آیه مباهله در حدیث - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۰۵

2026-02-21T06:05:29Z

Bahmani: /* منابع */

2026-02-21T05:55:46Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۵
خط ۳۶۹:		خط ۳۶۹:
	# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	# [[پرونده:136871.jpg\|22px]] [[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[ولایت و امامت در قرآن (کتاب)\|'''ولایت و امامت در قرآن''']]		# [[پرونده:136871.jpg\|22px]] [[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[ولایت و امامت در قرآن (کتاب)\|'''ولایت و امامت در قرآن''']]
			# [[پرونده:9030760879.jpg\|22px]] [[علیرضا برازش\|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)\|'''تفسیر اهل بیت''']]، ج۲
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* منابع */

2025-12-23T09:59:05Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۳۶۳:		خط ۳۶۳:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			# [[پرونده:Jawahir-kalam-3.jpg\|22px]] [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۳ (کتاب)\|'''جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۳''']]
	# [[پرونده:1368130.jpg\|22px]] [[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|'''براهین و نصوص امامت''']]		# [[پرونده:1368130.jpg\|22px]] [[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|'''براهین و نصوص امامت''']]
			# [[پرونده:IM010223.jpg\|22px]] [[محمد ساعدی\|ساعدی، محمد]]، [[آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار (کتاب)\|'''آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار''']]
			# [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]
			# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
			# [[پرونده:136871.jpg\|22px]] [[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[ولایت و امامت در قرآن (کتاب)\|'''ولایت و امامت در قرآن''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* روایت پیامبراکرم */

2025-12-23T09:46:27Z

روایت پیامبراکرم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۶
خط ۹۹:		خط ۹۹:
	جابر بن‌ عبداللَّه [[انصاری]] گوید: عاقب و [[سید]] (از بزرگان نصارای نجران) نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آنان را به‌ سوی [[اسلام]] [[دعوت]] کرد، آنان سخنان ناشایستی گفتند و این دعوت را رد کردند. پس پیامبر{{صل}} آنان را به ملاعنه دعوت کرد. آنان [[وعده]] دادند که فردا چنین خواهند کرد. فردای آن [[روز]] پیامبر{{صل}}، [[دست]] علی{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را گرفت و نزد آنان کسی را فرستاد که بیایند ولی آنان امتناع کردند و به دادن [[خراج]] [[راضی]] شدند. پیامبر{{صل}} فرمود: «[[سوگند]] به کسی که مرا به [[حقّ]] [[مبعوث]] کرده اگر ملاعنه می‌کردند بیابان برای آنان پر از [[آتش]] می‌شد».		جابر بن‌ عبداللَّه [[انصاری]] گوید: عاقب و [[سید]] (از بزرگان نصارای نجران) نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آنان را به‌ سوی [[اسلام]] [[دعوت]] کرد، آنان سخنان ناشایستی گفتند و این دعوت را رد کردند. پس پیامبر{{صل}} آنان را به ملاعنه دعوت کرد. آنان [[وعده]] دادند که فردا چنین خواهند کرد. فردای آن [[روز]] پیامبر{{صل}}، [[دست]] علی{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را گرفت و نزد آنان کسی را فرستاد که بیایند ولی آنان امتناع کردند و به دادن [[خراج]] [[راضی]] شدند. پیامبر{{صل}} فرمود: «[[سوگند]] به کسی که مرا به [[حقّ]] [[مبعوث]] کرده اگر ملاعنه می‌کردند بیابان برای آنان پر از [[آتش]] می‌شد».

