آیه ۱۴۳ سوره بقره - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۵

2024-09-26T08:55:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۵
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی		\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط = [[آیه شهادت در کلام اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۳۸

2023-06-17T07:38:44Z

@@ خط ۴: / خط ۴: @@
 | مداخل مرتبط =
 | پرسش مرتبط  =
 }}

Bahmani در ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۰

2022-12-11T18:40:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۱۰
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	متن آیه: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنتَ عَلَيْهَا إِلاَّ لِنَعْلَمَ مَن يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّن يَنقَلِبُ عَلَى عَقِبَيْهِ وَإِن كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلاَّ عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ}}<ref> و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید و پیامبر بر شما گواه باشد؛ و قبله‌ای که بر سوی آن بودی بر نگرداندیم مگر بدین روی که معلوم داریم چه کسی از پیامبر پیروی می‌کند و چه کسی واپس می‌گراید، و بی‌گمان آن جز بر آنان که خداوند رهنمونشان شد، گران بود و خداوند بر آن نیست که ایمانتان را تباه گرداند که خداوند با مردم، به راستی مهربانی است بخشاینده؛ سوره بقره، آیه: ۱۴۳.</ref>		متن آیه: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنتَ عَلَيْهَا إِلاَّ لِنَعْلَمَ مَن يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّن يَنقَلِبُ عَلَى عَقِبَيْهِ وَإِن كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلاَّ عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ}}<ref> و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید و پیامبر بر شما گواه باشد؛ و قبله‌ای که بر سوی آن بودی بر نگرداندیم مگر بدین روی که معلوم داریم چه کسی از پیامبر پیروی می‌کند و چه کسی واپس می‌گراید، و بی‌گمان آن جز بر آنان که خداوند رهنمونشان شد، گران بود و خداوند بر آن نیست که ایمانتان را تباه گرداند که خداوند با مردم، به راستی مهربانی است بخشاینده؛ سوره بقره، آیه: ۱۴۳.</ref>

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[خداوند]] در [[آیه شهادت]] [[سخن]] از وساطت امّتی میان [[رسول خدا]] {{صل}} و [[مردم]] می‌نماید. محور این [[برهان]]، تبیین معنای وساطت و تعیین مصداق [[امّت]] وسط و [[مقام]] شهادتی است که خداوند به آنان نسبت می‌دهد. با بررسی [[سیاق آیه]] و معنای امّت وسط و دقت در [[روایات اهل بیت]] {{عم}}، مشخص می‌گردد که منظور از امّت وسط در این [[آیه]]، مردم عادی نمی‌توانند باشند؛ زیرا در میان امّت کسانی هستند که [[حق]] [[شهادت]] در کوچک‌ترین امور را هم ندارند، تا چه رسد که واسطه میان رسول خدا {{صل}} و سایر خلایق قرار گیرند؛ بلکه مخاطب این آیه، [[اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]] {{عم}} هستند که واسطه ایصال [[فیض]] [[هدایت الهی]] بین رسول خدا {{صل}} و [[امّت اسلام]] می‌باشند. لازمه وساطت در چنین امر خطیری، شهادت بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیّات [[مردمان]] است و [[پیامبر]] {{صل}} نیز [[شاهد]] بر آنان است. لازمه چنین وساطت و شهادتی، اشراف بر عالم [[ملک]] و [[ملکوت]] و [[عصمت الهی]] و [[علوم]] [[لدنّی]] مانند رسول خدا {{صل}} است. [[امام]] در اصطلاح [[قرآن]] به کسانی اطلاق می‌گردد که شاهد بر [[خلق]] و واسطه فیوضات [[الهی]] در عالم [[تکوین]] و [[تشریع]] باشند. از آنجا که [[مردمان]] همیشه محتاج [[فیض]] [[هدایت الهی]] هستند، [[ضرورت]] وجود دائمی واسطان در فیض میان [[مردم]] ثابت می‌شود.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۰۷.</ref>		[[خداوند]] در [[آیه شهادت]] [[سخن]] از وساطت امّتی میان [[رسول خدا]] {{صل}} و [[مردم]] می‌نماید. محور این [[برهان]]، تبیین معنای وساطت و تعیین مصداق [[امّت]] وسط و [[مقام]] شهادتی است که خداوند به آنان نسبت می‌دهد. با بررسی [[سیاق آیه]] و معنای امّت وسط و دقت در [[روایات اهل بیت]] {{عم}}، مشخص می‌گردد که منظور از امّت وسط در این [[آیه]]، مردم عادی نمی‌توانند باشند؛ زیرا در میان امّت کسانی هستند که [[حق]] [[شهادت]] در کوچک‌ترین امور را هم ندارند، تا چه رسد که واسطه میان رسول خدا {{صل}} و سایر خلایق قرار گیرند؛ بلکه مخاطب این آیه، [[اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]] {{عم}} هستند که واسطه ایصال [[فیض]] [[هدایت الهی]] بین رسول خدا {{صل}} و [[امّت اسلام]] می‌باشند. لازمه وساطت در چنین امر خطیری، شهادت بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیّات [[مردمان]] است و [[پیامبر]] {{صل}} نیز [[شاهد]] بر آنان است. لازمه چنین وساطت و شهادتی، اشراف بر عالم [[ملک]] و [[ملکوت]] و [[عصمت الهی]] و [[علوم]] [[لدنّی]] مانند رسول خدا {{صل}} است. [[امام]] در اصطلاح [[قرآن]] به کسانی اطلاق می‌گردد که شاهد بر [[خلق]] و واسطه فیوضات [[الهی]] در عالم [[تکوین]] و [[تشریع]] باشند. از آنجا که [[مردمان]] همیشه محتاج [[فیض]] [[هدایت الهی]] هستند، [[ضرورت]] وجود دائمی واسطان در فیض میان [[مردم]] ثابت می‌شود<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۰۷.</ref>.

