آیه مؤذن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۶

2024-05-28T08:06:03Z

@@ خط ۴: / خط ۴: @@
 | مداخل مرتبط =
 | پرسش مرتبط  =
 }}

Bahmani: /* گفتگوی بهشتیان و جهنّمیان‌ */

2024-05-28T06:56:58Z

گفتگوی بهشتیان و جهنّمیان‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{متن قرآن\|تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ}}: بهشتیان در قصرها و خانه‌هایی سکونت دارند که آب از زیر این [[خانه‌ها]] جاری است؛ یعنی خداوند آن قصرها و خانه‌ها را بر روی نهرها و رودخانه‌ها بنا کرده است. و این، از جمله نعمت‌های مهمّی است که در بسیاری از [[آیات]] قرآن‌<ref>[[خداوند متعال]] در [[سوره بقره]]، [[آیه]] ۲۵ و ۲۲۶ و [[سوره آل عمران]]، آیات ۱۵، ۱۳۶، ۱۹۵ و ۱۹۸ و [[سوره نساء]]، آیات ۱۳، ۵۷ و ۱۲۲ و [[سوره مائده]] آیات ۱۲، ۸۵ و ۱۱۹ و آیات دیگری از [[قرآن مجید]] به این [[نعمت]] اشاره کرده است. خلاصه این که، در نزدیک به ۴۰ آیه این نعمت ذکر شده است.</ref> که متعرّض نعمت‌های بهشتی شده، مطرح گشته است.		{{متن قرآن\|تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ}}: بهشتیان در قصرها و خانه‌هایی سکونت دارند که آب از زیر این [[خانه‌ها]] جاری است؛ یعنی خداوند آن قصرها و خانه‌ها را بر روی نهرها و رودخانه‌ها بنا کرده است. و این، از جمله نعمت‌های مهمّی است که در بسیاری از [[آیات]] قرآن‌<ref>[[خداوند متعال]] در [[سوره بقره]]، [[آیه]] ۲۵ و ۲۲۶ و [[سوره آل عمران]]، آیات ۱۵، ۱۳۶، ۱۹۵ و ۱۹۸ و [[سوره نساء]]، آیات ۱۳، ۵۷ و ۱۲۲ و [[سوره مائده]] آیات ۱۲، ۸۵ و ۱۱۹ و آیات دیگری از [[قرآن مجید]] به این [[نعمت]] اشاره کرده است. خلاصه این که، در نزدیک به ۴۰ آیه این نعمت ذکر شده است.</ref> که متعرّض نعمت‌های بهشتی شده، مطرح گشته است.

	{{متن قرآن\|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ}}<ref>«و می‌گویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمی‌شد ما خود راه نمی‌یافتیم؛ بی‌گمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[بهشتیان]] پس از مشاهده نعمت‌های بهشتی و الطاف و عنایات خداوندی، [[دست]] به [[شکرگزاری]] بلند کرده و می‌گویند: «[[ستایش]] مخصوص خداوندی است که ما را به این (همه [[نعمت‌ها]]) رهنمون شد؛ و اگر [[خدا]] ما را [[هدایت]] نکرده بود، ما (به اینها) راه نمی‌یافتیم. مسلّماً فرستادگان [[پروردگار]] ما حق‌ را آوردند». آری، بهشتیان اعتراف می‌کنند که [[هدایت تشریعی]] [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[کتاب‌های آسمانی]] و [[هدایت تکوینی]] نشأت گرفته از جاذبه‌هایی که در وجود [[انسان]] به [[ودیعت]] نهاده شده، باعث شده که آنها وارد [[بهشت]] شوند و همه اینها از عنایات و [[الطاف خداوند]] متعال است.		{{متن قرآن\|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ}}<ref>«و می‌گویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمی‌شد ما خود راه نمی‌یافتیم؛ بی‌گمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[بهشتیان]] پس از مشاهده نعمت‌های بهشتی و الطاف و عنایات خداوندی، [[دست]] به [[شکرگزاری]] بلند کرده و می‌گویند: «[[ستایش]] مخصوص خداوندی است که ما را به این (همه [[نعمت‌ها]]) رهنمون شد؛ و اگر [[خدا]] ما را [[هدایت]] نکرده بود، ما (به اینها) راه نمی‌یافتیم. مسلّماً فرستادگان [[پروردگار]] ما حق‌ را آوردند». آری، بهشتیان اعتراف می‌کنند که [[هدایت تشریعی]] [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[کتاب‌های آسمانی]] و [[هدایت تکوینی]] نشأت گرفته از جاذبه‌هایی که در وجود [[انسان]] به ودیعت نهاده شده، باعث شده که آنها وارد [[بهشت]] شوند و همه اینها از عنایات و [[الطاف خداوند]] متعال است.

	{{متن قرآن\|وَنُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ}}<ref>«و به آنان ندا داده مى‏‌شود كه اين همان بهشتى است كه آن را به [پاداش‏] آنچه انجام مى‌‏داديد ميراث يافته‌‏ايد» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: پس از اینکه بهشتیان به [[حمد]] و [[سپاس]] نعمت‌های بی‌حدّ و [[حصر]] [[خداوند]] که از الطاف و [[عنایت]] آن حضرت نشأت گرفته، پرداختند؛ به آنها ندا داده می‌شود که: «این بهشت را در برابر اعمالی که انجام می‌دادید، به [[ارث]] بردید».		{{متن قرآن\|وَنُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ}}<ref>«و به آنان ندا داده مى‏‌شود كه اين همان بهشتى است كه آن را به [پاداش‏] آنچه انجام مى‌‏داديد ميراث يافته‌‏ايد» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: پس از اینکه بهشتیان به [[حمد]] و [[سپاس]] نعمت‌های بی‌حدّ و [[حصر]] [[خداوند]] که از الطاف و عنایت آن حضرت نشأت گرفته، پرداختند؛ به آنها ندا داده می‌شود که: «این بهشت را در برابر اعمالی که انجام می‌دادید، به [[ارث]] بردید».

	{{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ مَا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا}}<ref>«و بهشتیان، دمسازان آتش را ندا می‌کنند که ما وعده پروردگار خویش را راستین یافته‌ایم آیا شما (نیز) وعده پروردگارتان را راستین یافته‌اید؟» سوره اعراف، آیه ۴۴.</ref>: هنگامی که بهشتیان در بهشت مستقر می‌شوند، به اطراف خویش می‌نگرند و به دنبال [[دوستان]] و آشنایان خویش هستند، امّا بعضی از آنها را نمی‌یابند! متوجّه می‌شوند که آنها جهنّمی شده و از ورود به [[بهشت]] [[محروم]] گشته‌اند، بدین جهت خطاب به جهنّمیان می‌گویند: «آنچه [[خداوند]] به ما [[وعده]] داده بود و ما بر اساس [[ایمان]] به آن، راه صحیحی در [[دنیا]] [[انتخاب]] کردیم و بالاخره به بهشت رهنمون شدیم، تمام وعده‌های خداوند را [[حق]] یافتیم و هیچ تخلّفی نداشته است، آیا شما هم وعده‌های خداوند را در مورد سرانجام خویش حق یافتید؟ آیا مجازات‌هایی که به شما وعده داده شد، تحقّق یافت؟		{{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ مَا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا}}<ref>«و بهشتیان، دمسازان آتش را ندا می‌کنند که ما وعده پروردگار خویش را راستین یافته‌ایم آیا شما (نیز) وعده پروردگارتان را راستین یافته‌اید؟» سوره اعراف، آیه ۴۴.</ref>: هنگامی که بهشتیان در بهشت مستقر می‌شوند، به اطراف خویش می‌نگرند و به دنبال [[دوستان]] و آشنایان خویش هستند، امّا بعضی از آنها را نمی‌یابند! متوجّه می‌شوند که آنها جهنّمی شده و از ورود به [[بهشت]] [[محروم]] گشته‌اند، بدین جهت خطاب به جهنّمیان می‌گویند: «آنچه [[خداوند]] به ما [[وعده]] داده بود و ما بر اساس [[ایمان]] به آن، راه صحیحی در [[دنیا]] [[انتخاب]] کردیم و بالاخره به بهشت رهنمون شدیم، تمام وعده‌های خداوند را [[حق]] یافتیم و هیچ تخلّفی نداشته است، آیا شما هم وعده‌های خداوند را در مورد سرانجام خویش حق یافتید؟ آیا مجازات‌هایی که به شما وعده داده شد، تحقّق یافت؟

