آیه مباهله در معارف و سیره رضوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2025-12-23T07:57:23Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۸۱:		خط ۸۱:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده: 1100514.jpg\|22px]] [[محمد کاظمی بنچناری\|کاظمی بنچناری، محمد]]، [[آیه مباهله - کاظمی بنچناری (مقاله)\|مقاله «آیه مباهله»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه امام رضا ج۱''']]		# [[پرونده: 1100514.jpg\|22px]] [[محمد کاظمی بنچناری\|کاظمی بنچناری، محمد]]، [[آیه مباهله - کاظمی بنچناری (مقاله)\|مقاله «آیه مباهله»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه امام رضا ج۱''']]
			# [[پرونده:42439.jpg\|22px]] [[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[مباهله (مقاله)\|مباهله]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲''']]
			# [[پرونده:IM010223.jpg\|22px]] [[محمد ساعدی\|ساعدی، محمد]]، [[آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار (کتاب)\|'''آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار''']]
			# [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]
			# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
			# [[پرونده:136871.jpg\|22px]] [[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[ولایت و امامت در قرآن (کتاب)\|'''ولایت و امامت در قرآن''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۵

2025-12-23T07:55:39Z

Bahmani در ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۳

2025-12-23T07:53:46Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* منابع */

2025-12-23T07:51:57Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۱
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده: 1100514.jpg\|22px]] [[محمد کاظمی بنچناری\|کاظمی بنچناری، محمد]]، [[آیه مباهله - کاظمی بنچناری (مقاله)\|مقاله «آیه مباهله»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه امام رضا''']]		# [[پرونده: 1100514.jpg\|22px]] [[محمد کاظمی بنچناری\|کاظمی بنچناری، محمد]]، [[آیه مباهله - کاظمی بنچناری (مقاله)\|مقاله «آیه مباهله»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه امام رضا ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

فرقانی: /* دلالت آیه از منظر امام رضا{{ع}} */

2025-12-22T09:54:24Z

دلالت آیه از منظر امام رضا{{ع}}

نمایش تغییرات

فرقانی در ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۸

2025-12-22T09:48:10Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۱۲

2025-12-13T12:12:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۴۲
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = آیه مباهله		\| موضوع مرتبط = آیه مباهله
	\| عنوان مدخل = آیه مباهله		\| عنوان مدخل = آیه مباهله
	\| مداخل مرتبط = [[آیه مباهله در تفسیر و علوم قرآنی]] - [[آیه مباهله در حدیث]] - [[آیه مباهله در کلام اسلامی]] - [[آیه مباهله در فقه اسلامی]] - [[آیه مباهله در معارف و سیره حسینی]] - [[آیه مباهله در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[آیه مباهله در تفسیر و علوم قرآنی]] - [[آیه مباهله در حدیث]] - [[آیه مباهله در کلام اسلامی]] - [[آیه مباهله در فقه اسلامی]] - [[آیه مباهله در معارف و سیره حسینی]] - [[آیه مباهله در معارف و سیره رضوی]] - [[آیه مباهله از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari در ‏۱۶ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۷

2024-09-16T08:57:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۷
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = آیه مباهله		\| موضوع مرتبط = آیه مباهله
	\| عنوان مدخل = آیه مباهله		\| عنوان مدخل = آیه مباهله
	\| مداخل مرتبط = [[آیه مباهله در ~~قرآن]] - [[آیه مباهله در~~ علوم قرآنی]] - [[آیه مباهله در حدیث]] - [[آیه مباهله در کلام اسلامی]] - [[آیه مباهله در فقه اسلامی]] - [[آیه مباهله در معارف و سیره حسینی]] - [[آیه مباهله در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[آیه مباهله در تفسیر و علوم قرآنی]] - [[آیه مباهله در حدیث]] - [[آیه مباهله در کلام اسلامی]] - [[آیه مباهله در فقه اسلامی]] - [[آیه مباهله در معارف و سیره حسینی]] - [[آیه مباهله در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* امام رضا{{ع}} و آیه مباهله */

