أرمنیه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Saqi: تغییرمسیر به ارمینیه

2020-03-30T05:31:54Z

تغییرمسیر به ارمینیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش غیرنهایی}}~~		#تغییر_مسیر [[ارمینیه]]
	~~{{مهدویت}}~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون [[امام مهدی]]{{ع}} است. "'''امام مهدی'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[امام مهدی در قرآن]] \| [[امام مهدی در حدیث]] \| [[امام مهدی در کلام اسلامی]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[امام مهدی (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
	~~<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">~~

	~~==مقدمه==~~
	~~ارمنیه یا~~ [[ارمینیه]] منطقه‌ای کوهستانی است که در [[غرب]] [[آسیا]] بین کوه‌های [[ترکیه]] و [[ایران]] و منطقه قفقاز قرار دارد در زمان [[جنگ‌های صلیبی]] و بعد از آن در [[جنگ]] بین [[ایران]] و عثمانی‌ها و بین روس‌ها و عثمانی‌ها، بسیار ویران شد و اکنون بین سه [[کشور]] و [[ترکیه]] و ارمنستان تقسیم شده است<ref>المنجد.</ref>.
	تا وقتی که ارمنیه خراب نشده، منطقه جزیره از ویرانی مصون است؛ و تا زمان ویران شدن جزیره، [[مصر]] از خرابی در [[امان]] است؛ و [[کوفه]] ویران نخواهد شد تا زمانی که [[مصر]] خراب شود<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۲۸.</ref>.

	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود:... آن‌گاه [[حضرت مهدی]]{{ع}} به حرکت ادامه می‌دهد تا به ارمینه بزرگ می‌رسد. زمانی که اهل ارمنیه آن [[حضرت]] را می‌بینند، یکی از راهب‌های خود را که بسیار داناست نزد او می‌فرستند و از او می‌خواهند که از [[حضرت]] بپرسد برای چه منظوری بدین سرزمین آمده است. [[راهب]] نزد [[حضرت مهدی]]{{ع}} آمده و سؤال می‌کند: آیا شما «[[مهدی]]» هستی؟ [[حضرت]] می‌فرماید: آری من همان شخص هستم که در کتاب [[انجیل]] از من یاد شده است که در [[آخرالزمان]] [[ظهور]] خواهم کرد. [[راهب]] پرسش‌های زیادی از [[حضرت]] می‌کند و ایشان همه را پاسخ می‌دهند. آن‌گاه [[راهب]] [[مسلمان]] می‌شود اما ساکنین ارمنیه [[مسلمان]] نمی‌شوند. سپس [[اصحاب حضرت مهدی]]{{ع}} وارد آن [[شهر]] شده و پانصد نفر از پهلوانان آنها را نابود می‌کند و به [[قدرت خداوند]] شهرشان بین [[زمین]] و [[آسمان]] معلق شده و [[پادشاه]] ارمنیه و [[مردم]] به آن می‌نگرد و تمام قوای خود را جمع کرده تا به [[جنگ]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} بروند. اما با دیدن این منظره فرار می‌کنند و [[پادشاه]] ارمنیه به یارانش [[دستور]] می‌دهد تا پناهگاهی بیابند. اما همه آنها از اول تا آخر فرار می‌کنند و در این حال شیری مقابل آنها ظاهر می‌شود و راه را بر ایشان می‌بندد و آنان از [[ترس]] هر چه در دست دارند از قبیل [[سلاح]] و اموالی که همراه دارند می‌اندازند و [[اصحاب]] [[حضرت]] آنها را به عنوان [[غنائم جنگی]] برمی‌دارند...<ref>الزام الناصب، ج ۲، ص ۲۰۸.</ref>.

