آیه تفقه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۳

2023-03-09T08:33:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = آیات نامدار \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = آیات نامدار \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}

			'''آیه نفر''' یکی از [[ادله]] بر حجیت خبر واحد و [[وجوب]] تحصیل [[علوم دینی]] است. بر هر گروهی لازم است که عده‌ای از آنها برای کسب معرفت‌های لازم و [[تحصیل علم]] [[هجرت]] کنند، تا پس از بازگشت مردمشان را بر اساس آنچه [[تفقه]] نموده‌اند هشدار دهند و از عواقب و مسئولیت‌های ناشی از [[علمی]] که فرا می‌گیرند، بترسانند.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani در ‏۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۱

2023-03-09T08:31:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = آیات نامدار \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = ~~آیه تفقه (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = آیات نامدار \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani در ‏۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۱

2023-03-09T08:31:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = آیات نامدار \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = آیات نامدار \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = آیه تفقه (پرسش)}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	از دلیل‌هایی که بر [[حجّیت خبر ~~واحد]]، [[~~حجّیت فتوای مجتهد]] در [[حق]] مقلّد، [[وجوب]] تحصیل [[اجتهاد]] و جواز [[تقلید]] اقامه شده، ~~[[آیۀ~~ تفقه]] است که به کوچ کردن گروهی از [[مردم]] جهت [[فراگیری احکام]] و [[معارف دینی]] [[دستور]] می‌دهد تا در مرحلۀ نخست، خود، آنها را فراگیرند و در مرحلۀ بعد، به سوی قومشان بازگشته، آنان را [[انذار]] کنند.		از دلیل‌هایی که بر حجّیت خبر واحد، حجّیت فتوای مجتهد در [[حق]] مقلّد، [[وجوب]] تحصیل [[اجتهاد]] و جواز [[تقلید]] اقامه شده، آیه تفقه است که به کوچ کردن گروهی از [[مردم]] جهت فراگیری احکام و [[معارف دینی]] [[دستور]] می‌دهد تا در مرحلۀ نخست، خود، آنها را فراگیرند و در مرحلۀ بعد، به سوی قومشان بازگشته، آنان را [[انذار]] کنند.
	در تمامی [[جوامع بشری]]، مسئلۀ بی اطلاعی مردم از [[قانون]] و مسئولیت‌های ناشی از آن یکی از بزرگ‌ترین [[مشکلات]] اجرایی [[قوانین]] و [[اعمال]] اصل [[مسئول]] بودن هر فرد عضو [[جامعه سیاسی]] در برابر قانون است. این مشکل به ویژه در مورد قوانینی که دارای آثار [[حقوقی]] و [[کیفری]] نیز هست، بیشتر مطرح می‌شود. می‌گویند در سال ۱۸۷۰ میلادی قانونی وجود داشته که دادگاه‌ها تا سه [[روز]] پس از انتشار قانون عذر عدم آشنایی با قوانین را می‌پذیرفته‌اند<ref>حقوق جزای عمومی، ص۵۹.</ref>.
	[[اسلام]] در مورد [[احکام]] کیفری (حدود) [[جهل]] مرتکب [[جرم]] را به عنوان یک [[شبهه]] در رد و اسقاط [[کیفر]] پذیرفته است ({{عربی\|الحدود تدرء بالشبهات}}) حتی در مواردی‌که [[جهالت]] شخص مرتکب جرم، از روی [[سهل‌انگاری]] و [[تقصیر]] باشد. [[فقها]] [[جاهل]] به موضوع و [[حکم]] جرم را چه قاصر و چه مقصر باشد، معاف از کیفر دانسته‌اند، زیرا که اصل حدود بر پایۀ [[تخفیف]] گذارده شده است<ref>جواهر الکلام، ج۴۰، ص۲۶۷.</ref>.

