آیه فتلقی آدم در حدیث - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* آفرینش نور اهل بیت قبل از حضرت آدم */

2026-04-12T06:15:50Z

آفرینش نور اهل بیت قبل از حضرت آدم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۴۵
خط ۱۲۳:		خط ۱۲۳:
	این [[آیه]] یکی از بهترین [[ادله نقلی]] در جواز [[توسل به اهل بیت]]{{عم}} است؛ چراکه خود [[خدای متعال]] طریق [[توبه]] از [[ترک اولی]] را به [[پیامبر]] خویش یعنی [[آدم]]{{ع}} [[آموزش]] داد و آن دستور به [[توسل]] به نور اهل بیت{{عم}} یعنی همان [[خمسه طیبه]] بود<ref>مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با [[محمد هادی فرقانی]].</ref>.		این [[آیه]] یکی از بهترین [[ادله نقلی]] در جواز [[توسل به اهل بیت]]{{عم}} است؛ چراکه خود [[خدای متعال]] طریق [[توبه]] از [[ترک اولی]] را به [[پیامبر]] خویش یعنی [[آدم]]{{ع}} [[آموزش]] داد و آن دستور به [[توسل]] به نور اهل بیت{{عم}} یعنی همان [[خمسه طیبه]] بود<ref>مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با [[محمد هادی فرقانی]].</ref>.

	=== [[آفرینش]] [[نور اهل بیت]] قبل از [[حضرت آدم]] ===		=== [[آفرینش]] نور اهل بیت قبل از [[حضرت آدم]] ===
	بر طبق آنچه در روایات شأن نزول این [[آیه]] وارد شده، خمسه طیبه‌ای که [[حضرت آدم]]{{ع}} به [[نور]] آنها [[متوسل]] شده و [[توبه]] نمود، به صورت نورهایی بر [[عرش]] بودند که اگر چه از [[فرزندان آدم]] شمرده می‌شوند اما نورشان قبل از [[خلقت آدم]] [[آفریده]] شده بود. چنانچه در روایتی که سابقا از [[حموینی]] از [[ابوهریره]]، نقل شده آمده است: [[پیامبر]]{{صل}} بر ما [[حدیث]] کرد و فرمود: «هنگامی که [[خداوند]] آدم ابوالبشر را آفرید و از روحش در او دمید، [[آدم]] به سمت راست عرش التفات کرد، پس در آنجا پنج نور، [[سجده]] و [[رکوع]] می‌کردند. آدم گفت: [[پروردگار]]، آیا پیش از من احدی را از خاک آفریده‌ای؟ خداوند فرمود: «نه ای آدم». عرض کرد: پس این پنج [[روحی]] که آنها را در شکل و صورت خود می‌بینم چه کسی هستند؟ خداوند فرمود: «این پنج نفر از [[فرزندان]] تو هستند. اگر ایشان نبودند تو را [[خلق]] نمی‌کردم. برای این پنج نفر پنج اسم از اسم‌های خودم منشق کردم. اگر ایشان نبودند [[بهشت]]، [[جهنم]]، عرش، [[کرسی]]، [[آسمان]] و [[زمین]]، [[ملائکه]]، انس و [[جن]] را خلق نمی‌کردم، پس من محمودم و این محمد و من عالی هستم و این علی و من فاطر هستم و این بانو [[فاطمه]] و من [[احسان]] هستم و این حسن و من [[محسن]] هستم و این حسین»<ref>مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با [[محمد هادی فرقانی]].</ref>.		بر طبق آنچه در روایات شأن نزول این [[آیه]] وارد شده، خمسه طیبه‌ای که [[حضرت آدم]]{{ع}} به [[نور]] آنها [[متوسل]] شده و [[توبه]] نمود، به صورت نورهایی بر [[عرش]] بودند که اگر چه از [[فرزندان آدم]] شمرده می‌شوند اما نورشان قبل از [[خلقت آدم]] [[آفریده]] شده بود. چنانچه در روایتی که سابقا از [[حموینی]] از [[ابوهریره]]، نقل شده آمده است: [[پیامبر]]{{صل}} بر ما [[حدیث]] کرد و فرمود: «هنگامی که [[خداوند]] آدم ابوالبشر را آفرید و از روحش در او دمید، [[آدم]] به سمت راست عرش التفات کرد، پس در آنجا پنج نور، [[سجده]] و [[رکوع]] می‌کردند. آدم گفت: [[پروردگار]]، آیا پیش از من احدی را از خاک آفریده‌ای؟ خداوند فرمود: «نه ای آدم». عرض کرد: پس این پنج [[روحی]] که آنها را در شکل و صورت خود می‌بینم چه کسی هستند؟ خداوند فرمود: «این پنج نفر از [[فرزندان]] تو هستند. اگر ایشان نبودند تو را [[خلق]] نمی‌کردم. برای این پنج نفر پنج اسم از اسم‌های خودم منشق کردم. اگر ایشان نبودند [[بهشت]]، [[جهنم]]، عرش، [[کرسی]]، [[آسمان]] و [[زمین]]، [[ملائکه]]، انس و [[جن]] را خلق نمی‌کردم، پس من محمودم و این محمد و من عالی هستم و این علی و من فاطر هستم و این بانو [[فاطمه]] و من [[احسان]] هستم و این حسن و من [[محسن]] هستم و این حسین»<ref>مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با [[محمد هادی فرقانی]].</ref>.