Bahmani: /* گفتگوی بهشتیان و جهنّمیان‌ */

2024-05-28T06:56:31Z

گفتگوی بهشتیان و جهنّمیان‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref>«و آنان که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند- به هیچ کس جز برابر توان وی تکلیف نمی‌کنیم- آنان بهشتیند در آن جاودانند» سوره اعراف، آیه ۴۲.</ref>. جمله‌ {{متن قرآن\|لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا}} که به صورت یک جمله معترضه در آیه فوق آمده است اشاره به نکته مهمّی دارد و آن اینکه [[ایمان]] و عملِ صالحِ همه یکسان نیست و از همه [[مردم]] [[انتظار]] ایمان و [[عمل صالح]] مساوی نمی‌رود، بلکه از هر کس به اندازه توان و [[درک]] او انتظار ایمان و عمل صالح می‌رود، بدون [[شک]] ایمان [[حضرت علی]]{{ع}} و [[سلمان]] و [[ابوذر]] در سطح ایمان بقیّه مردم نیست و انتظاری که از چنین اشخاص برجسته‌ای می‌رود غیر از انتظاری است که از مردم عادی می‌رود. خلاصه این که، هر کس به اندازه ظرفیّت و وُسع و توانش ایمان داشته باشد و عمل صالح انجام دهد وارد [[بهشت]] می‌شود و جاودانه در آن خواهد ماند.		{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref>«و آنان که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند- به هیچ کس جز برابر توان وی تکلیف نمی‌کنیم- آنان بهشتیند در آن جاودانند» سوره اعراف، آیه ۴۲.</ref>. جمله‌ {{متن قرآن\|لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا}} که به صورت یک جمله معترضه در آیه فوق آمده است اشاره به نکته مهمّی دارد و آن اینکه [[ایمان]] و عملِ صالحِ همه یکسان نیست و از همه [[مردم]] [[انتظار]] ایمان و [[عمل صالح]] مساوی نمی‌رود، بلکه از هر کس به اندازه توان و [[درک]] او انتظار ایمان و عمل صالح می‌رود، بدون [[شک]] ایمان [[حضرت علی]]{{ع}} و [[سلمان]] و [[ابوذر]] در سطح ایمان بقیّه مردم نیست و انتظاری که از چنین اشخاص برجسته‌ای می‌رود غیر از انتظاری است که از مردم عادی می‌رود. خلاصه این که، هر کس به اندازه ظرفیّت و وُسع و توانش ایمان داشته باشد و عمل صالح انجام دهد وارد [[بهشت]] می‌شود و جاودانه در آن خواهد ماند.

	{{متن قرآن\|وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ}}<ref>«و هر کینه‌ای که در سینه آنهاست می‌زداییم» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[خداوند]] پس از اینکه صفات مستحقّین ورود به بهشت را بیان می‌کند، به کارهایی که در بهشت در مورد آنها انجام می‌شود می‌پردازد. اوّلین کاری که انجام می‌شود اینکه: «آنچه در [[دل]] آنها از [[کینه]] و [[حسد]] دارند، برمی کنیم تا در [[صفا]] و صمیمیّت با هم [[زندگی]] کنند». «غلّ» به [[حرکت]] آب در زیر گیاهان که مخفی و ناپیداست گفته می‌شود و از آنجا که حسد و کینه هم به صورت ناپیدا و پنهان است به آن [[غل]] گفته شده است.		{{متن قرآن\|وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ}}<ref>«و هر کینه‌ای که در سینه آنهاست می‌زداییم» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[خداوند]] پس از اینکه صفات مستحقّین ورود به بهشت را بیان می‌کند، به کارهایی که در بهشت در مورد آنها انجام می‌شود می‌پردازد. اوّلین کاری که انجام می‌شود اینکه: «آنچه در [[دل]] آنها از [[کینه]] و [[حسد]] دارند، برمی کنیم تا در صفا و صمیمیّت با هم [[زندگی]] کنند». «غلّ» به حرکت آب در زیر گیاهان که مخفی و ناپیداست گفته می‌شود و از آنجا که حسد و کینه هم به صورت ناپیدا و پنهان است به آن غل گفته شده است.

	سؤال: مگر بهشتی‌ها کینه و حسد دارند که خداوند آن را با ورود به بهشت از بین می‌برد؟ پاسخ: از برخی [[روایات]] استفاده می‌شود که بعضی از درجات خفیف حسد و کینه در بعضی از [[بهشتیان]] وجود دارد که تا آن را اظهار نکنند [[گناه]] محسوب نمی‌شود و منافاتی با ایمان ندارد<ref>المنار، ج۸، ص۴۲۱، (به نقل از [[تفسیر نمونه]]، ج۶، ص۱۷۵).</ref>. خداوند حتّی این درجه ضعیف از حسد و کینه را از [[قلب]] بهشتیان برطرف می‌کند، تا در کنار هم و در کمال [[آرامش]] زندگی کنند.		سؤال: مگر بهشتی‌ها کینه و حسد دارند که خداوند آن را با ورود به بهشت از بین می‌برد؟ پاسخ: از برخی [[روایات]] استفاده می‌شود که بعضی از درجات خفیف حسد و کینه در بعضی از بهشتیان وجود دارد که تا آن را اظهار نکنند [[گناه]] محسوب نمی‌شود و منافاتی با ایمان ندارد<ref>المنار، ج۸، ص۴۲۱، (به نقل از [[تفسیر نمونه]]، ج۶، ص۱۷۵).</ref>. خداوند حتّی این درجه ضعیف از حسد و کینه را از [[قلب]] بهشتیان برطرف می‌کند، تا در کنار هم و در کمال [[آرامش]] زندگی کنند.

	{{متن قرآن\|تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ}}: بهشتیان در قصرها و خانه‌هایی سکونت دارند که آب از زیر این [[خانه‌ها]] جاری است؛ یعنی خداوند آن قصرها و خانه‌ها را بر روی نهرها و [[رودخانه‌ها]] بنا کرده است. و این، از جمله نعمت‌های مهمّی است که در بسیاری از [[آیات]] قرآن‌<ref>[[خداوند متعال]] در [[سوره بقره]]، [[آیه]] ۲۵ و ۲۲۶ و [[سوره آل عمران]]، آیات ۱۵، ۱۳۶، ۱۹۵ و ۱۹۸ و [[سوره نساء]]، آیات ۱۳، ۵۷ و ۱۲۲ و [[سوره مائده]] آیات ۱۲، ۸۵ و ۱۱۹ و آیات دیگری از [[قرآن مجید]] به این [[نعمت]] اشاره کرده است. خلاصه این که، در نزدیک به ۴۰ آیه این نعمت ذکر شده است.</ref> که متعرّض [[نعمت‌های بهشتی]] شده، مطرح گشته است.		{{متن قرآن\|تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ}}: بهشتیان در قصرها و خانه‌هایی سکونت دارند که آب از زیر این [[خانه‌ها]] جاری است؛ یعنی خداوند آن قصرها و خانه‌ها را بر روی نهرها و رودخانه‌ها بنا کرده است. و این، از جمله نعمت‌های مهمّی است که در بسیاری از [[آیات]] قرآن‌<ref>[[خداوند متعال]] در [[سوره بقره]]، [[آیه]] ۲۵ و ۲۲۶ و [[سوره آل عمران]]، آیات ۱۵، ۱۳۶، ۱۹۵ و ۱۹۸ و [[سوره نساء]]، آیات ۱۳، ۵۷ و ۱۲۲ و [[سوره مائده]] آیات ۱۲، ۸۵ و ۱۱۹ و آیات دیگری از [[قرآن مجید]] به این [[نعمت]] اشاره کرده است. خلاصه این که، در نزدیک به ۴۰ آیه این نعمت ذکر شده است.</ref> که متعرّض نعمت‌های بهشتی شده، مطرح گشته است.