2024-07-20T13:32:53Z

امام رضا{{ع}} و آیه مباهله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۲
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	== [[امام رضا]]{{ع}} و آیه مباهله ==		== [[امام رضا]]{{ع}} و آیه مباهله ==
	[[امام رضا]] {{ع}} [[آیه]] [[ابتهال]] را یکی از [[دلایل]] برگزیده بودن [[عترت پیامبر]] {{صل}} دانسته است. طبق این [[روایت]]، مقصود از {{متن قرآن\|أَنْفُسَنَا}} در این آیه، [[امیر مؤمنان]] {{ع}} است و نه شخص رسول خدا {{صل}}. حضرت با بیان [[روایت نبوی]] درباره امیرمؤمنان {{ع}} آن را [[ثابت]] می‌کند. همچنین در این آیه، مقصود از {{متن قرآن\|أَبْنَاءَنَا}}، امام حسن و امام حسین {{عم}} و مقصود از {{متن قرآن\|نِسَاءَنَا}}، [[حضرت فاطمه زهرا]] {{س}} است. این خصوصیت مهم و [[فضیلت]] بزرگ، نه در گذشته نصیب کسی شده و نه در [[آینده]] نصیب کسی خواهد شد<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۳۱-۲۳۲؛ الأمالی، صدوق، ص۵۲۵- ۵۲۶.</ref>.		[[امام رضا]] {{ع}} [[آیه]] [[ابتهال]] را یکی از [[دلایل]] برگزیده بودن [[عترت پیامبر]] {{صل}} دانسته است. طبق این [[روایت]]، مقصود از {{متن قرآن\|أَنْفُسَنَا}} در این آیه، [[امیر مؤمنان]] {{ع}} است و نه شخص رسول خدا {{صل}}. حضرت با بیان روایت نبوی درباره امیرمؤمنان {{ع}} آن را [[ثابت]] می‌کند. همچنین در این آیه، مقصود از {{متن قرآن\|أَبْنَاءَنَا}}، امام حسن و امام حسین {{عم}} و مقصود از {{متن قرآن\|نِسَاءَنَا}}، [[حضرت فاطمه زهرا]] {{س}} است. این خصوصیت مهم و [[فضیلت]] بزرگ، نه در گذشته نصیب کسی شده و نه در [[آینده]] نصیب کسی خواهد شد<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۳۱-۲۳۲؛ الأمالی، صدوق، ص۵۲۵- ۵۲۶.</ref>.

