آیه ملک عظیم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-05-23T05:51:29Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۱
خط ۶۶:		خط ۶۶:

	[[رده:آیات نامدار]]		[[رده:آیات نامدار]]
			[[رده:آیات امامت]]

Ali در ‏۲۶ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۱

2023-06-26T13:01:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۱
خط ۷:		خط ۷:
	{{جعبه اطلاعات آیات نامدار		{{جعبه اطلاعات آیات نامدار
	\| نام آیه = آیه ملک عظیم		\| نام آیه = آیه ملک عظیم
	\| نام تصویر =		\| نام تصویر = آیه ۵۴ سوره نساء.jpg
	\| توضیح تصویر =		\| توضیح تصویر =
	\| متن آیه = أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا		\| متن آیه =
	\| معنی آیه = یا اینکه به مردم برای آنچه خداوند به آنان از بخشش خود داده است رشک می‌برند؟ بی‌گمان ما به خاندان ابراهیم کتاب (آسمانی) و فرزانگی دادیم و به آنان فرمانروایی سترگی بخشیدیم		\| معنی آیه = یا اینکه به مردم برای آنچه خداوند به آنان از بخشش خود داده است رشک می‌برند؟ بی‌گمان ما به خاندان ابراهیم کتاب (آسمانی) و فرزانگی دادیم و به آنان فرمانروایی سترگی بخشیدیم
	\| شماره آیه = ۵۴		\| شماره آیه = ۵۴

Ali در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۷

2023-06-10T12:17:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۷
خط ۷:		خط ۷:
	{{جعبه اطلاعات آیات نامدار		{{جعبه اطلاعات آیات نامدار
	\| نام آیه = آیه ملک عظیم		\| نام آیه = آیه ملک عظیم
			\| نام تصویر =
			\| توضیح تصویر =
	\| متن آیه = أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا		\| متن آیه = أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا
	\| معنی آیه = یا اینکه به مردم برای آنچه خداوند به آنان از بخشش خود داده است رشک می‌برند؟ بی‌گمان ما به خاندان ابراهیم کتاب (آسمانی) و فرزانگی دادیم و به آنان فرمانروایی سترگی بخشیدیم		\| معنی آیه = یا اینکه به مردم برای آنچه خداوند به آنان از بخشش خود داده است رشک می‌برند؟ بی‌گمان ما به خاندان ابراهیم کتاب (آسمانی) و فرزانگی دادیم و به آنان فرمانروایی سترگی بخشیدیم

فرقانی در ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۷

2022-12-25T09:27:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۷
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	\| شأن نزول =		\| شأن نزول =
	\| مصداق آیه =		\| مصداق آیه =
	\| دلالت آیه = {{فهرست جعبه\| اعطای ولایت به پیامبر اسلام{{صل}} و امامان بعد از ایشان}}		\| دلالت آیه = {{فهرست جعبه\| اعطای ولایت به پیامبر اسلام{{صل}} و امامان بعد از ایشان\| حسادت یهود به اهل بیت پیامبر\| ملک عظیم همان مقام افتراض طاعت اهل بیت}}
	\| نتایج آیه =		\| نتایج آیه =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۵

2022-12-17T09:55:55Z

@@ خط ۴: / خط ۴: @@
 | مداخل مرتبط = [[آیه ملک عظیم در کلام اسلامی]]
 | پرسش مرتبط  =
 }}

Bahmani: /* شأن نزول */

2022-12-11T09:57:29Z

شأن نزول

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۷
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	بنابراین، [[امت اسلام]] مانند سایر [[امت‌ها]] همیشه محتاج [[حکومت]] است و ولایت در حکومت، بنابراین آیه، در انحصار [[امام]] [[معصوم]] است. در نتیجه، [[امت]] همیشه محتاج امام معصوم برای تصدّی ولایت بر امت می‌باشد.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۶ ص ۲۵۳ و ۲۷۷.</ref>		بنابراین، [[امت اسلام]] مانند سایر [[امت‌ها]] همیشه محتاج [[حکومت]] است و ولایت در حکومت، بنابراین آیه، در انحصار [[امام]] [[معصوم]] است. در نتیجه، [[امت]] همیشه محتاج امام معصوم برای تصدّی ولایت بر امت می‌باشد.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۶ ص ۲۵۳ و ۲۷۷.</ref>

