آیه مودت در معارف و سیره فاطمی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۱۶ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۵

2024-09-16T09:55:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = آیه مودت		\| موضوع مرتبط = آیه مودت
	\| عنوان مدخل = آیه مودت		\| عنوان مدخل = آیه مودت
	\| مداخل مرتبط = [[آیه مودت در ~~قرآن~~]] - [[آیه مودت در حدیث]] - [[آیه مودت در کلام اسلامی]] - [[آیه مودت در معارف و سیره فاطمی]]		\| مداخل مرتبط = [[آیه مودت در تفسیر و علوم قرآنی]] - [[آیه مودت در حدیث]] - [[آیه مودت در کلام اسلامی]] - [[آیه مودت در معارف و سیره فاطمی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* طرح مسئله در آموزه‌های دینی */

2024-07-21T06:32:37Z

طرح مسئله در آموزه‌های دینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	== طرح مسئله در [[آموزه‌های دینی]] ==		== طرح مسئله در [[آموزه‌های دینی]] ==
	یکی از مسائل اولویت‌آور برای [[اهل بیت]]، مسئله درخواست [[محبّت]] و مودّت آنان در [[قرآن]] است که [[خداوند]] [[محبت اهل بیت]] را بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] نموده است، آنجا که می‌فرماید: {{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref> و در [[تفسیر]] این [[آیه]]، [[روایات]] فراوانی از [[شیعه]] و [[سنی]] نقل شده مبنی بر این که مراد از [[ذوی القربی]]، [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} است<ref>شواهد التنزیل، ص۱۳۲؛ روح المعانی، ج٢۵، ص۲۹؛ جامع البیان، ج۱۳، ص٢۵.</ref>.		یکی از مسائل اولویت‌آور برای [[اهل بیت]]، مسئله درخواست [[محبّت]] و مودّت آنان در [[قرآن]] است که [[خداوند]] [[محبت اهل بیت]] را بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] نموده است، آنجا که می‌فرماید: {{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref> و در [[تفسیر]] این [[آیه]]، [[روایات]] فراوانی از [[شیعه]] و [[سنی]] نقل شده مبنی بر این که مراد از [[ذوی القربی]]، [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} است<ref>شواهد التنزیل، ص۱۳۲؛ روح المعانی، ج٢۵، ص۲۹؛ جامع البیان، ج۱۳، ص٢۵.</ref>. باز قرآن دربارۀ مزد رسالت می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و من از شما برای این (پیامبری) پاداشی نمی‌خواهم، پاداش من جز با پروردگار جهانیان نیست» سوره شعراء، آیه ۱۰۹.</ref>.

	باز قرآن دربارۀ [[مزد رسالت]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و من از شما برای این (پیامبری) پاداشی نمی‌خواهم، پاداش من جز با پروردگار جهانیان نیست» سوره شعراء، آیه ۱۰۹.</ref>.		در منابع شیعه و [[سنّی]] نقل شده است، هنگامی که این آیه بر [[پیامبر]]{{صل}} نازل شد، [[صحابه]] از آن حضرت پرسیدند: {{عربی\|یا رسول الله من قرابتک الذین وجبت علینا شد مودتهم}}<ref>{{متن حدیث\|روی أنها لما نزلت قیل: يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ قَرَابَتُكَ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ وَجَبَتْ عَلَيْنَا مَوَدَّتُهُمْ قَالَ: عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ َ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ ابْنَاهُمَا}}. تفسیر الحبری، ص٣۶٢؛ تفسیر الکاشف، ج۶، ص۵٢٣؛ تفسیر روح البیان، ج۸، ص۳۱؛ تفسیر غرائب القرآن، ج۶، ص۷؛ تفسیر کنز الدقائق، ج۱۱، ص۵٠٠؛ شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۹۴؛ الکشف و البیان، ج۸، ص۳۱۰.</ref> و هم‌چنین [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} برای [[لزوم]] [[محبت]] [[خاندان پیامبر]]{{صل}} فرمود: آیه‌ای از [[سوره شوری]] در [[حق]] ما [[اهل بیت]] نازل شده است سپس این [[آیه]] را ({{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}) [[تلاوت]] نمود<ref>شواهد التنزیل، ج۲، ص٢٠۵؛ البرهان، ج۴، ص۸۲۳؛ بیان المعانی، ج۴، ص۷۳؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۳۷۳؛ تفسیر نور الثقلین، ج۴، ص۵٧٢؛ روح المعانی، ج۱۳، ص۳۲.</ref>.

	در [[منابع شیعه]] و [[سنّی]] نقل شده است، هنگامی که این آیه بر [[پیامبر]]{{صل}} نازل شد، [[صحابه]] از آن حضرت پرسیدند: {{عربی\|یا رسول الله من قرابتک الذین وجبت علینا شد مودتهم}}<ref>{{متن حدیث\|روی أنها لما نزلت قیل: يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ قَرَابَتُكَ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ وَجَبَتْ عَلَيْنَا مَوَدَّتُهُمْ قَالَ: عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ َ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ ابْنَاهُمَا}}. تفسیر الحبری، ص٣۶٢؛ تفسیر الکاشف، ج۶، ص۵٢٣؛ تفسیر روح البیان، ج۸، ص۳۱؛ تفسیر غرائب القرآن، ج۶، ص۷؛ تفسیر کنز الدقائق، ج۱۱، ص۵٠٠؛ شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۹۴؛ الکشف و البیان، ج۸، ص۳۱۰.</ref> و هم‌چنین [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} برای [[لزوم]] [[محبت]] [[خاندان پیامبر]]{{صل}} فرمود: آیه‌ای از [[سوره شوری]] در [[حق]] ما [[اهل بیت]] نازل شده است سپس این [[آیه]] را ({{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}) [[تلاوت]] نمود<ref>شواهد التنزیل، ج۲، ص٢٠۵؛ البرهان، ج۴، ص۸۲۳؛ بیان المعانی، ج۴، ص۷۳؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۳۷۳؛ تفسیر نور الثقلین، ج۴، ص۵٧٢؛ روح المعانی، ج۱۳، ص۳۲.</ref>.