	==== [[روایت]] [[پیامبراکرم]] ====		==== [[روایت]] [[پیامبراکرم]]{{صل}} ====
	{{متن حدیث\|لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ {{متن قرآن\|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ}}، دَعَا [[رسول‌الله]]{{صل}}، عَلِیّاً{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{عم}}، فَقَالَ: اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۶۴ و ج۳۹، ص۳۱۵ و ج۲۱، ص۳۴۲؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۳۶۸؛ اربلی، کشف الغمة، ج۱، ص۱۵۰؛ الأمالی للطوسی، ص۳۰۶؛ بشارة المصطفی، ص۲۰۳.</ref>.		{{متن حدیث\|لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ {{متن قرآن\|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ}}، دَعَا [[رسول‌الله]]{{صل}}، عَلِیّاً{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{عم}}، فَقَالَ: اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۶۴ و ج۳۹، ص۳۱۵ و ج۲۱، ص۳۴۲؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۳۶۸؛ اربلی، کشف الغمة، ج۱، ص۱۵۰؛ الأمالی للطوسی، ص۳۰۶؛ بشارة المصطفی، ص۲۰۳.</ref>.

Bahmani در ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۵

2025-12-23T09:45:40Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۴

2025-12-23T09:04:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۴
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[مباهله]] در لغت به معنای ملاعنه، نفرین‎ کردن شخص [[دروغگو]] و [[ظالم]]، [[ابتهال]] و [[تضرّع]] به درگاه [[خدا]] برای دفع بلا از خود یا نزول [[بلا]] بر ظالم است و این کار از گذشته بین [[عرب]] متداول بوده و می‎گفتند: {{عربی\|لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی الظَّالِمِ مِنَّا}}<ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج١١، ص٧٢.</ref>.<ref>ر.ک: [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۵۲۸؛ [[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[مباهله (مقاله)\|مباهله]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲]]، ص۲۶۱.</ref>		[[مباهله]] در لغت به معنای ملاعنه، نفرین‎ کردن شخص [[دروغگو]] و [[ظالم]]، [[ابتهال]] و [[تضرّع]] به درگاه [[خدا]] برای دفع بلا از خود یا نزول [[بلا]] بر ظالم است و این کار از گذشته بین [[عرب]] متداول بوده و می‎گفتند: {{عربی\|لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی الظَّالِمِ مِنَّا}}<ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج١١، ص٧٢.</ref>.<ref>ر.ک: [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۵۲۸؛ [[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[مباهله (مقاله)\|مباهله]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲]]، ص۲۶۱.</ref>

	مباهله در اصطلاح به عملی گفته می‌شود که دو یا چند نفر مخالف در مسئلۀ مهم [[دینی]] یک جا جمع شوند و با اصرار و [[تضرع]] به درگاه [[خداوند]] از او بخواهند [[باطل]] را [[رسوا]] و [[مجازات]] کند<ref>حسن بن عبدالله ابو‎هلال عسکری، معجم الفروق اللغویه، ص۲۰.</ref>، همان کاری که پیامبر اسلام{{صل}} در برابر [[مسیحیان]] نجران کرد و این کار بیانگر تلاش‎های فراوان [[رسول اکرم]]{{صل}} برای [[دعوت]] [[اهل کتاب]] به [[دین اسلام]] بوده است<ref>ر.ک: [[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[مباهله (مقاله)\|مباهله]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲]]، ص۲۶۱.</ref>. به عبارت دیگر [[مباهله]] به این معنا است که کسانی بر سر مسئله مهم [[دینی]] با یکدیگر مجادله کنند و هیچ یک سخن طرف دیگر را نپذیرد. از این رو در جایی حضور یابند و با دعایی خاص و [[تضرع]] و [[زاری]]، از [[خداوند]] بخواهند که از میان آنها [[دروغگو]] را رسوا و مجازات کند<ref>مجمع البحرین‌، ۱/ ص ۲۵۸.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 50.</ref>		مباهله در اصطلاح به عملی گفته می‌شود که دو یا چند نفر مخالف در مسئلۀ مهم [[دینی]] یک جا جمع شوند و با اصرار و [[تضرع]] به درگاه [[خداوند]] از او بخواهند [[باطل]] را [[رسوا]] و [[مجازات]] کند<ref>حسن بن عبدالله ابو‎هلال عسکری، معجم الفروق اللغویه، ص۲۰.</ref>، همان کاری که پیامبر اسلام{{صل}} در برابر [[مسیحیان]] نجران کرد و این کار بیانگر تلاش‎های فراوان [[رسول اکرم]]{{صل}} برای [[دعوت]] [[اهل کتاب]] به [[دین اسلام]] بوده است<ref>ر.ک: [[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[مباهله (مقاله)\|مباهله]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲]]، ص۲۶۱.</ref>. به عبارت دیگر [[مباهله]] به این معنا است که کسانی بر سر مسئله مهم [[دینی]] با یکدیگر مجادله کنند و هیچ یک سخن طرف دیگر را نپذیرد. از این رو در جایی حضور یابند و با دعایی خاص و [[تضرع]] و [[زاری]]، از [[خداوند]] بخواهند که از میان آنها [[دروغگو]] را رسوا و مجازات کند<ref>مجمع البحرین‌، ۱/ ص ۲۵۸.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۵۰.</ref>

