آیه صادقین از دیدگاه اهل سنت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:30:42Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۰
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	=== کعب بن مالک و سایر متخلفین از جنگ ===		=== کعب بن مالک و سایر متخلفین از جنگ ===
	برخی دیگر از [[اهل سنت]] معتقدند که این [[آیه]] درباره [[کعب بن مالک]] و سه نفر دیگری است که از [[جنگ]] تخلف کردند <ref>ر.ک: [[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)\| ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶]]، ص۱۸۳.</ref> و هم چون [[منافقان]] عذر آورده و [[دروغ]] گفتند؛ ~~لیکن~~ او [[خدا]] و رسولش را تصدیق کرد و [[خداوند]] به [[برکت]] راستی‌اش، توبه‌اش را پذیرفت. این مطلب در [[روایت]] صحیح ثابت است. لفظ آیه نیز عام است و در اینجا دلیلی بر تخصیص آن وجود ندارد. در [[تفسیر ابن کثیر]]... از [[عبدالله بن عمر]] درباره آيه{{متن قرآن\|اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref> نیز نقل شده که گفت همراه محمد و اصحابش باشید. ضحاک نیز گفته است: یعنی با [[ابوبکر]]، عمر و [[اصحاب]] آن دو همراه باشید. [[ابن تیمیه]] نیز در برابر قول کسی که می‌گوید [[آیه]] درباره علی{{ع}} نازل شده است بیش از یازده وجه پاسخ داده است. به جواب او در منهاج السنة مراجعه کنید<ref>تفسیر ابن کثیر دمشقی، ج۲، ص۴۱۴.</ref>.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵]]، ص۲۰۶ و ۲۰۷.</ref>		برخی دیگر از [[اهل سنت]] معتقدند که این [[آیه]] درباره [[کعب بن مالک]] و سه نفر دیگری است که از [[جنگ]] تخلف کردند <ref>ر.ک: [[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)\| ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶]]، ص۱۸۳.</ref> و هم چون [[منافقان]] عذر آورده و [[دروغ]] گفتند؛ لکن او [[خدا]] و رسولش را تصدیق کرد و [[خداوند]] به [[برکت]] راستی‌اش، توبه‌اش را پذیرفت. این مطلب در [[روایت]] صحیح ثابت است. لفظ آیه نیز عام است و در اینجا دلیلی بر تخصیص آن وجود ندارد. در [[تفسیر ابن کثیر]]... از [[عبدالله بن عمر]] درباره آيه{{متن قرآن\|اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref> نیز نقل شده که گفت همراه محمد و اصحابش باشید. ضحاک نیز گفته است: یعنی با [[ابوبکر]]، عمر و [[اصحاب]] آن دو همراه باشید. [[ابن تیمیه]] نیز در برابر قول کسی که می‌گوید [[آیه]] درباره علی{{ع}} نازل شده است بیش از یازده وجه پاسخ داده است. به جواب او در منهاج السنة مراجعه کنید<ref>تفسیر ابن کثیر دمشقی، ج۲، ص۴۱۴.</ref>.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵]]، ص۲۰۶ و ۲۰۷.</ref>