	[[امام حسن]]{{ع}}، پس از [[شهادت]] و [[دفن]] پدرش [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} خطبه‌ای خواند و به همین [[آیه مبارکه]] این‌گونه [[استدلال]] نمود: ما از خاندانی هستیم که [[خداوند]] [[محبت]] آنان را بر همه [[مسلمانان]] [[واجب]] نموده و فرموده است: {{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا}}<ref>«این همان است که خداوند (آن را) به بندگانی از خویش که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند مژده می‌دهد بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را و هر کس کاری نیک انجام دهد برای او در آن پاداشی نیک بیفزاییم که خداوند آمرزنده‌ای سپاس‌پذیر است» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>؛ پس اقتراف، [[حسنه]] [[دوستی]] ما اهل بیت است<ref>تفسیر فرات الکوفی، ص۱۹۷؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۸۲۰؛ تأویل الآیات الظاهرة، ص۴۵؛ تفسیر کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج۱۰، ص٣٨۴؛ شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج۲، ص۲۱۲.</ref>.		[[امام حسن]]{{ع}}، پس از [[شهادت]] و [[دفن]] پدرش [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} خطبه‌ای خواند و به همین [[آیه مبارکه]] این‌گونه [[استدلال]] نمود: ما از خاندانی هستیم که [[خداوند]] [[محبت]] آنان را بر همه [[مسلمانان]] [[واجب]] نموده و فرموده است: {{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا}}<ref>«این همان است که خداوند (آن را) به بندگانی از خویش که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند مژده می‌دهد بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را و هر کس کاری نیک انجام دهد برای او در آن پاداشی نیک بیفزاییم که خداوند آمرزنده‌ای سپاس‌پذیر است» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>؛ پس اقتراف، [[حسنه]] [[دوستی]] ما اهل بیت است<ref>تفسیر فرات الکوفی، ص۱۹۷؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۸۲۰؛ تأویل الآیات الظاهرة، ص۴۵؛ تفسیر کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج۱۰، ص٣٨۴؛ شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج۲، ص۲۱۲.</ref>.

Bahmani: /* اثبات امامت با این آیه */

2024-07-21T06:32:05Z

اثبات امامت با این آیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== اثبات امامت با ~~این~~ آیه ==		== اثبات امامت با آیه مودت ==
	{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در قرآن}}		{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در قرآن}}
	[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\|ویلکم ما أسرع ما خنتم الله و رسوله فینا أهل البیت و قد أوصاکم رسول الله باتباعنا و مودتنا و التمسک بنا}}<ref>نوادر الأخبار، فیض کاشانی، ص۱۸۳.</ref>. جریان بیرون کشیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[منزل]] و بردن آن حضرت به [[مسجد]] برای انجام [[بیعت با ابوبکر]] بسیار [[ظالمانه]] اتفاق افتاد. در نامۀ [[عمر]] به [[معاویه]]، جریان حضور او در پشت درب خانۀ امیرالمؤمنین{{ع}} و فاطمه{{س}} این‌گونه ترسیم شده است: هنگامی که به سراغ علی به در خانۀ او رفتیم، [[تهدید]] نمودیم که اگر در را باز نکند، [[خانه]] را [[آتش]] می‌زنیم. فاطمه{{س}} از خانه بیرون آمد و پشت در ایستاد و گفت ای [[گمراهان]] [[دروغگو]] چه می‌گویید و چه قصد نموده‌اید؟ عمر گوید: گفتم پسر عمویت را چه شده که تو را برای جواب دادن فرستاده و خود پشت پرده پنهان شده است؟ فاطمه{{س}} به من گفت: [[طغیان]] تو ای شقاوتمند مرا از خانه خارج نموده و [[حجت]] را برای تو و هر [[گمراه]] [[سرکش]] تمام نموده است<ref>{{متن حدیث\|فَخَرَجَتْ فَاطِمَةُ فَوَقَفَتْ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ، فَقَالَتْ: أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ! مَا ذَا تَقُولُونَ؟ وَ أَيَّ شَيْ‌ءٍ تُرِيدُونَ؟. فَقُلْتُ: يَا فَاطِمَةُ!. فَقَالَتْ فَاطِمَةُ: مَا تَشَاءُ يَا عُمَرُ؟!. فَقُلْتُ: مَا بَالُ ابْنِ عَمِّكِ قَدْ أَوْرَدَكِ لِلْجَوَابِ وَ جَلَسَ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ؟. فَقَالَتْ لِي: طُغْيَانُكَ- يَا شَقِيُّ- أَخْرَجَنِي وَ أَلْزَمَكَ الْحُجَّةَ، وَ كُلَّ ضَالٍّ غَوِيٍّ}}؛ بحار الأنوار، ج۳۰، ص۲۹۳؛ عوالم العلوم، ج١١، ص۶٠۵.</ref>.		[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\|ویلکم ما أسرع ما خنتم الله و رسوله فینا أهل البیت و قد أوصاکم رسول الله باتباعنا و مودتنا و التمسک بنا}}<ref>نوادر الأخبار، فیض کاشانی، ص۱۸۳.</ref>. جریان بیرون کشیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[منزل]] و بردن آن حضرت به [[مسجد]] برای انجام [[بیعت با ابوبکر]] بسیار [[ظالمانه]] اتفاق افتاد. در نامۀ [[عمر]] به [[معاویه]]، جریان حضور او در پشت درب خانۀ امیرالمؤمنین{{ع}} و فاطمه{{س}} این‌گونه ترسیم شده است: هنگامی که به سراغ علی به در خانۀ او رفتیم، [[تهدید]] نمودیم که اگر در را باز نکند، [[خانه]] را [[آتش]] می‌زنیم. فاطمه{{س}} از خانه بیرون آمد و پشت در ایستاد و گفت ای [[گمراهان]] [[دروغگو]] چه می‌گویید و چه قصد نموده‌اید؟ عمر گوید: گفتم پسر عمویت را چه شده که تو را برای جواب دادن فرستاده و خود پشت پرده پنهان شده است؟ فاطمه{{س}} به من گفت: [[طغیان]] تو ای شقاوتمند مرا از خانه خارج نموده و [[حجت]] را برای تو و هر [[گمراه]] [[سرکش]] تمام نموده است<ref>{{متن حدیث\|فَخَرَجَتْ فَاطِمَةُ فَوَقَفَتْ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ، فَقَالَتْ: أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ! مَا ذَا تَقُولُونَ؟ وَ أَيَّ شَيْ‌ءٍ تُرِيدُونَ؟. فَقُلْتُ: يَا فَاطِمَةُ!. فَقَالَتْ فَاطِمَةُ: مَا تَشَاءُ يَا عُمَرُ؟!. فَقُلْتُ: مَا بَالُ ابْنِ عَمِّكِ قَدْ أَوْرَدَكِ لِلْجَوَابِ وَ جَلَسَ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ؟. فَقَالَتْ لِي: طُغْيَانُكَ- يَا شَقِيُّ- أَخْرَجَنِي وَ أَلْزَمَكَ الْحُجَّةَ، وَ كُلَّ ضَالٍّ غَوِيٍّ}}؛ بحار الأنوار، ج۳۰، ص۲۹۳؛ عوالم العلوم، ج١١، ص۶٠۵.</ref>.