	~~== شأن نزول ==~~
	~~{{اصلی\|شأن نزول آیه ملک عظیم}}~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani در ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۷

2022-12-11T09:57:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۷
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	این [[آیه]] در [[سیاق]] آیاتی است که به حسادت‎ورزی [[یهودیان]] نسبت به [[رسول اکرم]] {{صل}} می‌پردازد. آنان به خاطر [[مقام ولایت]] و صدارت [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، به ایشان [[حسد]] می‌ورزیدند و در مقابل حضرتش [[کارشکنی]] می‌کردند. مراد از «[[آل ابراهیم]] {{عم}}» در آیه، [[حضرت اسماعیل]] {{ع}} و [[ذریه]] [[طیبه]] ایشان، یعنی رسول اکرم {{صل}} و [[ائمه اطهار]] {{عم}} است. بر این اساس، [[خداوند]] خطاب به یهودیان می‌فرماید که [[مقام ولایت الهی]] بدون مبنا به کسی عطا نمی‌شود. خداوند به آل ابراهیم {{عم}} [[علم]] به کتاب و [[حکمت]] [[عنایت]] فرمود و [[مقام حکومت]] و [[فرمانروایی]] بر [[مردم]] را به آنان [[تفویض]] کرد. با توجه به اینکه [[حکومت دنیوی]] به [[تنهایی]] ارزشی در نزد [[پروردگار]] ندارد تا آن را در [[قرآن]] به «[[ملک عظیم]]» بستاید، بنابراین، مراد از ملک عظیم در آیه، [[مقام]] [[ولایت تکوینی]] و [[تشریعی]] بر [[ملک]] و [[ملکوت]] عالم است که آل ابراهیم {{عم}}، یعنی رسول اکرم {{صل}} و [[عترت طاهره]] {{عم}} واجد آن هستند. این [[موهبت الهی]] همان [[حاکمیت]] جاودانه‌ای است که خداوند [[تولّی]] به آن را بر همگان [[واجب]] نموده است.		این [[آیه]] در [[سیاق]] آیاتی است که به حسادت‎ورزی [[یهودیان]] نسبت به [[رسول اکرم]] {{صل}} می‌پردازد. آنان به خاطر [[مقام ولایت]] و صدارت [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، به ایشان [[حسد]] می‌ورزیدند و در مقابل حضرتش [[کارشکنی]] می‌کردند. مراد از «[[آل ابراهیم]] {{عم}}» در آیه، [[حضرت اسماعیل]] {{ع}} و [[ذریه]] [[طیبه]] ایشان، یعنی رسول اکرم {{صل}} و [[ائمه اطهار]] {{عم}} است. بر این اساس، [[خداوند]] خطاب به یهودیان می‌فرماید که [[مقام ولایت الهی]] بدون مبنا به کسی عطا نمی‌شود. خداوند به آل ابراهیم {{عم}} [[علم]] به کتاب و [[حکمت]] [[عنایت]] فرمود و [[مقام حکومت]] و [[فرمانروایی]] بر [[مردم]] را به آنان [[تفویض]] کرد. با توجه به اینکه [[حکومت دنیوی]] به [[تنهایی]] ارزشی در نزد [[پروردگار]] ندارد تا آن را در [[قرآن]] به «[[ملک عظیم]]» بستاید، بنابراین، مراد از ملک عظیم در آیه، [[مقام]] [[ولایت تکوینی]] و [[تشریعی]] بر [[ملک]] و [[ملکوت]] عالم است که آل ابراهیم {{عم}}، یعنی رسول اکرم {{صل}} و [[عترت طاهره]] {{عم}} واجد آن هستند. این [[موهبت الهی]] همان [[حاکمیت]] جاودانه‌ای است که خداوند [[تولّی]] به آن را بر همگان [[واجب]] نموده است.