Bahmani در ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۱۵

2026-04-12T06:15:35Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* منابع */

2026-04-12T06:13:57Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۴۳
خط ۱۷۹:		خط ۱۷۹:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:Jawahir-kalam-5.jpg\|22px]] [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۶ (کتاب)\|'''جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۶''']]		# [[پرونده:Jawahir-kalam-5.jpg\|22px]] [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۶ (کتاب)\|'''جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۶''']]
			# [[پرونده:9030760879.jpg\|22px]] [[علیرضا برازش\|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)\|'''تفسیر اهل بیت''']]، ج۱
	# [[پرونده:9030760879.jpg\|22px]] مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با [[محمد هادی فرقانی]]		# [[پرونده:9030760879.jpg\|22px]] مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با [[محمد هادی فرقانی]]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* منابع */

2026-04-12T05:51:13Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۱
خط ۱۷۸:		خط ۱۷۸:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#		# [[پرونده:Jawahir-kalam-5.jpg\|22px]] [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۶ (کتاب)\|'''جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۶''']]
			# [[پرونده:9030760879.jpg\|22px]] مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با [[محمد هادی فرقانی]]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

فرقانی: /* حدیث بیستم */

2026-04-11T10:16:05Z

حدیث بیستم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۶
خط ۱۱۷:		خط ۱۱۷:
	==== حدیث بیستم ====		==== حدیث بیستم ====
	{{متن حدیث\|قال أميرالمؤمنين{{ع}}- إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَلَقَ نُورَ مُحَمَّدٍ قَبْلَ أَنْ يَخْلُق السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْعَرْشِ وَ الْكُرْسِيّ وَ اللَّوْحَ وَ الْقَلَمَ وَ الْجَنَّةَ وَ النَّار .. حتَّى أَخْرَجَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنَ صلب عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطْلِبِ فَأَكْرَمَهُ بِسِتِّ كَرَامَاتِ اَلبَسَهُ قَمِيصَ الرَّضَا وَ رَدَّاهُ برداء الْهَيبَةِ وَ توجَّه بتاج الهداية وَ الْبَسَهُ سَرَاويلَ الْمَعْرِفَةِ وَ جَعَلَ تِكَّتهُ تِكَةَ الْمَحَبَةِ يَشْدُّ بِهَا سَرَاويلَهُ وَ جَعَلَ نَعْلَهُ نَعْلَ الْخَوْفِ وَ نَاوَلَهُ عَصَا الْمَنْزِلَةِ ثُمَّ قَالَ لَهُ: يَا مُحَمَّدُ اذْهَبَ إِلَى النَّاسِ فَقُلْ لَهُمْ: قُولُوا لَا لَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٍ رَسُولُ اللَّهِ، وَ كَانَ أَصْلُ ذَلِكَ الْقَمِيصِ مِنْ سِتةِ أَشْيَا قَامَتُهُ مِنَ الْيَاقُوتِ وَ كُمَّاهُ مِنَ اللَّوءلُوء وَ دِخْرِيصُهُ مِنَ الْبلَّوْرِ الْأَصْفَرِ وَ إِبْطَاهُ مِنَ الزَّبَرْجَدِ وَ جُرُبَّانُهُ مِنَ الْمَرْجَانِ الْأَحْمَرِ وَ جَيْبُهُ مِنْ نُورِ الرَّبِّ جَلَّ جَلَالُهُ فَقَبِلَ اللَّهِ تَوْبَةَ آدم بذلك القميص}}<ref>معانی الاخبار، صدوق، ص۳۰۶</ref>.<ref>برازش، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۱، ص۲۸۶-۲۸۹</ref>.		{{متن حدیث\|قال أميرالمؤمنين{{ع}}- إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَلَقَ نُورَ مُحَمَّدٍ قَبْلَ أَنْ يَخْلُق السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْعَرْشِ وَ الْكُرْسِيّ وَ اللَّوْحَ وَ الْقَلَمَ وَ الْجَنَّةَ وَ النَّار .. حتَّى أَخْرَجَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنَ صلب عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطْلِبِ فَأَكْرَمَهُ بِسِتِّ كَرَامَاتِ اَلبَسَهُ قَمِيصَ الرَّضَا وَ رَدَّاهُ برداء الْهَيبَةِ وَ توجَّه بتاج الهداية وَ الْبَسَهُ سَرَاويلَ الْمَعْرِفَةِ وَ جَعَلَ تِكَّتهُ تِكَةَ الْمَحَبَةِ يَشْدُّ بِهَا سَرَاويلَهُ وَ جَعَلَ نَعْلَهُ نَعْلَ الْخَوْفِ وَ نَاوَلَهُ عَصَا الْمَنْزِلَةِ ثُمَّ قَالَ لَهُ: يَا مُحَمَّدُ اذْهَبَ إِلَى النَّاسِ فَقُلْ لَهُمْ: قُولُوا لَا لَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٍ رَسُولُ اللَّهِ، وَ كَانَ أَصْلُ ذَلِكَ الْقَمِيصِ مِنْ سِتةِ أَشْيَا قَامَتُهُ مِنَ الْيَاقُوتِ وَ كُمَّاهُ مِنَ اللَّوءلُوء وَ دِخْرِيصُهُ مِنَ الْبلَّوْرِ الْأَصْفَرِ وَ إِبْطَاهُ مِنَ الزَّبَرْجَدِ وَ جُرُبَّانُهُ مِنَ الْمَرْجَانِ الْأَحْمَرِ وَ جَيْبُهُ مِنْ نُورِ الرَّبِّ جَلَّ جَلَالُهُ فَقَبِلَ اللَّهِ تَوْبَةَ آدم بذلك القميص}}<ref>معانی الاخبار، صدوق، ص۳۰۶</ref>.<ref>برازش، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۱، ص۲۸۶-۲۸۹</ref>.

