خود را به دست می‌آورد، اگر گرفتار است، [[رهایی]] می‌یابد، اگر [[فقیر]] است [[بی‌نیاز]] می‌شود، اگر از گناهش پشیمان است توبه‌اش پذیرفته می‌شود، اگر هراسناک است [[امنیت]] به دست می‌آورد<ref>مجمع البیان، ج۷، ص۲۲۹.</ref>.		* در این حالت، [[انسان]] [[ارتباط]] [[قوی]] و محکمی با [[خدا]] پیدا کرده و [[خداوند]] نیز دعای او را [[مستجاب]] و [[گرفتاری]] او را برطرف می‌کند: {{متن قرآن\|وَيَكْشِفُ السُّوءَ}}؛ اگر مریض است، [[عافیت]] خود را به دست می‌آورد، اگر گرفتار است، [[رهایی]] می‌یابد، اگر [[فقیر]] است [[بی‌نیاز]] می‌شود، اگر از گناهش پشیمان است توبه‌اش پذیرفته می‌شود، اگر هراسناک است [[امنیت]] به دست می‌آورد<ref>مجمع البیان، ج۷، ص۲۲۹.</ref>.
	* [[زمخشری]] [[معتقد]] است که (ال) در {{متن قرآن\|الْمُضْطَرَّ}}، نشان جنس است، اما [[علامه طباطبایی]] می‌گوید برای استغراق است، و و این یعنی هر دعایی که از روی [[اضطرار]] باشد ما آن را [[اجابت]] می‌کنیم. مقصود از [[اجابت]] [[مضطر]] در هنگام [[دعاء]]، [[اجابت دعا]] و برآوردن [[حاجت]] است زمانی که از سوی شخص [[دعاکننده]]، [[حقیقت]] [[دعا]] و درخواست [[ظهور]] یابد؛ زیرا تا زمانی که [[انسان]] در تنگنای [[اضطرار]] قرار نگیرد [[طلب]] و درخواست حقیقتاً از سوی او تحقق پیدا نمی‌کند. این امر زمانی تحقق می‌یابد که از تمامی اسباب ظاهری [[قطع امید]] کند و [[قلب]] او تنها به [[پروردگار]] تعلق یابد، چرا که اگر به اسباب ظاهری [[امید]] بسته باشد دیگر او را نخوانده و غیر او را صدا زده است. زمانی که در [[دعا]] صادق باشد، یعنی حقیقتاً بخواهد و فقط او را صدا بزند، [[حق تعالی]] [[اجابت]] کرده و آنچه او را به [[اضطرار]] کشانده برطرف می‌کند، ~~همان گونه~~ که خود فرموده: {{متن قرآن\|ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ}}<ref>«و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref> پس هیچ شرطی برای [[اجابت دعا]] قرار نداده جز این که حقیقتاً درخواست شود و فقط از او درخواست شود: {{متن قرآن\|وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ}}<ref>«و چون بندگانم درباره من از تو پرسند من نزدیکم، دعاکننده چون مرا بخواند دعا (ی او) را پاسخ می‌دهم» سوره بقره، آیه ۱۸۶.</ref>.		* [[زمخشری]] [[معتقد]] است که (ال) در {{متن قرآن\|الْمُضْطَرَّ}}، نشان جنس است، اما [[علامه طباطبایی]] می‌گوید برای استغراق است، و و این یعنی هر دعایی که از روی [[اضطرار]] باشد ما آن را [[اجابت]] می‌کنیم. مقصود از [[اجابت]] [[مضطر]] در هنگام [[دعاء]]، [[اجابت دعا]] و برآوردن [[حاجت]] است زمانی که از سوی شخص [[دعاکننده]]، [[حقیقت]] [[دعا]] و درخواست [[ظهور]] یابد؛ زیرا تا زمانی که [[انسان]] در تنگنای [[اضطرار]] قرار نگیرد [[طلب]] و درخواست حقیقتاً از سوی او تحقق پیدا نمی‌کند. این امر زمانی تحقق می‌یابد که از تمامی اسباب ظاهری [[قطع امید]] کند و [[قلب]] او تنها به [[پروردگار]] تعلق یابد، چرا که اگر به اسباب ظاهری [[امید]] بسته باشد دیگر او را نخوانده و غیر او را صدا زده است. زمانی که در [[دعا]] صادق باشد، یعنی حقیقتاً بخواهد و فقط او را صدا بزند، [[حق تعالی]] [[اجابت]] کرده و آنچه او را به [[اضطرار]] کشانده برطرف می‌کند، همان‌گونه که خود فرموده: {{متن قرآن\|ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ}}<ref>«و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref> پس هیچ شرطی برای [[اجابت دعا]] قرار نداده جز این که حقیقتاً درخواست شود و فقط از او درخواست شود: {{متن قرآن\|وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ}}<ref>«و چون بندگانم درباره من از تو پرسند من نزدیکم، دعاکننده چون مرا بخواند دعا (ی او) را پاسخ می‌دهم» سوره بقره، آیه ۱۸۶.</ref>.