	== شأن نزول آیه ==		== شأن نزول آیه ==

فرقانی: /* روایات شیعه */

2025-12-21T16:56:32Z

روایات شیعه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۶
خط ۴۰:		خط ۴۰:

	=== روایات [[شیعه]] ===		=== روایات [[شیعه]] ===
			[[روایات]] متعددی در این خصوص در [[منابع شیعه]] وارد شده که در این بخش تعدادی از آنها را از باب نمونه نقل می‌نماییم

	==== [[روایت]] [[امام سجاد]]{{ع}} ====		==== [[روایت]] [[امام سجاد]]{{ع}} ====
	{{متن حدیث\|السّجّاد{{ع}}- لَمَّا أَجْمَعَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ{{ع}} عَلَی صُلْحِ مُعَاوِیَه قَامَ فَخَطَبَ فَقَالَ... وَ لَهُ الْحَمْدُ فِیمَا أَدْخَلَ فِیهِ نَبِیَّهُ{{صل}} وَ أَخْرَجَنَا وَ نَزَّهَنَا مِمَّا أَخْرَجَهُ مِنْهُ وَ نَزَّهَهُ عَنْهُ کَرَامَهًًْ أَکْرَمَنَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا وَ فَضِیلَهًًْ فَضَّلَنَا بِهَا عَلَی سَائِرِ الْعِبَادِ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی لِمُحَمَّدٍ{{صل}} حِینَ جَحَدَهُ کَفَرَهًُْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَ حَاجُّوهُ {{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ}} فَأَخْرَجَ [[رسول‌الله]]{{صل}} مِنَ الْأَنْفُسِ مَعَهُ أَبِی وَ مِنَ الْبَنِینَ أَنَا وَ أَخِی وَ مِنَ النِّسَاءِ أُمِّی فَاطِمَهًَْ{{س}} مِنَ النَّاسِ جَمِیعاً فَنَحْنُ أَهْلُهُ وَ لَحْمُهُ وَ دَمُهُ وَ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ مِنْهُ وَ هُوَ مِنَّا}} <ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۲، ص۶۰۰؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۰، ص۱۴۱ و بحارالأنوار، ج۶۹، ص۱۵۳؛ فیه: {{متن حدیث\|و له الحمد... علی سایر العباد}} محذوفٌ؛ الأمالی، للطوسی، ص۵۶۳</ref>		{{متن حدیث\|السّجّاد{{ع}}- لَمَّا أَجْمَعَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ{{ع}} عَلَی صُلْحِ مُعَاوِیَه قَامَ فَخَطَبَ فَقَالَ... وَ لَهُ الْحَمْدُ فِیمَا أَدْخَلَ فِیهِ نَبِیَّهُ{{صل}} وَ أَخْرَجَنَا وَ نَزَّهَنَا مِمَّا أَخْرَجَهُ مِنْهُ وَ نَزَّهَهُ عَنْهُ کَرَامَهًًْ أَکْرَمَنَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا وَ فَضِیلَهًًْ فَضَّلَنَا بِهَا عَلَی سَائِرِ الْعِبَادِ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی لِمُحَمَّدٍ{{صل}} حِینَ جَحَدَهُ کَفَرَهًُْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَ حَاجُّوهُ {{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ}} فَأَخْرَجَ [[رسول‌الله]]{{صل}} مِنَ الْأَنْفُسِ مَعَهُ أَبِی وَ مِنَ الْبَنِینَ أَنَا وَ أَخِی وَ مِنَ النِّسَاءِ أُمِّی فَاطِمَهًَْ{{س}} مِنَ النَّاسِ جَمِیعاً فَنَحْنُ أَهْلُهُ وَ لَحْمُهُ وَ دَمُهُ وَ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ مِنْهُ وَ هُوَ مِنَّا}} <ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۲، ص۶۰۰؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۰، ص۱۴۱ و بحارالأنوار، ج۶۹، ص۱۵۳؛ فیه: {{متن حدیث\|و له الحمد... علی سایر العباد}} محذوفٌ؛ الأمالی، للطوسی، ص۵۶۳</ref>