	== معناشناسی [[صادقین]] ==		== معناشناسی [[صادقین]] ==
خط ۱۹۵:		خط ۱۹۵:
	# در این عبارت که می‌فرماید: {{متن قرآن\|مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>، یا همراه بودن با صادقان در [[صدق]] و توابع آن اراده شده است؛ یعنی اینکه [[راستگو]] باشید، چنانکه صادقان راست می‌گویند با [[دروغگویان]] نباشید چنان که در جای دیگر می‌فرماید: از {{متن قرآن\|اركَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ}}<ref>«با نمازگزاران نماز بگزارید» سوره بقره، آیه ۴۳.</ref> و یا می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ}}<ref>«و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref> و همین طور آنجا که می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَأُولَئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ وَسَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْرًا عَظِيمًا}}<ref>«مگر آنان که توبه کنند و به راه آیند و به خداوند توسّل جویند و دینشان را برای خداوند، ناب گردانند؛ که اینان با مؤمنان (همراه) اند و زودا که خداوند به مؤمنان پاداشی سترگ بخشد» سوره نساء، آیه ۱۴۶.</ref>؛ و يا منظور آن است که در هر چیزی همراه [[صادقان]] باشید. هر چند به [[صدق]] تعلق نداشته باشد. صورت دوم [[باطل]] است زیرا بر [[انسان]] [[واجب]] نیست که در امور [[مباح]] همچون خوردن، [[آشامیدن]]، [[لباس]] پوشیدن و مواردی دیگر از این قبیل همراه صادقان باشد و اگر صورت نخست صحیح باشد، در این صورت [[همراهی]] با شخص معین لزومی ندارد بلکه مقصود آن است که راست بگویید و [[دروغ]] نگویید چنان که [[پیامبر]]{{صل}} بر اساس [[حدیث]] صحیحی فرمودند: بر شما باد [[راستگویی]]، همانا راستگویی به [[نیکی]] [[هدایت]] می‌کند و نیکی به سوی [[بهشت]] هدایت می‌کند و تا مادامی که مرد راست می‌گوید و تحرّی به راستگویی می‌کند نزد [[خداوند]] [[راستگو]] ثبت می‌شود و از [[کذب]] بپرهیز زیرا کذب به [[فجور]] رهنمون می‌شود و فجور به سوی [[آتش]] هدایت می‌کند و [[مرد]] دروغ می‌گوید و تحرّی به کذب می‌کند تا این که نزد [[خدا]] [[کذاب]] ثبت می‌شود و این مانند آن است که گفته می‌شود با [[مؤمنان]] باش تا در گروه [[نیکان]] باشی؛ یعنی با آنان در این وصف داخل گردی و بر [[راستی]] در جمع ایشان باشی از این رو در اینجا مراد آن نیست که تو ماموری به [[اطاعت]] از مؤمنان در تمام امور هستی.		# در این عبارت که می‌فرماید: {{متن قرآن\|مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>، یا همراه بودن با صادقان در [[صدق]] و توابع آن اراده شده است؛ یعنی اینکه [[راستگو]] باشید، چنانکه صادقان راست می‌گویند با [[دروغگویان]] نباشید چنان که در جای دیگر می‌فرماید: از {{متن قرآن\|اركَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ}}<ref>«با نمازگزاران نماز بگزارید» سوره بقره، آیه ۴۳.</ref> و یا می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ}}<ref>«و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref> و همین طور آنجا که می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَأُولَئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ وَسَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْرًا عَظِيمًا}}<ref>«مگر آنان که توبه کنند و به راه آیند و به خداوند توسّل جویند و دینشان را برای خداوند، ناب گردانند؛ که اینان با مؤمنان (همراه) اند و زودا که خداوند به مؤمنان پاداشی سترگ بخشد» سوره نساء، آیه ۱۴۶.</ref>؛ و يا منظور آن است که در هر چیزی همراه [[صادقان]] باشید. هر چند به [[صدق]] تعلق نداشته باشد. صورت دوم [[باطل]] است زیرا بر [[انسان]] [[واجب]] نیست که در امور [[مباح]] همچون خوردن، [[آشامیدن]]، [[لباس]] پوشیدن و مواردی دیگر از این قبیل همراه صادقان باشد و اگر صورت نخست صحیح باشد، در این صورت [[همراهی]] با شخص معین لزومی ندارد بلکه مقصود آن است که راست بگویید و [[دروغ]] نگویید چنان که [[پیامبر]]{{صل}} بر اساس [[حدیث]] صحیحی فرمودند: بر شما باد [[راستگویی]]، همانا راستگویی به [[نیکی]] [[هدایت]] می‌کند و نیکی به سوی [[بهشت]] هدایت می‌کند و تا مادامی که مرد راست می‌گوید و تحرّی به راستگویی می‌کند نزد [[خداوند]] [[راستگو]] ثبت می‌شود و از [[کذب]] بپرهیز زیرا کذب به [[فجور]] رهنمون می‌شود و فجور به سوی [[آتش]] هدایت می‌کند و [[مرد]] دروغ می‌گوید و تحرّی به کذب می‌کند تا این که نزد [[خدا]] [[کذاب]] ثبت می‌شود و این مانند آن است که گفته می‌شود با [[مؤمنان]] باش تا در گروه [[نیکان]] باشی؛ یعنی با آنان در این وصف داخل گردی و بر [[راستی]] در جمع ایشان باشی از این رو در اینجا مراد آن نیست که تو ماموری به [[اطاعت]] از مؤمنان در تمام امور هستی.
	# دلیل هفتم اینکه گفته می‌شود چون می‌خواهیم مطلقا با [[صادقان]] باشیم به خاطر آن است که [[صدق]] مستلزم سایر [[نیکی‌ها]] است. مانند فرمایش [[پیامبر]]{{صل}} که فرمود: بر شما باد [[راستی]]، پس راستی به سوی [[نیکی]] [[هدایت]] می‌کند در این صورت وصف صدق، [[ثابت]] می‌شود برای هرکس که بدان متصف می‌شود.		# دلیل هفتم اینکه گفته می‌شود چون می‌خواهیم مطلقا با [[صادقان]] باشیم به خاطر آن است که [[صدق]] مستلزم سایر [[نیکی‌ها]] است. مانند فرمایش [[پیامبر]]{{صل}} که فرمود: بر شما باد [[راستی]]، پس راستی به سوی [[نیکی]] [[هدایت]] می‌کند در این صورت وصف صدق، [[ثابت]] می‌شود برای هرکس که بدان متصف می‌شود.
	# دلیل هشتم آن است که گفته می‌شود [[خداوند]] به ما امر کرده که همراه صادقان باشیم و گفته نشده با معلوم بودن صدق در آنان چنان که او در آیه‌ای دیگر فرموده است: {{متن قرآن\|وَأَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِنْكُمْ وَأَقِيمُوا الشَّهَادَةَ لِلَّهِ}}<ref>«...و دو تن دادگر از (میان) خود گواه بگیرید و گواهی را برای خداوند برپا دارید؛ این است که با آن، به کسی که به خداوند و روز بازپسین ایمان دارد اندرز داده می‌شود و هر کس از خداوند پروا کند (خداوند) برای او دری می‌گشاید» سوره طلاق، آیه ۲.</ref> و نفرموده: «آنـان کـه می‌دانید در میان شما عادلند» همان طور که فرموده است: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا}}<ref>«خداوند به شما فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحب آنها باز گردانید» سوره نساء، آیه ۵۸.</ref> و نگفته است: {{متن قرآن\|وَإِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ}}<ref>«و چون میان مردم داوری می‌کنید با دادگری داوری کنید» سوره نساء، آیه ۵۸.</ref>: ~~لیکن~~ [[حکم]] را متعلّق وصف قرار داده و بر ماست که به اندازه‌ای که بر ما ممکن است در [[شناخت]] [[اهل]] صدق، [[عدالت]]، [[امانت]] و [[عدل]] بکوشیم و در این باره [[مکلف]] به [[علم غیب]] نیستیم چنان که پیامبر{{صل}} که [[مأمور]] است به عدل حکم کند، فرمود: شما [[مخاصمات]] خود را نزد من می‌آورید و شاید برخی از شما در [[اقامه حجت]] تواناتر باشند و من بر اساس آنچه می‌شنوم، [[قضاوت]] می‌کنم؛ پس اگر من در قضاوت به [[اشتباه]] چیزی از حق برادر کسی به نفع او رأی دادم و او آن را نپذیرفت پس من او را از [[آتش]] دور می‌سازم.		