	صورت منطقی [[برهان]] را با ترکیب [[آیه شهادت]] و [[روایات]] وارده طی سه مرحله می‌توان بیان کرد:		صورت منطقی [[برهان]] را با ترکیب [[آیه شهادت]] و [[روایات]] وارده طی سه مرحله می‌توان بیان کرد:
خط ۱۹:		خط ۲۰:
	ثانیاً، افراد معصوم به عصمت الهی و [[عالمان]] به علوم ربّانی، تنها رسول خدا {{صل}} و [[ائمه اطهار]] {{عم}} از [[ذریه]] حضرتش می‌باشند.		ثانیاً، افراد معصوم به عصمت الهی و [[عالمان]] به علوم ربّانی، تنها رسول خدا {{صل}} و [[ائمه اطهار]] {{عم}} از [[ذریه]] حضرتش می‌باشند.

	نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، تنها ائمه اطهار {{عم}} از [[ذریه رسول خدا]] {{صل}} هستند که معصوم به عصمت الهی و [[مأذون]] به علوم صمدانی می‌باشند.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۴۳.</ref>		نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، تنها ائمه اطهار {{عم}} از [[ذریه رسول خدا]] {{صل}} هستند که معصوم به عصمت الهی و [[مأذون]] به علوم صمدانی می‌باشند<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۴۳.</ref>.

	~~== شأن نزول ==~~
	~~{{اصلی\|شأن نزول آیه شهادت}}~~

	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==
خط ۴۳:		خط ۴۱:

	[[رده:آیات امامت]]		[[رده:آیات امامت]]
	~~[[رده:آیه رؤیت اعمال]]~~
	[[رده:آیات نامدار]]		[[رده:آیات نامدار]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ولیکن' به 'لکن'