	ولی اصولاً اسلام [[آگاهی]] یافتن و [[شناخت]] [[پیام]] [[وحی]] و آگاهی یافتن از [[احکام الهی]] و آثار و مسئولیت‌های ناشی از آن را بر همگان لازم دانسته و در قوانین و احکام واجدین شرایط [[تکلیف]] را چه. عالم و چه جاهل یکسان مشمول مقررات شمرده است.		ولی اصولاً اسلام [[آگاهی]] یافتن و [[شناخت]] [[پیام]] [[وحی]] و آگاهی یافتن از [[احکام الهی]] و آثار و مسئولیت‌های ناشی از آن را بر همگان لازم دانسته و در قوانین و احکام واجدین شرایط [[تکلیف]] را چه. عالم و چه جاهل یکسان مشمول مقررات شمرده است.
	از این‌رو کسی‌که به دلیل ندانستن [[وظیفه]] و [[مسئولیت]] خود [[تکالیف الهی]] را در زمینه‌های مختلف [[عبادی]]، [[سیاسی]]، [[اقتصادی]]، [[فرهنگی]] و غیره انجام نداده باشد در مورد جهلش مسئول است و به او گفته می‌شود: {{عربی\|هلا تعلمت؟}} چرا فرا نگرفتی‌؟ [[قرآن]] صریحاً اعلام می‌دارد: {{متن قرآن\|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«اگر نمی‌دانید از اهل ذکر (آگاهان) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref>.
	[[زراره]] می‌گوید از [[امام صادق]] {{ع}} پرسیدم منظور از این [[آیه]] کیانند؟ {{متن حدیث\|قَالَ: نَحْنُ. فَقُلْتُ: فَأَنْتُمُ الْمَسْئُولُونَ؟ قَالَ: نَعَمْ. قُلْتُ: وَ نَحْنُ السَّائِلُونَ؟ قَالَ: نَعَمْ. قُلْتُ: فَعَلَيْنَا أَنْ نَسْأَلَكُمْ؟ قَالَ: نَعَمْ}}<ref>وسائل‌الشیعه، ج۱۸، ص۴۸، ح۲۷.</ref>.

	امام صادق {{ع}} در پاسخ زراره فرمود: مقصود آیه ماییم. زراره بار دیگر پرسید: پس شما هستید که مورد سؤال و [[پرسش]] قرار می‌گیرید؟ فرمود: [[بلی]]. بار سوم سؤال کرد: آیا ما هستیم که پرسش‌کننده‌ایم‌؟ فرمود: بلی. زراره برای بار چهارم پرسید: پس بر ما [[واجب]] است که از ~~شما سؤال کنیم‌؟ فرمود: بلی.~~		از این‌رو کسی‌که به دلیل ندانستن [[وظیفه]] و [[مسئولیت]] خود [[تکالیف الهی]] را در زمینه‌های مختلف [[عبادی]]، [[سیاسی]]، [[اقتصادی]]، [[فرهنگی]] و غیره انجام نداده باشد در مورد جهلش مسئول است.
	~~ولی اگر فرد [[مکلف]] بدون آنکه در کسب~~ [[~~آگاهی~~]] و [[~~علم~~]] ~~قصوری کرده باشد، نتوانست اطلاع لازم را درباره مسئولیت‌های~~ خود ~~کسب کند، چنین مکلفی معذور خواهد بود، زیرا~~ [[~~مسئولیت‌خواهی~~]] از [[انسانی]] که [[جاهل]] به [[مسئولیت]] خویش است، حکمیانه نیست و دور از [[عدالت]] خواهد بود. {{متن قرآن\|وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا}}<ref>«و ما تا پیامبری برنینگیزیم (کسی را~~) عذاب نمی‌کنیم» سوره اسراء، آیه ۱۵.</ref>.~~
	در [[~~حدیث~~]] است که: {{متن حدیث\|لِأَنَّ اللَّهَ عَدْلٌ لَا يَجُورُ يَحْتَجُّ عَلَى خَلْقِهِ بِمَا يَعْلَمُونَ}}<ref>وسائل‌الشیعه، ج۱۸، ص۱۵۱.</ref>. یعنی: زیرا [[~~خداوند~~]] [[~~عادل~~]] ~~است و~~ [[~~ظلم~~]] ~~نمی‌کند~~ و ~~او بر بندگانش به آنچه می‌دانند، [[احتجاج]] می‌کند و از آنها مسئولیت می‌طلبد~~.