Bahmani: /* پانویس */

2024-05-22T10:15:33Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۵
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~آیات امامت~~]]		[[رده:آیه مودت]]

Jaafari: /* پانویس */

2023-06-11T08:36:17Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۶
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:آیات نامدار]]~~
	[[رده:آیات امامت]]		[[رده:آیات امامت]]

Wasity: /* اثبات امامت با این آیه */

2023-04-29T07:37:43Z

اثبات امامت با این آیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۷
خط ۸:		خط ۸:
	== اثبات امامت با این آیه ==		== اثبات امامت با این آیه ==
	{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در قرآن}}		{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در قرآن}}
	[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}}: {{متن حدیث\|ویلکم ما أسرع ما خنتم الله و رسوله فینا أهل البیت و قد أوصاکم رسول الله باتباعنا و مودتنا و التمسک بنا}}<ref>نوادر الأخبار، فیض کاشانی، ص۱۸۳.</ref>. جریان بیرون کشیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[منزل]] و بردن آن حضرت به [[مسجد]] برای انجام [[بیعت با ابوبکر]] بسیار [[ظالمانه]] اتفاق افتاد. در نامۀ [[عمر]] به [[معاویه]]، جریان حضور او در پشت درب خانۀ امیرالمؤمنین{{ع}} و فاطمه{{س}} این‌گونه ترسیم شده است: هنگامی که به سراغ علی به در خانۀ او رفتیم، [[تهدید]] نمودیم که اگر در را باز نکند، [[خانه]] را [[آتش]] می‌زنیم. فاطمه{{س}} از خانه بیرون آمد و پشت در ایستاد و گفت ای [[گمراهان]] [[دروغگو]] چه می‌گویید و چه قصد نموده‌اید؟ عمر گوید: گفتم پسر عمویت را چه شده که تو را برای جواب دادن فرستاده و خود پشت پرده پنهان شده است؟ فاطمه{{س}} به من گفت: [[طغیان]] تو ای شقاوتمند مرا از خانه خارج نموده و [[حجت]] را برای تو و هر [[گمراه]] [[سرکش]] تمام نموده است<ref>{{متن حدیث\|فَخَرَجَتْ فَاطِمَةُ فَوَقَفَتْ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ، فَقَالَتْ: أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ! مَا ذَا تَقُولُونَ؟ وَ أَيَّ شَيْ‌ءٍ تُرِيدُونَ؟. فَقُلْتُ: يَا فَاطِمَةُ!. فَقَالَتْ فَاطِمَةُ: مَا تَشَاءُ يَا عُمَرُ؟!. فَقُلْتُ: مَا بَالُ ابْنِ عَمِّكِ قَدْ أَوْرَدَكِ لِلْجَوَابِ وَ جَلَسَ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ؟. فَقَالَتْ لِي: طُغْيَانُكَ- يَا شَقِيُّ- أَخْرَجَنِي وَ أَلْزَمَكَ الْحُجَّةَ، وَ كُلَّ ضَالٍّ غَوِيٍّ}}؛ بحار الأنوار، ج۳۰، ص۲۹۳؛ عوالم العلوم، ج١١، ص۶٠۵.</ref>.		[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\|ویلکم ما أسرع ما خنتم الله و رسوله فینا أهل البیت و قد أوصاکم رسول الله باتباعنا و مودتنا و التمسک بنا}}<ref>نوادر الأخبار، فیض کاشانی، ص۱۸۳.</ref>. جریان بیرون کشیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[منزل]] و بردن آن حضرت به [[مسجد]] برای انجام [[بیعت با ابوبکر]] بسیار [[ظالمانه]] اتفاق افتاد. در نامۀ [[عمر]] به [[معاویه]]، جریان حضور او در پشت درب خانۀ امیرالمؤمنین{{ع}} و فاطمه{{س}} این‌گونه ترسیم شده است: هنگامی که به سراغ علی به در خانۀ او رفتیم، [[تهدید]] نمودیم که اگر در را باز نکند، [[خانه]] را [[آتش]] می‌زنیم. فاطمه{{س}} از خانه بیرون آمد و پشت در ایستاد و گفت ای [[گمراهان]] [[دروغگو]] چه می‌گویید و چه قصد نموده‌اید؟ عمر گوید: گفتم پسر عمویت را چه شده که تو را برای جواب دادن فرستاده و خود پشت پرده پنهان شده است؟ فاطمه{{س}} به من گفت: [[طغیان]] تو ای شقاوتمند مرا از خانه خارج نموده و [[حجت]] را برای تو و هر [[گمراه]] [[سرکش]] تمام نموده است<ref>{{متن حدیث\|فَخَرَجَتْ فَاطِمَةُ فَوَقَفَتْ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ، فَقَالَتْ: أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ! مَا ذَا تَقُولُونَ؟ وَ أَيَّ شَيْ‌ءٍ تُرِيدُونَ؟. فَقُلْتُ: يَا فَاطِمَةُ!. فَقَالَتْ فَاطِمَةُ: مَا تَشَاءُ يَا عُمَرُ؟!. فَقُلْتُ: مَا بَالُ ابْنِ عَمِّكِ قَدْ أَوْرَدَكِ لِلْجَوَابِ وَ جَلَسَ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ؟. فَقَالَتْ لِي: طُغْيَانُكَ- يَا شَقِيُّ- أَخْرَجَنِي وَ أَلْزَمَكَ الْحُجَّةَ، وَ كُلَّ ضَالٍّ غَوِيٍّ}}؛ بحار الأنوار، ج۳۰، ص۲۹۳؛ عوالم العلوم، ج١١، ص۶٠۵.</ref>.