	{{متن قرآن\|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ}}<ref>«و می‌گویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمی‌شد ما خود راه نمی‌یافتیم؛ بی‌گمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[بهشتیان]] پس از مشاهده نعمت‌های بهشتی و الطاف و عنایات خداوندی، [[دست]] به [[شکرگزاری]] بلند کرده و می‌گویند: «[[ستایش]] مخصوص خداوندی است که ما را به این (همه [[نعمت‌ها]]) رهنمون شد؛ و اگر [[خدا]] ما را [[هدایت]] نکرده بود، ما (به اینها) راه نمی‌یافتیم. مسلّماً فرستادگان [[پروردگار]] ما حق‌ را آوردند». آری، بهشتیان اعتراف می‌کنند که [[هدایت تشریعی]] [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[کتاب‌های آسمانی]] و [[هدایت تکوینی]] نشأت گرفته از جاذبه‌هایی که در وجود [[انسان]] به [[ودیعت]] نهاده شده، باعث شده که آنها وارد [[بهشت]] شوند و همه اینها از عنایات و [[الطاف خداوند]] متعال است.		{{متن قرآن\|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ}}<ref>«و می‌گویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمی‌شد ما خود راه نمی‌یافتیم؛ بی‌گمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[بهشتیان]] پس از مشاهده نعمت‌های بهشتی و الطاف و عنایات خداوندی، [[دست]] به [[شکرگزاری]] بلند کرده و می‌گویند: «[[ستایش]] مخصوص خداوندی است که ما را به این (همه [[نعمت‌ها]]) رهنمون شد؛ و اگر [[خدا]] ما را [[هدایت]] نکرده بود، ما (به اینها) راه نمی‌یافتیم. مسلّماً فرستادگان [[پروردگار]] ما حق‌ را آوردند». آری، بهشتیان اعتراف می‌کنند که [[هدایت تشریعی]] [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[کتاب‌های آسمانی]] و [[هدایت تکوینی]] نشأت گرفته از جاذبه‌هایی که در وجود [[انسان]] به [[ودیعت]] نهاده شده، باعث شده که آنها وارد [[بهشت]] شوند و همه اینها از عنایات و [[الطاف خداوند]] متعال است.

Bahmani: /* ارتباط آیه اذان و «مؤذّن» */

2024-05-28T06:55:30Z

ارتباط آیه اذان و «مؤذّن»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۵۱:		خط ۵۱:

	== ارتباط [[آیه اذان]] و «مؤذّن»==		== ارتباط [[آیه اذان]] و «مؤذّن»==
	«[[پاداش‌ها]]» و «مجازات‌های» [[جهان آخرت]] در [[حقیقت]] انعکاس [[اعمال انسان]] در دنیاست. این مطلب با توجّه و [[تأمّل]] در ارتباط «پاداش‌ها» و «کیفرهای» جهان آخرت، با اعمال انسان در دنیا روشن می‌شود. اگر [[انسان]] رباخوار که [[مرتکب گناه]] بزرگ [[رباخواری]] می‌شود، در جهان آخرت همانند [[انسانی]] مست و بی‌اراده جلوه می‌کند و [[قدرت]] بر [[حرکت]] صحیح و متعادل‌ ندارد و هر از چند قدمی به [[زمین]] می‌خورد و دوباره برمی‌خیزد و به راهش ادامه می‌دهد، بدان جهت است که او در دنیا با این گناه بزرگ تعادل [[اقتصادی]] [[جامعه]] را بر هم زده و جامعه را دچار بی‌ثباتی اقتصادی و مالی نموده است. پس عدم تعادل رباخوار در [[آخرت]]، انعکاسی از برهم خوردن تعادل جامعه در دنیا بر اثر ارتکاب او به [[گناه]] [[زشت]] رباخواری است.		«[[پاداش‌ها]]» و «مجازات‌های» [[جهان آخرت]] در [[حقیقت]] انعکاس [[اعمال انسان]] در دنیاست. این مطلب با توجّه و [[تأمّل]] در ارتباط «پاداش‌ها» و «کیفرهای» جهان آخرت، با اعمال انسان در دنیا روشن می‌شود. اگر [[انسان]] رباخوار که [[مرتکب گناه]] بزرگ [[رباخواری]] می‌شود، در جهان آخرت همانند [[انسانی]] مست و بی‌اراده جلوه می‌کند و [[قدرت]] بر حرکت صحیح و متعادل‌ ندارد و هر از چند قدمی به [[زمین]] می‌خورد و دوباره برمی‌خیزد و به راهش ادامه می‌دهد، بدان جهت است که او در دنیا با این گناه بزرگ تعادل [[اقتصادی]] [[جامعه]] را بر هم زده و جامعه را دچار بی‌ثباتی اقتصادی و مالی نموده است. پس عدم تعادل رباخوار در [[آخرت]]، انعکاسی از برهم خوردن تعادل جامعه در دنیا بر اثر ارتکاب او به [[گناه]] [[زشت]] رباخواری است.

	اگر ظلم در آخرت بسان [[تاریکی]] و [[ظالم]] همچون انسان تاریکی می‌باشد که راه به جایی نمی‌برد، به خاطر آن است که ظالم دنیا را بر [[مظلومین]] تیره و تار کرده، به گونه‌ای که آنها راه به هیچ جا نمی‌برند. پس ظلمات [[ظالم]] در [[آخرت]] نتیجه و انعکاس ظلماتی است که او خود در [[دنیا]] برای [[مظلومان]] به وجود آورده و [[زندگی]] آنها را تیره و تار کرده است.		اگر ظلم در آخرت بسان [[تاریکی]] و [[ظالم]] همچون انسان تاریکی می‌باشد که راه به جایی نمی‌برد، به خاطر آن است که ظالم دنیا را بر مظلومین تیره و تار کرده، به گونه‌ای که آنها راه به هیچ جا نمی‌برند. پس ظلمات [[ظالم]] در [[آخرت]] نتیجه و انعکاس ظلماتی است که او خود در [[دنیا]] برای [[مظلومان]] به وجود آورده و [[زندگی]] آنها را تیره و تار کرده است.

	اگر [[انسان]] [[مؤمن]] و دارای [[ایمان]] با چراغی از [[نور]] وارد صحنه [[محشر]] می‌شود و در [[سایه]] آن چراغ، به سوی [[رضوان]] و [[مغفرت الهی]] رهنمون و [[هدایت]] می‌گردد، به خاطر این است که انسان‌های مختلفی در پرتو نور ایمان او در دنیا هدایت گشته و به [[حقیقت]] رهنمون شدند.		اگر [[انسان]] [[مؤمن]] و دارای [[ایمان]] با چراغی از [[نور]] وارد صحنه [[محشر]] می‌شود و در [[سایه]] آن چراغ، به سوی [[رضوان]] و [[مغفرت الهی]] رهنمون و [[هدایت]] می‌گردد، به خاطر این است که انسان‌های مختلفی در پرتو نور ایمان او در دنیا هدایت گشته و به [[حقیقت]] رهنمون شدند.
خط ۵۹:		خط ۵۹:
	خلاصه اینکه، تمام «[[پاداش‌ها]]» و «کیفرها» در [[جهان آخرت]] انعکاس و زاییده [[اعمال]] خود ما [[انسان‌ها]] در دنیاست.		خلاصه اینکه، تمام «[[پاداش‌ها]]» و «کیفرها» در [[جهان آخرت]] انعکاس و زاییده [[اعمال]] خود ما [[انسان‌ها]] در دنیاست.