فرقانی: /* روایت احول از امام صادق{{ع}} */

2025-12-21T16:54:57Z

روایت احول از امام صادق{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۴
خط ۱۴۱:		خط ۱۴۱:

	[[ابوجعفر احول]] گوید: امام صادق{{ع}} فرمود: «[[قریش]] درباره‌ [[خمس]] چه می‌گویند»؟ گفتم: «[[گمان]] می‌کنند که خمس به همه‌ قریش می‌رسد». فرمود: «به [[خدا]] [[سوگند]]! درباره‌ ما به [[انصاف]] [[رفتار]] نکردند؛ اگر [[مباهله]] باشد به‌وسیله‌ ما مباهله می‌کنند و اگر [[جنگ]] باشد به‌وسیله‌ ما [[مبارزه]] می‌کنند سپس ما و آنها در خمس مساوی هستیم؟!»		[[ابوجعفر احول]] گوید: امام صادق{{ع}} فرمود: «[[قریش]] درباره‌ [[خمس]] چه می‌گویند»؟ گفتم: «[[گمان]] می‌کنند که خمس به همه‌ قریش می‌رسد». فرمود: «به [[خدا]] [[سوگند]]! درباره‌ ما به [[انصاف]] [[رفتار]] نکردند؛ اگر [[مباهله]] باشد به‌وسیله‌ ما مباهله می‌کنند و اگر [[جنگ]] باشد به‌وسیله‌ ما [[مبارزه]] می‌کنند سپس ما و آنها در خمس مساوی هستیم؟!»