	تفصیل این ماجرا این‌گونه نقل شده است: پس از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} و [[جریان سقیفه]]، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[خانه]] نشست و مشغول [[جمع‌آوری قرآن]] شد. در همان [[زمان عمر]] با عده‌ای از یارانش، به درب خانه آن حضرت آمدند و [[تهدید]] نمودند که اگر علی بیرون نیاید خانه را [[آتش]] می‌زنیم. [[فاطمه]]{{س}} پس از شنیدن آن تهدیدات درب را باز نمود<ref>رحمانی همدانی، الامام علی بن ابی‌طالب{{ع}}، ص۷۰۹.</ref> و در آن هنگام: پس از آن [[عمر]] و یارانش بر امیرالمؤمنین{{ع}} که نشسته بود؛ [[هجوم]] آورده و با [[حمله]] دسته‌جمعی او را با [[زور]] از خانه بیرون کشیدند و به سوی [[مسجد]] بردند.<ref>{{عربی\|إنهم تواثبوا علی أمیر المؤمنین و هو جالس علی فراشه و اجتمعوا علیه؛ حتی أخرجوه سحبا من داره ملبّبا بثوبه. یجرونه إلی المسجد}}</ref>		تفصیل این ماجرا این‌گونه نقل شده است: پس از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} و [[جریان سقیفه]]، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[خانه]] نشست و مشغول [[جمع‌آوری قرآن]] شد. در همان [[زمان عمر]] با عده‌ای از یارانش، به درب خانه آن حضرت آمدند و [[تهدید]] نمودند که اگر علی بیرون نیاید خانه را [[آتش]] می‌زنیم. [[فاطمه]]{{س}} پس از شنیدن آن تهدیدات درب را باز نمود<ref>رحمانی همدانی، الامام علی بن ابی‌طالب{{ع}}، ص۷۰۹.</ref> و در آن هنگام: پس از آن [[عمر]] و یارانش بر امیرالمؤمنین{{ع}} که نشسته بود؛ [[هجوم]] آورده و با [[حمله]] دسته‌جمعی او را با [[زور]] از خانه بیرون کشیدند و به سوی [[مسجد]] بردند.<ref>{{عربی\|إنهم تواثبوا علی أمیر المؤمنین و هو جالس علی فراشه و اجتمعوا علیه؛ حتی أخرجوه سحبا من داره ملبّبا بثوبه. یجرونه إلی المسجد}}</ref>

Wasity: /* اثبات امامت با این آیه */

2023-04-29T07:37:25Z

اثبات امامت با این آیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۷
خط ۸:		خط ۸:
	== اثبات امامت با این آیه ==		== اثبات امامت با این آیه ==
	{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در قرآن}}		{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در قرآن}}
	فاطمه{{س}}: {{متن حدیث\|ویلکم ما أسرع ما خنتم الله و رسوله فینا أهل البیت و قد أوصاکم رسول الله باتباعنا و مودتنا و التمسک بنا}}<ref>نوادر الأخبار، فیض کاشانی، ص۱۸۳.</ref>. جریان بیرون کشیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[منزل]] و بردن آن حضرت به [[مسجد]] برای انجام [[بیعت با ابوبکر]] بسیار [[ظالمانه]] اتفاق افتاد. در نامۀ [[عمر]] به [[معاویه]]، جریان حضور او در پشت درب خانۀ امیرالمؤمنین{{ع}} و فاطمه{{س}} این‌گونه ترسیم شده است: هنگامی که به سراغ علی به در خانۀ او رفتیم، [[تهدید]] نمودیم که اگر در را باز نکند، [[خانه]] را [[آتش]] می‌زنیم. فاطمه{{س}} از خانه بیرون آمد و پشت در ایستاد و گفت ای [[گمراهان]] [[دروغگو]] چه می‌گویید و چه قصد نموده‌اید؟ عمر گوید: گفتم پسر عمویت را چه شده که تو را برای جواب دادن فرستاده و خود پشت پرده پنهان شده است؟ فاطمه{{س}} به من گفت: [[طغیان]] تو ای شقاوتمند مرا از خانه خارج نموده و [[حجت]] را برای تو و هر [[گمراه]] [[سرکش]] تمام نموده است<ref>{{متن حدیث\|فَخَرَجَتْ فَاطِمَةُ فَوَقَفَتْ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ، فَقَالَتْ: أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ! مَا ذَا تَقُولُونَ؟ وَ أَيَّ شَيْ‌ءٍ تُرِيدُونَ؟. فَقُلْتُ: يَا فَاطِمَةُ!. فَقَالَتْ فَاطِمَةُ: مَا تَشَاءُ يَا عُمَرُ؟!. فَقُلْتُ: مَا بَالُ ابْنِ عَمِّكِ قَدْ أَوْرَدَكِ لِلْجَوَابِ وَ جَلَسَ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ؟. فَقَالَتْ لِي: طُغْيَانُكَ- يَا شَقِيُّ- أَخْرَجَنِي وَ أَلْزَمَكَ الْحُجَّةَ، وَ كُلَّ ضَالٍّ غَوِيٍّ}}؛ بحار الأنوار، ج۳۰، ص۲۹۳؛ عوالم العلوم، ج١١، ص۶٠۵.</ref>.		[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}}: {{متن حدیث\|ویلکم ما أسرع ما خنتم الله و رسوله فینا أهل البیت و قد أوصاکم رسول الله باتباعنا و مودتنا و التمسک بنا}}<ref>نوادر الأخبار، فیض کاشانی، ص۱۸۳.</ref>. جریان بیرون کشیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[منزل]] و بردن آن حضرت به [[مسجد]] برای انجام [[بیعت با ابوبکر]] بسیار [[ظالمانه]] اتفاق افتاد. در نامۀ [[عمر]] به [[معاویه]]، جریان حضور او در پشت درب خانۀ امیرالمؤمنین{{ع}} و فاطمه{{س}} این‌گونه ترسیم شده است: هنگامی که به سراغ علی به در خانۀ او رفتیم، [[تهدید]] نمودیم که اگر در را باز نکند، [[خانه]] را [[آتش]] می‌زنیم. فاطمه{{س}} از خانه بیرون آمد و پشت در ایستاد و گفت ای [[گمراهان]] [[دروغگو]] چه می‌گویید و چه قصد نموده‌اید؟ عمر گوید: گفتم پسر عمویت را چه شده که تو را برای جواب دادن فرستاده و خود پشت پرده پنهان شده است؟ فاطمه{{س}} به من گفت: [[طغیان]] تو ای شقاوتمند مرا از خانه خارج نموده و [[حجت]] را برای تو و هر [[گمراه]] [[سرکش]] تمام نموده است<ref>{{متن حدیث\|فَخَرَجَتْ فَاطِمَةُ فَوَقَفَتْ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ، فَقَالَتْ: أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ! مَا ذَا تَقُولُونَ؟ وَ أَيَّ شَيْ‌ءٍ تُرِيدُونَ؟. فَقُلْتُ: يَا فَاطِمَةُ!. فَقَالَتْ فَاطِمَةُ: مَا تَشَاءُ يَا عُمَرُ؟!. فَقُلْتُ: مَا بَالُ ابْنِ عَمِّكِ قَدْ أَوْرَدَكِ لِلْجَوَابِ وَ جَلَسَ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ؟. فَقَالَتْ لِي: طُغْيَانُكَ- يَا شَقِيُّ- أَخْرَجَنِي وَ أَلْزَمَكَ الْحُجَّةَ، وَ كُلَّ ضَالٍّ غَوِيٍّ}}؛ بحار الأنوار، ج۳۰، ص۲۹۳؛ عوالم العلوم، ج١١، ص۶٠۵.</ref>.