	برای عملی شدن اصل اشتراک عالم و جاهل در [[تکالیف]] و بیرون آمدن جاهل از عذر و عدم [[مسئولیت‌پذیری]] و در نهایت برای رسیدن به فلسفۀ نهایی [[احکام الهی]] اصل [[تفقه]] و [[انذار]] به عنوان یک وظیفۀ همگانی ([[واجب کفایی]]) در [[قرآن]] مطرح‌شده است به این ترتیب که:		ولی اگر فرد [[مکلف]] بدون آنکه در کسب [[آگاهی]] و [[علم]] قصوری کرده باشد، نتوانست اطلاع لازم را درباره مسئولیت‌های خود کسب کند، چنین مکلفی معذور خواهد بود، زیرا مسئولیت‌خواهی از [[انسانی]] که [[جاهل]] به [[مسئولیت]] خویش است، حکمیانه نیست و دور از [[عدالت]] خواهد بود.
	بر هر گروهی لازم است که عده‌ای از آنها برای کسب معرفت‌های لازم و [[تحصیل علم]] [[هجرت]] کنند، تا پس از بازگشت مردمشان را بر اساس آنچه تفقه نموده‌اند هشدار دهند و از عواقب و مسئولیت‌های ناشی از [[علمی]] که فرا می‌گیرند، بترسانند. تا از طریق این طرح، همگان از تخلفات بپرهیزند (مضمون آیه تفقه و [[انذار]])<ref>{{متن قرآن\|فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ}} «و مؤمنان نباید همگی رهسپار (جهاد یا آموختن دانش) شوند؛ اما چرا از هر گروه ایشان دسته‌ای رهسپار نمی‌گردند تا دین آگاه شوند و چون نزد قوم خود باز آمدند آنها را بیم دهند باشد که بپرهیزند» سوره توبه، آیه ۱۲۲.</ref><ref>فقه سیاسی، ج۱، ص۴۴۹-۴۵۱.</ref><ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۹.</ref>
			برای عملی شدن اصل اشتراک عالم و جاهل در [[تکالیف]] و بیرون آمدن جاهل از عذر و عدم [[مسئولیت‌پذیری]] و در نهایت برای رسیدن به فلسفۀ نهایی [[احکام الهی]] اصل [[تفقه]] و [[انذار]] به عنوان یک وظیفۀ همگانی (واجب کفایی) در [[قرآن]] مطرح‌شده است به این ترتیب که: بر هر گروهی لازم است که عده‌ای از آنها برای کسب معرفت‌های لازم و [[تحصیل علم]] [[هجرت]] کنند، تا پس از بازگشت مردمشان را بر اساس آنچه تفقه نموده‌اند هشدار دهند و از عواقب و مسئولیت‌های ناشی از [[علمی]] که فرا می‌گیرند، بترسانند. تا از طریق این طرح، همگان از تخلفات بپرهیزند<ref>فقه سیاسی، ج۱، ص۴۴۹-۴۵۱.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۵

2023-03-09T08:25:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[آیه تفقه در قرآن]] - [[آیه تفقه در حدیث]] - [[آیه تفقه در فقه اسلامی]] -~~ [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = ~~آیه تفقه (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = آیات نامدار \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~آیه تفقه~~]]		[[رده:آیات نامدار]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T10:01:28Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۱
خط ۸:		خط ۸:
	ولی اصولاً اسلام [[آگاهی]] یافتن و [[شناخت]] [[پیام]] [[وحی]] و آگاهی یافتن از [[احکام الهی]] و آثار و مسئولیت‌های ناشی از آن را بر همگان لازم دانسته و در قوانین و احکام واجدین شرایط [[تکلیف]] را چه. عالم و چه جاهل یکسان مشمول مقررات شمرده است.		ولی اصولاً اسلام [[آگاهی]] یافتن و [[شناخت]] [[پیام]] [[وحی]] و آگاهی یافتن از [[احکام الهی]] و آثار و مسئولیت‌های ناشی از آن را بر همگان لازم دانسته و در قوانین و احکام واجدین شرایط [[تکلیف]] را چه. عالم و چه جاهل یکسان مشمول مقررات شمرده است.