	با توجّه به این مطلب، اگر علی{{ع}} طبق آنچه در [[آیه اذان]] آمده، ~~«[[مؤذّن]]»~~ [[پیامبر]]{{صل}} در دنیاست و [[پیام]] آن حضرت را در [[مکّه]] به [[گوش]] [[مشرکان]] می‌رساند، همو در جهان آخرت نیز «مؤذّن» است و پیام [[خداوند]] عالم را به گوش جهنّمیان می‌رساند و آنها را مشمول [[لعنت الهی]]، به خاطر ظلمی که مرتکب شده‌اند، می‌داند.		با توجّه به این مطلب، اگر علی{{ع}} طبق آنچه در [[آیه اذان]] آمده، «مؤذّن» [[پیامبر]]{{صل}} در دنیاست و [[پیام]] آن حضرت را در [[مکّه]] به [[گوش]] [[مشرکان]] می‌رساند، همو در جهان آخرت نیز «مؤذّن» است و پیام [[خداوند]] عالم را به گوش جهنّمیان می‌رساند و آنها را مشمول [[لعنت الهی]]، به خاطر ظلمی که مرتکب شده‌اند، می‌داند.

	اگر علی در جهان آخرت [[فصل الخطاب]] تمام سخن‌هایی است که بین [[بهشتیان]] و جهنّمیان ردّ و بدل می‌شود، به خاطر آن است که او در دنیا نیز فصل الخطاب بوده و آخرین سخن را خطاب به مشرکان و [[بت‌پرستان]] بیان کرده است. آیا این، [[فضیلت]]، کم ارزشی است؟ آیا هیچ انسان دیگری، اعمّ از [[مسلمانان]] و [[پیروان]] دیگر [[ادیان الهی]]، واجد چنین فضیلتی هست؟<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[آیات ولایت در قرآن - مکارم شیرازی (کتاب)\| آیات ولایت در قرآن]]، ص۳۳۹ ـ ۳۴۱.</ref>		اگر علی در جهان آخرت [[فصل الخطاب]] تمام سخن‌هایی است که بین [[بهشتیان]] و جهنّمیان ردّ و بدل می‌شود، به خاطر آن است که او در دنیا نیز فصل الخطاب بوده و آخرین سخن را خطاب به مشرکان و [[بت‌پرستان]] بیان کرده است. آیا این، [[فضیلت]]، کم ارزشی است؟ آیا هیچ انسان دیگری، اعمّ از [[مسلمانان]] و [[پیروان]] دیگر [[ادیان الهی]]، واجد چنین فضیلتی هست؟<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[آیات ولایت در قرآن - مکارم شیرازی (کتاب)\| آیات ولایت در قرآن]]، ص۳۳۹ ـ ۳۴۱.</ref>

Bahmani: /* آیا مؤذّن بودن افتخاری محسوب می‌شود؟ */

2024-05-28T06:55:03Z

آیا مؤذّن بودن افتخاری محسوب می‌شود؟

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۴۶:		خط ۴۶:

	== آیا مؤذّن بودن افتخاری محسوب می‌شود؟ ==		== آیا مؤذّن بودن افتخاری محسوب می‌شود؟ ==
	سؤال: بعضی از [[روشنفکران]] که در دام [[تعصّب]] گرفتار شده‌اند، مثل [[محمّد رشید رضا]] نویسنده [[تفسیر المنار]]، هنگامی که به این [[آیه شریفه]] و [[روایات]] پیرامون آن می‌رسند می‌گویند: «بر فرض که بپذیریم منظور از مؤذّن حضرت علی{{ع}} است؛ ولی این، افتخاری محسوب نمی‌شود؛ زیرا یک نفر باید پیام‌آور الهی باشد و تفاوتی نمی‌کند چه کسی باشد».		سؤال: بعضی از روشنفکران که در دام [[تعصّب]] گرفتار شده‌اند، مثل محمّد رشید رضا نویسنده [[تفسیر المنار]]، هنگامی که به این [[آیه شریفه]] و [[روایات]] پیرامون آن می‌رسند می‌گویند: «بر فرض که بپذیریم منظور از مؤذّن حضرت علی{{ع}} است؛ ولی این، افتخاری محسوب نمی‌شود؛ زیرا یک نفر باید پیام‌آور الهی باشد و تفاوتی نمی‌کند چه کسی باشد».

	پاسخ: جواب این سخن بی‌اساس روشن است؛ زیرا این مؤذّن می‌خواهد به [[فرمان الهی]] مطلبی را اعلام کند، پس او پیام‌آور الهی است و [[وظیفه]] خطیر و سنگین سخنگوی [[خداوند]] را دارد، بنابراین سخنگو باید شخص مهمّی باشد که مطلب و [[پیام]] [[خدا]] را خوب بیان کند؛ آن هم پیامی که در روز قیامت بیان می‌شود. و با توجّه به محتوای پیام که شامل [[لعنت]] [[خداوند]] بر [[ظالمین]] است، خود پیام‌آور نباید در [[دنیا]] [[آلوده]] به [[ظلم]] شده باشد وگرنه هیچ کس خودش را لعنت نمی‌کند. بنابراین، مقام [[مؤذّن]] در [[روز قیامت]] یک مقام معمولی و عادی نیست، که هر کس بتواند عهده‌دار آن باشد و کسی که این مقام را به دست آورد، [[فضیلت]] بزرگی نصیبش شده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[آیات ولایت در قرآن - مکارم شیرازی (کتاب)\| آیات ولایت در قرآن]]، ص۳۳۲.</ref>.		پاسخ: جواب این سخن بی‌اساس روشن است؛ زیرا این مؤذّن می‌خواهد به [[فرمان الهی]] مطلبی را اعلام کند، پس او پیام‌آور الهی است و [[وظیفه]] خطیر و سنگین سخنگوی [[خداوند]] را دارد، بنابراین سخنگو باید شخص مهمّی باشد که مطلب و [[پیام]] [[خدا]] را خوب بیان کند؛ آن هم پیامی که در روز قیامت بیان می‌شود. و با توجّه به محتوای پیام که شامل [[لعنت]] [[خداوند]] بر [[ظالمین]] است، خود پیام‌آور نباید در [[دنیا]] [[آلوده]] به [[ظلم]] شده باشد وگرنه هیچ کس خودش را لعنت نمی‌کند. بنابراین، مقام مؤذّن در [[روز قیامت]] یک مقام معمولی و عادی نیست، که هر کس بتواند عهده‌دار آن باشد و کسی که این مقام را به دست آورد، [[فضیلت]] بزرگی نصیبش شده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[آیات ولایت در قرآن - مکارم شیرازی (کتاب)\| آیات ولایت در قرآن]]، ص۳۳۲.</ref>.