	تفصیل این ماجرا این‌گونه نقل شده است: پس از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} و [[جریان سقیفه]]، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[خانه]] نشست و مشغول [[جمع‌آوری قرآن]] شد. در همان [[زمان عمر]] با عده‌ای از یارانش، به درب خانه آن حضرت آمدند و [[تهدید]] نمودند که اگر علی بیرون نیاید خانه را [[آتش]] می‌زنیم. [[فاطمه]]{{س}} پس از شنیدن آن تهدیدات درب را باز نمود<ref>رحمانی همدانی، الامام علی بن ابی‌طالب{{ع}}، ص۷۰۹.</ref> و در آن هنگام: پس از آن [[عمر]] و یارانش بر امیرالمؤمنین{{ع}} که نشسته بود؛ [[هجوم]] آورده و با [[حمله]] دسته‌جمعی او را با [[زور]] از خانه بیرون کشیدند و به سوی [[مسجد]] بردند.<ref>{{عربی\|إنهم تواثبوا علی أمیر المؤمنین و هو جالس علی فراشه و اجتمعوا علیه؛ حتی أخرجوه سحبا من داره ملبّبا بثوبه. یجرونه إلی المسجد}}</ref>		تفصیل این ماجرا این‌گونه نقل شده است: پس از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} و [[جریان سقیفه]]، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[خانه]] نشست و مشغول [[جمع‌آوری قرآن]] شد. در همان [[زمان عمر]] با عده‌ای از یارانش، به درب خانه آن حضرت آمدند و [[تهدید]] نمودند که اگر علی بیرون نیاید خانه را [[آتش]] می‌زنیم. [[فاطمه]]{{س}} پس از شنیدن آن تهدیدات درب را باز نمود<ref>رحمانی همدانی، الامام علی بن ابی‌طالب{{ع}}، ص۷۰۹.</ref> و در آن هنگام: پس از آن [[عمر]] و یارانش بر امیرالمؤمنین{{ع}} که نشسته بود؛ [[هجوم]] آورده و با [[حمله]] دسته‌جمعی او را با [[زور]] از خانه بیرون کشیدند و به سوی [[مسجد]] بردند.<ref>{{عربی\|إنهم تواثبوا علی أمیر المؤمنین و هو جالس علی فراشه و اجتمعوا علیه؛ حتی أخرجوه سحبا من داره ملبّبا بثوبه. یجرونه إلی المسجد}}</ref>

Wasity: /* طرح مسئله در آموزه‌های دینی */

2023-04-29T07:36:34Z

طرح مسئله در آموزه‌های دینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۶
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	[[استدلال]] فاطمۀ زهرا{{س}} به آیۀ [[مودّت]] و نیز [[احادیث]] پیرامون آن، دلالت بر این نکته دارد که [[آیه مودّت]] در [[شأن اهل بیت]] نازل شده است و ایشان نسبت به دیگران اولویّت دارند و باید [[حقوق]] آنان رعایت شود.<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۹۶.</ref>		[[استدلال]] فاطمۀ زهرا{{س}} به آیۀ [[مودّت]] و نیز [[احادیث]] پیرامون آن، دلالت بر این نکته دارد که [[آیه مودّت]] در [[شأن اهل بیت]] نازل شده است و ایشان نسبت به دیگران اولویّت دارند و باید [[حقوق]] آنان رعایت شود.<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۹۶.</ref>

	=== طرح مسئله در [[آموزه‌های دینی]] ===		== طرح مسئله در [[آموزه‌های دینی]] ==
	یکی از مسائل اولویت‌آور برای [[اهل بیت]]، مسئله درخواست [[محبّت]] و مودّت آنان در [[قرآن]] است که [[خداوند]] [[محبت اهل بیت]] را بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] نموده است، آنجا که می‌فرماید: {{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref> و در [[تفسیر]] این [[آیه]]، [[روایات]] فراوانی از [[شیعه]] و [[سنی]] نقل شده مبنی بر این که مراد از [[ذوی القربی]]، [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} است<ref>شواهد التنزیل، ص۱۳۲؛ روح المعانی، ج٢۵، ص۲۹؛ جامع البیان، ج۱۳، ص٢۵.</ref>.		یکی از مسائل اولویت‌آور برای [[اهل بیت]]، مسئله درخواست [[محبّت]] و مودّت آنان در [[قرآن]] است که [[خداوند]] [[محبت اهل بیت]] را بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] نموده است، آنجا که می‌فرماید: {{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref> و در [[تفسیر]] این [[آیه]]، [[روایات]] فراوانی از [[شیعه]] و [[سنی]] نقل شده مبنی بر این که مراد از [[ذوی القربی]]، [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} است<ref>شواهد التنزیل، ص۱۳۲؛ روح المعانی، ج٢۵، ص۲۹؛ جامع البیان، ج۱۳، ص٢۵.</ref>.

Wasity: /* آیۀ مودّت در بیان حضرت فاطمه برای اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}} */