	از این‌رو کسی‌که به دلیل ندانستن [[وظیفه]] و [[مسئولیت]] خود [[تکالیف الهی]] را در زمینه‌های مختلف [[عبادی]]، [[سیاسی]]، [[اقتصادی]]، [[فرهنگی]] و غیره انجام نداده باشد در مورد جهلش مسئول است و به او گفته می‌شود: {{عربی\|هلا تعلمت؟}} چرا فرا نگرفتی‌؟ [[قرآن]] صریحاً اعلام می‌دارد: {{متن قرآن\|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«اگر نمی‌دانید از اهل ذکر (آگاهان) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref>.		از این‌رو کسی‌که به دلیل ندانستن [[وظیفه]] و [[مسئولیت]] خود [[تکالیف الهی]] را در زمینه‌های مختلف [[عبادی]]، [[سیاسی]]، [[اقتصادی]]، [[فرهنگی]] و غیره انجام نداده باشد در مورد جهلش مسئول است و به او گفته می‌شود: {{عربی\|هلا تعلمت؟}} چرا فرا نگرفتی‌؟ [[قرآن]] صریحاً اعلام می‌دارد: {{متن قرآن\|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«اگر نمی‌دانید از اهل ذکر (آگاهان) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref>.
	[[زراره]] می‌گوید از [[امام صادق]]{{ع}} پرسیدم منظور از این [[آیه]] کیانند؟ {{متن حدیث\|قَالَ: نَحْنُ. فَقُلْتُ: فَأَنْتُمُ الْمَسْئُولُونَ؟ قَالَ: نَعَمْ. قُلْتُ: وَ نَحْنُ السَّائِلُونَ؟ قَالَ: نَعَمْ. قُلْتُ: فَعَلَيْنَا أَنْ نَسْأَلَكُمْ؟ قَالَ: نَعَمْ}}<ref>وسائل‌الشیعه، ج۱۸، ص۴۸، ح۲۷.</ref>.		[[زراره]] می‌گوید از [[امام صادق]] {{ع}} پرسیدم منظور از این [[آیه]] کیانند؟ {{متن حدیث\|قَالَ: نَحْنُ. فَقُلْتُ: فَأَنْتُمُ الْمَسْئُولُونَ؟ قَالَ: نَعَمْ. قُلْتُ: وَ نَحْنُ السَّائِلُونَ؟ قَالَ: نَعَمْ. قُلْتُ: فَعَلَيْنَا أَنْ نَسْأَلَكُمْ؟ قَالَ: نَعَمْ}}<ref>وسائل‌الشیعه، ج۱۸، ص۴۸، ح۲۷.</ref>.

	امام صادق{{ع}} در پاسخ زراره فرمود: مقصود آیه ماییم. زراره بار دیگر پرسید: پس شما هستید که مورد سؤال و [[پرسش]] قرار می‌گیرید؟ فرمود: [[بلی]]. بار سوم سؤال کرد: آیا ما هستیم که پرسش‌کننده‌ایم‌؟ فرمود: بلی. زراره برای بار چهارم پرسید: پس بر ما [[واجب]] است که از شما سؤال کنیم‌؟ فرمود: بلی.		امام صادق {{ع}} در پاسخ زراره فرمود: مقصود آیه ماییم. زراره بار دیگر پرسید: پس شما هستید که مورد سؤال و [[پرسش]] قرار می‌گیرید؟ فرمود: [[بلی]]. بار سوم سؤال کرد: آیا ما هستیم که پرسش‌کننده‌ایم‌؟ فرمود: بلی. زراره برای بار چهارم پرسید: پس بر ما [[واجب]] است که از شما سؤال کنیم‌؟ فرمود: بلی.