	[[سیر]] [[آیه شریفه]]، خود بیانگر [[برهان]] است و [[حد وسط]] در برهان، علم به [[حقیقت قرآن]] است که خداوند به ذریه [[معصوم]] [[حضرت ابراهیم]] {{عم}} عنایت نمود. به این ترتیب، شکل منطقی برهان به ترتیب زیر است:		[[سیر]] [[آیه شریفه]]، خود بیانگر [[برهان]] است و [[حد وسط]] در برهان، علم به [[حقیقت قرآن]] است که خداوند به ذریه [[معصوم]] [[حضرت ابراهیم]] {{عم}} عنایت نمود. به این ترتیب، شکل منطقی برهان به ترتیب زیر است:

Bahmani در ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۷

2022-12-11T09:57:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی		\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی
	\| عنوان مدخل = ~~آیه ملک عظیم~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = ~~[[آیه ملک عظیم در قرآن]] - [[آیه ملک عظیم در حدیث]] -~~ [[آیه ملک عظیم در کلام اسلامی~~]] - [[آیه ملک عظیم در گفتگوهای بین‌المذاهب~~]]		\| مداخل مرتبط = [[آیه ملک عظیم در کلام اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
خط ۵۴:		خط ۵۴:
	{{فضائل اهل بیت}}		{{فضائل اهل بیت}}

	~~[[رده:آیه ملک عظیم]]~~
	[[رده:آیات نامدار]]		[[رده:آیات نامدار]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T10:02:22Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۲
خط ۹:		خط ۹:
	{{متن قرآن\|أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا}}<ref>«یا اینکه به مردم برای آنچه خداوند به آنان از بخشش خود داده است رشک می‌برند؟ بی‌گمان ما به خاندان ابراهیم کتاب (آسمانی) و فرزانگی دادیم و به آنان فرمانروایی سترگی بخشیدیم» سوره نساء، آیه ۵۴.</ref>.		{{متن قرآن\|أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا}}<ref>«یا اینکه به مردم برای آنچه خداوند به آنان از بخشش خود داده است رشک می‌برند؟ بی‌گمان ما به خاندان ابراهیم کتاب (آسمانی) و فرزانگی دادیم و به آنان فرمانروایی سترگی بخشیدیم» سوره نساء، آیه ۵۴.</ref>.

	این [[آیه]] در [[سیاق]] آیاتی است که به حسادت‎ورزی [[یهودیان]] نسبت به [[رسول اکرم]]{{صل}} می‌پردازد. آنان به خاطر [[مقام ولایت]] و صدارت [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، به ایشان [[حسد]] می‌ورزیدند و در مقابل حضرتش [[کارشکنی]] می‌کردند. مراد از «[[آل ابراهیم]]{{عم}}» در آیه، [[حضرت اسماعیل]]{{ع}} و [[ذریه]] [[طیبه]] ایشان، یعنی رسول اکرم{{صل}} و [[ائمه اطهار]]{{عم}} است. بر این اساس، [[خداوند]] خطاب به یهودیان می‌فرماید که [[مقام ولایت الهی]] بدون مبنا به کسی عطا نمی‌شود. خداوند به آل ابراهیم{{عم}} [[علم]] به کتاب و [[حکمت]] [[عنایت]] فرمود و [[مقام حکومت]] و [[فرمانروایی]] بر [[مردم]] را به آنان [[تفویض]] کرد. با توجه به اینکه [[حکومت دنیوی]] به [[تنهایی]] ارزشی در نزد [[پروردگار]] ندارد تا آن را در [[قرآن]] به «[[ملک عظیم]]» بستاید، بنابراین، مراد از ملک عظیم در آیه، [[مقام]] [[ولایت تکوینی]] و [[تشریعی]] بر [[ملک]] و [[ملکوت]] عالم است که آل ابراهیم{{عم}}، یعنی رسول اکرم{{صل}} و [[عترت طاهره]]{{عم}} واجد آن هستند. این [[موهبت الهی]] همان [[حاکمیت]] جاودانه‌ای است که خداوند [[تولّی]] به آن را بر همگان [[واجب]] نموده است.		این [[آیه]] در [[سیاق]] آیاتی است که به حسادت‎ورزی [[یهودیان]] نسبت به [[رسول اکرم]] {{صل}} می‌پردازد. آنان به خاطر [[مقام ولایت]] و صدارت [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، به ایشان [[حسد]] می‌ورزیدند و در مقابل حضرتش [[کارشکنی]] می‌کردند. مراد از «[[آل ابراهیم]] {{عم}}» در آیه، [[حضرت اسماعیل]] {{ع}} و [[ذریه]] [[طیبه]] ایشان، یعنی رسول اکرم {{صل}} و [[ائمه اطهار]] {{عم}} است. بر این اساس، [[خداوند]] خطاب به یهودیان می‌فرماید که [[مقام ولایت الهی]] بدون مبنا به کسی عطا نمی‌شود. خداوند به آل ابراهیم {{عم}} [[علم]] به کتاب و [[حکمت]] [[عنایت]] فرمود و [[مقام حکومت]] و [[فرمانروایی]] بر [[مردم]] را به آنان [[تفویض]] کرد. با توجه به اینکه [[حکومت دنیوی]] به [[تنهایی]] ارزشی در نزد [[پروردگار]] ندارد تا آن را در [[قرآن]] به «[[ملک عظیم]]» بستاید، بنابراین، مراد از ملک عظیم در آیه، [[مقام]] [[ولایت تکوینی]] و [[تشریعی]] بر [[ملک]] و [[ملکوت]] عالم است که آل ابراهیم {{عم}}، یعنی رسول اکرم {{صل}} و [[عترت طاهره]] {{عم}} واجد آن هستند. این [[موهبت الهی]] همان [[حاکمیت]] جاودانه‌ای است که خداوند [[تولّی]] به آن را بر همگان [[واجب]] نموده است.