# دلیل هشتم آن است که گفته می‌شود [[خداوند]] به ما امر کرده که همراه صادقان باشیم و گفته نشده با معلوم بودن صدق در آنان چنان که او در آیه‌ای دیگر فرموده است: {{متن قرآن\|وَأَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِنْكُمْ وَأَقِيمُوا الشَّهَادَةَ لِلَّهِ}}<ref>«...و دو تن دادگر از (میان) خود گواه بگیرید و گواهی را برای خداوند برپا دارید؛ این است که با آن، به کسی که به خداوند و روز بازپسین ایمان دارد اندرز داده می‌شود و هر کس از خداوند پروا کند (خداوند) برای او دری می‌گشاید» سوره طلاق، آیه ۲.</ref> و نفرموده: «آنـان کـه می‌دانید در میان شما عادلند» همان طور که فرموده است: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا}}<ref>«خداوند به شما فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحب آنها باز گردانید» سوره نساء، آیه ۵۸.</ref> و نگفته است: {{متن قرآن\|وَإِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ}}<ref>«و چون میان مردم داوری می‌کنید با دادگری داوری کنید» سوره نساء، آیه ۵۸.</ref>: لکن [[حکم]] را متعلّق وصف قرار داده و بر ماست که به اندازه‌ای که بر ما ممکن است در [[شناخت]] [[اهل]] صدق، [[عدالت]]، [[امانت]] و [[عدل]] بکوشیم و در این باره [[مکلف]] به [[علم غیب]] نیستیم چنان که پیامبر{{صل}} که [[مأمور]] است به عدل حکم کند، فرمود: شما [[مخاصمات]] خود را نزد من می‌آورید و شاید برخی از شما در [[اقامه حجت]] تواناتر باشند و من بر اساس آنچه می‌شنوم، [[قضاوت]] می‌کنم؛ پس اگر من در قضاوت به [[اشتباه]] چیزی از حق برادر کسی به نفع او رأی دادم و او آن را نپذیرفت پس من او را از [[آتش]] دور می‌سازم.
	# بر فرض که بپذیریم مراد از [[صادقین]]، کسی باشد که صدقش معلوم باشد؛ ~~لیکن~~ معلوم بودن در اینجا به مانند معلوم بودن در [[آیه]] {{متن قرآن\|فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِنَاتٍ}}<ref>«...پس اگر آن زنان را مؤمن دانستید..». سوره ممتحنه، آیه ۱۰.</ref> است و [[ایمان]] پوشیده‌تر از [[صدق]] است؛ از این رو همانگونه که [[علم مشروط]] در آنجا مانع از آن است که گفته شود مراد، [[علم]] به [[معصوم]] نیست در اینجا نیز ممتنع است که گفته شود نمی‌توان به [[راستگویی]] کسی جز معصوم [[یقین]] پیدا کرد.		# بر فرض که بپذیریم مراد از [[صادقین]]، کسی باشد که صدقش معلوم باشد؛ لکن معلوم بودن در اینجا به مانند معلوم بودن در [[آیه]] {{متن قرآن\|فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِنَاتٍ}}<ref>«...پس اگر آن زنان را مؤمن دانستید..». سوره ممتحنه، آیه ۱۰.</ref> است و [[ایمان]] پوشیده‌تر از [[صدق]] است؛ از این رو همانگونه که [[علم مشروط]] در آنجا مانع از آن است که گفته شود مراد، [[علم]] به [[معصوم]] نیست در اینجا نیز ممتنع است که گفته شود نمی‌توان به [[راستگویی]] کسی جز معصوم [[یقین]] پیدا کرد.
	# بر فرض که بپذیریم مراد [[آگاهی]] ما از [[صدق]] او باشد؛ ~~لیکن~~ گفته می‌شود که [[ابوبکر]]، عمر، عثمان و امثال آنان از کسانی هستند که صدقشان دانسته شده و هرچند [[خطا]] و برخی [[گناهان]] از آنها جایز است اما آنان به عمد [[دروغ]] نمی‌گویند و چون [[کذب]] گناهی بزرگ است بر این اساس در یکی از دو قول [[عالمان]] [[شهادت]] [[شاهد]] به سبب یک دروغ رد می‌شود و این قول یکی از دو روایتی است که احمد در این باره به صورت مرسل نقل کرده است و ما به [[یقین]] می‌دانیم که ایشان به عمد بر [[رسول خدا]]{{صل}}[[ دروغ]] نمی‌بندند بلکه در هیچ حالتی به عمد دروغ نمی‌گویند و نمی‌پذیریم که از منتفی بودن [[دروغگویی]] کسی [[آگاه]] نیستیم مگر آن کسی که می‌دانیم [[معصوم]] مطلق است بلکه بسیاری از [[مردم]] را - چنانچه [[آزمایش]] کنیم - یقین می‌کنیم که دروغ می‌گویند؛ هرچند که دچار خطا و مرتکب گناهان دیگر می‌شوند و نمی‌پذیریم هر آن کس که معصوم نیست ممکن است به عمد دروغ گوید؛ چراکه این خلاف واقع است. پس کسی به عمد دروغ نمی‌گوید مگر کسی که از بدترین [[مردمان]] باشد و در میان این [[صحابه]] کسی وجود ندارد که به عمد بر رسول خدا{{صل}} دروغ ببندد و اهل علم به [[اضطرار]] می‌دانند که افرادی مثل مالک بن شعبه، يحيی بن سعيد ثوری، شافعى، [[احمد]] و امثال آنان به عمد بر رسول خدا{{صل}}، دروغ نمی‌بندند بلکه بر دیگران هم دروغ نمی‌بندند تا چه رسد به افرادی همچون [[ابن عمر]]، [[ابن عباس]]، ابو سعید و غیر ایشان.		# بر فرض که بپذیریم مراد [[آگاهی]] ما از [[صدق]] او باشد؛ لکن گفته می‌شود که [[ابوبکر]]، عمر، عثمان و امثال آنان از کسانی هستند که صدقشان دانسته شده و هرچند [[خطا]] و برخی [[گناهان]] از آنها جایز است اما آنان به عمد [[دروغ]] نمی‌گویند و چون [[کذب]] گناهی بزرگ است بر این اساس در یکی از دو قول [[عالمان]] [[شهادت]] [[شاهد]] به سبب یک دروغ رد می‌شود و این قول یکی از دو روایتی است که احمد در این باره به صورت مرسل نقل کرده است و ما به [[یقین]] می‌دانیم که ایشان به عمد بر [[رسول خدا]]{{صل}}[[ دروغ]] نمی‌بندند بلکه در هیچ حالتی به عمد دروغ نمی‌گویند و نمی‌پذیریم که از منتفی بودن [[دروغگویی]] کسی [[آگاه]] نیستیم مگر آن کسی که می‌دانیم [[معصوم]] مطلق است بلکه بسیاری از [[مردم]] را - چنانچه [[آزمایش]] کنیم - یقین می‌کنیم که دروغ می‌گویند؛ هرچند که دچار خطا و مرتکب گناهان دیگر می‌شوند و نمی‌پذیریم هر آن کس که معصوم نیست ممکن است به عمد دروغ گوید؛ چراکه این خلاف واقع است. پس کسی به عمد دروغ نمی‌گوید مگر کسی که از بدترین [[مردمان]] باشد و در میان این [[صحابه]] کسی وجود ندارد که به عمد بر رسول خدا{{صل}} دروغ ببندد و اهل علم به [[اضطرار]] می‌دانند که افرادی مثل مالک بن شعبه، يحيی بن سعيد ثوری، شافعى، [[احمد]] و امثال آنان به عمد بر رسول خدا{{صل}}، دروغ نمی‌بندند بلکه بر دیگران هم دروغ نمی‌بندند تا چه رسد به افرادی همچون [[ابن عمر]]، [[ابن عباس]]، ابو سعید و غیر ایشان.
	# اگر مقرّر شد که مراد از [[صادقان]]، [[معصوم]] باشد ما [[اجماع]] بر منتفی بودن [[عصمت]] غیر علی{{ع}} را نمی‌پذیریم. پس بسیاری از [[مردم]] که بهتر از رافضیان هستند درباره شیوخشان این معنا را ادعا می‌کنند هر چند آن را با عبارت دیگری بیان می‌کنند. همچنین ما نمی‌پذیریم که در صورت [[اثبات عصمت]] على{{ع}}، عصمت سایر [[صحابه]] منتفی شود بلکه یا عصمت تمامی صحابه نیز منتفی است و یا عصمت برای همه ثابت است<ref>[[احمد بن عبدالحلیم]]، [[منهاج السنة]]، ج۷، ص۱۹۲-۱۹۷.</ref>.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵]]، ص۲۲۶-۲۳۵.</ref>		# اگر مقرّر شد که مراد از [[صادقان]]، [[معصوم]] باشد ما [[اجماع]] بر منتفی بودن [[عصمت]] غیر علی{{ع}} را نمی‌پذیریم. پس بسیاری از [[مردم]] که بهتر از رافضیان هستند درباره شیوخشان این معنا را ادعا می‌کنند هر چند آن را با عبارت دیگری بیان می‌کنند. همچنین ما نمی‌پذیریم که در صورت [[اثبات عصمت]] على{{ع}}، عصمت سایر [[صحابه]] منتفی شود بلکه یا عصمت تمامی صحابه نیز منتفی است و یا عصمت برای همه ثابت است<ref>[[احمد بن عبدالحلیم]]، [[منهاج السنة]]، ج۷، ص۱۹۲-۱۹۷.</ref>.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵]]، ص۲۲۶-۲۳۵.</ref>

