ابدیت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'پژوهشکده تحقیقات اسلامی، پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه'''' به 'پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''''

2023-06-11T20:30:48Z

جایگزینی متن - 'پژوهشکده تحقیقات اسلامی، پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه'''' به 'پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۰۰
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] ~~[[پژوهشکده تحقیقات اسلامی]]،~~ [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]		* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity: جایگزینی متن - '|22px]] 22px پژوهشکده تحقیقات اسلامی، [[فرهنگ شیعه'

2022-12-29T09:47:05Z

جایگزینی متن - '|22px]] 22px پژوهشکده تحقیقات اسلامی، [[فرهنگ شیعه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۷
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]		* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[پژوهشکده تحقیقات اسلامی]]، [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T10:03:38Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۳
خط ۷:		خط ۷:
	* [[آیات]] متعددی از [[قرآن]]، بر ابدیت [[خداوند]] گواهی می‌دهند<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ }}؛ سوره حدید، آیه ۳؛ {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرَامِ }}؛ سوره رحمن، آیه ۲۷؛ {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}؛ سوره طه، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن\|وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ }}؛ سوره قصص، آیه ۸۸.</ref>. [[قرآن]] از ابدیت و ازلیت [[خداوند]] با تعابیر متعددی یاد کرده است؛ از جمله اول، آخِر و باقی.		* [[آیات]] متعددی از [[قرآن]]، بر ابدیت [[خداوند]] گواهی می‌دهند<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ }}؛ سوره حدید، آیه ۳؛ {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرَامِ }}؛ سوره رحمن، آیه ۲۷؛ {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}؛ سوره طه، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن\|وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ }}؛ سوره قصص، آیه ۸۸.</ref>. [[قرآن]] از ابدیت و ازلیت [[خداوند]] با تعابیر متعددی یاد کرده است؛ از جمله اول، آخِر و باقی.
	* ازلی و ابدی بودن [[خداوند]] بدین معنا نیست که در هر زمانی بوده و هست، بلکه بدین معنا است که [[خداوند]] ورای زمان است و جای دادن او در زمان ممکن نیست. بدین‌سان، مراد از ازلیت و ابدیت، عبارت از قبلیت و بعدیت زمانی نیست<ref>ر. ک: المیزان‌، ۱۹/ ۱۴۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		* ازلی و ابدی بودن [[خداوند]] بدین معنا نیست که در هر زمانی بوده و هست، بلکه بدین معنا است که [[خداوند]] ورای زمان است و جای دادن او در زمان ممکن نیست. بدین‌سان، مراد از ازلیت و ابدیت، عبارت از قبلیت و بعدیت زمانی نیست<ref>ر. ک: المیزان‌، ۱۹/ ۱۴۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.
	* [[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		* [[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]] {{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:05:46Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۵
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ابدیت در قرآن]] - [[ابدیت در حدیث]] - [[ابدیت در نهج البلاغه]] - [[ابدیت در معارف دعا و زیارات]] - [[ابدیت در کلام اسلامی]] - [[ابدیت در اخلاق اسلامی]] - [[ابدیت در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ابدیت (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ابدیت در قرآن]] - [[ابدیت در حدیث]] - [[ابدیت در نهج البلاغه]] - [[ابدیت در معارف دعا و زیارات]] - [[ابدیت در کلام اسلامی]] - [[ابدیت در اخلاق اسلامی]] - [[ابدیت در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ابدیت (پرسش)}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*از صفات [[خداوند]] است و از ماده "ابد" برگرفته شده است. "ابد" دارای مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ بر خلاف زمان، که اجزائی دارد و تجزیه می‌پذیرد و بدین روی می‌توان گفت: "زمان کذا"؛ ولی نمی‌توان گفت: "ابد کذا". نظر به تجزیه‌ناپذیری معنای ابد، سزاوار آن بود که این کلمه را جمع نباشد؛ ولی عرب‌زبانان کلمه "آباد" را به عنوان جمع آن به کار برده‌اند. از این روی، برخی لغت‌شناسان، "آباد" را [[عربی]] ندانسته، آن را دخیل می‌دانند و بر این باورند که در [[عربی]] اصیل، کلمه "ابد" جمعی ندارد<ref>مفردات‌، ۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.		* از صفات [[خداوند]] است و از ماده "ابد" برگرفته شده است. "ابد" دارای مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ بر خلاف زمان، که اجزائی دارد و تجزیه می‌پذیرد و بدین روی می‌توان گفت: "زمان کذا"؛ ولی نمی‌توان گفت: "ابد کذا". نظر به تجزیه‌ناپذیری معنای ابد، سزاوار آن بود که این کلمه را جمع نباشد؛ ولی عرب‌زبانان کلمه "آباد" را به عنوان جمع آن به کار برده‌اند. از این روی، برخی لغت‌شناسان، "آباد" را [[عربی]] ندانسته، آن را دخیل می‌دانند و بر این باورند که در [[عربی]] اصیل، کلمه "ابد" جمعی ندارد<ref>مفردات‌، ۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.