2023-04-29T07:35:59Z

آیۀ مودّت در بیان حضرت فاطمه برای اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۵
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== ~~[[آیۀ مودّت]] در بیان حضرت فاطمه برای~~ اثبات امامت ~~امیرالمؤمنین~~ {{ع}} ==		== اثبات امامت با این آیه ==
			{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در قرآن}}
	فاطمه{{س}}: {{متن حدیث\|ویلکم ما أسرع ما خنتم الله و رسوله فینا أهل البیت و قد أوصاکم رسول الله باتباعنا و مودتنا و التمسک بنا}}<ref>نوادر الأخبار، فیض کاشانی، ص۱۸۳.</ref>. جریان بیرون کشیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[منزل]] و بردن آن حضرت به [[مسجد]] برای انجام [[بیعت با ابوبکر]] بسیار [[ظالمانه]] اتفاق افتاد. در نامۀ [[عمر]] به [[معاویه]]، جریان حضور او در پشت درب خانۀ امیرالمؤمنین{{ع}} و فاطمه{{س}} این‌گونه ترسیم شده است: هنگامی که به سراغ علی به در خانۀ او رفتیم، [[تهدید]] نمودیم که اگر در را باز نکند، [[خانه]] را [[آتش]] می‌زنیم. فاطمه{{س}} از خانه بیرون آمد و پشت در ایستاد و گفت ای [[گمراهان]] [[دروغگو]] چه می‌گویید و چه قصد نموده‌اید؟ عمر گوید: گفتم پسر عمویت را چه شده که تو را برای جواب دادن فرستاده و خود پشت پرده پنهان شده است؟ فاطمه{{س}} به من گفت: [[طغیان]] تو ای شقاوتمند مرا از خانه خارج نموده و [[حجت]] را برای تو و هر [[گمراه]] [[سرکش]] تمام نموده است<ref>{{متن حدیث\|فَخَرَجَتْ فَاطِمَةُ فَوَقَفَتْ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ، فَقَالَتْ: أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ! مَا ذَا تَقُولُونَ؟ وَ أَيَّ شَيْ‌ءٍ تُرِيدُونَ؟. فَقُلْتُ: يَا فَاطِمَةُ!. فَقَالَتْ فَاطِمَةُ: مَا تَشَاءُ يَا عُمَرُ؟!. فَقُلْتُ: مَا بَالُ ابْنِ عَمِّكِ قَدْ أَوْرَدَكِ لِلْجَوَابِ وَ جَلَسَ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ؟. فَقَالَتْ لِي: طُغْيَانُكَ- يَا شَقِيُّ- أَخْرَجَنِي وَ أَلْزَمَكَ الْحُجَّةَ، وَ كُلَّ ضَالٍّ غَوِيٍّ}}؛ بحار الأنوار، ج۳۰، ص۲۹۳؛ عوالم العلوم، ج١١، ص۶٠۵.</ref>.		فاطمه{{س}}: {{متن حدیث\|ویلکم ما أسرع ما خنتم الله و رسوله فینا أهل البیت و قد أوصاکم رسول الله باتباعنا و مودتنا و التمسک بنا}}<ref>نوادر الأخبار، فیض کاشانی، ص۱۸۳.</ref>. جریان بیرون کشیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[منزل]] و بردن آن حضرت به [[مسجد]] برای انجام [[بیعت با ابوبکر]] بسیار [[ظالمانه]] اتفاق افتاد. در نامۀ [[عمر]] به [[معاویه]]، جریان حضور او در پشت درب خانۀ امیرالمؤمنین{{ع}} و فاطمه{{س}} این‌گونه ترسیم شده است: هنگامی که به سراغ علی به در خانۀ او رفتیم، [[تهدید]] نمودیم که اگر در را باز نکند، [[خانه]] را [[آتش]] می‌زنیم. فاطمه{{س}} از خانه بیرون آمد و پشت در ایستاد و گفت ای [[گمراهان]] [[دروغگو]] چه می‌گویید و چه قصد نموده‌اید؟ عمر گوید: گفتم پسر عمویت را چه شده که تو را برای جواب دادن فرستاده و خود پشت پرده پنهان شده است؟ فاطمه{{س}} به من گفت: [[طغیان]] تو ای شقاوتمند مرا از خانه خارج نموده و [[حجت]] را برای تو و هر [[گمراه]] [[سرکش]] تمام نموده است<ref>{{متن حدیث\|فَخَرَجَتْ فَاطِمَةُ فَوَقَفَتْ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ، فَقَالَتْ: أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ! مَا ذَا تَقُولُونَ؟ وَ أَيَّ شَيْ‌ءٍ تُرِيدُونَ؟. فَقُلْتُ: يَا فَاطِمَةُ!. فَقَالَتْ فَاطِمَةُ: مَا تَشَاءُ يَا عُمَرُ؟!. فَقُلْتُ: مَا بَالُ ابْنِ عَمِّكِ قَدْ أَوْرَدَكِ لِلْجَوَابِ وَ جَلَسَ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ؟. فَقَالَتْ لِي: طُغْيَانُكَ- يَا شَقِيُّ- أَخْرَجَنِي وَ أَلْزَمَكَ الْحُجَّةَ، وَ كُلَّ ضَالٍّ غَوِيٍّ}}؛ بحار الأنوار، ج۳۰، ص۲۹۳؛ عوالم العلوم، ج١١، ص۶٠۵.</ref>.

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = آیه مودت | عنوان مدخل = آیه مودت | مداخل مرتبط = آیه مودت در قرآن - آیه مودت در حدیث - آیه مودت در کلام اسلامی - آیه مودت در معارف و سیره فاطمی | پرسش مرتبط = }} == آیۀ مودّت در بیان حضرت فاطمه برای اثبات امامت امیر...» ایجاد کرد

2023-04-29T06:17:34Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = آیه مودت | عنوان مدخل = آیه مودت | مداخل مرتبط = آیه مودت در قرآن - آیه مودت در حدیث - آیه مودت در کلام اسلامی - آیه مودت در معارف و سیره فاطمی | پرسش مرتبط = }} == آیۀ مودّت در بیان حضرت فاطمه برای اثبات امامت امیر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = آیه مودت
| عنوان مدخل = آیه مودت
| مداخل مرتبط = [[آیه مودت در قرآن]] - [[آیه مودت در حدیث]] - [[آیه مودت در کلام اسلامی]] - [[آیه مودت در معارف و سیره فاطمی]]
| پرسش مرتبط =
}}

== [[آیۀ مودّت]] در بیان حضرت فاطمه برای اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}} ==
فاطمه{{س}}: {{متن حدیث|ویلکم ما أسرع ما خنتم الله و رسوله فینا أهل البیت و قد أوصاکم رسول الله باتباعنا و مودتنا و التمسک بنا}}<ref>نوادر الأخبار، فیض کاشانی، ص۱۸۳.</ref>. جریان بیرون کشیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[منزل]] و بردن آن حضرت به [[مسجد]] برای انجام [[بیعت با ابوبکر]] بسیار [[ظالمانه]] اتفاق افتاد. در نامۀ [[عمر]] به [[معاویه]]، جریان حضور او در پشت درب خانۀ امیرالمؤمنین{{ع}} و فاطمه{{س}} این‌گونه ترسیم شده است: هنگامی که به سراغ علی به در خانۀ او رفتیم، [[تهدید]] نمودیم که اگر در را باز نکند، [[خانه]] را [[آتش]] می‌زنیم. فاطمه{{س}} از خانه بیرون آمد و پشت در ایستاد و گفت ای [[گمراهان]] [[دروغگو]] چه می‌گویید و چه قصد نموده‌اید؟ عمر گوید: گفتم پسر عمویت را چه شده که تو را برای جواب دادن فرستاده و خود پشت پرده پنهان شده است؟ فاطمه{{س}} به من گفت: [[طغیان]] تو ای شقاوتمند مرا از خانه خارج نموده و [[حجت]] را برای تو و هر [[گمراه]] [[سرکش]] تمام نموده است<ref>{{متن حدیث|فَخَرَجَتْ فَاطِمَةُ فَوَقَفَتْ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ، فَقَالَتْ: أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ! مَا ذَا تَقُولُونَ؟ وَ أَيَّ شَيْ‌ءٍ تُرِيدُونَ؟. فَقُلْتُ: يَا فَاطِمَةُ!. فَقَالَتْ فَاطِمَةُ: مَا تَشَاءُ يَا عُمَرُ؟!. فَقُلْتُ: مَا بَالُ ابْنِ عَمِّكِ قَدْ أَوْرَدَكِ لِلْجَوَابِ وَ جَلَسَ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ؟. فَقَالَتْ لِي: طُغْيَانُكَ- يَا شَقِيُّ- أَخْرَجَنِي وَ أَلْزَمَكَ الْحُجَّةَ، وَ كُلَّ ضَالٍّ غَوِيٍّ}}؛ بحار الأنوار، ج۳۰، ص۲۹۳؛ عوالم العلوم، ج١١، ص۶٠۵.</ref>.