Bahmani در ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۰۸

2024-11-18T05:08:30Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* منابع */

2024-11-18T05:02:11Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۲
خط ۲۴۸:		خط ۲۴۸:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			# [[پرونده:9610800.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[آیات ولایت در قرآن - مکارم شیرازی (کتاب)\| '''آیات ولایت در قرآن''']]
			# [[پرونده:Jawahir-kalam-5.jpg\|22px]] [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵ (کتاب)\|'''جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵''']]
	# [[پرونده:IM010218.jpg\|22px]] [[سلیمان امیری\|امیری، سلیمان]]، [[امامت و دلایل انتصابی بودن آن (کتاب)\|'''امامت و دلایل انتصابی بودن آن''']]		# [[پرونده:IM010218.jpg\|22px]] [[سلیمان امیری\|امیری، سلیمان]]، [[امامت و دلایل انتصابی بودن آن (کتاب)\|'''امامت و دلایل انتصابی بودن آن''']]
			# [[پرونده:440259451.jpg\|22px]] [[علی ربانی گلپایگانی\| ربانی گلپایگانی، علی]]، [[آیه صادقین (مقاله)\|مقاله «آیه صادقین»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه کلام اسلامی ج۱''']]
			# [[پرونده:13681032.jpg\|22px]] [[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[امامت اهل بیت (کتاب)\|'''امامت اهل بیت''']]
			# [[پرونده:1379153.jpg\|22px]] [[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)\|'''ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶''']]
			# [[پرونده:IM010223.jpg\|22px]] [[محمد ساعدی\|ساعدی، محمد]]، [[آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار (کتاب)\|'''آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* نقد و بررسی */