	ولی اگر فرد [[مکلف]] بدون آنکه در کسب [[آگاهی]] و [[علم]] قصوری کرده باشد، نتوانست اطلاع لازم را درباره مسئولیت‌های خود کسب کند، چنین مکلفی معذور خواهد بود، زیرا [[مسئولیت‌خواهی]] از [[انسانی]] که [[جاهل]] به [[مسئولیت]] خویش است، حکمیانه نیست و دور از [[عدالت]] خواهد بود. {{متن قرآن\|وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا}}<ref>«و ما تا پیامبری برنینگیزیم (کسی را) عذاب نمی‌کنیم» سوره اسراء، آیه ۱۵.</ref>.		ولی اگر فرد [[مکلف]] بدون آنکه در کسب [[آگاهی]] و [[علم]] قصوری کرده باشد، نتوانست اطلاع لازم را درباره مسئولیت‌های خود کسب کند، چنین مکلفی معذور خواهد بود، زیرا [[مسئولیت‌خواهی]] از [[انسانی]] که [[جاهل]] به [[مسئولیت]] خویش است، حکمیانه نیست و دور از [[عدالت]] خواهد بود. {{متن قرآن\|وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا}}<ref>«و ما تا پیامبری برنینگیزیم (کسی را) عذاب نمی‌کنیم» سوره اسراء، آیه ۱۵.</ref>.
	در [[حدیث]] است که: {{متن حدیث\|لِأَنَّ اللَّهَ عَدْلٌ لَا يَجُورُ يَحْتَجُّ عَلَى خَلْقِهِ بِمَا يَعْلَمُونَ}}<ref>وسائل‌الشیعه، ج۱۸، ص۱۵۱.</ref>. یعنی: زیرا [[خداوند]] [[عادل]] است و [[ظلم]] نمی‌کند و او بر بندگانش به آنچه می‌دانند، [[احتجاج]] می‌کند و از آنها مسئولیت می‌طلبد.		در [[حدیث]] است که: {{متن حدیث\|لِأَنَّ اللَّهَ عَدْلٌ لَا يَجُورُ يَحْتَجُّ عَلَى خَلْقِهِ بِمَا يَعْلَمُونَ}}<ref>وسائل‌الشیعه، ج۱۸، ص۱۵۱.</ref>. یعنی: زیرا [[خداوند]] [[عادل]] است و [[ظلم]] نمی‌کند و او بر بندگانش به آنچه می‌دانند، [[احتجاج]] می‌کند و از آنها مسئولیت می‌طلبد.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:02:23Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در قرآن]] - [[آیه تفقه در حدیث]] - [[آیه تفقه در فقه اسلامی]] - [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = آیه تفقه (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در قرآن]] - [[آیه تفقه در حدیث]] - [[آیه تفقه در فقه اسلامی]] - [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = آیه تفقه (پرسش)}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	از دلیل‌هایی که بر [[حجّیت خبر واحد]]، [[حجّیت فتوای مجتهد]] در [[حق]] مقلّد، [[وجوب]] تحصیل [[اجتهاد]] و جواز [[تقلید]] اقامه شده، [[آیۀ تفقه]] است که به کوچ کردن گروهی از [[مردم]] جهت [[فراگیری احکام]] و [[معارف دینی]] [[دستور]] می‌دهد تا در مرحلۀ نخست، خود، آنها را فراگیرند و در مرحلۀ بعد، به سوی قومشان بازگشته، آنان را [[انذار]] کنند.		از دلیل‌هایی که بر [[حجّیت خبر واحد]]، [[حجّیت فتوای مجتهد]] در [[حق]] مقلّد، [[وجوب]] تحصیل [[اجتهاد]] و جواز [[تقلید]] اقامه شده، [[آیۀ تفقه]] است که به کوچ کردن گروهی از [[مردم]] جهت [[فراگیری احکام]] و [[معارف دینی]] [[دستور]] می‌دهد تا در مرحلۀ نخست، خود، آنها را فراگیرند و در مرحلۀ بعد، به سوی قومشان بازگشته، آنان را [[انذار]] کنند.