			«از [[امام علی]]{{ع}} نقل شده که فرمود: [[خداوند تبارک و تعالی]] [[نور]] محمد را قبل از آنکه [[آسمان‌ها]]،[[ زمین]]، [[عرش]]، [[کرسی]]، [[لوح]] و قلم، [[بهشت و جهنم]] را [[خلق]] کند، [[آفریده]] بود تا آنکه آن نور را در صلب [[عبد الله بن عبد المطلب]] قرار داد. پس با شش [[کرامت]] اکرامش فرمود: پیراهن [[رضا]] بر او پوشانید؛ ردای هیبت بر دوشش افکند، کلاه [[هدایت]] بر سرش نهاد، شلوارهای [[معرفت]] بر او پوشانید؛ بند آن را بند [[محبت]] قرار داد تا هر چه محکمتر بسته شود؛ نعلینش را [[خوف]] قرار داد و عصای [[منزلت]] به دستش داد. سپس [[خدای عزوجل]] به او فرمود: «به سوی [[مردم]] برو و به آنان بگو که بگویید: خدایی به جز [[خداوند]] نیست و محمد فرستاده اوست. مواد اصلی این پیراهن از شش چیز بود بدنه‌اش از یاقوت دو آستینش از لؤلؤ، لبه‌اش از بلور زرد، دو زیر بغلش از زبرجد، گریبانش از مرجان سرخ و یقه‌اش از [[نور]] [[پروردگار]] جل جلاله بود. پس خداوند[[ توبه]] [[آدم]] را به خاطر این پیراهن پذیرفت».

	=== [[احادیث عامه]] ===		=== [[احادیث عامه]] ===

فرقانی: /* حدیث نوزدهم */

2026-04-11T10:15:48Z

حدیث نوزدهم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۵
خط ۱۱۳:		خط ۱۱۳:
	{{متن حدیث\|قال الصادق{{ع}}: إن آدم لَمَّا أَصَابَ الْخَطِيئةَ كَانَتْ تَوْبِتُهُ أَنْ قَالَ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَق مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَهَا اللَّهُ}}<ref>تفسیر البرهان، ذیل آیه ۳۷ بقره</ref>.		{{متن حدیث\|قال الصادق{{ع}}: إن آدم لَمَّا أَصَابَ الْخَطِيئةَ كَانَتْ تَوْبِتُهُ أَنْ قَالَ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَق مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَهَا اللَّهُ}}<ref>تفسیر البرهان، ذیل آیه ۳۷ بقره</ref>.