	[[امام رضا]] {{ع}} [[آیه مباهله]] را بالاترین فضیلت برای [[امیرمؤمنان]] {{ع}} در [[قرآن]] می‌داند. چون طبق واژه {{متن قرآن\|أَنْفُسَنَا}} در این قسمت: {{متن قرآن\|...فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ...}}، امیرمؤمنان {{ع}} به منزله نفس [[پیامبر اکرم]] {{صل}} است و از آنجا که نزد [[خداوند متعال]] هیچ کسی از [[رسول خدا]] {{صل}} بالاتر و با فضیلت‌تر نیست، پس هیچ کس هم از [[امیر مؤمنان]] {{ع}} بالاتر نخواهد بود. مقصود از تعبیر {{متن قرآن\|أَنْفُسَنَا}}، در اینجا نمی‌تواند خود رسول خدا {{صل}} باشد، چون طبق این [[آیه]]، [[پیامبر]] [[دعوت]] کننده برای [[مباهله]] است و دعوت کننده نمی‌تواند خودش را دعوت کند، مانند امر کننده که نمی‌تواند به خود امر کند. از آنجا که پیامبر {{صل}} هیچ مردی به جز امیر مؤمنان {{ع}} را برای مباهله دعوت نکرد، پس [[ثابت]] می‌شود که ایشان به منزله نفس رسول خدا {{صل}} است<ref>الفصول المختارة، ص۳۸.</ref>. [[روایت]] اول در هنگام [[مناظره امام رضا]] {{ع}} با علمای [[عراق]] و [[خراسان]] در مجلس [[مأمون]] بیان شده است. روایت دوم نیز در پاسخ سؤال مأمون، که از آن حضرت درباره بالاترین فضیلت امیرمؤمنان {{ع}} در قرآن سؤال کرده بود، گفته شده است. در هر دو روایت نیز توهم و یا [[شبهه]] مصداق بودن رسول خدا {{صل}} برای واژه {{متن قرآن\|أَنْفُسَنَا}} وجود داشته و [[امام]] در هر دو مورد به آن پاسخ داده و با استناد به [[دلایل]] متقن، امیر مؤمنان {{ع}} را مصداق آن دانسته است<ref>منابع: قرآن کریم؛ أحکام القرآن، احمد بن علی رازی معروف به جصاص (۳۷۰ق)، تحقیق: سید محمدصادق قمحاوی، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۵ق؛ أسباب نزول القرآن، علی بن احمد واحدی (۴۶۸ق)، تحقیق: کمال بسیونی زغلول، بیروت، دار الکتب العلمیة، اول، ۱۴۱۱ق؛ الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، بیروت، مؤسسة الأعلمی، پنجم، ۱۴۰۰ق؛ تفسیر القمی، علی بن ابراهیم قمی (۳۲۹ق)، تحقیق و تصحیح: سیدطیب موسوی جزائری، قم، دار الکتاب الإسلامی، سوم، ۱۴۰۴ق؛ شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، عبیدالله بن عبدالله معروف به حاکم حسکانی (۴۹۰ق)، تحقیق: محمدباقر محمودی، تهران، وزارة الثقافة و الارشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۱ق؛ عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سید مهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق، الفصول المختارة من العیون و المحاسن، علی بن حسین موسوی معروف به سید مرتضی (۴۳۶ق)، تحقیق: علی میرشریفی، قم، کنگره جهانی هزاره شیخ مفید، اول، ۱۴۱۳ق، کتاب العین، خلیل بن احمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل و عیون الأقاویل فی وجوه التأویل، محمود بن عمر معروف به زمخشری (۵۳۸ق)، بیروت، دار الکتاب العربی، سوم، ۱۴۰۷ق، الکشف و البیان، احمد بن محمد ثعلبی (۴۲۷ق)، تحقیق: ابو محمد عاشور، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، اول، ۱۴۲۲ق؛ لسان العرب، محمد بن مکرم معروف به ابن منظور (۷۱۱ق)، قم، نشر ادب حوزه، ۱۴۰۵ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمدعلی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر، احمد بن محمد مقری فیومی (۷۷۰ق)، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۱۴ق؛ مفردات ألفاظ القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تحقیق: صفوان عدنان داوودی، دمشق - بیروت، دار القلم - الدار الشامیة، اول، ۱۴۱۲ق.</ref>.<ref>[[محمد کاظمی بنچناری\|کاظمی بنچناری، محمد]]، [[آیه مباهله - کاظمی بنچناری (مقاله)\|مقاله «آیه مباهله»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ص ۲۶۳.</ref>		[[امام رضا]] {{ع}} [[آیه مباهله]] را بالاترین فضیلت برای [[امیرمؤمنان]] {{ع}} در [[قرآن]] می‌داند. چون طبق واژه {{متن قرآن\|أَنْفُسَنَا}} در این قسمت: {{متن قرآن\|...فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ...}}، امیرمؤمنان {{ع}} به منزله نفس [[پیامبر اکرم]] {{صل}} است و از آنجا که نزد [[خداوند متعال]] هیچ کسی از [[رسول خدا]] {{صل}} بالاتر و با فضیلت‌تر نیست، پس هیچ کس هم از [[امیر مؤمنان]] {{ع}} بالاتر نخواهد بود. مقصود از تعبیر {{متن قرآن\|أَنْفُسَنَا}}، در اینجا نمی‌تواند خود رسول خدا {{صل}} باشد، چون طبق این [[آیه]]، [[پیامبر]] [[دعوت]] کننده برای [[مباهله]] است و دعوت کننده نمی‌تواند خودش را دعوت کند، مانند امر کننده که نمی‌تواند به خود امر کند. از آنجا که پیامبر {{صل}} هیچ مردی به جز امیر مؤمنان {{ع}} را برای مباهله دعوت نکرد، پس [[ثابت]] می‌شود که ایشان به منزله نفس رسول خدا {{صل}} است<ref>الفصول المختارة، ص۳۸.</ref>. [[روایت]] اول در هنگام [[مناظره امام رضا]] {{ع}} با علمای [[عراق]] و [[خراسان]] در مجلس [[مأمون]] بیان شده است. روایت دوم نیز در پاسخ سؤال مأمون، که از آن حضرت درباره بالاترین فضیلت امیرمؤمنان {{ع}} در قرآن سؤال کرده بود، گفته شده است. در هر دو روایت نیز توهم و یا [[شبهه]] مصداق بودن رسول خدا {{صل}} برای واژه {{متن قرآن\|أَنْفُسَنَا}} وجود داشته و [[امام]] در هر دو مورد به آن پاسخ داده و با استناد به [[دلایل]] متقن، امیر مؤمنان {{ع}} را مصداق آن دانسته است<ref>منابع: قرآن کریم؛ أحکام القرآن، احمد بن علی رازی معروف به جصاص (۳۷۰ق)، تحقیق: سید محمدصادق قمحاوی، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۵ق؛ أسباب نزول القرآن، علی بن احمد واحدی (۴۶۸ق)، تحقیق: کمال بسیونی زغلول، بیروت، دار الکتب العلمیة، اول، ۱۴۱۱ق؛ الأمالی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، بیروت، مؤسسة الأعلمی، پنجم، ۱۴۰۰ق؛ تفسیر القمی، علی بن ابراهیم قمی (۳۲۹ق)، تحقیق و تصحیح: سیدطیب موسوی جزائری، قم، دار الکتاب الإسلامی، سوم، ۱۴۰۴ق؛ شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، عبیدالله بن عبدالله معروف به حاکم حسکانی (۴۹۰ق)، تحقیق: محمدباقر محمودی، تهران، وزارة الثقافة و الارشاد الإسلامی، اول، ۱۴۱۱ق؛ عیون أخبار الرضا، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سید مهدی لاجوردی، تهران، نشر جهان، اول، ۱۳۷۸ق، الفصول المختارة من العیون و المحاسن، علی بن حسین موسوی معروف به سید مرتضی (۴۳۶ق)، تحقیق: علی میرشریفی، قم، کنگره جهانی هزاره شیخ مفید، اول، ۱۴۱۳ق، کتاب العین، خلیل بن احمد فراهیدی (۱۷۵ق)، تحقیق: مهدی مخزومی - ابراهیم سامرایی، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۰۹ق، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل و عیون الأقاویل فی وجوه التأویل، محمود بن عمر معروف به زمخشری (۵۳۸ق)، بیروت، دار الکتاب العربی، سوم، ۱۴۰۷ق، الکشف و البیان، احمد بن محمد ثعلبی (۴۲۷ق)، تحقیق: ابو محمد عاشور، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، اول، ۱۴۲۲ق؛ لسان العرب، محمد بن مکرم معروف به ابن منظور (۷۱۱ق)، قم، نشر ادب حوزه، ۱۴۰۵ق؛ مجمع البحرین، فخر الدین بن محمدعلی معروف به طریحی (۱۰۸۵ق)، تحقیق: سیداحمد حسینی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۷۵ش؛ المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر، احمد بن محمد مقری فیومی (۷۷۰ق)، قم، دار الهجرة، دوم، ۱۴۱۴ق؛ مفردات ألفاظ القرآن، حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (۵۰۲ق)، تحقیق: صفوان عدنان داوودی، دمشق - بیروت، دار القلم - الدار الشامیة، اول، ۱۴۱۲ق.</ref>.<ref>[[محمد کاظمی بنچناری\|کاظمی بنچناری، محمد]]، [[آیه مباهله - کاظمی بنچناری (مقاله)\|مقاله «آیه مباهله»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۱]]، ص ۲۶۳.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* شأن نزول آیه */