	در تمامی [[جوامع بشری]]، مسئلۀ بی اطلاعی مردم از [[قانون]] و مسئولیت‌های ناشی از آن یکی از بزرگ‌ترین [[مشکلات]] اجرایی [[قوانین]] و [[اعمال]] اصل [[مسئول]] بودن هر فرد عضو [[جامعه سیاسی]] در برابر قانون است. این مشکل به ویژه در مورد قوانینی که دارای آثار [[حقوقی]] و [[کیفری]] نیز هست، بیشتر مطرح می‌شود. می‌گویند در سال ۱۸۷۰ میلادی قانونی وجود داشته که دادگاه‌ها تا سه [[روز]] پس از انتشار قانون عذر عدم آشنایی با قوانین را می‌پذیرفته‌اند<ref>حقوق جزای عمومی، ص۵۹.</ref>.		در تمامی [[جوامع بشری]]، مسئلۀ بی اطلاعی مردم از [[قانون]] و مسئولیت‌های ناشی از آن یکی از بزرگ‌ترین [[مشکلات]] اجرایی [[قوانین]] و [[اعمال]] اصل [[مسئول]] بودن هر فرد عضو [[جامعه سیاسی]] در برابر قانون است. این مشکل به ویژه در مورد قوانینی که دارای آثار [[حقوقی]] و [[کیفری]] نیز هست، بیشتر مطرح می‌شود. می‌گویند در سال ۱۸۷۰ میلادی قانونی وجود داشته که دادگاه‌ها تا سه [[روز]] پس از انتشار قانون عذر عدم آشنایی با قوانین را می‌پذیرفته‌اند<ref>حقوق جزای عمومی، ص۵۹.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T03:57:33Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در قرآن]] - [[آیه تفقه در حدیث]] - [[آیه تفقه در فقه اسلامی]] - [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = آیه تفقه (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در قرآن]] - [[آیه تفقه در حدیث]] - [[آیه تفقه در فقه اسلامی]] - [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = آیه تفقه (پرسش)}}

خط ۲۷:		خط ۲۶:

	[[رده:آیه تفقه]]		[[رده:آیه تفقه]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T20:58:24Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۲۸
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	برای عملی شدن اصل اشتراک عالم و جاهل در [[تکالیف]] و بیرون آمدن جاهل از عذر و عدم [[مسئولیت‌پذیری]] و در نهایت برای رسیدن به فلسفۀ نهایی [[احکام الهی]] اصل [[تفقه]] و [[انذار]] به عنوان یک وظیفۀ همگانی ([[واجب کفایی]]) در [[قرآن]] مطرح‌شده است به این ترتیب که:		برای عملی شدن اصل اشتراک عالم و جاهل در [[تکالیف]] و بیرون آمدن جاهل از عذر و عدم [[مسئولیت‌پذیری]] و در نهایت برای رسیدن به فلسفۀ نهایی [[احکام الهی]] اصل [[تفقه]] و [[انذار]] به عنوان یک وظیفۀ همگانی ([[واجب کفایی]]) در [[قرآن]] مطرح‌شده است به این ترتیب که:
	بر هر گروهی لازم است که عده‌ای از آنها برای کسب معرفت‌های لازم و [[تحصیل علم]] [[هجرت]] کنند، تا پس از بازگشت مردمشان را بر اساس آنچه تفقه نموده‌اند هشدار دهند و از عواقب و مسئولیت‌های ناشی از [[علمی]] که فرا می‌گیرند، بترسانند. تا از طریق این طرح، همگان از تخلفات بپرهیزند (مضمون آیه تفقه و [[انذار]])<ref>{{متن قرآن\|فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ}} «و مؤمنان نباید همگی رهسپار (جهاد یا آموختن دانش) شوند؛ اما چرا از هر گروه ایشان دسته‌ای رهسپار نمی‌گردند تا دین آگاه شوند و چون نزد قوم خود باز آمدند آنها را بیم دهند باشد که بپرهیزند» سوره توبه، آیه ۱۲۲.</ref>.<ref>فقه سیاسی، ج۱، ص۴۴۹-۴۵۱.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۹.