			==== [[روایت]] [[ابی الجارود]] از [[امام باقر]]{{ع}} ====

			{{متن حدیث\|یَا أَبَاالْجَارُودِ مَا یَقُولُونَ لَکُمْ فِی الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}}؟ قُلْتُ: یُنْکِرُونَ عَلَیْنَا أَنَّهُمَا ابْنَا [[رسول‌الله]]{{صل}}. قَالَ: فَأَیَّ شَیْءٍ احْتَجَجْتُمْ عَلَیْهِمْ؟ قُلْتُ: احْتَجَجْنَا عَلَیْهِمْ بِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِی عِیسَی‌ ابْنِ‌ مَرْیَمَ{{ع}} {{متن قرآن\|وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی وَ عِیسی}} فَجَعَلَ عِیسَی‌ ابْنَ‌ مَرْیَمَ{{ع}} مِنْ ذُرِّیَّهًِْ نُوحٍ{{ع}}. قَالَ: فَأَیَّ شَیْءٍ قَالُوا لَکُمْ؟ قُلْتُ: قَالُوا: قَدْ یَکُونُ وَلَدُ الِابْنَهًِْ مِنَ الْوَلَدِ وَ لَا یَکُونُ مِنَ الصُّلْبِ. قَالَ: فَأَیَّ شَیْءٍ احْتَجَجْتُمْ عَلَیْهِمْ؟ قُلْتُ: احْتَجَجْنَا عَلَیْهِمْ بِقَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی لِرَسُولِهِ{{صل}} {{متن قرآن\|فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}} قَالَ فَأَیَّ شَیْءٍ قَالُوا؟ قُلْتُ: قَالُوا: قَدْ یَکُونُ فِی کَلَامِ الْعَرَبِ أَبْنَاءُ رَجُلٍ وَ آخَرُ یَقُولُ أَبْنَاؤُنَا قَالَ فَقَالَ أَبُوجَعْفَرٍ{{ع}} یَا أَبَا الْجَارُودِ لَأُعْطِیَنَّکَهَا مِنْ کِتَابِ اللَّهِ جَلَّ وَ تَعَالَی أَنَّهُمَا مِنْ صُلْبِ رسول‌الله{{صل}} لَا یَرُدُّهَا إِلَّا الْکَافِرُ. قُلْتُ: وَ أَیْنَ ذَلِکَ جُعِلْتُ فِدَاکَ؟ قَالَ: مِنْ حَیْثُ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی {{متن قرآن\|حُرِّمَتْ عَلَیْکُمْ أُمَّهاتُکُمْ وَ بَناتُکُمْ وَ أَخَواتُکُمْ}} الْآیَهًَْ إِلَی أَنِ انْتَهَی إِلَی قَوْلِهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی {{متن قرآن\|وَحَلَائِلُ أَبْنَائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلَابِكُمْ}} فَسَلْهُمْ یَا أَبَاالْجَارُودِ هَلْ کَانَ یَحِلُّ لِرسول‌الله{{صل}} نِکَاحُ حَلِیلَتَیْهِمَا فَإِنْ قَالُوا نَعَمْ کَذَبُوا وَ فَجَرُوا وَ إِنْ قَالُوا لَا فَهُمَا ابْنَاهُ لِصُلْبِهِ.}} <ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۱۶؛ کلینی، کافی، ج۸، ص۳۱۷؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۹۳، ص۲۳۹؛ طبرسی، الاحتجاج، ج۲، ص۳۲۴؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۳، ص۲۳۲ و ج۴۳، ص۲۳۳؛ القمی، ج۱، ص۲۰۹</ref>

			[[ابوالجارود]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین [[روایت]] می‌کند: [[[امام باقر]]{{ع}} به من فرمود:] «ای اباالجارود! اینان (سنّیان) درباره‌ حسن و حسین{{عم}} به شما چه می‌گویند»؟

			عرض کردم: «آنها سخن ما را که این دو فرزند پیامبرند [[انکار]] می‌کنند».

			[[امام]]{{ع}} فرمود: «شما با چه دلایلی با ایشان [[احتجاج]] می‌کنید»؟

			عرض کردم: «دلیل ما بر ایشان همان سخن [[پروردگار]] است در مورد عیسی‌ بن‌ [[مریم]]{{ع}}... {{متن قرآن\|وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی وَ عِیسی...}}، که عیسی‌ بن‌ مریم{{ع}} را از ذرّیّه نوح{{ع}} قرار داد.

			امام فرمود: «آنها به شما چه می‌گویند»؟

			عرض کردم: «می‌گویند: «ممکن است فرزند دختر را فرزند به‌ شمار آورند در حالی‌ که آن فرزند صلبی نیست».

			امام{{ع}} فرمود: «شما در برابر آنان، با چه دلیلی احتجاج می‌کنید»؟

			عرض کردم: «احتجاج ما بر آنها با این سخن پروردگار است: {{متن قرآن\|فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}}

			امام{{ع}} فرمود: «آنها چه می‌گویند»؟

			عرض کردم: «می‌گویند: «چه بسا که در سخن [[عرب]] [[فرزندان]] مردی را به خود آن مرد نسبت دهند و شخص دیگری آنها را به خود نسبت دهد و بگوید: فرزندان ما»».

			امام{{ع}} فرمود: «ای اباالجارود! اینک از [[کتاب خدا]] آیه‌ای به تو می‌دهم که دلالت دارد بر آنکه حسن و حسین{{عم}} از صلب [[پیامبر اکرم]]{{صل}} هستند و این دلیل را جز شخص [[کافر]] رد نکند».