2022-10-18T10:44:35Z

جایگزینی متن - 'ولیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۴
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	صورت منطقی [[برهان]] را با ترکیب [[آیه شهادت]] و [[روایات]] وارده طی سه مرحله می‌توان بیان کرد:		صورت منطقی [[برهان]] را با ترکیب [[آیه شهادت]] و [[روایات]] وارده طی سه مرحله می‌توان بیان کرد:
	# در ابتدا [[قیاس]] استثنائی را به شکل زیر ترتیب می‌دهیم: اگر مراد از [[امّت]] وسط در آیه شهادت همه [[آحاد]] امّت باشد، لازم می‌آید که [[شهادت]] افراد غیرعادل و [[فاسق]] نیز مورد قبول قرار گیرد. با [[نفی]] [[تالی]]، مقدّم نفی شده و نقیض آن ثابت می‌گردد؛ به این ترتیب که: ~~ولیکن~~ شهادت غیرعادل به [[اجماع امّت]] مورد قبول نیست؛ پس مراد از امّت وسط، [[صالحان]] از [[امّت اسلام]] است.		# در ابتدا [[قیاس]] استثنائی را به شکل زیر ترتیب می‌دهیم: اگر مراد از [[امّت]] وسط در آیه شهادت همه [[آحاد]] امّت باشد، لازم می‌آید که [[شهادت]] افراد غیرعادل و [[فاسق]] نیز مورد قبول قرار گیرد. با [[نفی]] [[تالی]]، مقدّم نفی شده و نقیض آن ثابت می‌گردد؛ به این ترتیب که: لکن شهادت غیرعادل به [[اجماع امّت]] مورد قبول نیست؛ پس مراد از امّت وسط، [[صالحان]] از [[امّت اسلام]] است.
	# با استفاده از نتیجه قیاس اول، [[اثبات عصمت]] [[شاهدان]] از امّت وسط را با قیاس اقتراتی نتیجه‌گیری می‌نماییم و می‌گوییم: امّت وسط (در آیه شهادت) علاوه بر [[عدالت]] (چون در [[قیامت]] شهادت بر [[اعتقادات]] و [[اعمال انسان‌ها]] می‌دهند)، باید دائماً اشراف بر [[ملک]] و [[ملکوت]] و عالم بر ظاهر و [[باطن]] [[انسان‌ها]] داشته باشند. هرکس که عالم بر ملک و ملکوت و ظاهر و باطن انسان‌ها باشد، [[معصوم]] به [[عصمت الهی]] و عالم به [[علوم]] ربّانی است. نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، گروهی از امّت اسلام هستند که مانند [[رسول خدا]] {{صل}} معصوم به عصمت الهی و [[آگاه]] از [[عالم غیب]] به [[تعلیم الهی]] هستند.		# با استفاده از نتیجه قیاس اول، [[اثبات عصمت]] [[شاهدان]] از امّت وسط را با قیاس اقتراتی نتیجه‌گیری می‌نماییم و می‌گوییم: امّت وسط (در آیه شهادت) علاوه بر [[عدالت]] (چون در [[قیامت]] شهادت بر [[اعتقادات]] و [[اعمال انسان‌ها]] می‌دهند)، باید دائماً اشراف بر [[ملک]] و [[ملکوت]] و عالم بر ظاهر و [[باطن]] [[انسان‌ها]] داشته باشند. هرکس که عالم بر ملک و ملکوت و ظاهر و باطن انسان‌ها باشد، [[معصوم]] به [[عصمت الهی]] و عالم به [[علوم]] ربّانی است. نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، گروهی از امّت اسلام هستند که مانند [[رسول خدا]] {{صل}} معصوم به عصمت الهی و [[آگاه]] از [[عالم غیب]] به [[تعلیم الهی]] هستند.
	# در مرحله سوم، قیاس اقترانی دیگری را با [[حد وسط]] قرار دادن عصمت الهی [[امام]] تشکیل می‌دهیم و می‌گوییم:		# در مرحله سوم، قیاس اقترانی دیگری را با [[حد وسط]] قرار دادن عصمت الهی [[امام]] تشکیل می‌دهیم و می‌گوییم:

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T10:02:52Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۲
خط ۸:		خط ۸:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[خداوند]] در [[آیه شهادت]] [[سخن]] از وساطت امّتی میان [[رسول خدا]]{{صل}} و [[مردم]] می‌نماید. محور این [[برهان]]، تبیین معنای وساطت و تعیین مصداق [[امّت]] وسط و [[مقام]] شهادتی است که خداوند به آنان نسبت می‌دهد. با بررسی [[سیاق آیه]] و معنای امّت وسط و دقت در [[روایات اهل بیت]]{{عم}}، مشخص می‌گردد که منظور از امّت وسط در این [[آیه]]، مردم عادی نمی‌توانند باشند؛ زیرا در میان امّت کسانی هستند که [[حق]] [[شهادت]] در کوچک‌ترین امور را هم ندارند، تا چه رسد که واسطه میان رسول خدا{{صل}} و سایر خلایق قرار گیرند؛ بلکه مخاطب این آیه، [[اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]]{{عم}} هستند که واسطه ایصال [[فیض]] [[هدایت الهی]] بین رسول خدا{{صل}} و [[امّت اسلام]] می‌باشند. لازمه وساطت در چنین امر خطیری، شهادت بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیّات [[مردمان]] است و [[پیامبر]]{{صل}} نیز [[شاهد]] بر آنان است. لازمه چنین وساطت و شهادتی، اشراف بر عالم [[ملک]] و [[ملکوت]] و [[عصمت الهی]] و [[علوم]] [[لدنّی]] مانند رسول خدا{{صل}} است. [[امام]] در اصطلاح [[قرآن]] به کسانی اطلاق می‌گردد که شاهد بر [[خلق]] و واسطه فیوضات [[الهی]] در عالم [[تکوین]] و [[تشریع]] باشند. از آنجا که [[مردمان]] همیشه محتاج [[فیض]] [[هدایت الهی]] هستند، [[ضرورت]] وجود دائمی واسطان در فیض میان [[مردم]] ثابت می‌شود.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۰۷.</ref>		[[خداوند]] در [[آیه شهادت]] [[سخن]] از وساطت امّتی میان [[رسول خدا]] {{صل}} و [[مردم]] می‌نماید. محور این [[برهان]]، تبیین معنای وساطت و تعیین مصداق [[امّت]] وسط و [[مقام]] شهادتی است که خداوند به آنان نسبت می‌دهد. با بررسی [[سیاق آیه]] و معنای امّت وسط و دقت در [[روایات اهل بیت]] {{عم}}، مشخص می‌گردد که منظور از امّت وسط در این [[آیه]]، مردم عادی نمی‌توانند باشند؛ زیرا در میان امّت کسانی هستند که [[حق]] [[شهادت]] در کوچک‌ترین امور را هم ندارند، تا چه رسد که واسطه میان رسول خدا {{صل}} و سایر خلایق قرار گیرند؛ بلکه مخاطب این آیه، [[اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]] {{عم}} هستند که واسطه ایصال [[فیض]] [[هدایت الهی]] بین رسول خدا {{صل}} و [[امّت اسلام]] می‌باشند. لازمه وساطت در چنین امر خطیری، شهادت بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیّات [[مردمان]] است و [[پیامبر]] {{صل}} نیز [[شاهد]] بر آنان است. لازمه چنین وساطت و شهادتی، اشراف بر عالم [[ملک]] و [[ملکوت]] و [[عصمت الهی]] و [[علوم]] [[لدنّی]] مانند رسول خدا {{صل}} است. [[امام]] در اصطلاح [[قرآن]] به کسانی اطلاق می‌گردد که شاهد بر [[خلق]] و واسطه فیوضات [[الهی]] در عالم [[تکوین]] و [[تشریع]] باشند. از آنجا که [[مردمان]] همیشه محتاج [[فیض]] [[هدایت الهی]] هستند، [[ضرورت]] وجود دائمی واسطان در فیض میان [[مردم]] ثابت می‌شود.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۰۷.</ref>