</ref>		بر هر گروهی لازم است که عده‌ای از آنها برای کسب معرفت‌های لازم و [[تحصیل علم]] [[هجرت]] کنند، تا پس از بازگشت مردمشان را بر اساس آنچه تفقه نموده‌اند هشدار دهند و از عواقب و مسئولیت‌های ناشی از [[علمی]] که فرا می‌گیرند، بترسانند. تا از طریق این طرح، همگان از تخلفات بپرهیزند (مضمون آیه تفقه و [[انذار]])<ref>{{متن قرآن\|فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ}} «و مؤمنان نباید همگی رهسپار (جهاد یا آموختن دانش) شوند؛ اما چرا از هر گروه ایشان دسته‌ای رهسپار نمی‌گردند تا دین آگاه شوند و چون نزد قوم خود باز آمدند آنها را بیم دهند باشد که بپرهیزند» سوره توبه، آیه ۱۲۲.</ref><ref>فقه سیاسی، ج۱، ص۴۴۹-۴۵۱.</ref><ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T15:21:40Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[آیه تفقه در قرآن]] - [[آیه تفقه در حدیث]] - [[آیه تفقه در فقه اسلامی]] - [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = آیه تفقه (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[آیه تفقه در قرآن]] - [[آیه تفقه در حدیث]] - [[آیه تفقه در فقه اسلامی]] - [[آیه تفقه در فقه سیاسی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[آیه تفقه (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-01-04T16:03:46Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۳۳
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	برای عملی شدن اصل اشتراک عالم و جاهل در [[تکالیف]] و بیرون آمدن جاهل از عذر و عدم [[مسئولیت‌پذیری]] و در نهایت برای رسیدن به فلسفۀ نهایی [[احکام الهی]] اصل [[تفقه]] و [[انذار]] به عنوان یک وظیفۀ همگانی ([[واجب کفایی]]) در [[قرآن]] مطرح‌شده است به این ترتیب که:		برای عملی شدن اصل اشتراک عالم و جاهل در [[تکالیف]] و بیرون آمدن جاهل از عذر و عدم [[مسئولیت‌پذیری]] و در نهایت برای رسیدن به فلسفۀ نهایی [[احکام الهی]] اصل [[تفقه]] و [[انذار]] به عنوان یک وظیفۀ همگانی ([[واجب کفایی]]) در [[قرآن]] مطرح‌شده است به این ترتیب که:
	بر هر گروهی لازم است که عده‌ای از آنها برای کسب معرفت‌های لازم و [[تحصیل علم]] [[هجرت]] کنند، تا پس از بازگشت مردمشان را بر اساس آنچه تفقه نموده‌اند هشدار دهند و از عواقب و مسئولیت‌های ناشی از [[علمی]] که فرا می‌گیرند، بترسانند. تا از طریق این طرح، همگان از تخلفات بپرهیزند (مضمون آیه تفقه و [[انذار]])<ref>{{متن قرآن\|فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ}} «و مؤمنان نباید همگی رهسپار (جهاد یا آموختن دانش) شوند؛ اما چرا از هر گروه ایشان دسته‌ای رهسپار نمی‌گردند تا دین آگاه شوند و چون نزد قوم خود باز آمدند آنها را بیم دهند باشد که بپرهیزند» سوره توبه، آیه ۱۲۲.</ref>.<ref>فقه سیاسی، ج۱، ص۴۴۹-۴۵۱.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۹.</ref>		بر هر گروهی لازم است که عده‌ای از آنها برای کسب معرفت‌های لازم و [[تحصیل علم]] [[هجرت]] کنند، تا پس از بازگشت مردمشان را بر اساس آنچه تفقه نموده‌اند هشدار دهند و از عواقب و مسئولیت‌های ناشی از [[علمی]] که فرا می‌گیرند، بترسانند. تا از طریق این طرح، همگان از تخلفات بپرهیزند (مضمون آیه تفقه و [[انذار]])<ref>{{متن قرآن\|فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ}} «و مؤمنان نباید همگی رهسپار (جهاد یا آموختن دانش) شوند؛ اما چرا از هر گروه ایشان دسته‌ای رهسپار نمی‌گردند تا دین آگاه شوند و چون نزد قوم خود باز آمدند آنها را بیم دهند باشد که بپرهیزند» سوره توبه، آیه ۱۲۲.</ref>.<ref>فقه سیاسی، ج۱، ص۴۴۹-۴۵۱.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۹.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==