	== ارتباط [[آیه اذان]] و «مؤذّن»==		== ارتباط [[آیه اذان]] و «مؤذّن»==

Bahmani: /* مؤذّن کیست؟ */

2024-05-28T06:54:40Z

مؤذّن کیست؟

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۴
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	پاسخ: [[روایات]] متعدّدی در منابع [[شیعه]] و [[اهل سنت]] وجود دارد که مؤذّن را به [[حضرت علی]]{{ع}} [[تفسیر]] کرده است، به عنوان نمونه به چند منبع اشاره می‌کنیم:		پاسخ: [[روایات]] متعدّدی در منابع [[شیعه]] و [[اهل سنت]] وجود دارد که مؤذّن را به [[حضرت علی]]{{ع}} [[تفسیر]] کرده است، به عنوان نمونه به چند منبع اشاره می‌کنیم:
	# [[حاکم حسکانی]]، دانشمند [[حنفی]] [[اهل تسنّن]]، در شواهد التّنزیل، از [[محمد حنفیه]]، از [[حضرت علی]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: {{متن حدیث\|أنَا ذلِکَ الْمُؤذِّن}}؛ [[پیام‌آور الهی]] در [[روز قیامت]] من هستم». وی روایتی نیز از [[ابن عبّاس]] نقل می‌کند؛ او می‌گوید: «علی{{ع}} در [[قرآن]] نام‌هایی دارد که [[مردم]] با آن آشنا نیستند، یکی از آن نام‌ها «مؤذّن» است». ابن عبّاس هر چند این [[روایت]] را به [[پیامبر]]{{صل}} نسبت نداده؛ ولی حتماً از آن حضرت شنیده است<ref>به نقل از احقاق الحق، ج۳، ص۳۹۴.</ref>.		# [[حاکم حسکانی]]، دانشمند [[حنفی]] [[اهل تسنّن]]، در شواهد التّنزیل، از [[محمد حنفیه]]، از [[حضرت علی]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: {{متن حدیث\|أنَا ذلِکَ الْمُؤذِّن}}؛ [[پیام‌آور الهی]] در [[روز قیامت]] من هستم». وی روایتی نیز از [[ابن عبّاس]] نقل می‌کند؛ او می‌گوید: «علی{{ع}} در [[قرآن]] نام‌هایی دارد که [[مردم]] با آن آشنا نیستند، یکی از آن نام‌ها «مؤذّن» است». ابن عبّاس هر چند این [[روایت]] را به [[پیامبر]]{{صل}} نسبت نداده؛ ولی حتماً از آن حضرت شنیده است<ref>به نقل از احقاق الحق، ج۳، ص۳۹۴.</ref>.
	# [[حافظ~~]] [[~~أبو بکر]] [[ابن مردویه]] در کتاب المناقب نقل کرده است که مؤذّن علی{{ع}} است<ref>به نقل از احقاق الحق، ج۳، ص۳۹۳.</ref>.		# حافظ أبو بکر [[ابن مردویه]] در کتاب المناقب نقل کرده است که مؤذّن علی{{ع}} است<ref>به نقل از احقاق الحق، ج۳، ص۳۹۳.</ref>.
	# [[آلوسی]]، یکی از [[مفسّران]] معروف [[اهل]] [[سنّت]]، در [[تفسیر]] [[روح المعانی]] از ابن عبّاس نقل می‌کند که گفته است: {{عربی\|الْمُؤَذِّنُ عَلِیٌّ کَرَّمَ اللَّهُ وَجْهَهُ}}؛ مؤذّن حضرت علی{{ع}} است»<ref>روح المعانی، ج۸، ص۱۰۷ (به نقل از احقاق الحق، ج۳، ص۳۹۳).</ref>.		# [[آلوسی]]، یکی از [[مفسّران]] معروف [[اهل]] [[سنّت]]، در [[تفسیر]] [[روح المعانی]] از ابن عبّاس نقل می‌کند که گفته است: {{عربی\|الْمُؤَذِّنُ عَلِیٌّ کَرَّمَ اللَّهُ وَجْهَهُ}}؛ مؤذّن حضرت علی{{ع}} است»<ref>روح المعانی، ج۸، ص۱۰۷ (به نقل از احقاق الحق، ج۳، ص۳۹۳).</ref>.
	# [[شیخ سلیمان قندوزی]]، نویسنده کتاب [[ینابیع المودة]]، نیز در کتابش نقل می‌کند که منظور از مؤذّن حضرت علی{{ع}} است<ref>ینابیع المودّة، ص۱۰۱ (به نقل از احقاق الحق، ج۳، ص۳۹۳).</ref>.		# [[شیخ سلیمان قندوزی]]، نویسنده کتاب [[ینابیع المودة]]، نیز در کتابش نقل می‌کند که منظور از مؤذّن حضرت علی{{ع}} است<ref>ینابیع المودّة، ص۱۰۱ (به نقل از احقاق الحق، ج۳، ص۳۹۳).</ref>.

Bahmani در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۴

2024-05-28T06:54:12Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* مؤذّن کیست؟ */

2024-05-28T06:51:40Z

مؤذّن کیست؟

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۱
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	{{متن قرآن\|فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ}}<ref>«آنگاه بانگ برآورنده‌ای در میان آنان بانگ برمی‌دارد که لعنت خداوند بر ستمکاران!» سوره اعراف، آیه ۴۴.</ref>: برای پایان دادن به گفت و گوی بهشتیان و جهنّمیان یک نفر باید حرف آخر را بزند، بدین جهت [[پیام‌آور الهی]] فریاد می‌زند: «[[لعنت]] خداوند بر [[ظالمان]] و [[ستمگران]] باد!» و با این سخن، گفت‌وگوهای بهشتیان و جهنّمیان پایان می‌یابد<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[آیات ولایت در قرآن - مکارم شیرازی (کتاب)\| آیات ولایت در قرآن]]، ص۳۲۸ ـ ۳۳۱.</ref>.		{{متن قرآن\|فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ}}<ref>«آنگاه بانگ برآورنده‌ای در میان آنان بانگ برمی‌دارد که لعنت خداوند بر ستمکاران!» سوره اعراف، آیه ۴۴.</ref>: برای پایان دادن به گفت و گوی بهشتیان و جهنّمیان یک نفر باید حرف آخر را بزند، بدین جهت [[پیام‌آور الهی]] فریاد می‌زند: «[[لعنت]] خداوند بر [[ظالمان]] و [[ستمگران]] باد!» و با این سخن، گفت‌وگوهای بهشتیان و جهنّمیان پایان می‌یابد<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[آیات ولایت در قرآن - مکارم شیرازی (کتاب)\| آیات ولایت در قرآن]]، ص۳۲۸ ـ ۳۳۱.</ref>.

	== [[مؤذّن]] کیست؟ ==		== مؤذّن کیست؟ ==
	مؤذّن، که در [[آیه]] ۴۴ [[سوره اعراف]] بدان اشاره شد، کیست؟ این پیام‌آور الهی که بر بهشت و [[جهنّم]] و [[قیامت]] [[سلطه]] دارد چه شخصی است؟ این شخص که همگان صدایش را می‌شنوند و با سخن او گفت و گوی بهشتیان و جهنّمیان پایان می‌یابد، چه کسی می‌تواند باشد؟		مؤذّن، که در [[آیه]] ۴۴ [[سوره اعراف]] بدان اشاره شد، کیست؟ این پیام‌آور الهی که بر بهشت و [[جهنّم]] و [[قیامت]] [[سلطه]] دارد چه شخصی است؟ این شخص که همگان صدایش را می‌شنوند و با سخن او گفت و گوی بهشتیان و جهنّمیان پایان می‌یابد، چه کسی می‌تواند باشد؟