2024-11-18T04:47:35Z

نقد و بررسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۷
خط ۲۰۸:		خط ۲۰۸:
	## اولاً آنچه در مصادر [[اهل]] [[سنّت]] آمده نزد ما اعتباری ندارد و [[خصم]] نمی‌تواند براساس آنچه تنها مورد قبول خود اوست با ما [[احتجاج]] کند.		## اولاً آنچه در مصادر [[اهل]] [[سنّت]] آمده نزد ما اعتباری ندارد و [[خصم]] نمی‌تواند براساس آنچه تنها مورد قبول خود اوست با ما [[احتجاج]] کند.
	## ثانیاً براساس مبانی رجالی اهل سنّت تمامی [[اخبار]] مشتمل بر صدیق بودن، ابوبکر، [[دروغین]] و ساختگی هستند؛ از این رو این [[روایات]] در کتبی همچون موضوعات و اللآلی المصنوعة درج شده‌اند و [[ذهبی]] نیز برخی از آنها را در [[میزان]] الاعتدال آورده و بر [[دروغین]] بودن آنها تأکید کرده است. [[ابن حجر]] نیز در لسان [[المیزان]] نظر ذهبی را [[تأیید]] کرده است. <ref>برای اطلاع بیشتر از جعلی بودن این انتساب به ابوبکر ر.ک: شرح منهاج الكرامة، ج2، ص۱۲۳ - ۱۲۵.</ref>.		## ثانیاً براساس مبانی رجالی اهل سنّت تمامی [[اخبار]] مشتمل بر صدیق بودن، ابوبکر، [[دروغین]] و ساختگی هستند؛ از این رو این [[روایات]] در کتبی همچون موضوعات و اللآلی المصنوعة درج شده‌اند و [[ذهبی]] نیز برخی از آنها را در [[میزان]] الاعتدال آورده و بر [[دروغین]] بودن آنها تأکید کرده است. [[ابن حجر]] نیز در لسان [[المیزان]] نظر ذهبی را [[تأیید]] کرده است. <ref>برای اطلاع بیشتر از جعلی بودن این انتساب به ابوبکر ر.ک: شرح منهاج الكرامة، ج2، ص۱۲۳ - ۱۲۵.</ref>.
	# وجه دوم نیز همین طور است و او ادعا می‌کند که اگر علی [[صدیق]] باشد، عمر و عثمان نیز صدّیقند». از [[ابن تیمیه]] می‌پرسیم دلیل این ادعای بی‌اساس چیست؟ اما او بر این سخن یاوه نیز دلیلی ندارد؛ یعنی باز هم دچار [[مصادره]] شده است بنابر این دو وجه نخست صرفاً ادعایی بی‌دلیل و مصادره به مطلوب است. به این نکته نیز باید توجه داشت که [[اهل]] [[سنّت]] حتی اگر به فرض [[شاهد]] و دلیلی هم برای این ادعا دست و پا کنند باز هم آن شاهد و دلیل در مقام [[مناظره]] و [[جدل]] هرگز برای [[شیعه]] حجیت ندارد؛ زیرا چنان که پیشتر بیان شد در مناظره باید به آنچه که مورد قبول طرفین و یا مورد قبول طرف مقابل است استناد و استشهاد کرد؛ از این رو صرف ارائه دلیل و شاهد از منابع [[سنّی]] ـ اگر چنین شاهدی وجود داشته باشد دردی را دوا نخواهد کرد.		# وجه دوم نیز همین طور است و او ادعا می‌کند که اگر علی صدیق باشد، عمر و عثمان نیز صدّیقند». از [[ابن تیمیه]] می‌پرسیم دلیل این ادعای بی‌اساس چیست؟ اما او بر این سخن یاوه نیز دلیلی ندارد؛ یعنی باز هم دچار [[مصادره]] شده است بنابر این دو وجه نخست صرفاً ادعایی بی‌دلیل و مصادره به مطلوب است. به این نکته نیز باید توجه داشت که [[اهل]] [[سنّت]] حتی اگر به فرض [[شاهد]] و دلیلی هم برای این ادعا دست و پا کنند باز هم آن شاهد و دلیل در مقام [[مناظره]] و [[جدل]] هرگز برای [[شیعه]] حجیت ندارد؛ زیرا چنان که پیشتر بیان شد در مناظره باید به آنچه که مورد قبول طرفین و یا مورد قبول طرف مقابل است استناد و استشهاد کرد؛ از این رو صرف ارائه دلیل و شاهد از منابع [[سنّی]] ـ اگر چنین شاهدی وجود داشته باشد دردی را دوا نخواهد کرد.
	# ابن تیمیه در وجه سوم از پاسخ خود به استدلال علامه حلى، می‌گوید: گفته شده [[آیه شریفه]] در [[قصه ]][[کعب بن مالک]] نازل شده است؛ اما		# ابن تیمیه در وجه سوم از پاسخ خود به استدلال علامه حلى، می‌گوید: گفته شده [[آیه شریفه]] در [[قصه ]][[کعب بن مالک]] نازل شده است؛ اما
	## اوّلاً این قول در منابع سنّیان مطرح شده و هرگز برای شیعه [[حجت]] نیست و در مناظره نمی‌توان به آن استناد کرد.		## اوّلاً این قول در منابع سنّیان مطرح شده و هرگز برای شیعه [[حجت]] نیست و در مناظره نمی‌توان به آن استناد کرد.

Bahmani: /* مناقشات ابن تیمیه */

2024-11-18T04:46:59Z

مناقشات ابن تیمیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۶
خط ۱۹۰:		خط ۱۹۰:

	از وجوهی که می‌توان به [[استدلال]] [[علامه حلی]] پاسخ داد:		از وجوهی که می‌توان به [[استدلال]] [[علامه حلی]] پاسخ داد:
	# اینکه صدیق [[مبالغه]] در [[راستگو]] بودن است پس هر صدیقی راستگوست در حالی که هر [[راستگویی]] صدیق نیست و به [[ادله]] فراوان ثابت شده که [[ابوبکر]] صدیق است پس [[واجب]] می‌شود که [[آیه]] قطعاً شامل او گردد و [و منظور معیّت] با او است بلکه شمول آیه بر وی از شمول آیه بر سایر [[صحابه]] سزاوارتر است و اگر ما با او همراه باشیم و به خلافتش [[اقرار]] کنیم در این صورت اقرار به این که علی{{ع}} نیز غیر از او [[امام]] باشد که این [[امتناع]] دارد و آیه بر نقیض مطلوب آنان یعنی ([[شیعیان]]) دلالت می‌کند.		# اینکه صدیق مبالغه در [[راستگو]] بودن است پس هر صدیقی راستگوست در حالی که هر [[راستگویی]] صدیق نیست و به [[ادله]] فراوان ثابت شده که [[ابوبکر]] صدیق است پس [[واجب]] می‌شود که [[آیه]] قطعاً شامل او گردد و [و منظور معیّت] با او است بلکه شمول آیه بر وی از شمول آیه بر سایر [[صحابه]] سزاوارتر است و اگر ما با او همراه باشیم و به خلافتش [[اقرار]] کنیم در این صورت اقرار به این که علی{{ع}} نیز غیر از او [[امام]] باشد که این [[امتناع]] دارد و آیه بر نقیض مطلوب آنان یعنی ([[شیعیان]]) دلالت می‌کند.
	# علی{{ع}} یا صدیق است و یا صدیق نیست. اگر او صدیق نباشد ابوبکر صدیق است؛ از این رو همراه بودن با صادقی که صدیق باشد سزاوارتر از [[همراهی]] با صادقی است که صدیق نیست و اگر علی{{ع}} صدیق باشد، عمر و عثمان نیز صدیقند و در این صورت چنانچه این چهار نفر صدیق باشند، صدیق بودن و صادق بودن به علی{{ع}}، اختصاص نخواهد داشت؛ در نتیجه همراهی با یکی از آنها بدون سه نفر دیگر متعیّن نخواهد شد بلکه اگر تعارض پیش بیاید همراهی با سه نفر سزاوارتر از همراهی با یک نفر است؛ چراکه تعداد سه نفر بیشتر است به خصوص که آن سه در [[صدق]] نیز کامل‌ترند.		# علی{{ع}} یا صدیق است و یا صدیق نیست. اگر او صدیق نباشد ابوبکر صدیق است؛ از این رو همراه بودن با صادقی که صدیق باشد سزاوارتر از [[همراهی]] با صادقی است که صدیق نیست و اگر علی{{ع}} صدیق باشد، عمر و عثمان نیز صدیقند و در این صورت چنانچه این چهار نفر صدیق باشند، صدیق بودن و صادق بودن به علی{{ع}}، اختصاص نخواهد داشت؛ در نتیجه همراهی با یکی از آنها بدون سه نفر دیگر متعیّن نخواهد شد بلکه اگر تعارض پیش بیاید همراهی با سه نفر سزاوارتر از همراهی با یک نفر است؛ چراکه تعداد سه نفر بیشتر است به خصوص که آن سه در [[صدق]] نیز کامل‌ترند.
	# این آیه در [[قصه]] [[کعب بن مالک]] نازل شده است آنگاه که وی از [[غزوه تبوک]] تخلف کرده و در این که برای این کار عذری نداشته است [[پیامبر اکرم]]{{صل}} را تصدیق نمود و [[خداوند]] [[توبه]] او را به [[برکت]] این صدق پذیرفت در حالی که گروهی به او اشاره می‌کردند که ضمن عذرخواهی از [[پیامبر]]، [[تکذیب]] کند همان طور که سایر افراد [[منافق]] در عین عذرخواهی پیامبر را [[تکذیب]] کردند که این مطلب در [[صحاح]] مسانید و [[کتاب‌های تفسیر]] و [[سیره]] ثابت است و همه [[مردم]] بر آن [[اتفاق نظر]] دارند و معلوم است که در این قصه اختصاصی برای [علی{{ع}}] وجود ندارد بلکه [[کعب بن مالک]] گفت: [[طلحه]]، هروله کنان به سوی من آمد و با من [[معانقه]] کرد و به [[خدا]] [[سوگند]] هیچ یک از [[مهاجرین]] غیر از او به سوی من نیآمدند؛ پس کعب این کار طلحه را فراموش نکرده است و چون چنین باشد حمل [[آیه]] بر علی{{ع}} به تنهایی [[باطل]] خواهد بود.		# این آیه در [[قصه]] [[کعب بن مالک]] نازل شده است آنگاه که وی از [[غزوه تبوک]] تخلف کرده و در این که برای این کار عذری نداشته است [[پیامبر اکرم]]{{صل}} را تصدیق نمود و [[خداوند]] [[توبه]] او را به [[برکت]] این صدق پذیرفت در حالی که گروهی به او اشاره می‌کردند که ضمن عذرخواهی از [[پیامبر]]، [[تکذیب]] کند همان طور که سایر افراد [[منافق]] در عین عذرخواهی پیامبر را [[تکذیب]] کردند که این مطلب در [[صحاح]] مسانید و [[کتاب‌های تفسیر]] و [[سیره]] ثابت است و همه [[مردم]] بر آن [[اتفاق نظر]] دارند و معلوم است که در این قصه اختصاصی برای [علی{{ع}}] وجود ندارد بلکه [[کعب بن مالک]] گفت: [[طلحه]]، هروله کنان به سوی من آمد و با من [[معانقه]] کرد و به [[خدا]] [[سوگند]] هیچ یک از [[مهاجرین]] غیر از او به سوی من نیآمدند؛ پس کعب این کار طلحه را فراموش نکرده است و چون چنین باشد حمل [[آیه]] بر علی{{ع}} به تنهایی [[باطل]] خواهد بود.

Bahmani در ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۴۶

2024-11-18T04:46:00Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۵

2024-11-17T09:55:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	[[آیه]] ۱۱۹ [[سوره توبه]] که در آن به [[همراهی با صادقین]] [[فرمان]] داده شده، معروف به '''[[آیه صادقین]]''' است. [[شیعه]] قائل است بر پایه [[روایات]] و با توجه به مفهوم [[صادقین]]،[[ امر]] به کون با [[صادقان]] به معنای امر مطلق به [[تمسک]] به آنان و [[اطاعت]] از آنان است و مصداق صادقین نیز [[اهل‌بیت]]{{ع}} هستند.		[[آیه]] ۱۱۹ [[سوره توبه]] که در آن به [[همراهی با صادقین]] [[فرمان]] داده شده، معروف به '''[[آیه صادقین]]''' است. [[شیعه]] قائل است بر پایه [[روایات]] و با توجه به مفهوم [[صادقین]]،[[ امر]] به کون با [[صادقان]] به معنای امر مطلق به [[تمسک]] به آنان و [[اطاعت]] از آنان است و مصداق صادقین نیز [[اهل‌بیت]]{{ع}} هستند.