	*هر کس به [[خداوند]] واحد [[ایمان]] دارد، او را موجودی ازلی و ابدی می‌داند. این دو صفت از یکدیگر جدایی نمی‌پذیرند؛ زیرا موجود ازلی به زمان محدود نمی‌گردد، وگرنه ازلی نخواهد بود. چون موجودی بی‌منتها باشد، ابدی نیز خواهد بود. [[خداوند]]، [[واجب]] الوجود است و روشن است که [[واجب]] الوجود، هرگز از هستی جدا نمی‌شود و عین هستی است. هستی از برون بدو نرسیده است تا از او جدایی پذیرد. بدین روی، چنین موجودی همیشه بوده (ازلیت) و همیشه خواهد بود (ابدیت). این دو صفت را با یکدیگر "سرمدیت" گویند. موجود سرمدی آن است که آغاز و انجام ندارد<ref>پیام قرآن‌، ۴/ ۱۹۴.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.		* هر کس به [[خداوند]] واحد [[ایمان]] دارد، او را موجودی ازلی و ابدی می‌داند. این دو صفت از یکدیگر جدایی نمی‌پذیرند؛ زیرا موجود ازلی به زمان محدود نمی‌گردد، وگرنه ازلی نخواهد بود. چون موجودی بی‌منتها باشد، ابدی نیز خواهد بود. [[خداوند]]، [[واجب]] الوجود است و روشن است که [[واجب]] الوجود، هرگز از هستی جدا نمی‌شود و عین هستی است. هستی از برون بدو نرسیده است تا از او جدایی پذیرد. بدین روی، چنین موجودی همیشه بوده (ازلیت) و همیشه خواهد بود (ابدیت). این دو صفت را با یکدیگر "سرمدیت" گویند. موجود سرمدی آن است که آغاز و انجام ندارد<ref>پیام قرآن‌، ۴/ ۱۹۴.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.
	* [[آیات]] متعددی از [[قرآن]]، بر ابدیت [[خداوند]] گواهی می‌دهند<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ }}؛ سوره حدید، آیه ۳؛ {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرَامِ }}؛ سوره رحمن، آیه ۲۷؛ {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}؛ سوره طه، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن\|وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ }}؛ سوره قصص، آیه ۸۸.</ref>. [[قرآن]] از ابدیت و ازلیت [[خداوند]] با تعابیر متعددی یاد کرده است؛ از جمله اول، آخِر و باقی.		* [[آیات]] متعددی از [[قرآن]]، بر ابدیت [[خداوند]] گواهی می‌دهند<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ }}؛ سوره حدید، آیه ۳؛ {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرَامِ }}؛ سوره رحمن، آیه ۲۷؛ {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}؛ سوره طه، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن\|وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ }}؛ سوره قصص، آیه ۸۸.</ref>. [[قرآن]] از ابدیت و ازلیت [[خداوند]] با تعابیر متعددی یاد کرده است؛ از جمله اول، آخِر و باقی.
	*ازلی و ابدی بودن [[خداوند]] بدین معنا نیست که در هر زمانی بوده و هست، بلکه بدین معنا است که [[خداوند]] ورای زمان است و جای دادن او در زمان ممکن نیست. بدین‌سان، مراد از ازلیت و ابدیت، عبارت از قبلیت و بعدیت زمانی نیست<ref>ر.ک: المیزان‌، ۱۹/ ۱۴۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		* ازلی و ابدی بودن [[خداوند]] بدین معنا نیست که در هر زمانی بوده و هست، بلکه بدین معنا است که [[خداوند]] ورای زمان است و جای دادن او در زمان ممکن نیست. بدین‌سان، مراد از ازلیت و ابدیت، عبارت از قبلیت و بعدیت زمانی نیست<ref>ر. ک: المیزان‌، ۱۹/ ۱۴۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.