	[[سیر]] [[آیه شریفه]]، خود بیانگر [[برهان]] است و [[حد وسط]] در برهان، علم به [[حقیقت قرآن]] است که خداوند به ذریه [[معصوم]] [[حضرت ابراهیم]]{{عم}} عنایت نمود. به این ترتیب، شکل منطقی برهان به ترتیب زیر است:		[[سیر]] [[آیه شریفه]]، خود بیانگر [[برهان]] است و [[حد وسط]] در برهان، علم به [[حقیقت قرآن]] است که خداوند به ذریه [[معصوم]] [[حضرت ابراهیم]] {{عم}} عنایت نمود. به این ترتیب، شکل منطقی برهان به ترتیب زیر است:

	اولاً، آل ابراهیم{{عم}}، عالم به حقیقت قرآن هستند {{متن قرآن\|فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ}}؛		اولاً، آل ابراهیم {{عم}}، عالم به حقیقت قرآن هستند {{متن قرآن\|فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ}}؛

	ثانیاً، عالم به حقیقت قرآن، فقط [[رسول خدا]]{{صل}} و [[ائمه معصومین]]{{عم}} هستند؛ نتیجه آنکه: آل ابراهیم{{عم}} در آیه، رسول خدا{{صل}} و ائمه معصومین{{عم}} هستند.		ثانیاً، عالم به حقیقت قرآن، فقط [[رسول خدا]] {{صل}} و [[ائمه معصومین]] {{عم}} هستند؛ نتیجه آنکه: آل ابراهیم {{عم}} در آیه، رسول خدا {{صل}} و ائمه معصومین {{عم}} هستند.

	بنابراین، چون [[امت اسلام]] همیشه نیازمند [[آگاهی]] از قرآن و تبیان مطالب آن جهت [[امور دنیوی]] و [[اخروی]] خود هستند، همواره نیازمند [[حضور امام معصوم]] در میان خود هستند.		بنابراین، چون [[امت اسلام]] همیشه نیازمند [[آگاهی]] از قرآن و تبیان مطالب آن جهت [[امور دنیوی]] و [[اخروی]] خود هستند، همواره نیازمند [[حضور امام معصوم]] در میان خود هستند.
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	اولاً، ملک عظیم در آیه، [[ولایت خداوند]] بر مردم است. {{متن قرآن\|...وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا}}؛		اولاً، ملک عظیم در آیه، [[ولایت خداوند]] بر مردم است. {{متن قرآن\|...وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا}}؛

	ثانیاً، ولایت خداوند بر مردم به [[رسول خدا]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} [[تفویض]] شده است.		ثانیاً، ولایت خداوند بر مردم به [[رسول خدا]] {{صل}} و [[امامان معصوم]] {{عم}} [[تفویض]] شده است.