	پاسخ: [[روایات]] متعدّدی در منابع [[شیعه]] و [[اهل سنت]] وجود دارد که مؤذّن را به [[حضرت علی]]{{ع}} [[تفسیر]] کرده است، به عنوان نمونه به چند منبع اشاره می‌کنیم:		پاسخ: [[روایات]] متعدّدی در منابع [[شیعه]] و [[اهل سنت]] وجود دارد که مؤذّن را به [[حضرت علی]]{{ع}} [[تفسیر]] کرده است، به عنوان نمونه به چند منبع اشاره می‌کنیم:
	# [[حاکم حسکانی]]، دانشمند [[حنفی]] [[اهل تسنّن]]، در شواهد التّنزیل، از [[محمد حنفیه]]، از [[حضرت علی]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: {{متن حدیث\|أنَا ذلِکَ الْمُؤذِّن}}؛ [[پیام‌آور الهی]] در [[روز قیامت]] من هستم». وی روایتی نیز از [[ابن عبّاس]] نقل می‌کند؛ او می‌گوید: «علی{{ع}} در [[قرآن]] نام‌هایی دارد که [[مردم]] با آن آشنا نیستند، یکی از آن نام‌ها ~~«[[مؤذّن]]»~~ است». ابن عبّاس هر چند این [[روایت]] را به [[پیامبر]]{{صل}} نسبت نداده؛ ولی حتماً از آن حضرت شنیده است<ref>به نقل از [[احقاق الحق]]، جلد ۳، صفحه ۳۹۴.</ref>.		# [[حاکم حسکانی]]، دانشمند [[حنفی]] [[اهل تسنّن]]، در شواهد التّنزیل، از [[محمد حنفیه]]، از [[حضرت علی]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: {{متن حدیث\|أنَا ذلِکَ الْمُؤذِّن}}؛ [[پیام‌آور الهی]] در [[روز قیامت]] من هستم». وی روایتی نیز از [[ابن عبّاس]] نقل می‌کند؛ او می‌گوید: «علی{{ع}} در [[قرآن]] نام‌هایی دارد که [[مردم]] با آن آشنا نیستند، یکی از آن نام‌ها «مؤذّن» است». ابن عبّاس هر چند این [[روایت]] را به [[پیامبر]]{{صل}} نسبت نداده؛ ولی حتماً از آن حضرت شنیده است<ref>به نقل از [[احقاق الحق]]، جلد ۳، صفحه ۳۹۴.</ref>.
	# [[حافظ]] [[أبو بکر]] [[ابن مردویه]] در کتاب المناقب نقل کرده است که مؤذّن علی{{ع}} است<ref>به نقل از [[احقاق الحق]]، جلد ۳، صفحه ۳۹۳.</ref>.		# [[حافظ]] [[أبو بکر]] [[ابن مردویه]] در کتاب المناقب نقل کرده است که مؤذّن علی{{ع}} است<ref>به نقل از [[احقاق الحق]]، جلد ۳، صفحه ۳۹۳.</ref>.
	# [[آلوسی]]، یکی از [[مفسّران]] معروف [[اهل]] [[سنّت]]، در [[تفسیر]] [[روح المعانی]] از ابن عبّاس نقل می‌کند که گفته است: {{عربی\|الْمُؤَذِّنُ عَلِیٌّ کَرَّمَ اللَّهُ وَجْهَهُ}}؛ مؤذّن حضرت علی{{ع}} است»<ref>[[روح المعانی]]، جلد ۸، صفحه ۱۰۷ (به نقل از [[احقاق الحق]]، جلد ۳، صفحه ۳۹۳).</ref>.		# [[آلوسی]]، یکی از [[مفسّران]] معروف [[اهل]] [[سنّت]]، در [[تفسیر]] [[روح المعانی]] از ابن عبّاس نقل می‌کند که گفته است: {{عربی\|الْمُؤَذِّنُ عَلِیٌّ کَرَّمَ اللَّهُ وَجْهَهُ}}؛ مؤذّن حضرت علی{{ع}} است»<ref>[[روح المعانی]]، جلد ۸، صفحه ۱۰۷ (به نقل از [[احقاق الحق]]، جلد ۳، صفحه ۳۹۳).</ref>.

Bahmani در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۱

2024-05-28T06:51:13Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۴۴

2022-12-12T03:44:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی		\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی
	\| عنوان مدخل = ~~آیه مؤذن~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = ~~[[آیه مؤذن در قرآن]] - [[آیه مؤذن در حدیث]] - [[آیه مؤذن در کلام اسلامی]] - [[آیه مؤذن در گفتگوهای بین‌المذاهب]]~~		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط = ~~آیه مؤذن (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	* متن آیه: {{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابَ النَّارِ أَن قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدتُّم مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قَالُواْ نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَن لَّعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ }}<ref> و بهشتیان، دمسازان آتش را ندا می‌کنند که ما وعده پروردگار خویش را راستین یافته‌ایم آیا شما (نیز) وعده پروردگارتان را راستین یافته‌اید؟ می‌گویند: آری آنگاه بانگ برآورنده‌ای در میان آنان بانگ برمی‌دارد که لعنت خداوند بر ستمکاران!؛ سوره اعراف، آیه: ۴۴.</ref>.		متن آیه: {{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابَ النَّارِ أَن قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدتُّم مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قَالُواْ نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَن لَّعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ }}<ref> و بهشتیان، دمسازان آتش را ندا می‌کنند که ما وعده پروردگار خویش را راستین یافته‌ایم آیا شما (نیز) وعده پروردگارتان را راستین یافته‌اید؟ می‌گویند: آری آنگاه بانگ برآورنده‌ای در میان آنان بانگ برمی‌دارد که لعنت خداوند بر ستمکاران!؛ سوره اعراف، آیه: ۴۴.</ref>.

	~~== شأن نزول ==~~
	~~{{اصلی\|شأن نزول آیه مؤذن}}~~

	== پانویس ==		== پانویس ==
خط ۱۸:		خط ۱۵:

	[[رده:آیات امامت]]		[[رده:آیات امامت]]
	~~[[رده:آیه مؤذن]]~~
	[[رده:آیات نامدار]]		[[رده:آیات نامدار]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{متن قرآن\|تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ}}: بهشتیان در قصرها و خانه‌هایی سکونت دارند که آب از زیر این [[خانه‌ها]] جاری است؛ یعنی خداوند آن قصرها و خانه‌ها را بر روی نهرها و رودخانه‌ها بنا کرده است. و این، از جمله نعمت‌های مهمّی است که در بسیاری از [[آیات]] قرآن‌<ref>[[خداوند متعال]] در [[سوره بقره]]، [[آیه]] ۲۵ و ۲۲۶ و [[سوره آل عمران]]، آیات ۱۵، ۱۳۶، ۱۹۵ و ۱۹۸ و [[سوره نساء]]، آیات ۱۳، ۵۷ و ۱۲۲ و [[سوره مائده]] آیات ۱۲، ۸۵ و ۱۱۹ و آیات دیگری از [[قرآن مجید]] به این [[نعمت]] اشاره کرده است. خلاصه این که، در نزدیک به ۴۰ آیه این نعمت ذکر شده است.</ref> که متعرّض نعمت‌های بهشتی شده، مطرح گشته است.		{{متن قرآن\|تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ}}: بهشتیان در قصرها و خانه‌هایی سکونت دارند که آب از زیر این [[خانه‌ها]] جاری است؛ یعنی خداوند آن قصرها و خانه‌ها را بر روی نهرها و رودخانه‌ها بنا کرده است. و این، از جمله نعمت‌های مهمّی است که در بسیاری از [[آیات]] قرآن‌<ref>[[خداوند متعال]] در [[سوره بقره]]، [[آیه]] ۲۵ و ۲۲۶ و [[سوره آل عمران]]، آیات ۱۵، ۱۳۶، ۱۹۵ و ۱۹۸ و [[سوره نساء]]، آیات ۱۳، ۵۷ و ۱۲۲ و [[سوره مائده]] آیات ۱۲، ۸۵ و ۱۱۹ و آیات دیگری از [[قرآن مجید]] به این [[نعمت]] اشاره کرده است. خلاصه این که، در نزدیک به ۴۰ آیه این نعمت ذکر شده است.</ref> که متعرّض نعمت‌های بهشتی شده، مطرح گشته است.