	ما نمی‌دانیم که معلق شدن [[شهر]] میان [[زمین]] و [[آسمان]] به چه معناست. اما به صرف اینکه توجیهی برای آن نداشته باشیم نمی‌توانیم آن را [[انکار]] کنیم، چون بسیاری از [[احادیث]] آخرالزمان قبل از وقوع آن خیلی بعید به نظر خواهند رسید. علاوه بر اینکه [[دوران ظهور]] دورانی خاص است. دوره‌ای است که از ابتدای [[خلقت]] نبوده و پدیده‌ای [[جدید]] خواهد بود، با ویژگی‌های نو. قدرت‌های فوق‌العاده در آن به کار خواهد رفت. مثلاً اگر سیصد سال پیش کسی می‌گفت در یک ساعت می‌شود فاصله‌ای را که ماه‌ها با شتر می‌پیمایند، طی نمود، احتمالاً گوینده را شخصی دیوانه می‌پنداشتند؛ یا اگر کسی اظهار می‌کرد [[انسان]] می‌تواند با مشتی آهن به سوی [[ماه]] پرواز کند او را عاری از [[عقل]] می‌نامیدند. ما امروزه می‌دانیم که این نوع [[کارها]] و کارهایی بسیار خارق‌العاده‌تر از آن بسیار عادی تلقی می‌شود. بنابراین اگر اخباری به ما برسد که با [[علم]] امروزی توجیهی برای آن نداشته باشیم، ممکن است در سال‌های [[آینده]] عادی و توجیه‌پذیر باشد<ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۶۱.</ref>.

	~~==پرسش مستقیم==~~
	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	~~==منابع==~~
	* [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].

	~~==پانویس==~~
	~~{{یادآوری پانویس}}~~
	~~{{پانویس2}}~~
	~~{{امام مهدی}}~~

	~~[[رده:مدخل]]~~
	~~[[رده:امام مهدی]]~~
	~~[[رده:أرمنیه]]~~
	~~[[رده:مدخل فرهنگنامه آخرالزمان~~]]

Saqi: /* مقدمه */

2020-03-30T05:30:04Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۰۰
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	ارمنیه منطقه‌ای کوهستانی است که در [[غرب]] [[آسیا]] بین کوه‌های [[ترکیه]] و [[ایران]] و منطقه قفقاز قرار دارد در زمان [[جنگ‌های صلیبی]] و بعد از آن در [[جنگ]] بین [[ایران]] و عثمانی‌ها و بین روس‌ها و عثمانی‌ها، بسیار ویران شد و اکنون بین سه [[کشور]] و [[ترکیه]] و ارمنستان تقسیم شده است<ref>المنجد.</ref>.		ارمنیه یا [[ارمینیه]] منطقه‌ای کوهستانی است که در [[غرب]] [[آسیا]] بین کوه‌های [[ترکیه]] و [[ایران]] و منطقه قفقاز قرار دارد در زمان [[جنگ‌های صلیبی]] و بعد از آن در [[جنگ]] بین [[ایران]] و عثمانی‌ها و بین روس‌ها و عثمانی‌ها، بسیار ویران شد و اکنون بین سه [[کشور]] و [[ترکیه]] و ارمنستان تقسیم شده است<ref>المنجد.</ref>.
	تا وقتی که ارمنیه خراب نشده، منطقه جزیره از ویرانی مصون است؛ و تا زمان ویران شدن جزیره، [[مصر]] از خرابی در [[امان]] است؛ و [[کوفه]] ویران نخواهد شد تا زمانی که [[مصر]] خراب شود<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۲۸.</ref>.		تا وقتی که ارمنیه خراب نشده، منطقه جزیره از ویرانی مصون است؛ و تا زمان ویران شدن جزیره، [[مصر]] از خرابی در [[امان]] است؛ و [[کوفه]] ویران نخواهد شد تا زمانی که [[مصر]] خراب شود<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۲۸.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - ']] صفحه ' به ']]، ص'