2024-07-20T13:32:13Z

شأن نزول آیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۲
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== شأن نزول آیه ==		== شأن نزول آیه ==
	[[سبب نزول]] [[آیه مباهله]] در [[روایت]] [[امام صادق]] {{ع}} این چنین بیان شده است: «گروهی از [[مسیحیان]] [[نجران]] نزد [[پیامبر اسلام]] {{صل}} آمدند و به ایشان عرض کردند: به چه چیزی [[دعوت]] می‌کنی؟ حضرت فرمود: به [[گواهی دادن]] به اینکه جز [[الله]]، خدایی نیست و من [[رسول]] او هستم و اینکه [[عیسی]] [[بنده]] [[خلق]] شده‌ای بود که [[غذا]] می‌خورد، می‌نوشید و سخن می‌گفت. پس از گفت‌و‌گوی فراوان، آنان حاضر به [[پذیرش حق]] و بنده بودن [[حضرت عیسی]] {{ع}} نشدند. در این هنگام [[آیات]] {{متن قرآن\|إِنَّ مَثَلَ عِيسَى عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلَا تَكُنْ مِنَ الْمُمْتَرِينَ * فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ}}<ref>«داستان عیسی نزد خداوند چون داستان آدم است که او را از خاک آفرید و سپس فرمود: باش! و بی‌درنگ موجود شد * حق از آن پروردگار توست پس، از دودلان مباش! * بنابراین، پس از دست یافتن تو به دانش، به هر کس که با تو به چالش برخیزد؛ بگو: بیایید تا فرزندان خود و فرزندان شما و زنان خود و زنان شما و خودی‌های خویش و خودی‌های شما را فرا خوانیم آنگاه (به درگاه خداوند) زاری کنیم تا لعنت خداوند را بر دروغگویان نهیم» سوره آل عمران، آیه ۵۹-۶۱.</ref> نازل شد. [[رسول خدا]] {{صل}} آنان را به [[مباهله]] و درخواست [[لعنت الهی]] برای [[دروغگویان]] [[دعوت]] کرد. قرار شد که فردای آن [[روز]] در مکانی حاضر شوند و با هم مباهله کنند. فردای آن روز، رسول خدا {{صل}} همراه با [[امیرمؤمنان]] {{ع}}، [[حضرت فاطمه]] {{س}}، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} به محل مباهله آمدند. هنگامی که آن گروه [[نصرانی]] این صحنه را دیدند، بنا بر توصیه رؤسای خود، مبنی بر [[حقانیت]] رسول خدا {{صل}} در صورت همراه آوردن خانواده‌اش، از مباهله صرف نظر کردند و حاضر به پرداخت [[جزیه]] شدند»<ref>تفسیر القمی، ج۱، ص۱۰۴.</ref>.		[[سبب نزول]] [[آیه مباهله]] در [[روایت]] [[امام صادق]] {{ع}} این چنین بیان شده است: «گروهی از [[مسیحیان]] [[نجران]] نزد [[پیامبر اسلام]] {{صل}} آمدند و به ایشان عرض کردند: به چه چیزی [[دعوت]] می‌کنی؟ حضرت فرمود: به [[گواهی دادن]] به اینکه جز [[الله]]، خدایی نیست و من [[رسول]] او هستم و اینکه [[عیسی]] [[بنده]] [[خلق]] شده‌ای بود که غذا می‌خورد، می‌نوشید و سخن می‌گفت. پس از گفت‌و‌گوی فراوان، آنان حاضر به پذیرش حق و بنده بودن [[حضرت عیسی]] {{ع}} نشدند. در این هنگام [[آیات]] {{متن قرآن\|إِنَّ مَثَلَ عِيسَى عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلَا تَكُنْ مِنَ الْمُمْتَرِينَ * فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ}}<ref>«داستان عیسی نزد خداوند چون داستان آدم است که او را از خاک آفرید و سپس فرمود: باش! و بی‌درنگ موجود شد * حق از آن پروردگار توست پس، از دودلان مباش! * بنابراین، پس از دست یافتن تو به دانش، به هر کس که با تو به چالش برخیزد؛ بگو: بیایید تا فرزندان خود و فرزندان شما و زنان خود و زنان شما و خودی‌های خویش و خودی‌های شما را فرا خوانیم آنگاه (به درگاه خداوند) زاری کنیم تا لعنت خداوند را بر دروغگویان نهیم» سوره آل عمران، آیه ۵۹-۶۱.</ref> نازل شد. [[رسول خدا]] {{صل}} آنان را به [[مباهله]] و درخواست [[لعنت الهی]] برای [[دروغگویان]] [[دعوت]] کرد. قرار شد که فردای آن [[روز]] در مکانی حاضر شوند و با هم مباهله کنند. فردای آن روز، رسول خدا {{صل}} همراه با [[امیرمؤمنان]] {{ع}}، [[حضرت فاطمه]] {{س}}، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} به محل مباهله آمدند. هنگامی که آن گروه [[نصرانی]] این صحنه را دیدند، بنا بر توصیه رؤسای خود، مبنی بر حقانیت رسول خدا {{صل}} در صورت همراه آوردن خانواده‌اش، از مباهله صرف نظر کردند و حاضر به پرداخت [[جزیه]] شدند»<ref>تفسیر القمی، ج۱، ص۱۰۴.</ref>.