			عرض کردم: «جانم فدایت، این [[آیه]] در کجاست»؟

			فرمود: «آنجا که [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَحَلَائِلُ أَبْنَائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلَابِكُمْ}}<ref>«بر شما حرام است (ازدواج با)... و همسران پسرانتان که از پشت شمایند..». سوره نساء، آیه ۲۳.</ref> پس ای اباالجارود! از آنها بپرس آیا برای پیامبر اکرم{{صل}}[[ حلال]] بود که با [[همسران]] حسن و حسین{{عم}}[[ ازدواج]] کند؟ اگر در پاسخ بگویند آری که مسلّماً [[دروغ]] و [[بیهوده]][[ سخن]] گفته‌اند و اگر بگویند: نه پس آن دو پسران صلبی [[پیامبر اکرم]]{{صل}} هستند».

	=== روایات اهل سنت ===		=== روایات اهل سنت ===

فرقانی: /* روایت امام صادق{{ع}} */

2025-12-21T16:33:22Z

روایت امام صادق{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۳
خط ۱۳۵:		خط ۱۳۵:

	از امام صادق{{ع}} نقل شده که دو نفر از [[احبار]] (علمای) [[مسیحی]] [[اهل نجران]] نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند و درباره‌ [[عیسی]]{{ع}} با یکدیگر صحبت کردند؛ پس [[خداوند]] این [[آیه]] را نازل کرد: {{متن قرآن\|إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین}}. [[رسول‌خدا]]{{صل}} وارد شد و دست علی، حسن، حسین{{عم}} و [[فاطمه]]{{س}} را گرفت سپس خارج شد و دستش را به‌ سوی [[آسمان]] بلند کرد و میان انگشتانش را گشود و آنها را به [[مباهله]] [[دعوت]] کرد.		از امام صادق{{ع}} نقل شده که دو نفر از [[احبار]] (علمای) [[مسیحی]] [[اهل نجران]] نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند و درباره‌ [[عیسی]]{{ع}} با یکدیگر صحبت کردند؛ پس [[خداوند]] این [[آیه]] را نازل کرد: {{متن قرآن\|إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین}}. [[رسول‌خدا]]{{صل}} وارد شد و دست علی، حسن، حسین{{عم}} و [[فاطمه]]{{س}} را گرفت سپس خارج شد و دستش را به‌ سوی [[آسمان]] بلند کرد و میان انگشتانش را گشود و آنها را به [[مباهله]] [[دعوت]] کرد.

			==== [[روایت]] [[احول]] از [[امام صادق]]{{ع}} ====

			{{متن حدیث\|عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ‌الْأَحْوَلِ قَالَ: قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ{{ع}}: مَا تَقُولُ قُرَیْشٌ فِی الْخُمُسِ؟ قَالَ: قُلْتُ: تَزْعُمُ أَنَّهُ لَهَا. قَالَ: مَا أَنْصَفُونَا وَ اللَّهِ لَوْ کَانَ مُبَاهَلَهًٌْ لَتُبَاهِلَنَّ بِنَا وَ لَئِنْ کَانَ مُبَارَزَهًٌْ لَتُبَارِزَنَّ بِنَا ثُمَّ یَکُونُونَ هُمْ وَ عَلِیٌّ{{ع}} سَوَاء؟}} <ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۲، ص۶۰۸؛ حر عاملی، وسایل الشیعه، ج۹، ص۵۱۷</ref>

			[[ابوجعفر احول]] گوید: امام صادق{{ع}} فرمود: «[[قریش]] درباره‌ [[خمس]] چه می‌گویند»؟ گفتم: «[[گمان]] می‌کنند که خمس به همه‌ قریش می‌رسد». فرمود: «به [[خدا]] [[سوگند]]! درباره‌ ما به [[انصاف]] [[رفتار]] نکردند؛ اگر [[مباهله]] باشد به‌وسیله‌ ما مباهله می‌کنند و اگر [[جنگ]] باشد به‌وسیله‌ ما [[مبارزه]] می‌کنند سپس ما و آنها در خمس مساوی هستیم؟!»