تفصیل این ماجرا این‌گونه نقل شده است: پس از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} و [[جریان سقیفه]]، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[خانه]] نشست و مشغول [[جمع‌آوری قرآن]] شد. در همان [[زمان عمر]] با عده‌ای از یارانش، به درب خانه آن حضرت آمدند و [[تهدید]] نمودند که اگر علی بیرون نیاید خانه را [[آتش]] می‌زنیم. [[فاطمه]]{{س}} پس از شنیدن آن تهدیدات درب را باز نمود<ref>رحمانی همدانی، الامام علی بن ابی‌طالب{{ع}}، ص۷۰۹.</ref> و در آن هنگام: پس از آن [[عمر]] و یارانش بر امیرالمؤمنین{{ع}} که نشسته بود؛ [[هجوم]] آورده و با [[حمله]] دسته‌جمعی او را با [[زور]] از خانه بیرون کشیدند و به سوی [[مسجد]] بردند.<ref>{{عربی|إنهم تواثبوا علی أمیر المؤمنین و هو جالس علی فراشه و اجتمعوا علیه؛ حتی أخرجوه سحبا من داره ملبّبا بثوبه. یجرونه إلی المسجد}}</ref>

فاطمه{{س}} در آن لحظه به [[یاری]] امیرالمؤمنین{{ع}} شتافت. فاطمه{{س}} بین عمر و همراهانش و امیرالمؤمنین{{ع}} فاصله ایجاد نمود و فرمود: «به [[خدا]] [[سوگند]] به شما [[اجازه]] نخواهیم داد تا فرزند عمویم را ستمکارانه ببرید. وای بر شما چه زود به خدا و رسولش در مورد ما [[اهل بیت]] [[خیانت]] نمودید. در حالی‌که [[پیامبر]]{{صل}} به شما نسبت به [[تبعیت]]، [[دوستی]] و [[پیروی]] از ما اهل بیت سفارش نمود. پس [[خداوند]] در مورد ما فرمود: بگو من از شما در برابر رسالتم [[اجر]] و مزدی نمی‌خواهم؛ مگر [[دوستی]] [[اهل]] بیتم را».<ref>{{عربی|فحالت فاطمة بینهم و بین بعلها و قالت: والله لا أدعکم تجرون ابن عمّی ظلما. ویلکم ما أسرع ما خنتم الله و رسوله فینا أهل البیت و قد أوصاکم رسول الله{{صل}} باتباعنا و مودتنا و التمسک بنا: فقال [[الله تعالی]]: {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}}} «این همان است که خداوند (آن را) به بندگانی از خویش که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند مژده می‌دهد بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را و هر کس کاری نیک انجام دهد برای او در آن پاداشی نیک بیفزاییم که خداوند آمرزنده‌ای سپاس‌پذیر است» سوره شوری، آیه ۲۳. نوادر الأخبار فیما یتعلق بأصول الدین (للفیض)، ص۱۸۳؛ عوالم العلوم، ج۱۱، ص۵٧٢.</ref>؛

[[امام صادق]]{{ع}} به [[مفضل بن عمر]] فرمود: در گفتگویی که بین [[عمر]] و [[فاطمه]]{{س}} رخ داد، فاطمه{{س}} دربارۀ [[مهاجر]] و [[انصار]] فرمود: {{متن حدیث| إِنَّ الْمُهَاجِرِينَ بِرَسُولِ اللَّهِ وَ أَهْلِ بَيْتِ رَسُولِ اللَّهِ هَاجَرُوا إِلَى دِينِهِ، وَ الْأَنْصَارُ بِالْإِيمَانِ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ بِذِي الْقُرْبَى أَحْسَنُوا، فَلَا هِجْرَةَ إِلَّا إِلَيْنَا، وَ لَا نُصْرَةَ إِلَّا لَنَا، وَ لَا اتِّبَاعَ بِإِحْسَانٍ إِلَّا بِنَا، وَ مَنِ ارْتَدَّ عَنَّا فَإِلَى الْجَاهِلِيَّةِ}}<ref>بحار الأنوار، ج۲۹، ص۱۹۷؛ عوالم العلوم، ج۱۱، قسم ۲، ص۶٣۵.</ref>؛
همانا هجرت‌کنندگان به سوی [[رسول خدا]]{{صل}} و [[اهل بیت]] او، کسانی هستند که به [[دین]] او [[هجرت]] نمودند و انصار رسول خدا{{صل}} و اهل بیت او کسانی هستند که با [[ایمان به خدا]] و [[رسول]] او ذریه‌اش را [[یاری]] کرده و به آنها [[نیکی]] نمودند. پس هجرت تنها به سوی ما و [[نصرت]] و یاری برای ما است و [[پیروی]] به نیکی نیز به ماست و هر کس از ما برگردد به [[جاهلیت]] بازگشته است.

و نیز [[حضرت زهرا]]{{س}} دربارۀ [[محبت]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} که در [[حقیقت]] [[پیام]] [[آیه مودت]] است، می‌فرماید: {{متن حدیث|خَرَجَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَشِيَّةَ عَرَفَةَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى بَاهَى بِكُمْ وَ غَفَرَ لَكُمْ عَامَّةً وَ لِعَلِيٍّ خَاصَّةً وَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ غَيْرَ مُحَابٍ لِقَرَابَتِي هَذَا جَبْرَئِيلُ يُخْبِرُنِي أَنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ وَ إِنَّ الشَّقِيَّ كُلَّ الشَّقِيِّ حَقَّ الشَّقِيِّ مَنْ أَبْغَضَ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ وَفَاتِهِ}}<ref>امالی صدوق، ص۱۸۲؛ دلائل الامامه، ص٧۴؛ بشارة المصطفی{{صل}}، ص١٢۵؛ کشف الغمة، ج۱، ص۴۵٠؛ عمدة عیون، ص٢٠٠.</ref>؛ رسول خدا{{صل}} [[شب عرفه]] نزد ما آمد و فرمود: براستی [[خدای تبارک و تعالی]] به شما [[مباهات]] دارد. همه شما را عموماً و بخصوص علی را محورهای آمرزیده و من رسول خدایم به سوی شما و این سخن به دلیل دوستی و [[خویشاوندی]] نیست؛ بلکه این [[جبرئیل]] است که به من خبر می‌دهد. [[سعادتمند]] کسی است که علی{{ع}} را [[دوست]] دارد در [[زندگی]] او و پس از مرگش و [[شقی]] کسی است که علی را در زندگی و پس از درگذشتش [[دشمن]] دارد.