2020-03-23T10:47:45Z

جایگزینی متن - ']] صفحه ' به ']]، ص'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۴:۱۷
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود:... آن‌گاه [[حضرت مهدی]]{{ع}} به حرکت ادامه می‌دهد تا به ارمینه بزرگ می‌رسد. زمانی که اهل ارمنیه آن [[حضرت]] را می‌بینند، یکی از راهب‌های خود را که بسیار داناست نزد او می‌فرستند و از او می‌خواهند که از [[حضرت]] بپرسد برای چه منظوری بدین سرزمین آمده است. [[راهب]] نزد [[حضرت مهدی]]{{ع}} آمده و سؤال می‌کند: آیا شما «[[مهدی]]» هستی؟ [[حضرت]] می‌فرماید: آری من همان شخص هستم که در کتاب [[انجیل]] از من یاد شده است که در [[آخرالزمان]] [[ظهور]] خواهم کرد. [[راهب]] پرسش‌های زیادی از [[حضرت]] می‌کند و ایشان همه را پاسخ می‌دهند. آن‌گاه [[راهب]] [[مسلمان]] می‌شود اما ساکنین ارمنیه [[مسلمان]] نمی‌شوند. سپس [[اصحاب حضرت مهدی]]{{ع}} وارد آن [[شهر]] شده و پانصد نفر از پهلوانان آنها را نابود می‌کند و به [[قدرت خداوند]] شهرشان بین [[زمین]] و [[آسمان]] معلق شده و [[پادشاه]] ارمنیه و [[مردم]] به آن می‌نگرد و تمام قوای خود را جمع کرده تا به [[جنگ]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} بروند. اما با دیدن این منظره فرار می‌کنند و [[پادشاه]] ارمنیه به یارانش [[دستور]] می‌دهد تا پناهگاهی بیابند. اما همه آنها از اول تا آخر فرار می‌کنند و در این حال شیری مقابل آنها ظاهر می‌شود و راه را بر ایشان می‌بندد و آنان از [[ترس]] هر چه در دست دارند از قبیل [[سلاح]] و اموالی که همراه دارند می‌اندازند و [[اصحاب]] [[حضرت]] آنها را به عنوان [[غنائم جنگی]] برمی‌دارند...<ref>الزام الناصب، ج ۲، ص ۲۰۸.</ref>.		[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود:... آن‌گاه [[حضرت مهدی]]{{ع}} به حرکت ادامه می‌دهد تا به ارمینه بزرگ می‌رسد. زمانی که اهل ارمنیه آن [[حضرت]] را می‌بینند، یکی از راهب‌های خود را که بسیار داناست نزد او می‌فرستند و از او می‌خواهند که از [[حضرت]] بپرسد برای چه منظوری بدین سرزمین آمده است. [[راهب]] نزد [[حضرت مهدی]]{{ع}} آمده و سؤال می‌کند: آیا شما «[[مهدی]]» هستی؟ [[حضرت]] می‌فرماید: آری من همان شخص هستم که در کتاب [[انجیل]] از من یاد شده است که در [[آخرالزمان]] [[ظهور]] خواهم کرد. [[راهب]] پرسش‌های زیادی از [[حضرت]] می‌کند و ایشان همه را پاسخ می‌دهند. آن‌گاه [[راهب]] [[مسلمان]] می‌شود اما ساکنین ارمنیه [[مسلمان]] نمی‌شوند. سپس [[اصحاب حضرت مهدی]]{{ع}} وارد آن [[شهر]] شده و پانصد نفر از پهلوانان آنها را نابود می‌کند و به [[قدرت خداوند]] شهرشان بین [[زمین]] و [[آسمان]] معلق شده و [[پادشاه]] ارمنیه و [[مردم]] به آن می‌نگرد و تمام قوای خود را جمع کرده تا به [[جنگ]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} بروند. اما با دیدن این منظره فرار می‌کنند و [[پادشاه]] ارمنیه به یارانش [[دستور]] می‌دهد تا پناهگاهی بیابند. اما همه آنها از اول تا آخر فرار می‌کنند و در این حال شیری مقابل آنها ظاهر می‌شود و راه را بر ایشان می‌بندد و آنان از [[ترس]] هر چه در دست دارند از قبیل [[سلاح]] و اموالی که همراه دارند می‌اندازند و [[اصحاب]] [[حضرت]] آنها را به عنوان [[غنائم جنگی]] برمی‌دارند...<ref>الزام الناصب، ج ۲، ص ۲۰۸.</ref>.