	* [[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		* [[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T04:04:18Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۴
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:ابدیت]]		[[رده:ابدیت]]
	[[رده:اسماء و صفات الهی]]		[[رده:اسماء و صفات الهی]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T15:22:17Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ابدیت در قرآن]] - [[ابدیت در حدیث]] - [[ابدیت در نهج البلاغه]] - [[ابدیت در معارف دعا و زیارات]] - [[ابدیت در کلام اسلامی]] - [[ابدیت در اخلاق اسلامی]] - [[ابدیت در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ابدیت (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[ابدیت در قرآن]] - [[ابدیت در حدیث]] - [[ابدیت در نهج البلاغه]] - [[ابدیت در معارف دعا و زیارات]] - [[ابدیت در کلام اسلامی]] - [[ابدیت در اخلاق اسلامی]] - [[ابدیت در عرفان اسلامی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[ابدیت (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '[' به ' ['

2022-04-27T18:49:36Z

جایگزینی متن - '*[' به '* ['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۱۹
خط ۷:		خط ۷:
	*از صفات [[خداوند]] است و از ماده "ابد" برگرفته شده است. "ابد" دارای مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ بر خلاف زمان، که اجزائی دارد و تجزیه می‌پذیرد و بدین روی می‌توان گفت: "زمان کذا"؛ ولی نمی‌توان گفت: "ابد کذا". نظر به تجزیه‌ناپذیری معنای ابد، سزاوار آن بود که این کلمه را جمع نباشد؛ ولی عرب‌زبانان کلمه "آباد" را به عنوان جمع آن به کار برده‌اند. از این روی، برخی لغت‌شناسان، "آباد" را [[عربی]] ندانسته، آن را دخیل می‌دانند و بر این باورند که در [[عربی]] اصیل، کلمه "ابد" جمعی ندارد<ref>مفردات‌، ۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.		*از صفات [[خداوند]] است و از ماده "ابد" برگرفته شده است. "ابد" دارای مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ بر خلاف زمان، که اجزائی دارد و تجزیه می‌پذیرد و بدین روی می‌توان گفت: "زمان کذا"؛ ولی نمی‌توان گفت: "ابد کذا". نظر به تجزیه‌ناپذیری معنای ابد، سزاوار آن بود که این کلمه را جمع نباشد؛ ولی عرب‌زبانان کلمه "آباد" را به عنوان جمع آن به کار برده‌اند. از این روی، برخی لغت‌شناسان، "آباد" را [[عربی]] ندانسته، آن را دخیل می‌دانند و بر این باورند که در [[عربی]] اصیل، کلمه "ابد" جمعی ندارد<ref>مفردات‌، ۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.
	*هر کس به [[خداوند]] واحد [[ایمان]] دارد، او را موجودی ازلی و ابدی می‌داند. این دو صفت از یکدیگر جدایی نمی‌پذیرند؛ زیرا موجود ازلی به زمان محدود نمی‌گردد، وگرنه ازلی نخواهد بود. چون موجودی بی‌منتها باشد، ابدی نیز خواهد بود. [[خداوند]]، [[واجب]] الوجود است و روشن است که [[واجب]] الوجود، هرگز از هستی جدا نمی‌شود و عین هستی است. هستی از برون بدو نرسیده است تا از او جدایی پذیرد. بدین روی، چنین موجودی همیشه بوده (ازلیت) و همیشه خواهد بود (ابدیت). این دو صفت را با یکدیگر "سرمدیت" گویند. موجود سرمدی آن است که آغاز و انجام ندارد<ref>پیام قرآن‌، ۴/ ۱۹۴.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.		*هر کس به [[خداوند]] واحد [[ایمان]] دارد، او را موجودی ازلی و ابدی می‌داند. این دو صفت از یکدیگر جدایی نمی‌پذیرند؛ زیرا موجود ازلی به زمان محدود نمی‌گردد، وگرنه ازلی نخواهد بود. چون موجودی بی‌منتها باشد، ابدی نیز خواهد بود. [[خداوند]]، [[واجب]] الوجود است و روشن است که [[واجب]] الوجود، هرگز از هستی جدا نمی‌شود و عین هستی است. هستی از برون بدو نرسیده است تا از او جدایی پذیرد. بدین روی، چنین موجودی همیشه بوده (ازلیت) و همیشه خواهد بود (ابدیت). این دو صفت را با یکدیگر "سرمدیت" گویند. موجود سرمدی آن است که آغاز و انجام ندارد<ref>پیام قرآن‌، ۴/ ۱۹۴.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.