	این واقعه چنان اهمیت و شهرتی دارد که گزارش آن در بسیاری از منابع مهم [[اهل سنت]]<ref>أسباب النزول، ص۱۰۸؛ أحکام القرآن، جصاص، ج۲، ص۲۹۵؛ الکشف و البیان، ج۳، ص۸۵؛ شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۶۰؛ الکشاف، ج۱، ص۳۶۸-۳۶۹.</ref> نیز آمده است.		این واقعه چنان اهمیت و شهرتی دارد که گزارش آن در بسیاری از منابع مهم [[اهل سنت]]<ref>أسباب النزول، ص۱۰۸؛ أحکام القرآن، جصاص، ج۲، ص۲۹۵؛ الکشف و البیان، ج۳، ص۸۵؛ شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۶۰؛ الکشاف، ج۱، ص۳۶۸-۳۶۹.</ref> نیز آمده است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۵
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	امام رضا{{ع}} «امتیاز [[مباهله]] که [[خداوند]] در قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ}} را بیان کرد. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای مباهله [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} که فرزندانش بودند را و فاطمه‌ زهرا{{س}} را آورد که در اینجا تعبیر زنانمان در [[آیه]] شده و امیرالمؤمنین{{ع}} را نیز آورد که او نفس [[پیامبر]]{{صل}} به‌شمار می‌رفت؛ طبق آیه‌ قرآن در نتیجه ثابت شد که احدی از جهانیان بافضیلت‌تر از پیامبر اکرم{{صل}} وجود نداشت در نتیجه احدی از جهانیان نیز بافضیلت‌تر از نفس پیامبر اکرم{{صل}} نیست».		امام رضا{{ع}} «امتیاز [[مباهله]] که [[خداوند]] در قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ}} را بیان کرد. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای مباهله [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} که فرزندانش بودند را و فاطمه‌ زهرا{{س}} را آورد که در اینجا تعبیر زنانمان در [[آیه]] شده و امیرالمؤمنین{{ع}} را نیز آورد که او نفس [[پیامبر]]{{صل}} به‌شمار می‌رفت؛ طبق آیه‌ قرآن در نتیجه ثابت شد که احدی از جهانیان بافضیلت‌تر از پیامبر اکرم{{صل}} وجود نداشت در نتیجه احدی از جهانیان نیز بافضیلت‌تر از نفس پیامبر اکرم{{صل}} نیست».