	صورت منطقی [[برهان]] را با ترکیب [[آیه شهادت]] و [[روایات]] وارده طی سه مرحله می‌توان بیان کرد:		صورت منطقی [[برهان]] را با ترکیب [[آیه شهادت]] و [[روایات]] وارده طی سه مرحله می‌توان بیان کرد:
	# در ابتدا [[قیاس]] استثنائی را به شکل زیر ترتیب می‌دهیم: اگر مراد از [[امّت]] وسط در آیه شهادت همه [[آحاد]] امّت باشد، لازم می‌آید که [[شهادت]] افراد غیرعادل و [[فاسق]] نیز مورد قبول قرار گیرد. با [[نفی]] [[تالی]]، مقدّم نفی شده و نقیض آن ثابت می‌گردد؛ به این ترتیب که: ولیکن شهادت غیرعادل به [[اجماع امّت]] مورد قبول نیست؛ پس مراد از امّت وسط، [[صالحان]] از [[امّت اسلام]] است.		# در ابتدا [[قیاس]] استثنائی را به شکل زیر ترتیب می‌دهیم: اگر مراد از [[امّت]] وسط در آیه شهادت همه [[آحاد]] امّت باشد، لازم می‌آید که [[شهادت]] افراد غیرعادل و [[فاسق]] نیز مورد قبول قرار گیرد. با [[نفی]] [[تالی]]، مقدّم نفی شده و نقیض آن ثابت می‌گردد؛ به این ترتیب که: ولیکن شهادت غیرعادل به [[اجماع امّت]] مورد قبول نیست؛ پس مراد از امّت وسط، [[صالحان]] از [[امّت اسلام]] است.
	# با استفاده از نتیجه قیاس اول، [[اثبات عصمت]] [[شاهدان]] از امّت وسط را با قیاس اقتراتی نتیجه‌گیری می‌نماییم و می‌گوییم: امّت وسط (در آیه شهادت) علاوه بر [[عدالت]] (چون در [[قیامت]] شهادت بر [[اعتقادات]] و [[اعمال انسان‌ها]] می‌دهند)، باید دائماً اشراف بر [[ملک]] و [[ملکوت]] و عالم بر ظاهر و [[باطن]] [[انسان‌ها]] داشته باشند. هرکس که عالم بر ملک و ملکوت و ظاهر و باطن انسان‌ها باشد، [[معصوم]] به [[عصمت الهی]] و عالم به [[علوم]] ربّانی است. نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، گروهی از امّت اسلام هستند که مانند [[رسول خدا]]{{صل}} معصوم به عصمت الهی و [[آگاه]] از [[عالم غیب]] به [[تعلیم الهی]] هستند.		# با استفاده از نتیجه قیاس اول، [[اثبات عصمت]] [[شاهدان]] از امّت وسط را با قیاس اقتراتی نتیجه‌گیری می‌نماییم و می‌گوییم: امّت وسط (در آیه شهادت) علاوه بر [[عدالت]] (چون در [[قیامت]] شهادت بر [[اعتقادات]] و [[اعمال انسان‌ها]] می‌دهند)، باید دائماً اشراف بر [[ملک]] و [[ملکوت]] و عالم بر ظاهر و [[باطن]] [[انسان‌ها]] داشته باشند. هرکس که عالم بر ملک و ملکوت و ظاهر و باطن انسان‌ها باشد، [[معصوم]] به [[عصمت الهی]] و عالم به [[علوم]] ربّانی است. نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، گروهی از امّت اسلام هستند که مانند [[رسول خدا]] {{صل}} معصوم به عصمت الهی و [[آگاه]] از [[عالم غیب]] به [[تعلیم الهی]] هستند.
	# در مرحله سوم، قیاس اقترانی دیگری را با [[حد وسط]] قرار دادن عصمت الهی [[امام]] تشکیل می‌دهیم و می‌گوییم:		# در مرحله سوم، قیاس اقترانی دیگری را با [[حد وسط]] قرار دادن عصمت الهی [[امام]] تشکیل می‌دهیم و می‌گوییم:

	اولاً، امّت وسط در آیه شهادت، معصوم به عصمت الهی و عالم به علوم ربّانی است.		اولاً، امّت وسط در آیه شهادت، معصوم به عصمت الهی و عالم به علوم ربّانی است.

	ثانیاً، افراد معصوم به عصمت الهی و [[عالمان]] به علوم ربّانی، تنها رسول خدا{{صل}} و [[ائمه اطهار]]{{عم}} از [[ذریه]] حضرتش می‌باشند.		ثانیاً، افراد معصوم به عصمت الهی و [[عالمان]] به علوم ربّانی، تنها رسول خدا {{صل}} و [[ائمه اطهار]] {{عم}} از [[ذریه]] حضرتش می‌باشند.

	نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، تنها ائمه اطهار{{عم}} از [[ذریه رسول خدا]]{{صل}} هستند که معصوم به عصمت الهی و [[مأذون]] به علوم صمدانی می‌باشند.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۴۳.</ref>		نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، تنها ائمه اطهار {{عم}} از [[ذریه رسول خدا]] {{صل}} هستند که معصوم به عصمت الهی و [[مأذون]] به علوم صمدانی می‌باشند.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۴۳.</ref>

	== شأن نزول ==		== شأن نزول ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:04:42Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۴
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	صورت منطقی [[برهان]] را با ترکیب [[آیه شهادت]] و [[روایات]] وارده طی سه مرحله می‌توان بیان کرد:		صورت منطقی [[برهان]] را با ترکیب [[آیه شهادت]] و [[روایات]] وارده طی سه مرحله می‌توان بیان کرد:
	#در ابتدا [[قیاس]] استثنائی را به شکل زیر ترتیب می‌دهیم: اگر مراد از [[امّت]] وسط در آیه شهادت همه [[آحاد]] امّت باشد، لازم می‌آید که [[شهادت]] افراد غیرعادل و [[فاسق]] نیز مورد قبول قرار گیرد. با [[نفی]] [[تالی]]، مقدّم نفی شده و نقیض آن ثابت می‌گردد؛ به این ترتیب که: ولیکن شهادت غیرعادل به [[اجماع امّت]] مورد قبول نیست؛ پس مراد از امّت وسط، [[صالحان]] از [[امّت اسلام]] است.		# در ابتدا [[قیاس]] استثنائی را به شکل زیر ترتیب می‌دهیم: اگر مراد از [[امّت]] وسط در آیه شهادت همه [[آحاد]] امّت باشد، لازم می‌آید که [[شهادت]] افراد غیرعادل و [[فاسق]] نیز مورد قبول قرار گیرد. با [[نفی]] [[تالی]]، مقدّم نفی شده و نقیض آن ثابت می‌گردد؛ به این ترتیب که: ولیکن شهادت غیرعادل به [[اجماع امّت]] مورد قبول نیست؛ پس مراد از امّت وسط، [[صالحان]] از [[امّت اسلام]] است.
	#با استفاده از نتیجه قیاس اول، [[اثبات عصمت]] [[شاهدان]] از امّت وسط را با قیاس اقتراتی نتیجه‌گیری می‌نماییم و می‌گوییم: امّت وسط (در آیه شهادت) علاوه بر [[عدالت]] (چون در [[قیامت]] شهادت بر [[اعتقادات]] و [[اعمال انسان‌ها]] می‌دهند)، باید دائماً اشراف بر [[ملک]] و [[ملکوت]] و عالم بر ظاهر و [[باطن]] [[انسان‌ها]] داشته باشند. هرکس که عالم بر ملک و ملکوت و ظاهر و باطن انسان‌ها باشد، [[معصوم]] به [[عصمت الهی]] و عالم به [[علوم]] ربّانی است. نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، گروهی از امّت اسلام هستند که مانند [[رسول خدا]]{{صل}} معصوم به عصمت الهی و [[آگاه]] از [[عالم غیب]] به [[تعلیم الهی]] هستند.		# با استفاده از نتیجه قیاس اول، [[اثبات عصمت]] [[شاهدان]] از امّت وسط را با قیاس اقتراتی نتیجه‌گیری می‌نماییم و می‌گوییم: امّت وسط (در آیه شهادت) علاوه بر [[عدالت]] (چون در [[قیامت]] شهادت بر [[اعتقادات]] و [[اعمال انسان‌ها]] می‌دهند)، باید دائماً اشراف بر [[ملک]] و [[ملکوت]] و عالم بر ظاهر و [[باطن]] [[انسان‌ها]] داشته باشند. هرکس که عالم بر ملک و ملکوت و ظاهر و باطن انسان‌ها باشد، [[معصوم]] به [[عصمت الهی]] و عالم به [[علوم]] ربّانی است. نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، گروهی از امّت اسلام هستند که مانند [[رسول خدا]]{{صل}} معصوم به عصمت الهی و [[آگاه]] از [[عالم غیب]] به [[تعلیم الهی]] هستند.
	#در مرحله سوم، قیاس اقترانی دیگری را با [[حد وسط]] قرار دادن عصمت الهی [[امام]] تشکیل می‌دهیم و می‌گوییم:		# در مرحله سوم، قیاس اقترانی دیگری را با [[حد وسط]] قرار دادن عصمت الهی [[امام]] تشکیل می‌دهیم و می‌گوییم:

	اولاً، امّت وسط در آیه شهادت، معصوم به عصمت الهی و عالم به علوم ربّانی است.		اولاً، امّت وسط در آیه شهادت، معصوم به عصمت الهی و عالم به علوم ربّانی است.
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، تنها ائمه اطهار{{عم}} از [[ذریه رسول خدا]]{{صل}} هستند که معصوم به عصمت الهی و [[مأذون]] به علوم صمدانی می‌باشند.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۴۳.</ref>		نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، تنها ائمه اطهار{{عم}} از [[ذریه رسول خدا]]{{صل}} هستند که معصوم به عصمت الهی و [[مأذون]] به علوم صمدانی می‌باشند.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۴۳.</ref>

	==شأن نزول==		== شأن نزول ==
	{{اصلی\|شأن نزول آیه شهادت}}		{{اصلی\|شأن نزول آیه شهادت}}

	==پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==
	{{پرسش‌های وابسته}}		{{پرسش‌های وابسته}}
	# [[شأن نزول آیه شهادت چیست؟ (پرسش)]]		# [[شأن نزول آیه شهادت چیست؟ (پرسش)]]

Msadeq: تغییرمسیر به آیه شهادت حذف شد

2022-08-09T09:31:11Z

تغییرمسیر به آیه شهادت حذف شد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	#~~تغییر_مسیر~~ [[آیه شهادت]]		{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}
			متن آیه: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنتَ عَلَيْهَا إِلاَّ لِنَعْلَمَ مَن يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّن يَنقَلِبُ عَلَى عَقِبَيْهِ وَإِن كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلاَّ عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ}}<ref> و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید و پیامبر بر شما گواه باشد؛ و قبله‌ای که بر سوی آن بودی بر نگرداندیم مگر بدین روی که معلوم داریم چه کسی از پیامبر پیروی می‌کند و چه کسی واپس می‌گراید، و بی‌گمان آن جز بر آنان که خداوند رهنمونشان شد، گران بود و خداوند بر آن نیست که ایمانتان را تباه گرداند که خداوند با مردم، به راستی مهربانی است بخشاینده؛ سوره بقره، آیه: ۱۴۳.</ref>

			== مقدمه ==
			[[خداوند]] در [[آیه شهادت]] [[سخن]] از وساطت امّتی میان [[رسول خدا]]{{صل}} و [[مردم]] می‌نماید. محور این [[برهان]]، تبیین معنای وساطت و تعیین مصداق [[امّت]] وسط و [[مقام]] شهادتی است که خداوند به آنان نسبت می‌دهد. با بررسی [[سیاق آیه]] و معنای امّت وسط و دقت در [[روایات اهل بیت]]{{عم}}، مشخص می‌گردد که منظور از امّت وسط در این [[آیه]]، مردم عادی نمی‌توانند باشند؛ زیرا در میان امّت کسانی هستند که [[حق]] [[شهادت]] در کوچک‌ترین امور را هم ندارند، تا چه رسد که واسطه میان رسول خدا{{صل}} و سایر خلایق قرار گیرند؛ بلکه مخاطب این آیه، [[اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]]{{عم}} هستند که واسطه ایصال [[فیض]] [[هدایت الهی]] بین رسول خدا{{صل}} و [[امّت اسلام]] می‌باشند. لازمه وساطت در چنین امر خطیری، شهادت بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیّات [[مردمان]] است و [[پیامبر]]{{صل}} نیز [[شاهد]] بر آنان است. لازمه چنین وساطت و شهادتی، اشراف بر عالم [[ملک]] و [[ملکوت]] و [[عصمت الهی]] و [[علوم]] [[لدنّی]] مانند رسول خدا{{صل}} است. [[امام]] در اصطلاح [[قرآن]] به کسانی اطلاق می‌گردد که شاهد بر [[خلق]] و واسطه فیوضات [[الهی]] در عالم [[تکوین]] و [[تشریع]] باشند. از آنجا که [[مردمان]] همیشه محتاج [[فیض]] [[هدایت الهی]] هستند، [[ضرورت]] وجود دائمی واسطان در فیض میان [[مردم]] ثابت می‌شود.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۰۷.</ref>