[[استدلال]] فاطمۀ زهرا{{س}} به آیۀ [[مودّت]] و نیز [[احادیث]] پیرامون آن، دلالت بر این نکته دارد که [[آیه مودّت]] در [[شأن اهل بیت]] نازل شده است و ایشان نسبت به دیگران اولویّت دارند و باید [[حقوق]] آنان رعایت شود.<ref>[[محمد حیدر مظفری|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۹۶.</ref>

=== طرح مسئله در [[آموزه‌های دینی]] ===
یکی از مسائل اولویت‌آور برای [[اهل بیت]]، مسئله درخواست [[محبّت]] و مودّت آنان در [[قرآن]] است که [[خداوند]] [[محبت اهل بیت]] را بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] نموده است، آنجا که می‌فرماید: {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref> و در [[تفسیر]] این [[آیه]]، [[روایات]] فراوانی از [[شیعه]] و [[سنی]] نقل شده مبنی بر این که مراد از [[ذوی القربی]]، [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} است<ref>شواهد التنزیل، ص۱۳۲؛ روح المعانی، ج٢۵، ص۲۹؛ جامع البیان، ج۱۳، ص٢۵.</ref>.

باز قرآن دربارۀ [[مزد رسالت]] می‌فرماید: {{متن قرآن|وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و من از شما برای این (پیامبری) پاداشی نمی‌خواهم، پاداش من جز با پروردگار جهانیان نیست» سوره شعراء، آیه ۱۰۹.</ref>.

در [[منابع شیعه]] و [[سنّی]] نقل شده است، هنگامی که این آیه بر [[پیامبر]]{{صل}} نازل شد، [[صحابه]] از آن حضرت پرسیدند: {{عربی|یا رسول الله من قرابتک الذین وجبت علینا شد مودتهم}}<ref>{{متن حدیث|روی أنها لما نزلت قیل: يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ قَرَابَتُكَ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ وَجَبَتْ عَلَيْنَا مَوَدَّتُهُمْ قَالَ: عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ َ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ ابْنَاهُمَا}}. تفسیر الحبری، ص٣۶٢؛ تفسیر الکاشف، ج۶، ص۵٢٣؛ تفسیر روح البیان، ج۸، ص۳۱؛ تفسیر غرائب القرآن، ج۶، ص۷؛ تفسیر کنز الدقائق، ج۱۱، ص۵٠٠؛ شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۹۴؛ الکشف و البیان، ج۸، ص۳۱۰.</ref> و هم‌چنین [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} برای [[لزوم]] [[محبت]] [[خاندان پیامبر]]{{صل}} فرمود: آیه‌ای از [[سوره شوری]] در [[حق]] ما [[اهل بیت]] نازل شده است سپس این [[آیه]] را ({{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}) [[تلاوت]] نمود<ref>شواهد التنزیل، ج۲، ص٢٠۵؛ البرهان، ج۴، ص۸۲۳؛ بیان المعانی، ج۴، ص۷۳؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۳۷۳؛ تفسیر نور الثقلین، ج۴، ص۵٧٢؛ روح المعانی، ج۱۳، ص۳۲.</ref>.

[[امام حسن]]{{ع}}، پس از [[شهادت]] و [[دفن]] پدرش [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} خطبه‌ای خواند و به همین [[آیه مبارکه]] این‌گونه [[استدلال]] نمود: ما از خاندانی هستیم که [[خداوند]] [[محبت]] آنان را بر همه [[مسلمانان]] [[واجب]] نموده و فرموده است: {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا}}<ref>«این همان است که خداوند (آن را) به بندگانی از خویش که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند مژده می‌دهد بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را و هر کس کاری نیک انجام دهد برای او در آن پاداشی نیک بیفزاییم که خداوند آمرزنده‌ای سپاس‌پذیر است» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>؛ پس اقتراف، [[حسنه]] [[دوستی]] ما اهل بیت است<ref>تفسیر فرات الکوفی، ص۱۹۷؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۸۲۰؛ تأویل الآیات الظاهرة، ص۴۵؛ تفسیر کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج۱۰، ص٣٨۴؛ شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج۲، ص۲۱۲.</ref>.

همچنین [[امام سجاد]]{{ع}} در [[زمان]] [[اسارت]] در [[شام]]، هنگامی که با [[اهانت]] پیرمرد شامی روبرو گردید به او گفت آیا [[قرآن]] خوانده‌ای؟ او جواب داد: آری!... سپس [[امام]] فرمود: آیا آیۀ {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}} را خوانده‌ای؟ گفت: خوانده‌ام! بعد امام خود را مصداق همین آیه معرفی کرد<ref>{{متن حدیث|قَالَ: فَإِنَّكُمْ لَأَنْتُمْ هُمْ قَالَ: نَعَمْ}}؛ تفسیر القرآن العظیم (ابن کثیر)، ج۷، ص۱۸۳؛ جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج٢۵، ص۱؛ الدر المنثور فی تفسیر المأثور، ج۶، ص٧؛ استدلال امام سجاد{{ع}}، روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم، ج۱۳، ص۳۲.</ref>.

سرانجام اینکه [[محبت اهل بیت]]{{عم}} آن‌گونه مهم و تأثیرگزار در [[هدایت]] [[انسان‌ها]] است که خداوند در آیه دیگری آن را یگانه راه پرورش کمال و حرکت به سوی [[معرفت الهی]] ذکر نموده است: {{متن قرآن|قُلْ مَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شَاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلًا}}<ref>«بگو: برای این (پیامبری) از شما مزدی نمی‌خواهم جز این که هر کس بخواهد به سوی پروردگار خویش راهی پیش گیرد» سوره فرقان، آیه ۵۷.</ref>.<ref>[[محمد حیدر مظفری|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۹۹.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010559.jpg|22px]] [[محمد حیدر مظفری|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)|'''امامت در بیان حضرت فاطمه''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:آیات نامدار]]
[[رده:آیات امامت]]