	ما نمی‌دانیم که معلق شدن [[شهر]] میان [[زمین]] و [[آسمان]] به چه معناست. اما به صرف اینکه توجیهی برای آن نداشته باشیم نمی‌توانیم آن را [[انکار]] کنیم، چون بسیاری از [[احادیث]] آخرالزمان قبل از وقوع آن خیلی بعید به نظر خواهند رسید. علاوه بر اینکه [[دوران ظهور]] دورانی خاص است. دوره‌ای است که از ابتدای [[خلقت]] نبوده و پدیده‌ای [[جدید]] خواهد بود، با ویژگی‌های نو. قدرت‌های فوق‌العاده در آن به کار خواهد رفت. مثلاً اگر سیصد سال پیش کسی می‌گفت در یک ساعت می‌شود فاصله‌ای را که ماه‌ها با شتر می‌پیمایند، طی نمود، احتمالاً گوینده را شخصی دیوانه می‌پنداشتند؛ یا اگر کسی اظهار می‌کرد [[انسان]] می‌تواند با مشتی آهن به سوی [[ماه]] پرواز کند او را عاری از [[عقل]] می‌نامیدند. ما امروزه می‌دانیم که این نوع [[کارها]] و کارهایی بسیار خارق‌العاده‌تر از آن بسیار عادی تلقی می‌شود. بنابراین اگر اخباری به ما برسد که با [[علم]] امروزی توجیهی برای آن نداشته باشیم، ممکن است در سال‌های [[آینده]] عادی و توجیه‌پذیر باشد<ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]] ~~صفحه ۶۱~~.</ref>.		ما نمی‌دانیم که معلق شدن [[شهر]] میان [[زمین]] و [[آسمان]] به چه معناست. اما به صرف اینکه توجیهی برای آن نداشته باشیم نمی‌توانیم آن را [[انکار]] کنیم، چون بسیاری از [[احادیث]] آخرالزمان قبل از وقوع آن خیلی بعید به نظر خواهند رسید. علاوه بر اینکه [[دوران ظهور]] دورانی خاص است. دوره‌ای است که از ابتدای [[خلقت]] نبوده و پدیده‌ای [[جدید]] خواهد بود، با ویژگی‌های نو. قدرت‌های فوق‌العاده در آن به کار خواهد رفت. مثلاً اگر سیصد سال پیش کسی می‌گفت در یک ساعت می‌شود فاصله‌ای را که ماه‌ها با شتر می‌پیمایند، طی نمود، احتمالاً گوینده را شخصی دیوانه می‌پنداشتند؛ یا اگر کسی اظهار می‌کرد [[انسان]] می‌تواند با مشتی آهن به سوی [[ماه]] پرواز کند او را عاری از [[عقل]] می‌نامیدند. ما امروزه می‌دانیم که این نوع [[کارها]] و کارهایی بسیار خارق‌العاده‌تر از آن بسیار عادی تلقی می‌شود. بنابراین اگر اخباری به ما برسد که با [[علم]] امروزی توجیهی برای آن نداشته باشیم، ممکن است در سال‌های [[آینده]] عادی و توجیه‌پذیر باشد<ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۶۱.</ref>.

	==پرسش مستقیم==		==پرسش مستقیم==

Jaafari: جایگزینی متن - 'یأتی: ص' به 'سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص'

2019-11-12T10:00:40Z

جایگزینی متن - 'یأتی: ص' به 'سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۳۰
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	ارمنیه منطقه‌ای کوهستانی است که در [[غرب]] [[آسیا]] بین کوه‌های [[ترکیه]] و [[ایران]] و منطقه قفقاز قرار دارد در زمان [[جنگ‌های صلیبی]] و بعد از آن در [[جنگ]] بین [[ایران]] و عثمانی‌ها و بین روس‌ها و عثمانی‌ها، بسیار ویران شد و اکنون بین سه [[کشور]] و [[ترکیه]] و ارمنستان تقسیم شده است<ref>المنجد.</ref>.		ارمنیه منطقه‌ای کوهستانی است که در [[غرب]] [[آسیا]] بین کوه‌های [[ترکیه]] و [[ایران]] و منطقه قفقاز قرار دارد در زمان [[جنگ‌های صلیبی]] و بعد از آن در [[جنگ]] بین [[ایران]] و عثمانی‌ها و بین روس‌ها و عثمانی‌ها، بسیار ویران شد و اکنون بین سه [[کشور]] و [[ترکیه]] و ارمنستان تقسیم شده است<ref>المنجد.</ref>.
	تا وقتی که ارمنیه خراب نشده، منطقه جزیره از ویرانی مصون است؛ و تا زمان ویران شدن جزیره، [[مصر]] از خرابی در [[امان]] است؛ و [[کوفه]] ویران نخواهد شد تا زمانی که [[مصر]] خراب شود<ref>یأتی: ص ۲۸.</ref>.		تا وقتی که ارمنیه خراب نشده، منطقه جزیره از ویرانی مصون است؛ و تا زمان ویران شدن جزیره، [[مصر]] از خرابی در [[امان]] است؛ و [[کوفه]] ویران نخواهد شد تا زمانی که [[مصر]] خراب شود<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۲۸.</ref>.