	~~امام~~ صادق{ع}} می‌فرمایند: وقتی آدم دچار [[خطا]] شد، توبه‌اش چنین بود: خدایا از تو درخواست می‌کنم که به حق [[محمد و آل محمد]] مرا ببخشی. خداوند نیز او را بخشید».		«امام صادق{{ع}} می‌فرمایند: وقتی آدم دچار [[خطا]] شد، توبه‌اش چنین بود: خدایا از تو درخواست می‌کنم که به حق [[محمد و آل محمد]] مرا ببخشی. خداوند نیز او را بخشید».

	==== حدیث بیستم ====		==== حدیث بیستم ====

فرقانی: /* حدیث نوزدهم */

2026-04-11T10:15:36Z

حدیث نوزدهم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۵
خط ۱۱۲:		خط ۱۱۲:
	==== حدیث نوزدهم ====		==== حدیث نوزدهم ====
	{{متن حدیث\|قال الصادق{{ع}}: إن آدم لَمَّا أَصَابَ الْخَطِيئةَ كَانَتْ تَوْبِتُهُ أَنْ قَالَ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَق مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَهَا اللَّهُ}}<ref>تفسیر البرهان، ذیل آیه ۳۷ بقره</ref>.		{{متن حدیث\|قال الصادق{{ع}}: إن آدم لَمَّا أَصَابَ الْخَطِيئةَ كَانَتْ تَوْبِتُهُ أَنْ قَالَ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَق مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَهَا اللَّهُ}}<ref>تفسیر البرهان، ذیل آیه ۳۷ بقره</ref>.

			امام صادق{ع}} می‌فرمایند: وقتی آدم دچار [[خطا]] شد، توبه‌اش چنین بود: خدایا از تو درخواست می‌کنم که به حق [[محمد و آل محمد]] مرا ببخشی. خداوند نیز او را بخشید».

	==== حدیث بیستم ====		==== حدیث بیستم ====

فرقانی: /* حدیث هجدهم */

2026-04-11T10:15:17Z

حدیث هجدهم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۵
خط ۱۰۷:		خط ۱۰۷:
	==== حدیث هجدهم ====		==== حدیث هجدهم ====
	{{متن حدیث\|عن ابن عباس: فَلَمَّا اقْتَرَفَ الْخَطِيئةَ قَالَ: يَا رَبِّ أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدِ وَ عَلِی و فَاطِمَةَ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَ اللَّهُ لَهُ بِهَذَا فَهَذَا الَّذِي قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلٌ: {{متن قرآن\|فَتَلَقَى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ}}.}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۱۱، ص۱۷۵ و ج۲۶، ص۳۲۵؛ تاویل الآیات الظاهرة، ص۵۲، جزائری، قصص الانبیاء، ص۴۲</ref>.		{{متن حدیث\|عن ابن عباس: فَلَمَّا اقْتَرَفَ الْخَطِيئةَ قَالَ: يَا رَبِّ أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدِ وَ عَلِی و فَاطِمَةَ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَ اللَّهُ لَهُ بِهَذَا فَهَذَا الَّذِي قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلٌ: {{متن قرآن\|فَتَلَقَى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ}}.}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۱۱، ص۱۷۵ و ج۲۶، ص۳۲۵؛ تاویل الآیات الظاهرة، ص۵۲، جزائری، قصص الانبیاء، ص۴۲</ref>.

			«[[ابن عباس]] می‌گوید: هنگامی که آدم دست به آن گناه زد، گفت: «پروردگارا به [[حق]] محمد و على و [[فاطمه]]، حسن و حسین از تو می‌خواهم که مرا بیامرزی پس خداوند او را آمرزید و این همان کلماتی است که [[خداوند متعال]] فرمود: {{متن قرآن\|فَتَلَقَى آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ}}

	==== حدیث نوزدهم ====		==== حدیث نوزدهم ====

فرقانی: /* حدیث هفدهم */

2026-04-11T10:14:47Z

حدیث هفدهم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۴
خط ۱۰۲:		خط ۱۰۲:
	==== حدیث هفدهم ====		==== حدیث هفدهم ====
	{{متن حدیث\|عن الصادق{{ع}}: {{متن قرآن\|فَتَلَقَى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ}}، قَالَ: لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ عمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي وَ أَنْتَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللهم و بِحَمْدِكَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي وَ ارْحَمْنِي وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ عَمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي فَتَبُ عَلَى إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.}}<ref>کلینی، کافی، ج۸، ص۳۰۴</ref>.		{{متن حدیث\|عن الصادق{{ع}}: {{متن قرآن\|فَتَلَقَى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ}}، قَالَ: لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ عمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي وَ أَنْتَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللهم و بِحَمْدِكَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي وَ ارْحَمْنِي وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ عَمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي فَتَبُ عَلَى إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.}}<ref>کلینی، کافی، ج۸، ص۳۰۴</ref>.