	نتیجه آنکه: ملک عظیم در آیه، [[ولایت]] رسول خدا{{صل}} و امامان معصوم بعد از حضرتش بر مردم است.		نتیجه آنکه: ملک عظیم در آیه، [[ولایت]] رسول خدا {{صل}} و امامان معصوم بعد از حضرتش بر مردم است.

	بنابراین، [[امت اسلام]] مانند سایر [[امت‌ها]] همیشه محتاج [[حکومت]] است و ولایت در حکومت، بنابراین آیه، در انحصار [[امام]] [[معصوم]] است. در نتیجه، [[امت]] همیشه محتاج امام معصوم برای تصدّی ولایت بر امت می‌باشد.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۶ ص ۲۵۳ و ۲۷۷.</ref>		بنابراین، [[امت اسلام]] مانند سایر [[امت‌ها]] همیشه محتاج [[حکومت]] است و ولایت در حکومت، بنابراین آیه، در انحصار [[امام]] [[معصوم]] است. در نتیجه، [[امت]] همیشه محتاج امام معصوم برای تصدّی ولایت بر امت می‌باشد.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۶ ص ۲۵۳ و ۲۷۷.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:03:48Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی		\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی
	\| عنوان مدخل = آیه ملک عظیم		\| عنوان مدخل = آیه ملک عظیم
	\| مداخل مرتبط = [[آیه ملک عظیم در قرآن]] - [[آیه ملک عظیم در حدیث]] - [[آیه ملک عظیم در کلام اسلامی]] - [[آیه ملک عظیم در گفتگوهای بین‌المذاهب]]		\| مداخل مرتبط = [[آیه ملک عظیم در قرآن]] - [[آیه ملک عظیم در حدیث]] - [[آیه ملک عظیم در کلام اسلامی]] - [[آیه ملک عظیم در گفتگوهای بین‌المذاهب]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	{{متن قرآن\|أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا}}<ref>«یا اینکه به مردم برای آنچه خداوند به آنان از بخشش خود داده است رشک می‌برند؟ بی‌گمان ما به خاندان ابراهیم کتاب (آسمانی) و فرزانگی دادیم و به آنان فرمانروایی سترگی بخشیدیم» سوره نساء، آیه ۵۴.</ref>.		{{متن قرآن\|أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا}}<ref>«یا اینکه به مردم برای آنچه خداوند به آنان از بخشش خود داده است رشک می‌برند؟ بی‌گمان ما به خاندان ابراهیم کتاب (آسمانی) و فرزانگی دادیم و به آنان فرمانروایی سترگی بخشیدیم» سوره نساء، آیه ۵۴.</ref>.