	مأمون گفت: «مگر در این آیه خداوند ابناء را به [[تلفظ]] جمع ذکر نکرده امّا پیامبر اکرم{{صل}} دو فرزندش را فقط آورد و [[نساء]] را نیز به لفظ جمع فرموده و پیامبر اکرم{{صل}} فقط [[فاطمه]]{{س}} را تنها آورد، چرا نمی‌توان مدّعی شد که منظور از {{متن قرآن\|أَنْفُسَنا}}؛ واقعاً نفس خود پیامبر اکرم{{صل}} باشد نه دیگری در نتیجه‌، فضیلتی که شما از آیه استفاده کردید برای امیرالمؤمنین{{ع}} ثابت نخواهد شد».		مأمون گفت: «مگر در این آیه خداوند ابناء را به تلفظ جمع ذکر نکرده امّا پیامبر اکرم{{صل}} دو فرزندش را فقط آورد و [[نساء]] را نیز به لفظ جمع فرموده و پیامبر اکرم{{صل}} فقط [[فاطمه]]{{س}} را تنها آورد، چرا نمی‌توان مدّعی شد که منظور از {{متن قرآن\|أَنْفُسَنا}}؛ واقعاً نفس خود پیامبر اکرم{{صل}} باشد نه دیگری در نتیجه‌، فضیلتی که شما از آیه استفاده کردید برای امیرالمؤمنین{{ع}} ثابت نخواهد شد».