	* [[آیات]] بسیاری بیانگر این [[حقیقت]] است که [[انسان]] در هنگام [[اضطرار]] مانند [[سوار شدن]] بر کشتی، که در هنگام [[غرق]] شدن در آن لحظه به هیچ سببی دسترسی ندارد با [[اخلاص]] [[خدا]] را میخواند و پاسخ می‌شنود <ref>المیزان، ج۱۵، ص۴۱۷.</ref><ref>[[محمود سرمدی\|سرمدی، محمود]]، [[آیه امن یجیب (مقاله)\|مقاله «آیه امن یجیب»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۷۷-۷۸.</ref>		* [[آیات]] بسیاری بیانگر این [[حقیقت]] است که [[انسان]] در هنگام [[اضطرار]] مانند [[سوار شدن]] بر کشتی، که در هنگام [[غرق]] شدن در آن لحظه به هیچ سببی دسترسی ندارد با [[اخلاص]] [[خدا]] را میخواند و پاسخ می‌شنود <ref>المیزان، ج۱۵، ص۴۱۷.</ref><ref>[[محمود سرمدی\|سرمدی، محمود]]، [[آیه امن یجیب (مقاله)\|مقاله «آیه امن یجیب»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۷۷-۷۸.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۲۶
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	* [[طبرسی]] می‌گوید: [[خداوند]] در پنج [[آیه]] لفظ (أمّن) را تکرار نموده و در آنها [[دلایل]] [[توحید]] و نعمت‌های فراگیر خود را بر [[بندگان]] برشمرده است و اینکه در [[آیه]] فرموده: {{متن قرآن\|آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ}}<ref>«آیا خداوند بهتر است یا آنچه (برای او) شریک می‌آورند؟» سوره نمل، آیه ۵۹.</ref> و در این [[آیه]] فرموده: {{متن قرآن\|أَمَّنْ يُجِيبُ}}، تقدیرش چنین می‌شود: {{عربی\|"أمّا تشركون خير أمن يجيب المضطر..."}}، (آیا آنچه بدان [[شرک]] می‌ورزید بهتر است یا آن کس که [[مضطر]] را پاسخ گوید و [[اجابت]] کند)، اما [[طبری]] تقدیر آن را این گونه آورده است: "آیا آنچه را که به [[خدا]] [[شرک]] می‌ورزید بهتر است یا کسی که [[مضطر]] را [[اجابت]] می‌کند آنگاه که او را بخواند و [[بدی]] را که از جانب خود بر او نازل فرموده برطرف می‌نماید"<ref>{{عربی\|"أم ما تشركون بالله خير أم الذي يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السوء النازل به عنهُ"}}؛ جامع البیان، ج۲۰، ص۱۴.</ref>.		* [[طبرسی]] می‌گوید: [[خداوند]] در پنج [[آیه]] لفظ (أمّن) را تکرار نموده و در آنها [[دلایل]] [[توحید]] و نعمت‌های فراگیر خود را بر [[بندگان]] برشمرده است و اینکه در [[آیه]] فرموده: {{متن قرآن\|آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ}}<ref>«آیا خداوند بهتر است یا آنچه (برای او) شریک می‌آورند؟» سوره نمل، آیه ۵۹.</ref> و در این [[آیه]] فرموده: {{متن قرآن\|أَمَّنْ يُجِيبُ}}، تقدیرش چنین می‌شود: {{عربی\|"أمّا تشركون خير أمن يجيب المضطر..."}}، (آیا آنچه بدان [[شرک]] می‌ورزید بهتر است یا آن کس که [[مضطر]] را پاسخ گوید و [[اجابت]] کند)، اما [[طبری]] تقدیر آن را این گونه آورده است: "آیا آنچه را که به [[خدا]] [[شرک]] می‌ورزید بهتر است یا کسی که [[مضطر]] را [[اجابت]] می‌کند آنگاه که او را بخواند و [[بدی]] را که از جانب خود بر او نازل فرموده برطرف می‌نماید"<ref>{{عربی\|"أم ما تشركون بالله خير أم الذي يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السوء النازل به عنهُ"}}؛ جامع البیان، ج۲۰، ص۱۴.</ref>.