فرقانی در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۲

2024-11-16T06:32:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۹:		خط ۹:
	نسبت به شان [[نزول آیه]]، برخی علمای [[اهل سنت]] تصریح کرده‌اند که آیه صادقین درباره [[امام علی]]{{ع}} و [[ائمه معصوم]]{{عم}} نازل شده است و برخی دیگر معتقدند که این آیه درباره [[کعب بن مالک]] و سه نفر دیگری است که از [[جنگ]] [[تخلف]] کرده و هم چون [[منافقان]] عذر آورده و [[دروغ]] گفتند اما پس از آن [[توبه]] کردند، نازل شده است. اهل سنت مصادیق مختلفی را برای صادقین در آیه بیان کرده‌اند که از آن جمله می‌توان به [[پیامبراکرم]] و [[اهل بیت]] ایشان، [[حضرت علی]]{{ع}}، [[صحابه]]، [[مهاجران]] و [[اجماع امت]]، اشاره کرد.		نسبت به شان [[نزول آیه]]، برخی علمای [[اهل سنت]] تصریح کرده‌اند که آیه صادقین درباره [[امام علی]]{{ع}} و [[ائمه معصوم]]{{عم}} نازل شده است و برخی دیگر معتقدند که این آیه درباره [[کعب بن مالک]] و سه نفر دیگری است که از [[جنگ]] [[تخلف]] کرده و هم چون [[منافقان]] عذر آورده و [[دروغ]] گفتند اما پس از آن [[توبه]] کردند، نازل شده است. اهل سنت مصادیق مختلفی را برای صادقین در آیه بیان کرده‌اند که از آن جمله می‌توان به [[پیامبراکرم]] و [[اهل بیت]] ایشان، [[حضرت علی]]{{ع}}، [[صحابه]]، [[مهاجران]] و [[اجماع امت]]، اشاره کرد.

	[[مفسّران]] [[اهل سنّت]] عموماً مسأله دلالت آیه صادقین، دو گروه شده‌اند؛ برخی از آنان به [[سادگی]] از کنار این آیه گذشته‌اند و بحث چندانی روی کلمه «صادقین» ننموده‌اند! برخی دیگر همچون [[فخر رازی]] مباحث مختلفی مطرح کرده‌اند و حتّی تا آنجا پیش رفته‌اند که تصریح به [[لزوم عصمت]] «صادقین» کرده‌اند، چون اطاعت مطلق جز از [[معصوم]] صحیح نیست؛ ولی پیشداوری‌ها به این دسته [[اجازه]] نداده است که به [[حقیقت]] برسند. از این رو بر این باورند که چون در خارج مصداقی برای معصوم یافت نمی‌شود پس مراد از صادقین اجماع امت است و بس. [[ابن تیمیه]] و برخی دیگر کوشیده‌اند تا با طرح [[شبهات]] و ابهاماتی، دیدگاه شیعه را مورد نقد و هجمه قرار دهند، هر چند [[علامه حلی]] و دیگران به تمامی آن شبهات که بعضا هم بدون دلیل و مستند متقن و قانع کننده هستند، پاسخ داده‌اند.		[[مفسّران]] [[اهل سنّت]] عموماً در مسأله دلالت آیه صادقین، دو گروه شده‌اند؛ برخی از آنان به [[سادگی]] از کنار این آیه گذشته‌اند و بحث چندانی روی کلمه «صادقین» ننموده‌اند! برخی دیگر همچون [[فخر رازی]] مباحث مختلفی مطرح کرده‌اند و حتّی تا آنجا پیش رفته‌اند که تصریح به [[لزوم عصمت]] «صادقین» کرده‌اند، چون اطاعت مطلق جز از [[معصوم]] صحیح نیست؛ ولی پیشداوری‌ها به این دسته [[اجازه]] نداده است که به [[حقیقت]] برسند. از این رو بر این باورند که چون در خارج مصداقی برای معصوم یافت نمی‌شود پس مراد از صادقین اجماع امت است و بس. [[ابن تیمیه]] و برخی دیگر کوشیده‌اند تا با طرح [[شبهات]] و ابهاماتی، دیدگاه شیعه را مورد نقد و هجمه قرار دهند، هر چند [[علامه حلی]] و دیگران به تمامی آن شبهات که بعضا هم بدون دلیل و مستند متقن و قانع کننده هستند، پاسخ داده‌اند.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

فرقانی در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۲

2024-11-16T06:32:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	[[آیه]] ۱۱۹ [[سوره توبه]] که در آن به [[همراهی با صادقین]] [[فرمان]] داده شده، معروف به '''[[آیه صادقین]]''' است. [[شیعه]] قائل است بر پایه [[روایات]] و با توجه به مفهوم [[صادقین]]،[[ امر]] به کون با [[صادقان]] به معنای امر مطلق به [[تمسک]] به آنان و [[اطاعت]] از آنان است و مصداق صادقین نیز [[اهل‌بیت]]{{ع}} هستند. ~~با این [[حال]]~~ نسبت به شان [[نزول آیه]]، برخی علمای [[اهل سنت]] تصریح کرده‌اند که آیه صادقین درباره [[امام علی]]{{ع}} و [[ائمه معصوم]]{{عم}} نازل شده است و برخی دیگر معتقدند که این آیه درباره [[کعب بن مالک]] و سه نفر دیگری است که از [[جنگ]] [[تخلف]] کرده و هم چون [[منافقان]] عذر آورده و [[دروغ]] گفتند اما پس از آن [[توبه]] کردند، نازل شده است. اهل سنت مصادیق مختلفی را برای صادقین در آیه بیان کرده‌اند که از آن جمله می‌توان به [[پیامبراکرم]] و [[اهل بیت]] ایشان، [[حضرت علی]]{{ع}}، [[صحابه]]، [[مهاجران]] و [[اجماع امت]]، اشاره کرد. [[مفسّران]] [[اهل سنّت]] عموماً مسأله دلالت آیه صادقین، دو گروه شده‌اند؛ برخی از آنان به [[سادگی]] از کنار این آیه گذشته‌اند و بحث چندانی روی کلمه «صادقین» ننموده‌اند! برخی دیگر همچون [[فخر رازی]] مباحث مختلفی مطرح کرده‌اند و حتّی تا آنجا پیش رفته‌اند که تصریح به [[لزوم عصمت]] «صادقین» کرده‌اند، چون اطاعت مطلق جز از [[معصوم]] صحیح نیست؛ ولی پیشداوری‌ها به این دسته [[اجازه]] نداده است که به [[حقیقت]] برسند. از این رو بر این باورند که چون در خارج مصداقی برای معصوم یافت نمی‌شود پس مراد از صادقین اجماع امت است و بس. [[ابن تیمیه]] و برخی دیگر کوشیده‌اند تا با طرح [[شبهات]] و ابهاماتی، دیدگاه شیعه را مورد نقد و هجمه قرار دهند، هر چند [[علامه حلی]] و دیگران به تمامی آن شبهات که بعضا هم بدون دلیل و مستند متقن و قانع کننده هستند، پاسخ داده‌اند.		[[آیه]] ۱۱۹ [[سوره توبه]] که در آن به [[همراهی با صادقین]] [[فرمان]] داده شده، معروف به '''[[آیه صادقین]]''' است. [[شیعه]] قائل است بر پایه [[روایات]] و با توجه به مفهوم [[صادقین]]،[[ امر]] به کون با [[صادقان]] به معنای امر مطلق به [[تمسک]] به آنان و [[اطاعت]] از آنان است و مصداق صادقین نیز [[اهل‌بیت]]{{ع}} هستند.