	*[[آیات]] متعددی از [[قرآن]]، بر ابدیت [[خداوند]] گواهی می‌دهند<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ }}؛ سوره حدید، آیه ۳؛ {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرَامِ }}؛ سوره رحمن، آیه ۲۷؛ {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}؛ سوره طه، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن\|وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ }}؛ سوره قصص، آیه ۸۸.</ref>. [[قرآن]] از ابدیت و ازلیت [[خداوند]] با تعابیر متعددی یاد کرده است؛ از جمله اول، آخِر و باقی.		* [[آیات]] متعددی از [[قرآن]]، بر ابدیت [[خداوند]] گواهی می‌دهند<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ }}؛ سوره حدید، آیه ۳؛ {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرَامِ }}؛ سوره رحمن، آیه ۲۷؛ {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}؛ سوره طه، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن\|وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ }}؛ سوره قصص، آیه ۸۸.</ref>. [[قرآن]] از ابدیت و ازلیت [[خداوند]] با تعابیر متعددی یاد کرده است؛ از جمله اول، آخِر و باقی.
	*ازلی و ابدی بودن [[خداوند]] بدین معنا نیست که در هر زمانی بوده و هست، بلکه بدین معنا است که [[خداوند]] ورای زمان است و جای دادن او در زمان ممکن نیست. بدین‌سان، مراد از ازلیت و ابدیت، عبارت از قبلیت و بعدیت زمانی نیست<ref>ر.ک: المیزان‌، ۱۹/ ۱۴۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		*ازلی و ابدی بودن [[خداوند]] بدین معنا نیست که در هر زمانی بوده و هست، بلکه بدین معنا است که [[خداوند]] ورای زمان است و جای دادن او در زمان ممکن نیست. بدین‌سان، مراد از ازلیت و ابدیت، عبارت از قبلیت و بعدیت زمانی نیست<ref>ر.ک: المیزان‌، ۱۹/ ۱۴۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.
	*[[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		* [[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == پانویس ==' به '== پانویس =='

2022-01-04T16:01:28Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == پانویس ==' به '== پانویس =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۳۱
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]		* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-17T12:54:49Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۲۴
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T09:27:01Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۵۷
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	*[[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		*[[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]		* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۵
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ابدیت در قرآن]] - [[ابدیت در حدیث]] - [[ابدیت در نهج البلاغه]] - [[ابدیت در معارف دعا و زیارات]] - [[ابدیت در کلام اسلامی]] - [[ابدیت در اخلاق اسلامی]] - [[ابدیت در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ابدیت (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ابدیت در قرآن]] - [[ابدیت در حدیث]] - [[ابدیت در نهج البلاغه]] - [[ابدیت در معارف دعا و زیارات]] - [[ابدیت در کلام اسلامی]] - [[ابدیت در اخلاق اسلامی]] - [[ابدیت در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ابدیت (پرسش)}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*از صفات [[خداوند]] است و از ماده "ابد" برگرفته شده است. "ابد" دارای مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ بر خلاف زمان، که اجزائی دارد و تجزیه می‌پذیرد و بدین روی می‌توان گفت: "زمان کذا"؛ ولی نمی‌توان گفت: "ابد کذا". نظر به تجزیه‌ناپذیری معنای ابد، سزاوار آن بود که این کلمه را جمع نباشد؛ ولی عرب‌زبانان کلمه "آباد" را به عنوان جمع آن به کار برده‌اند. از این روی، برخی لغت‌شناسان، "آباد" را [[عربی]] ندانسته، آن را دخیل می‌دانند و بر این باورند که در [[عربی]] اصیل، کلمه "ابد" جمعی ندارد<ref>مفردات‌، ۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.		* از صفات [[خداوند]] است و از ماده "ابد" برگرفته شده است. "ابد" دارای مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ بر خلاف زمان، که اجزائی دارد و تجزیه می‌پذیرد و بدین روی می‌توان گفت: "زمان کذا"؛ ولی نمی‌توان گفت: "ابد کذا". نظر به تجزیه‌ناپذیری معنای ابد، سزاوار آن بود که این کلمه را جمع نباشد؛ ولی عرب‌زبانان کلمه "آباد" را به عنوان جمع آن به کار برده‌اند. از این روی، برخی لغت‌شناسان، "آباد" را [[عربی]] ندانسته، آن را دخیل می‌دانند و بر این باورند که در [[عربی]] اصیل، کلمه "ابد" جمعی ندارد<ref>مفردات‌، ۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.