	امام رضا{{ع}} فرمود: «این ادّعای تو صحیح نیست زیرا [[انسان]]، کسی غیر از خود را می‌خواند و صدا می‌زند نه خود را! چنانچه امر کننده به دیگری امر می‌کند نه به خود! و این صحیح نیست که واقعاً [[پیامبر]]{{صل}} خود را صدا زده باشد چنانچه نمی‌شود امر به خود کند»! وقتی [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[مباهله]] مردی جز [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را شرکت نداد می‌فهمیم که نفس پیامبر{{صل}} در این [[آیه]] امیرالمؤمنین{{ع}} است و این امتیاز را در [[قرآن]] به او بخشید». [[مأمون]] گفت: «وقتی [[جواب]] آمد، سؤال از بین می‌رود».		امام رضا{{ع}} فرمود: «این ادّعای تو صحیح نیست زیرا [[انسان]]، کسی غیر از خود را می‌خواند و صدا می‌زند نه خود را! چنانچه امر کننده به دیگری امر می‌کند نه به خود! و این صحیح نیست که واقعاً [[پیامبر]]{{صل}} خود را صدا زده باشد چنانچه نمی‌شود امر به خود کند»! وقتی [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[مباهله]] مردی جز [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را شرکت نداد می‌فهمیم که نفس پیامبر{{صل}} در این [[آیه]] امیرالمؤمنین{{ع}} است و این امتیاز را در [[قرآن]] به او بخشید». [[مأمون]] گفت: «وقتی [[جواب]] آمد، سؤال از بین می‌رود».
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	{{متن حدیث\|حَضَرَ الرِّضَا{{ع}} مَجْلِسَ الْمَأْمُونِ بِمَرْوَ وَ قَدِ اجْتَمَعَ فِی مَجْلِسِهِ جَمَاعَهًٌْ مِنْ عُلَمَاءِ... فَقَالَ الْمَأْمُون: هَلْ فَضَّلَ اللَّهُ الْعِتْرَهًَْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ؟ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ{{ع}}: إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَبَانَ فَضْلَ الْعِتْرَهًِْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ فِی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ: {{متن قرآن\|إِنَّ اللهَ اصْطَفی آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَی الْعالَمِینَ ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ...}} قَالَتِ الْعُلَمَاءُ: فَأَخْبِرْنَا هَلْ فَسَّرَ اللَّهُ تَعَالَی الِاصْطِفَاءَ فِی الْکِتَابِ؟ فَقَالَ الرِّضَا{{ع}}: فَسَّرَ الِاصْطِفَاءَ فِی الظَّاهِرِ سِوَی الْبَاطِنِ فِی اثْنَیْ عَشَرَ مَوْطِناً وَ مَوْضِعاً وَ أما الثَّالِثَهًُْ فَحِینَ مَیَّزَ اللَّهُ الطَّاهِرِینَ مِنْ خَلْقِهِ فَأَمَرَ نَبِیَّهُ{{صل}} بِالْمُبَاهَلَهًِْ بِهِمْ فِی آیَهًِْ الِابْتِهَالِ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ: یَا مُحَمَّدُ{{صل}} {{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ و َأَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} فَأَبْرَزَ النَّبِیُّ{{صل}} عَلِیّاً{{ع}} وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ قَرَنَ أَنْفُسَهُمْ بِنَفْسِهِ فَهَلْ تَدْرُونَ مَا مَعْنَی قَوْلِهِ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ قَالَتِ الْعُلَمَاءُ عَنَی بِهِ نَفْسَهُ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ{{ع}} إِنَّمَا عَنَی بِهَا [[علی‌بن‌ابی‌طالب]]{{ع}} وَ مِمَّا یَدُلُّ عَلَی ذَلِکَ قَوْلُ النَّبِیِّ{{صل}} لَیَنْتَهِیَنَّ بَنُو وَلِیعَهًَْ أَوْ لَأَبْعَثَنَّ إِلَیْهِمْ رَجُلًا کَنَفْسِی یَعْنِی [[علی‌بن‌ابی‌طالب]]{{ع}} وَ عَنَی بِالْأَبْنَاءِ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ عَنَی بِالنِّسَاءِ فَاطِمَهًَْ{{س}} فَهَذِهِ خُصُوصِیَّهًٌْ لَا یَتَقَدَّمُهُمْ فِیهَا أَحَدٌ وَ فَضْلٌ لَا یَلْحَقُهُمْ فِیهِ بَشَرٌ وَ شَرَفٌ لَا یَسْبِقُهُمْ إِلَیْهِ خَلْقٌ إِذْ جَعَلَ نَفْسَ عَلِیٍّ{{ع}} کَنَفْسِهِ فَهَذِهِ الثَّالِثَهًْ}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۲، ص۶۰۴، مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۵، ص۲۲۳، الأمالی، صدوق، ص۵۲۵؛ حرانی، ابن شعبه، تحف العقول، ص۴۲۹؛ صدوق، عیون أخبارالرضا{{ع}}،ج۱، ص۲۳۱؛ طبری، عماد الدین، بشارة المصطفی، ص۲۲۹.</ref>.		{{متن حدیث\|حَضَرَ الرِّضَا{{ع}} مَجْلِسَ الْمَأْمُونِ بِمَرْوَ وَ قَدِ اجْتَمَعَ فِی مَجْلِسِهِ جَمَاعَهًٌْ مِنْ عُلَمَاءِ... فَقَالَ الْمَأْمُون: هَلْ فَضَّلَ اللَّهُ الْعِتْرَهًَْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ؟ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ{{ع}}: إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَبَانَ فَضْلَ الْعِتْرَهًِْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ فِی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ: {{متن قرآن\|إِنَّ اللهَ اصْطَفی آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَی الْعالَمِینَ ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ...}} قَالَتِ الْعُلَمَاءُ: فَأَخْبِرْنَا هَلْ فَسَّرَ اللَّهُ تَعَالَی الِاصْطِفَاءَ فِی الْکِتَابِ؟ فَقَالَ الرِّضَا{{ع}}: فَسَّرَ الِاصْطِفَاءَ فِی الظَّاهِرِ سِوَی الْبَاطِنِ فِی اثْنَیْ عَشَرَ مَوْطِناً وَ مَوْضِعاً وَ أما الثَّالِثَهًُْ فَحِینَ مَیَّزَ اللَّهُ الطَّاهِرِینَ مِنْ خَلْقِهِ فَأَمَرَ نَبِیَّهُ{{صل}} بِالْمُبَاهَلَهًِْ بِهِمْ فِی آیَهًِْ الِابْتِهَالِ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ: یَا مُحَمَّدُ{{صل}} {{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ و َأَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} فَأَبْرَزَ النَّبِیُّ{{صل}} عَلِیّاً{{ع}} وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ قَرَنَ أَنْفُسَهُمْ بِنَفْسِهِ فَهَلْ تَدْرُونَ مَا مَعْنَی قَوْلِهِ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ قَالَتِ الْعُلَمَاءُ عَنَی بِهِ نَفْسَهُ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ{{ع}} إِنَّمَا عَنَی بِهَا [[علی‌بن‌ابی‌طالب]]{{ع}} وَ مِمَّا یَدُلُّ عَلَی ذَلِکَ قَوْلُ النَّبِیِّ{{صل}} لَیَنْتَهِیَنَّ بَنُو وَلِیعَهًَْ أَوْ لَأَبْعَثَنَّ إِلَیْهِمْ رَجُلًا کَنَفْسِی یَعْنِی [[علی‌بن‌ابی‌طالب]]{{ع}} وَ عَنَی بِالْأَبْنَاءِ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ عَنَی بِالنِّسَاءِ فَاطِمَهًَْ{{س}} فَهَذِهِ خُصُوصِیَّهًٌْ لَا یَتَقَدَّمُهُمْ فِیهَا أَحَدٌ وَ فَضْلٌ لَا یَلْحَقُهُمْ فِیهِ بَشَرٌ وَ شَرَفٌ لَا یَسْبِقُهُمْ إِلَیْهِ خَلْقٌ إِذْ جَعَلَ نَفْسَ عَلِیٍّ{{ع}} کَنَفْسِهِ فَهَذِهِ الثَّالِثَهًْ}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۲، ص۶۰۴، مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۵، ص۲۲۳، الأمالی، صدوق، ص۵۲۵؛ حرانی، ابن شعبه، تحف العقول، ص۴۲۹؛ صدوق، عیون أخبارالرضا{{ع}}،ج۱، ص۲۳۱؛ طبری، عماد الدین، بشارة المصطفی، ص۲۲۹.</ref>.