	*از [[آیه]] مورد بحث می‌توان دریافت که برای [[اجابت دعا]]، تحقق دو شرط لازم است:		*از [[آیه]] مورد بحث می‌توان دریافت که برای [[اجابت دعا]]، تحقق دو شرط لازم است:
	#[[انسان]] به حد [[اضطرار]] و [[درماندگی]] برسد {{متن قرآن\|أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ}}.		# [[انسان]] به حد [[اضطرار]] و [[درماندگی]] برسد {{متن قرآن\|أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ}}.
	#[[انسان]] از تمام اسباب مادی [[ناامید]] شود و با تمام وجود، فقط [[خدا]] را بخواند {{متن قرآن\|إِذَا دَعَاهُ}}.		# [[انسان]] از تمام اسباب مادی [[ناامید]] شود و با تمام وجود، فقط [[خدا]] را بخواند {{متن قرآن\|إِذَا دَعَاهُ}}.
	*در این حالت، [[انسان]] [[ارتباط]] [[قوی]] و محکمی با [[خدا]] پیدا کرده و [[خداوند]] نیز دعای او را [[مستجاب]] و [[گرفتاری]] او را برطرف می‌کند: {{متن قرآن\|وَيَكْشِفُ السُّوءَ}}؛ اگر مریض است، [[عافیت]] خود را به دست می‌آورد، اگر گرفتار است، [[رهایی]] می‌یابد، اگر [[فقیر]] است [[بی‌نیاز]] می‌شود، اگر از گناهش پشیمان است توبه‌اش پذیرفته می‌شود، اگر هراسناک است [[امنیت]] به دست می‌آورد<ref>مجمع البیان، ج۷، ص۲۲۹.</ref>.		*در این حالت، [[انسان]] [[ارتباط]] [[قوی]] و محکمی با [[خدا]] پیدا کرده و [[خداوند]] نیز دعای او را [[مستجاب]] و [[گرفتاری]] او را برطرف می‌کند: {{متن قرآن\|وَيَكْشِفُ السُّوءَ}}؛ اگر مریض است، [[عافیت]] خود را به دست می‌آورد، اگر گرفتار است، [[رهایی]] می‌یابد، اگر [[فقیر]] است [[بی‌نیاز]] می‌شود، اگر از گناهش پشیمان است توبه‌اش پذیرفته می‌شود، اگر هراسناک است [[امنیت]] به دست می‌آورد<ref>مجمع البیان، ج۷، ص۲۲۹.</ref>.
	* [[زمخشری]] [[معتقد]] است که (ال) در {{متن قرآن\|الْمُضْطَرَّ}}، نشان جنس است، اما [[علامه طباطبایی]] می‌گوید برای استغراق است، و و این یعنی هر دعایی که از روی [[اضطرار]] باشد ما آن را [[اجابت]] می‌کنیم. مقصود از [[اجابت]] [[مضطر]] در هنگام [[دعاء]]، [[اجابت دعا]] و برآوردن [[حاجت]] است زمانی که از سوی شخص [[دعاکننده]]، [[حقیقت]] [[دعا]] و درخواست [[ظهور]] یابد؛ زیرا تا زمانی که [[انسان]] در تنگنای [[اضطرار]] قرار نگیرد [[طلب]] و درخواست حقیقتاً از سوی او تحقق پیدا نمی‌کند. این امر زمانی تحقق می‌یابد که از تمامی اسباب ظاهری [[قطع امید]] کند و [[قلب]] او تنها به [[پروردگار]] تعلق یابد، چرا که اگر به اسباب ظاهری [[امید]] بسته باشد دیگر او را نخوانده و غیر او را صدا زده است. زمانی که در [[دعا]] صادق باشد، یعنی حقیقتاً بخواهد و فقط او را صدا بزند، [[حق تعالی]] [[اجابت]] کرده و آنچه او را به [[اضطرار]] کشانده برطرف می‌کند، همان گونه که خود فرموده: {{متن قرآن\|ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ}}<ref>«و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref> پس هیچ شرطی برای [[اجابت دعا]] قرار نداده جز این که حقیقتاً درخواست شود و فقط از او درخواست شود: {{متن قرآن\|وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ}}<ref>«و چون بندگانم درباره من از تو پرسند من نزدیکم، دعاکننده چون مرا بخواند دعا (ی او) را پاسخ می‌دهم» سوره بقره، آیه ۱۸۶.