			صورت منطقی [[برهان]] را با ترکیب [[آیه شهادت]] و [[روایات]] وارده طی سه مرحله می‌توان بیان کرد:
			#در ابتدا [[قیاس]] استثنائی را به شکل زیر ترتیب می‌دهیم: اگر مراد از [[امّت]] وسط در آیه شهادت همه [[آحاد]] امّت باشد، لازم می‌آید که [[شهادت]] افراد غیرعادل و [[فاسق]] نیز مورد قبول قرار گیرد. با [[نفی]] [[تالی]]، مقدّم نفی شده و نقیض آن ثابت می‌گردد؛ به این ترتیب که: ولیکن شهادت غیرعادل به [[اجماع امّت]] مورد قبول نیست؛ پس مراد از امّت وسط، [[صالحان]] از [[امّت اسلام]] است.
			#با استفاده از نتیجه قیاس اول، [[اثبات عصمت]] [[شاهدان]] از امّت وسط را با قیاس اقتراتی نتیجه‌گیری می‌نماییم و می‌گوییم: امّت وسط (در آیه شهادت) علاوه بر [[عدالت]] (چون در [[قیامت]] شهادت بر [[اعتقادات]] و [[اعمال انسان‌ها]] می‌دهند)، باید دائماً اشراف بر [[ملک]] و [[ملکوت]] و عالم بر ظاهر و [[باطن]] [[انسان‌ها]] داشته باشند. هرکس که عالم بر ملک و ملکوت و ظاهر و باطن انسان‌ها باشد، [[معصوم]] به [[عصمت الهی]] و عالم به [[علوم]] ربّانی است. نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، گروهی از امّت اسلام هستند که مانند [[رسول خدا]]{{صل}} معصوم به عصمت الهی و [[آگاه]] از [[عالم غیب]] به [[تعلیم الهی]] هستند.
			#در مرحله سوم، قیاس اقترانی دیگری را با [[حد وسط]] قرار دادن عصمت الهی [[امام]] تشکیل می‌دهیم و می‌گوییم:

			اولاً، امّت وسط در آیه شهادت، معصوم به عصمت الهی و عالم به علوم ربّانی است.

			ثانیاً، افراد معصوم به عصمت الهی و [[عالمان]] به علوم ربّانی، تنها رسول خدا{{صل}} و [[ائمه اطهار]]{{عم}} از [[ذریه]] حضرتش می‌باشند.

			نتیجه آنکه: مراد از امّت وسط در آیه شهادت، تنها ائمه اطهار{{عم}} از [[ذریه رسول خدا]]{{صل}} هستند که معصوم به عصمت الهی و [[مأذون]] به علوم صمدانی می‌باشند.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۴ ص ۶۴۳.</ref>

			==شأن نزول==
			{{اصلی\|شأن نزول آیه شهادت}}

			==پرسش‌های وابسته ==
			{{پرسش‌های وابسته}}
			# [[شأن نزول آیه شهادت چیست؟ (پرسش)]]
			# [[آیه شهادت چگونه نصب الهی امام را اثبات می‌کند؟ (پرسش)]]
			# [[مراد از امت وسط در آیه شهادت چه کسانی هستند؟ (پرسش)]]
			{{پایان پرسش‌های وابسته}}

			== منابع ==
			{{منابع}}
			# [[پرونده:1379153.jpg\|22px]] [[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)\|'''ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴''']]
			{{پایان منابع}}

			== پانویس ==
			{{پانویس}}

			{{امام علی}}
			{{فضائل اهل بیت}}

			[[رده:آیات امامت]]
			[[رده:آیه رؤیت اعمال]]
			[[رده:آیات نامدار]]

Jaafari: تغییرمسیر به آیه شهادت

2020-06-09T06:49:16Z

تغییرمسیر به آیه شهادت

صفحهٔ تازه

#تغییر_مسیر [[آیه شهادت]]