	[[امام رضا]]{{ع}} در [[مرو]] وارد مجلس [[مأمون]] حاضر شد. در مجلس او جمعی از [[دانشمندان]] جمع بودند... مأمون گفت: «آیا [[عترت]]{{عم}} را بر دیگران فضلی است»؟		[[امام رضا]]{{ع}} در مرو وارد مجلس [[مأمون]] حاضر شد. در مجلس او جمعی از دانشمندان جمع بودند... مأمون گفت: «آیا [[عترت]]{{عم}} را بر دیگران فضلی است»؟

	[[امام]]{{ع}} فرمود: «[[خدا]] فضل عترت{{عم}} را بر دیگران در کتاب محکمش آشکار ساخته است».		[[امام]]{{ع}} فرمود: «[[خدا]] فضل عترت{{عم}} را بر دیگران در کتاب محکمش آشکار ساخته است».
خط ۶۶:		خط ۶۶:
	[[علما]] گفتند: «آیا خداوند در قرآن [[اصطفاء]] و [[برگزیدن]] را [[تفسیر]] نموده است»؟		[[علما]] گفتند: «آیا خداوند در قرآن [[اصطفاء]] و [[برگزیدن]] را [[تفسیر]] نموده است»؟

	امام فرمود: «خداوند اصطفاء را در [[دوازده]] مورد از قرآن آشکارا تفسیر نموده غیر از آنچه در [[باطن قرآن]] است و امّا سوّم آنجا که خداوند شخصیّت‌های [[پاک]] و طاهر را معیّن می‌فرماید به [[پیامبر]] در [[آیه‌ مباهله]] دستور [[نیایش]] و [[ابتهال]] می‌دهد در این [[آیه]] {{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ}}، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای [[مباهله]]؛ علی{{ع}} و حسن و حسین{{عم}} و [[فاطمه]]{{س}} را ابراز و نفس آنها را [[قرین]] نفس او قرار می‌دهد. می‌دانید معنی {{متن قرآن\|أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}}؛ چیست»؟		امام فرمود: «خداوند اصطفاء را در دوازده مورد از قرآن آشکارا تفسیر نموده غیر از آنچه در باطن قرآن است و امّا سوّم آنجا که خداوند شخصیّت‌های [[پاک]] و طاهر را معیّن می‌فرماید به [[پیامبر]] در آیه‌ مباهله دستور [[نیایش]] و [[ابتهال]] می‌دهد در این [[آیه]] {{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ}}، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای [[مباهله]]؛ علی{{ع}} و حسن و حسین{{عم}} و [[فاطمه]]{{س}} را ابراز و نفس آنها را قرین نفس او قرار می‌دهد. می‌دانید معنی {{متن قرآن\|أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}}؛ چیست»؟

	[[علما]] گفتند: «منظور نفس خود [[پیامبر]]{{صل}} است».		[[علما]] گفتند: «منظور نفس خود [[پیامبر]]{{صل}} است».

	[[امام]] فرمود: «منظور از نفس پیامبر{{صل}}، ~~علیّ‌بن‌ابی‌طالب~~{{ع}} است. از مطالبی که دلیل این مطلب است، فرمایش پیامبر{{صل}} است باید بنی‌ولیعه از این کار خود دست بردارند وگرنه شخصی به سرکوبی آنها می‌فرستم که مانند نفس من است. منظور ~~علیّ‌بن‌ابی‌طالب~~{{ع}} است و منظور از أَبْناءَ؛ در [[آیه]]، حسن و حسین{{عم}} است و مراد از [[زنان]] [[فاطمه]]{{س}}. این امتیازی است که هیچ‌کس به آنها نمی‌رسد و مقامی است که هیچ‌کس را یارای رسیدن به آن نیست زیرا نفس علی{{ع}} را مانند نفس پیامبر{{صل}} قرار داده است<ref>[[محمد کاظمی بنچناری\|کاظمی بنچناری، محمد]]، [[آیه مباهله - کاظمی بنچناری (مقاله)\|مقاله «آیه مباهله»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۱]]، ص۲۶۳.</ref>.		[[امام]] فرمود: «منظور از نفس پیامبر{{صل}}، [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} است. از مطالبی که دلیل این مطلب است، فرمایش پیامبر{{صل}} است باید بنی‌ولیعه از این کار خود دست بردارند وگرنه شخصی به سرکوبی آنها می‌فرستم که مانند نفس من است. منظور علی بن ابی‌طالب{{ع}} است و منظور از أَبْناءَ؛ در [[آیه]]، حسن و حسین{{عم}} است و مراد از [[زنان]] [[فاطمه]]{{س}}. این امتیازی است که هیچ‌کس به آنها نمی‌رسد و مقامی است که هیچ‌کس را یارای رسیدن به آن نیست زیرا نفس علی{{ع}} را مانند نفس پیامبر{{صل}} قرار داده است<ref>[[محمد کاظمی بنچناری\|کاظمی بنچناری، محمد]]، [[آیه مباهله - کاظمی بنچناری (مقاله)\|مقاله «آیه مباهله»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۱]]، ص۲۶۳.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==