</ref>.		* [[زمخشری]] [[معتقد]] است که (ال) در {{متن قرآن\|الْمُضْطَرَّ}}، نشان جنس است، اما [[علامه طباطبایی]] می‌گوید برای استغراق است، و و این یعنی هر دعایی که از روی [[اضطرار]] باشد ما آن را [[اجابت]] می‌کنیم. مقصود از [[اجابت]] [[مضطر]] در هنگام [[دعاء]]، [[اجابت دعا]] و برآوردن [[حاجت]] است زمانی که از سوی شخص [[دعاکننده]]، [[حقیقت]] [[دعا]] و درخواست [[ظهور]] یابد؛ زیرا تا زمانی که [[انسان]] در تنگنای [[اضطرار]] قرار نگیرد [[طلب]] و درخواست حقیقتاً از سوی او تحقق پیدا نمی‌کند. این امر زمانی تحقق می‌یابد که از تمامی اسباب ظاهری [[قطع امید]] کند و [[قلب]] او تنها به [[پروردگار]] تعلق یابد، چرا که اگر به اسباب ظاهری [[امید]] بسته باشد دیگر او را نخوانده و غیر او را صدا زده است. زمانی که در [[دعا]] صادق باشد، یعنی حقیقتاً بخواهد و فقط او را صدا بزند، [[حق تعالی]] [[اجابت]] کرده و آنچه او را به [[اضطرار]] کشانده برطرف می‌کند، همان گونه که خود فرموده: {{متن قرآن\|ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ}}<ref>«و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref> پس هیچ شرطی برای [[اجابت دعا]] قرار نداده جز این که حقیقتاً درخواست شود و فقط از او درخواست شود: {{متن قرآن\|وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ}}<ref>«و چون بندگانم درباره من از تو پرسند من نزدیکم، دعاکننده چون مرا بخواند دعا (ی او) را پاسخ می‌دهم» سوره بقره، آیه ۱۸۶.</ref>.
	* [[آیات]] بسیاری بیانگر این [[حقیقت]] است که [[انسان]] در هنگام [[اضطرار]] مانند [[سوار شدن]] بر کشتی، که در هنگام [[غرق]] شدن در آن لحظه به هیچ سببی دسترسی ندارد با [[اخلاص]] [[خدا]] را میخواند و پاسخ می‌شنود <ref>المیزان، ج۱۵، ص۴۱۷.</ref>.<ref>[[محمود سرمدی\|سرمدی، محمود]]، [[آیه امن یجیب (مقاله)\|مقاله «آیه امن یجیب»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۷۷-۷۸.</ref>		* [[آیات]] بسیاری بیانگر این [[حقیقت]] است که [[انسان]] در هنگام [[اضطرار]] مانند [[سوار شدن]] بر کشتی، که در هنگام [[غرق]] شدن در آن لحظه به هیچ سببی دسترسی ندارد با [[اخلاص]] [[خدا]] را میخواند و پاسخ می‌شنود <ref>المیزان، ج۱۵، ص۴۱۷.</ref><ref>[[محمود سرمدی\|سرمدی، محمود]]، [[آیه امن یجیب (مقاله)\|مقاله «آیه امن یجیب»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص۷۷-۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

آیه امن یجیب - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۷

Bahmani: /* پانویس */

Bahmani در ‏۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۰

Wasity: جایگزینی متن - 'همان گونه' به 'همان‌گونه'

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

Heydari: جایگزینی متن - '*[' به '* ['

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

Heydari: جایگزینی متن - '[' به ' ['