	{{متن قرآن\|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ}}<ref>«و می‌گویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمی‌شد ما خود راه نمی‌یافتیم؛ بی‌گمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[بهشتیان]] پس از مشاهده نعمت‌های بهشتی و الطاف و عنایات خداوندی، [[دست]] به [[شکرگزاری]] بلند کرده و می‌گویند: «[[ستایش]] مخصوص خداوندی است که ما را به این (همه [[نعمت‌ها]]) رهنمون شد؛ و اگر [[خدا]] ما را [[هدایت]] نکرده بود، ما (به اینها) راه نمی‌یافتیم. مسلّماً فرستادگان [[پروردگار]] ما حق‌ را آوردند». آری، بهشتیان اعتراف می‌کنند که [[هدایت تشریعی]] [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[کتاب‌های آسمانی]] و [[هدایت تکوینی]] نشأت گرفته از جاذبه‌هایی که در وجود [[انسان]] به [[ودیعت]] نهاده شده، باعث شده که آنها وارد [[بهشت]] شوند و همه اینها از عنایات و [[الطاف خداوند]] متعال است.		{{متن قرآن\|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ}}<ref>«و می‌گویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمی‌شد ما خود راه نمی‌یافتیم؛ بی‌گمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[بهشتیان]] پس از مشاهده نعمت‌های بهشتی و الطاف و عنایات خداوندی، [[دست]] به [[شکرگزاری]] بلند کرده و می‌گویند: «[[ستایش]] مخصوص خداوندی است که ما را به این (همه [[نعمت‌ها]]) رهنمون شد؛ و اگر [[خدا]] ما را [[هدایت]] نکرده بود، ما (به اینها) راه نمی‌یافتیم. مسلّماً فرستادگان [[پروردگار]] ما حق‌ را آوردند». آری، بهشتیان اعتراف می‌کنند که [[هدایت تشریعی]] [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[کتاب‌های آسمانی]] و [[هدایت تکوینی]] نشأت گرفته از جاذبه‌هایی که در وجود [[انسان]] به ودیعت نهاده شده، باعث شده که آنها وارد [[بهشت]] شوند و همه اینها از عنایات و [[الطاف خداوند]] متعال است.

	{{متن قرآن\|وَنُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ}}<ref>«و به آنان ندا داده مى‏‌شود كه اين همان بهشتى است كه آن را به [پاداش‏] آنچه انجام مى‌‏داديد ميراث يافته‌‏ايد» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: پس از اینکه بهشتیان به [[حمد]] و [[سپاس]] نعمت‌های بی‌حدّ و [[حصر]] [[خداوند]] که از الطاف و [[عنایت]] آن حضرت نشأت گرفته، پرداختند؛ به آنها ندا داده می‌شود که: «این بهشت را در برابر اعمالی که انجام می‌دادید، به [[ارث]] بردید».		{{متن قرآن\|وَنُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ}}<ref>«و به آنان ندا داده مى‏‌شود كه اين همان بهشتى است كه آن را به [پاداش‏] آنچه انجام مى‌‏داديد ميراث يافته‌‏ايد» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: پس از اینکه بهشتیان به [[حمد]] و [[سپاس]] نعمت‌های بی‌حدّ و [[حصر]] [[خداوند]] که از الطاف و عنایت آن حضرت نشأت گرفته، پرداختند؛ به آنها ندا داده می‌شود که: «این بهشت را در برابر اعمالی که انجام می‌دادید، به [[ارث]] بردید».

	{{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ مَا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا}}<ref>«و بهشتیان، دمسازان آتش را ندا می‌کنند که ما وعده پروردگار خویش را راستین یافته‌ایم آیا شما (نیز) وعده پروردگارتان را راستین یافته‌اید؟» سوره اعراف، آیه ۴۴.</ref>: هنگامی که بهشتیان در بهشت مستقر می‌شوند، به اطراف خویش می‌نگرند و به دنبال [[دوستان]] و آشنایان خویش هستند، امّا بعضی از آنها را نمی‌یابند! متوجّه می‌شوند که آنها جهنّمی شده و از ورود به [[بهشت]] [[محروم]] گشته‌اند، بدین جهت خطاب به جهنّمیان می‌گویند: «آنچه [[خداوند]] به ما [[وعده]] داده بود و ما بر اساس [[ایمان]] به آن، راه صحیحی در [[دنیا]] [[انتخاب]] کردیم و بالاخره به بهشت رهنمون شدیم، تمام وعده‌های خداوند را [[حق]] یافتیم و هیچ تخلّفی نداشته است، آیا شما هم وعده‌های خداوند را در مورد سرانجام خویش حق یافتید؟ آیا مجازات‌هایی که به شما وعده داده شد، تحقّق یافت؟		{{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ مَا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا}}<ref>«و بهشتیان، دمسازان آتش را ندا می‌کنند که ما وعده پروردگار خویش را راستین یافته‌ایم آیا شما (نیز) وعده پروردگارتان را راستین یافته‌اید؟» سوره اعراف، آیه ۴۴.</ref>: هنگامی که بهشتیان در بهشت مستقر می‌شوند، به اطراف خویش می‌نگرند و به دنبال [[دوستان]] و آشنایان خویش هستند، امّا بعضی از آنها را نمی‌یابند! متوجّه می‌شوند که آنها جهنّمی شده و از ورود به [[بهشت]] [[محروم]] گشته‌اند، بدین جهت خطاب به جهنّمیان می‌گویند: «آنچه [[خداوند]] به ما [[وعده]] داده بود و ما بر اساس [[ایمان]] به آن، راه صحیحی در [[دنیا]] [[انتخاب]] کردیم و بالاخره به بهشت رهنمون شدیم، تمام وعده‌های خداوند را [[حق]] یافتیم و هیچ تخلّفی نداشته است، آیا شما هم وعده‌های خداوند را در مورد سرانجام خویش حق یافتید؟ آیا مجازات‌هایی که به شما وعده داده شد، تحقّق یافت؟

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref>«و آنان که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند- به هیچ کس جز برابر توان وی تکلیف نمی‌کنیم- آنان بهشتیند در آن جاودانند» سوره اعراف، آیه ۴۲.</ref>. جمله‌ {{متن قرآن\|لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا}} که به صورت یک جمله معترضه در آیه فوق آمده است اشاره به نکته مهمّی دارد و آن اینکه [[ایمان]] و عملِ صالحِ همه یکسان نیست و از همه [[مردم]] [[انتظار]] ایمان و [[عمل صالح]] مساوی نمی‌رود، بلکه از هر کس به اندازه توان و [[درک]] او انتظار ایمان و عمل صالح می‌رود، بدون [[شک]] ایمان [[حضرت علی]]{{ع}} و [[سلمان]] و [[ابوذر]] در سطح ایمان بقیّه مردم نیست و انتظاری که از چنین اشخاص برجسته‌ای می‌رود غیر از انتظاری است که از مردم عادی می‌رود. خلاصه این که، هر کس به اندازه ظرفیّت و وُسع و توانش ایمان داشته باشد و عمل صالح انجام دهد وارد [[بهشت]] می‌شود و جاودانه در آن خواهد ماند.		{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref>«و آنان که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند- به هیچ کس جز برابر توان وی تکلیف نمی‌کنیم- آنان بهشتیند در آن جاودانند» سوره اعراف، آیه ۴۲.</ref>. جمله‌ {{متن قرآن\|لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا}} که به صورت یک جمله معترضه در آیه فوق آمده است اشاره به نکته مهمّی دارد و آن اینکه [[ایمان]] و عملِ صالحِ همه یکسان نیست و از همه [[مردم]] [[انتظار]] ایمان و [[عمل صالح]] مساوی نمی‌رود، بلکه از هر کس به اندازه توان و [[درک]] او انتظار ایمان و عمل صالح می‌رود، بدون [[شک]] ایمان [[حضرت علی]]{{ع}} و [[سلمان]] و [[ابوذر]] در سطح ایمان بقیّه مردم نیست و انتظاری که از چنین اشخاص برجسته‌ای می‌رود غیر از انتظاری است که از مردم عادی می‌رود. خلاصه این که، هر کس به اندازه ظرفیّت و وُسع و توانش ایمان داشته باشد و عمل صالح انجام دهد وارد [[بهشت]] می‌شود و جاودانه در آن خواهد ماند.