	این [[آیه]] در [[سیاق]] آیاتی است که به حسادت‎ورزی [[یهودیان]] نسبت به [[رسول اکرم]]{{صل}} می‌پردازد. آنان به خاطر [[مقام ولایت]] و صدارت [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، به ایشان [[حسد]] می‌ورزیدند و در مقابل حضرتش [[کارشکنی]] می‌کردند. مراد از «[[آل ابراهیم]]{{عم}}» در آیه، [[حضرت اسماعیل]]{{ع}} و [[ذریه]] [[طیبه]] ایشان، یعنی رسول اکرم{{صل}} و [[ائمه اطهار]]{{عم}} است. بر این اساس، [[خداوند]] خطاب به یهودیان می‌فرماید که [[مقام ولایت الهی]] بدون مبنا به کسی عطا نمی‌شود. خداوند به آل ابراهیم{{عم}} [[علم]] به کتاب و [[حکمت]] [[عنایت]] فرمود و [[مقام حکومت]] و [[فرمانروایی]] بر [[مردم]] را به آنان [[تفویض]] کرد. با توجه به اینکه [[حکومت دنیوی]] به [[تنهایی]] ارزشی در نزد [[پروردگار]] ندارد تا آن را در [[قرآن]] به «[[ملک عظیم]]» بستاید، بنابراین، مراد از ملک عظیم در آیه، [[مقام]] [[ولایت تکوینی]] و [[تشریعی]] بر [[ملک]] و [[ملکوت]] عالم است که آل ابراهیم{{عم}}، یعنی رسول اکرم{{صل}} و [[عترت طاهره]]{{عم}} واجد آن هستند. این [[موهبت الهی]] همان [[حاکمیت]] جاودانه‌ای است که خداوند [[تولّی]] به آن را بر همگان [[واجب]] نموده است.		این [[آیه]] در [[سیاق]] آیاتی است که به حسادت‎ورزی [[یهودیان]] نسبت به [[رسول اکرم]]{{صل}} می‌پردازد. آنان به خاطر [[مقام ولایت]] و صدارت [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، به ایشان [[حسد]] می‌ورزیدند و در مقابل حضرتش [[کارشکنی]] می‌کردند. مراد از «[[آل ابراهیم]]{{عم}}» در آیه، [[حضرت اسماعیل]]{{ع}} و [[ذریه]] [[طیبه]] ایشان، یعنی رسول اکرم{{صل}} و [[ائمه اطهار]]{{عم}} است. بر این اساس، [[خداوند]] خطاب به یهودیان می‌فرماید که [[مقام ولایت الهی]] بدون مبنا به کسی عطا نمی‌شود. خداوند به آل ابراهیم{{عم}} [[علم]] به کتاب و [[حکمت]] [[عنایت]] فرمود و [[مقام حکومت]] و [[فرمانروایی]] بر [[مردم]] را به آنان [[تفویض]] کرد. با توجه به اینکه [[حکومت دنیوی]] به [[تنهایی]] ارزشی در نزد [[پروردگار]] ندارد تا آن را در [[قرآن]] به «[[ملک عظیم]]» بستاید، بنابراین، مراد از ملک عظیم در آیه، [[مقام]] [[ولایت تکوینی]] و [[تشریعی]] بر [[ملک]] و [[ملکوت]] عالم است که آل ابراهیم{{عم}}، یعنی رسول اکرم{{صل}} و [[عترت طاهره]]{{عم}} واجد آن هستند. این [[موهبت الهی]] همان [[حاکمیت]] جاودانه‌ای است که خداوند [[تولّی]] به آن را بر همگان [[واجب]] نموده است.


	[[سیر]] [[آیه شریفه]]، خود بیانگر [[برهان]] است و [[حد وسط]] در برهان، علم به [[حقیقت قرآن]] است که خداوند به ذریه [[معصوم]] [[حضرت ابراهیم]]{{عم}} عنایت نمود. به این ترتیب، شکل منطقی برهان به ترتیب زیر است:		[[سیر]] [[آیه شریفه]]، خود بیانگر [[برهان]] است و [[حد وسط]] در برهان، علم به [[حقیقت قرآن]] است که خداوند به ذریه [[معصوم]] [[حضرت ابراهیم]]{{عم}} عنایت نمود. به این ترتیب، شکل منطقی برهان به ترتیب زیر است:
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	بنابراین، [[امت اسلام]] مانند سایر [[امت‌ها]] همیشه محتاج [[حکومت]] است و ولایت در حکومت، بنابراین آیه، در انحصار [[امام]] [[معصوم]] است. در نتیجه، [[امت]] همیشه محتاج امام معصوم برای تصدّی ولایت بر امت می‌باشد.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۶ ص ۲۵۳ و ۲۷۷.</ref>		بنابراین، [[امت اسلام]] مانند سایر [[امت‌ها]] همیشه محتاج [[حکومت]] است و ولایت در حکومت، بنابراین آیه، در انحصار [[امام]] [[معصوم]] است. در نتیجه، [[امت]] همیشه محتاج امام معصوم برای تصدّی ولایت بر امت می‌باشد.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۶ ص ۲۵۳ و ۲۷۷.</ref>

	==شأن نزول==		== شأن نزول ==
	{{اصلی\|شأن نزول آیه ملک عظیم}}		{{اصلی\|شأن نزول آیه ملک عظیم}}

خط ۳۸:		خط ۳۸:
	{{پایان مدخل وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

	==پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==
	{{پرسش‌های وابسته}}		{{پرسش‌های وابسته}}
	* [[آیه ملک عظیم چگونه نصب الهی امام را اثبات می‌کند؟ (پرسش)]]		* [[آیه ملک عظیم چگونه نصب الهی امام را اثبات می‌کند؟ (پرسش)]]