	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود:... آن‌گاه [[حضرت مهدی]]{{ع}} به حرکت ادامه می‌دهد تا به ارمینه بزرگ می‌رسد. زمانی که اهل ارمنیه آن [[حضرت]] را می‌بینند، یکی از راهب‌های خود را که بسیار داناست نزد او می‌فرستند و از او می‌خواهند که از [[حضرت]] بپرسد برای چه منظوری بدین سرزمین آمده است. [[راهب]] نزد [[حضرت مهدی]]{{ع}} آمده و سؤال می‌کند: آیا شما «[[مهدی]]» هستی؟ [[حضرت]] می‌فرماید: آری من همان شخص هستم که در کتاب [[انجیل]] از من یاد شده است که در [[آخرالزمان]] [[ظهور]] خواهم کرد. [[راهب]] پرسش‌های زیادی از [[حضرت]] می‌کند و ایشان همه را پاسخ می‌دهند. آن‌گاه [[راهب]] [[مسلمان]] می‌شود اما ساکنین ارمنیه [[مسلمان]] نمی‌شوند. سپس [[اصحاب حضرت مهدی]]{{ع}} وارد آن [[شهر]] شده و پانصد نفر از پهلوانان آنها را نابود می‌کند و به [[قدرت خداوند]] شهرشان بین [[زمین]] و [[آسمان]] معلق شده و [[پادشاه]] ارمنیه و [[مردم]] به آن می‌نگرد و تمام قوای خود را جمع کرده تا به [[جنگ]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} بروند. اما با دیدن این منظره فرار می‌کنند و [[پادشاه]] ارمنیه به یارانش [[دستور]] می‌دهد تا پناهگاهی بیابند. اما همه آنها از اول تا آخر فرار می‌کنند و در این حال شیری مقابل آنها ظاهر می‌شود و راه را بر ایشان می‌بندد و آنان از [[ترس]] هر چه در دست دارند از قبیل [[سلاح]] و اموالی که همراه دارند می‌اندازند و [[اصحاب]] [[حضرت]] آنها را به عنوان [[غنائم جنگی]] برمی‌دارند...<ref>الزام الناصب، ج ۲، ص ۲۰۸.</ref>.		[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود:... آن‌گاه [[حضرت مهدی]]{{ع}} به حرکت ادامه می‌دهد تا به ارمینه بزرگ می‌رسد. زمانی که اهل ارمنیه آن [[حضرت]] را می‌بینند، یکی از راهب‌های خود را که بسیار داناست نزد او می‌فرستند و از او می‌خواهند که از [[حضرت]] بپرسد برای چه منظوری بدین سرزمین آمده است. [[راهب]] نزد [[حضرت مهدی]]{{ع}} آمده و سؤال می‌کند: آیا شما «[[مهدی]]» هستی؟ [[حضرت]] می‌فرماید: آری من همان شخص هستم که در کتاب [[انجیل]] از من یاد شده است که در [[آخرالزمان]] [[ظهور]] خواهم کرد. [[راهب]] پرسش‌های زیادی از [[حضرت]] می‌کند و ایشان همه را پاسخ می‌دهند. آن‌گاه [[راهب]] [[مسلمان]] می‌شود اما ساکنین ارمنیه [[مسلمان]] نمی‌شوند. سپس [[اصحاب حضرت مهدی]]{{ع}} وارد آن [[شهر]] شده و پانصد نفر از پهلوانان آنها را نابود می‌کند و به [[قدرت خداوند]] شهرشان بین [[زمین]] و [[آسمان]] معلق شده و [[پادشاه]] ارمنیه و [[مردم]] به آن می‌نگرد و تمام قوای خود را جمع کرده تا به [[جنگ]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} بروند. اما با دیدن این منظره فرار می‌کنند و [[پادشاه]] ارمنیه به یارانش [[دستور]] می‌دهد تا پناهگاهی بیابند. اما همه آنها از اول تا آخر فرار می‌کنند و در این حال شیری مقابل آنها ظاهر می‌شود و راه را بر ایشان می‌بندد و آنان از [[ترس]] هر چه در دست دارند از قبیل [[سلاح]] و اموالی که همراه دارند می‌اندازند و [[اصحاب]] [[حضرت]] آنها را به عنوان [[غنائم جنگی]] برمی‌دارند...<ref>الزام الناصب، ج ۲، ص ۲۰۸.</ref>.