	=== روایات اهل سنت ===		=== روایات اهل سنت ===

فرقانی: /* روایات شیعه */

2025-12-21T16:01:37Z

روایات شیعه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۱
خط ۱۲۶:		خط ۱۲۶:
	==== [[روایت]] [[پیامبراکرم]] ====		==== [[روایت]] [[پیامبراکرم]] ====

	{{متن حدیث\|لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ {{متن قرآن\|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ}}، دَعَا [[رسول‌الله]]{{صل}}، عَلِیّاً{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{عم}}، فَقَالَ: اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی.}} برازش، علیرضا، [[تفسیر اهل بیت]]{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ [[مجلسی]]، بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۶۴ و ج۳۹، ص۳۱۵ و ج۲۱، ص۳۴۲؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۳۶۸؛ [[اربلی]]، [[کشف]] الغمهًْ، ج۱، ص۱۵۰؛ [[الأمالی]] للطوسی، ص۳۰۶؛ بشارهًْ المصطفی، ص۲۰۳		{{متن حدیث\|لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ {{متن قرآن\|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ}}، دَعَا [[رسول‌الله]]{{صل}}، عَلِیّاً{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{عم}}، فَقَالَ: اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی.}} <ref>برازش، علیرضا، [[تفسیر اهل بیت]]{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ [[مجلسی]]، بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۶۴ و ج۳۹، ص۳۱۵ و ج۲۱، ص۳۴۲؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۳۶۸؛ [[اربلی]]، [[کشف]] الغمهًْ، ج۱، ص۱۵۰؛ [[الأمالی]] للطوسی، ص۳۰۶؛ بشارهًْ المصطفی، ص۲۰۳</ref>

	هنگامی‌که [[آیه]]: {{متن قرآن\|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم}} نازل شد، [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، علی{{ع}}، [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را خواند و فرمود: «خدایا اینان [[خاندان]] من هستند».		هنگامی‌که [[آیه]]: {{متن قرآن\|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم}} نازل شد، [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، علی{{ع}}، [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را خواند و فرمود: «خدایا اینان [[خاندان]] من هستند».

			==== [[روایت]] [[امام صادق]]{{ع}} ====

			{{متن حدیث\|أَتَاهُ حِبْرَانِ مِنْ أَحْبَارِ النَّصَارَی مِنْ أَهْلِ نَجْرَانَ فَتَکَلَّمَا فِی أَمْرِ عِیسَی{{ع}} فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ {{متن قرآن\|إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ}} إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ.فَدَخَلَ [[رسول‌الله]]{{صل}} فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ{{ع}} وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} ثُمَّ خَرَجَ وَ رَفَعَ کَفَّهُ إِلَی السَّمَاءِ وَ فَرَّجَ بَیْنَ أَصَابِعِهِ وَ دَعَاهُمْ إِلَی الْمُبَاهَلَهًِْ.}}، <ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۲۱، ص۳۴۱؛ العیاشی، ج۱، ص۱۷۵؛ قاضی نعمان المغربی، دعایم الإسلام، ج۱، ص۱۶</ref>

			از امام صادق{{ع}} نقل شده که دو نفر از [[احبار]] (علمای) [[مسیحی]] [[اهل نجران]] نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند و درباره‌ [[عیسی]]{{ع}} با یکدیگر صحبت کردند؛ پس [[خداوند]] این [[آیه]] را نازل کرد: {{متن قرآن\|إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین}}. [[رسول‌خدا]]{{صل}} وارد شد و دست علی، حسن، حسین{{عم}} و [[فاطمه]]{{س}} را گرفت سپس خارج شد و دستش را به‌ سوی [[آسمان]] بلند کرد و میان انگشتانش را گشود و آنها را به [[مباهله]] [[دعوت]] کرد.

	=== روایات اهل سنت ===		=== روایات اهل سنت ===