			نسبت به شان [[نزول آیه]]، برخی علمای [[اهل سنت]] تصریح کرده‌اند که آیه صادقین درباره [[امام علی]]{{ع}} و [[ائمه معصوم]]{{عم}} نازل شده است و برخی دیگر معتقدند که این آیه درباره [[کعب بن مالک]] و سه نفر دیگری است که از [[جنگ]] [[تخلف]] کرده و هم چون [[منافقان]] عذر آورده و [[دروغ]] گفتند اما پس از آن [[توبه]] کردند، نازل شده است. اهل سنت مصادیق مختلفی را برای صادقین در آیه بیان کرده‌اند که از آن جمله می‌توان به [[پیامبراکرم]] و [[اهل بیت]] ایشان، [[حضرت علی]]{{ع}}، [[صحابه]]، [[مهاجران]] و [[اجماع امت]]، اشاره کرد.

			[[مفسّران]] [[اهل سنّت]] عموماً مسأله دلالت آیه صادقین، دو گروه شده‌اند؛ برخی از آنان به [[سادگی]] از کنار این آیه گذشته‌اند و بحث چندانی روی کلمه «صادقین» ننموده‌اند! برخی دیگر همچون [[فخر رازی]] مباحث مختلفی مطرح کرده‌اند و حتّی تا آنجا پیش رفته‌اند که تصریح به [[لزوم عصمت]] «صادقین» کرده‌اند، چون اطاعت مطلق جز از [[معصوم]] صحیح نیست؛ ولی پیشداوری‌ها به این دسته [[اجازه]] نداده است که به [[حقیقت]] برسند. از این رو بر این باورند که چون در خارج مصداقی برای معصوم یافت نمی‌شود پس مراد از صادقین اجماع امت است و بس. [[ابن تیمیه]] و برخی دیگر کوشیده‌اند تا با طرح [[شبهات]] و ابهاماتی، دیدگاه شیعه را مورد نقد و هجمه قرار دهند، هر چند [[علامه حلی]] و دیگران به تمامی آن شبهات که بعضا هم بدون دلیل و مستند متقن و قانع کننده هستند، پاسخ داده‌اند.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

فرقانی در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۲۵

2024-11-16T06:25:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[آبان]]\|روز=[[16]]\|سال=[[1403]]\|کاربر=فرقانی}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = آیه صادقین		\| موضوع مرتبط = آیه صادقین
خط ۶:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	[[آیه]] ۱۱۹ [[سوره توبه]] که در آن به [[همراهی با صادقین]] [[فرمان]] داده شده، معروف به '''[[آیه صادقین]]''' است.		[[آیه]] ۱۱۹ [[سوره توبه]] که در آن به [[همراهی با صادقین]] [[فرمان]] داده شده، معروف به '''[[آیه صادقین]]''' است. [[شیعه]] قائل است بر پایه [[روایات]] و با توجه به مفهوم [[صادقین]]،[[ امر]] به کون با [[صادقان]] به معنای امر مطلق به [[تمسک]] به آنان و [[اطاعت]] از آنان است و مصداق صادقین نیز [[اهل‌بیت]]{{ع}} هستند. با این [[حال]] نسبت به شان [[نزول آیه]]، برخی علمای [[اهل سنت]] تصریح کرده‌اند که آیه صادقین درباره [[امام علی]]{{ع}} و [[ائمه معصوم]]{{عم}} نازل شده است و برخی دیگر معتقدند که این آیه درباره [[کعب بن مالک]] و سه نفر دیگری است که از [[جنگ]] [[تخلف]] کرده و هم چون [[منافقان]] عذر آورده و [[دروغ]] گفتند اما پس از آن [[توبه]] کردند، نازل شده است. اهل سنت مصادیق مختلفی را برای صادقین در آیه بیان کرده‌اند که از آن جمله می‌توان به [[پیامبراکرم]] و [[اهل بیت]] ایشان، [[حضرت علی]]{{ع}}، [[صحابه]]، [[مهاجران]] و [[اجماع امت]]، اشاره کرد. [[مفسّران]] [[اهل سنّت]] عموماً مسأله دلالت آیه صادقین، دو گروه شده‌اند؛ برخی از آنان به [[سادگی]] از کنار این آیه گذشته‌اند و بحث چندانی روی کلمه «صادقین» ننموده‌اند! برخی دیگر همچون [[فخر رازی]] مباحث مختلفی مطرح کرده‌اند و حتّی تا آنجا پیش رفته‌اند که تصریح به [[لزوم عصمت]] «صادقین» کرده‌اند، چون اطاعت مطلق جز از [[معصوم]] صحیح نیست؛ ولی پیشداوری‌ها به این دسته [[اجازه]] نداده است که به [[حقیقت]] برسند. از این رو بر این باورند که چون در خارج مصداقی برای معصوم یافت نمی‌شود پس مراد از صادقین اجماع امت است و بس. [[ابن تیمیه]] و برخی دیگر کوشیده‌اند تا با طرح [[شبهات]] و ابهاماتی، دیدگاه شیعه را مورد نقد و هجمه قرار دهند، هر چند [[علامه حلی]] و دیگران به تمامی آن شبهات که بعضا هم بدون دلیل و مستند متقن و قانع کننده هستند، پاسخ داده‌اند.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==