	{{متن قرآن\|وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ}}<ref>«و هر کینه‌ای که در سینه آنهاست می‌زداییم» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[خداوند]] پس از اینکه صفات مستحقّین ورود به بهشت را بیان می‌کند، به کارهایی که در بهشت در مورد آنها انجام می‌شود می‌پردازد. اوّلین کاری که انجام می‌شود اینکه: «آنچه در [[دل]] آنها از [[کینه]] و [[حسد]] دارند، برمی کنیم تا در [[صفا]] و صمیمیّت با هم [[زندگی]] کنند». «غلّ» به [[حرکت]] آب در زیر گیاهان که مخفی و ناپیداست گفته می‌شود و از آنجا که حسد و کینه هم به صورت ناپیدا و پنهان است به آن [[غل]] گفته شده است.		{{متن قرآن\|وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ}}<ref>«و هر کینه‌ای که در سینه آنهاست می‌زداییم» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[خداوند]] پس از اینکه صفات مستحقّین ورود به بهشت را بیان می‌کند، به کارهایی که در بهشت در مورد آنها انجام می‌شود می‌پردازد. اوّلین کاری که انجام می‌شود اینکه: «آنچه در [[دل]] آنها از [[کینه]] و [[حسد]] دارند، برمی کنیم تا در صفا و صمیمیّت با هم [[زندگی]] کنند». «غلّ» به حرکت آب در زیر گیاهان که مخفی و ناپیداست گفته می‌شود و از آنجا که حسد و کینه هم به صورت ناپیدا و پنهان است به آن غل گفته شده است.

	سؤال: مگر بهشتی‌ها کینه و حسد دارند که خداوند آن را با ورود به بهشت از بین می‌برد؟ پاسخ: از برخی [[روایات]] استفاده می‌شود که بعضی از درجات خفیف حسد و کینه در بعضی از [[بهشتیان]] وجود دارد که تا آن را اظهار نکنند [[گناه]] محسوب نمی‌شود و منافاتی با ایمان ندارد<ref>المنار، ج۸، ص۴۲۱، (به نقل از [[تفسیر نمونه]]، ج۶، ص۱۷۵).</ref>. خداوند حتّی این درجه ضعیف از حسد و کینه را از [[قلب]] بهشتیان برطرف می‌کند، تا در کنار هم و در کمال [[آرامش]] زندگی کنند.		سؤال: مگر بهشتی‌ها کینه و حسد دارند که خداوند آن را با ورود به بهشت از بین می‌برد؟ پاسخ: از برخی [[روایات]] استفاده می‌شود که بعضی از درجات خفیف حسد و کینه در بعضی از بهشتیان وجود دارد که تا آن را اظهار نکنند [[گناه]] محسوب نمی‌شود و منافاتی با ایمان ندارد<ref>المنار، ج۸، ص۴۲۱، (به نقل از [[تفسیر نمونه]]، ج۶، ص۱۷۵).</ref>. خداوند حتّی این درجه ضعیف از حسد و کینه را از [[قلب]] بهشتیان برطرف می‌کند، تا در کنار هم و در کمال [[آرامش]] زندگی کنند.

	{{متن قرآن\|تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ}}: بهشتیان در قصرها و خانه‌هایی سکونت دارند که آب از زیر این [[خانه‌ها]] جاری است؛ یعنی خداوند آن قصرها و خانه‌ها را بر روی نهرها و [[رودخانه‌ها]] بنا کرده است. و این، از جمله نعمت‌های مهمّی است که در بسیاری از [[آیات]] قرآن‌<ref>[[خداوند متعال]] در [[سوره بقره]]، [[آیه]] ۲۵ و ۲۲۶ و [[سوره آل عمران]]، آیات ۱۵، ۱۳۶، ۱۹۵ و ۱۹۸ و [[سوره نساء]]، آیات ۱۳، ۵۷ و ۱۲۲ و [[سوره مائده]] آیات ۱۲، ۸۵ و ۱۱۹ و آیات دیگری از [[قرآن مجید]] به این [[نعمت]] اشاره کرده است. خلاصه این که، در نزدیک به ۴۰ آیه این نعمت ذکر شده است.</ref> که متعرّض [[نعمت‌های بهشتی]] شده، مطرح گشته است.		{{متن قرآن\|تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ}}: بهشتیان در قصرها و خانه‌هایی سکونت دارند که آب از زیر این [[خانه‌ها]] جاری است؛ یعنی خداوند آن قصرها و خانه‌ها را بر روی نهرها و رودخانه‌ها بنا کرده است. و این، از جمله نعمت‌های مهمّی است که در بسیاری از [[آیات]] قرآن‌<ref>[[خداوند متعال]] در [[سوره بقره]]، [[آیه]] ۲۵ و ۲۲۶ و [[سوره آل عمران]]، آیات ۱۵، ۱۳۶، ۱۹۵ و ۱۹۸ و [[سوره نساء]]، آیات ۱۳، ۵۷ و ۱۲۲ و [[سوره مائده]] آیات ۱۲، ۸۵ و ۱۱۹ و آیات دیگری از [[قرآن مجید]] به این [[نعمت]] اشاره کرده است. خلاصه این که، در نزدیک به ۴۰ آیه این نعمت ذکر شده است.</ref> که متعرّض نعمت‌های بهشتی شده، مطرح گشته است.

	{{متن قرآن\|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ}}<ref>«و می‌گویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمی‌شد ما خود راه نمی‌یافتیم؛ بی‌گمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[بهشتیان]] پس از مشاهده نعمت‌های بهشتی و الطاف و عنایات خداوندی، [[دست]] به [[شکرگزاری]] بلند کرده و می‌گویند: «[[ستایش]] مخصوص خداوندی است که ما را به این (همه [[نعمت‌ها]]) رهنمون شد؛ و اگر [[خدا]] ما را [[هدایت]] نکرده بود، ما (به اینها) راه نمی‌یافتیم. مسلّماً فرستادگان [[پروردگار]] ما حق‌ را آوردند». آری، بهشتیان اعتراف می‌کنند که [[هدایت تشریعی]] [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[کتاب‌های آسمانی]] و [[هدایت تکوینی]] نشأت گرفته از جاذبه‌هایی که در وجود [[انسان]] به [[ودیعت]] نهاده شده، باعث شده که آنها وارد [[بهشت]] شوند و همه اینها از عنایات و [[الطاف خداوند]] متعال است.		{{متن قرآن\|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ}}<ref>«و می‌گویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمی‌شد ما خود راه نمی‌یافتیم؛ بی‌گمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[بهشتیان]] پس از مشاهده نعمت‌های بهشتی و الطاف و عنایات خداوندی، [[دست]] به [[شکرگزاری]] بلند کرده و می‌گویند: «[[ستایش]] مخصوص خداوندی است که ما را به این (همه [[نعمت‌ها]]) رهنمون شد؛ و اگر [[خدا]] ما را [[هدایت]] نکرده بود، ما (به اینها) راه نمی‌یافتیم. مسلّماً فرستادگان [[پروردگار]] ما حق‌ را آوردند». آری، بهشتیان اعتراف می‌کنند که [[هدایت تشریعی]] [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[کتاب‌های آسمانی]] و [[هدایت تکوینی]] نشأت گرفته از جاذبه‌هایی که در وجود [[انسان]] به [[ودیعت]] نهاده شده، باعث شده که آنها وارد [[بهشت]] شوند و همه اینها از عنایات و [[الطاف خداوند]] متعال است.