			«امام صادق{{ع}} می‌فرماید: کلماتی که آدم از خدا گرفت چنین بود: «خداوندا معبودی جز تو نیست منزهی و من تو را [[ستایش]] می‌کنم؛ من به خویشتن ستم کردم پس مرا بیامرز که تو بهترین آمرزندگانی. [[خداوند]] معبودی جز تو نیست. منزهی و من تو را ستایش می‌کنم؛ من به خویشتن بد کردم و به خود ستم روا داشتم پس مرا بیامرز که تویی مهربانترین مهربانان خداوندا معبودی جز تو نیست. منزهی و من تو را ستایش می‌کنم؛ من به خویشتن بد کردم و به خود ستم روا داشتم پس توبه‌ام را بپذیر که تویی توبه پذیر [[مهربان]]».

	==== حدیث هجدهم ====		==== حدیث هجدهم ====

فرقانی: /* حدیث شانزدهم */

2026-04-11T10:14:05Z

حدیث شانزدهم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۴
خط ۹۸:		خط ۹۸:
	{{متن حدیث\|عن الصادق{{ع}}: الكلمات الَّتِي تَلَقَاهَا مِنْ رَبِّهِ وَ هِيَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِنَّا انْتَ عَمِلت سوءا وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَقْتُ بِذَنْبي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَ اعْتَرِقْتُ بِدَنْبِي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي وَ اعتَرَفْت بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>تفسیر قمی،ج۱، ص۴۴</ref>.		{{متن حدیث\|عن الصادق{{ع}}: الكلمات الَّتِي تَلَقَاهَا مِنْ رَبِّهِ وَ هِيَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِنَّا انْتَ عَمِلت سوءا وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَقْتُ بِذَنْبي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَ اعْتَرِقْتُ بِدَنْبِي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي وَ اعتَرَفْت بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>تفسیر قمی،ج۱، ص۴۴</ref>.

	«[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: کلماتی که [[آدم]]{{ع}} از [[خدا]] گرفت چنین بود: «خداوندا! هیچ خدایی بـه جز تو نیست [[پاک]] و منزهی! تو را می‌ستایم، بد کردم و بر خود [[ستم]] ورزیدم؛ و بر [[گناه]] خود [[اقرار]] می‌کنم؛ پس مرا بیامرز که تو بهترین آمرزندگانی هیچ خدایی به جز تو نیست، پاک و منزهی! تو را می‌ستایم، بد کردم و بر خود ستم ورزیدم و بر گناه خود اقرار می‌کنم؛ پس مرا بیامرز و بر من رحم کن که تو بهترین[[ رحم]] کنندگانی هیچ خدایی به جز تو نیست؛ پاک و منزهی. خداوندا تو را می ستایم، بد کردم و بر خود ستم ورزیدم و بر گناه خود اقرار می‌کنم. پس توبه‌ام را بپذیر به [[درستی]] که تو بسیار [[توبه]] پذیر و [[مهربانی]]».		«[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: کلماتی که [[آدم]]{{ع}} از [[خدا]] گرفت چنین بود: «خداوندا! هیچ خدایی بـه جز تو نیست [[پاک]] و منزهی! تو را می‌ستایم، بد کردم و بر خود [[ستم]] ورزیدم؛ و بر [[گناه]] خود [[اقرار]] می‌کنم؛ پس مرا بیامرز که تو بهترین آمرزندگانی هیچ خدایی به جز تو نیست، پاک و منزهی! تو را می‌ستایم، بد کردم و بر خود ستم ورزیدم و بر گناه خود اقرار می‌کنم؛ پس مرا بیامرز و بر من رحم کن که تو بهترین [[رحم]] کنندگانی هیچ خدایی به جز تو نیست؛ پاک و منزهی. خداوندا تو را می ستایم، بد کردم و بر خود ستم ورزیدم و بر گناه خود اقرار می‌کنم. پس توبه‌ام را بپذیر به [[درستی]] که تو بسیار [[توبه]] پذیر و [[مهربانی]]».

	==== حدیث هفدهم ====		==== حدیث هفدهم ====