	*هر کس به [[خداوند]] واحد [[ایمان]] دارد، او را موجودی ازلی و ابدی می‌داند. این دو صفت از یکدیگر جدایی نمی‌پذیرند؛ زیرا موجود ازلی به زمان محدود نمی‌گردد، وگرنه ازلی نخواهد بود. چون موجودی بی‌منتها باشد، ابدی نیز خواهد بود. [[خداوند]]، [[واجب]] الوجود است و روشن است که [[واجب]] الوجود، هرگز از هستی جدا نمی‌شود و عین هستی است. هستی از برون بدو نرسیده است تا از او جدایی پذیرد. بدین روی، چنین موجودی همیشه بوده (ازلیت) و همیشه خواهد بود (ابدیت). این دو صفت را با یکدیگر "سرمدیت" گویند. موجود سرمدی آن است که آغاز و انجام ندارد<ref>پیام قرآن‌، ۴/ ۱۹۴.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.		* هر کس به [[خداوند]] واحد [[ایمان]] دارد، او را موجودی ازلی و ابدی می‌داند. این دو صفت از یکدیگر جدایی نمی‌پذیرند؛ زیرا موجود ازلی به زمان محدود نمی‌گردد، وگرنه ازلی نخواهد بود. چون موجودی بی‌منتها باشد، ابدی نیز خواهد بود. [[خداوند]]، [[واجب]] الوجود است و روشن است که [[واجب]] الوجود، هرگز از هستی جدا نمی‌شود و عین هستی است. هستی از برون بدو نرسیده است تا از او جدایی پذیرد. بدین روی، چنین موجودی همیشه بوده (ازلیت) و همیشه خواهد بود (ابدیت). این دو صفت را با یکدیگر "سرمدیت" گویند. موجود سرمدی آن است که آغاز و انجام ندارد<ref>پیام قرآن‌، ۴/ ۱۹۴.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.
	* [[آیات]] متعددی از [[قرآن]]، بر ابدیت [[خداوند]] گواهی می‌دهند<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ }}؛ سوره حدید، آیه ۳؛ {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرَامِ }}؛ سوره رحمن، آیه ۲۷؛ {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}؛ سوره طه، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن\|وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ }}؛ سوره قصص، آیه ۸۸.</ref>. [[قرآن]] از ابدیت و ازلیت [[خداوند]] با تعابیر متعددی یاد کرده است؛ از جمله اول، آخِر و باقی.		* [[آیات]] متعددی از [[قرآن]]، بر ابدیت [[خداوند]] گواهی می‌دهند<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ }}؛ سوره حدید، آیه ۳؛ {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرَامِ }}؛ سوره رحمن، آیه ۲۷؛ {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}؛ سوره طه، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن\|وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ }}؛ سوره قصص، آیه ۸۸.</ref>. [[قرآن]] از ابدیت و ازلیت [[خداوند]] با تعابیر متعددی یاد کرده است؛ از جمله اول، آخِر و باقی.
	*ازلی و ابدی بودن [[خداوند]] بدین معنا نیست که در هر زمانی بوده و هست، بلکه بدین معنا است که [[خداوند]] ورای زمان است و جای دادن او در زمان ممکن نیست. بدین‌سان، مراد از ازلیت و ابدیت، عبارت از قبلیت و بعدیت زمانی نیست<ref>ر.ک: المیزان‌، ۱۹/ ۱۴۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		* ازلی و ابدی بودن [[خداوند]] بدین معنا نیست که در هر زمانی بوده و هست، بلکه بدین معنا است که [[خداوند]] ورای زمان است و جای دادن او در زمان ممکن نیست. بدین‌سان، مراد از ازلیت و ابدیت، عبارت از قبلیت و بعدیت زمانی نیست<ref>ر. ک: المیزان‌، ۱۹/ ۱۴۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.
	* [[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		* [[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۱۹
خط ۷:		خط ۷:
	*از صفات [[خداوند]] است و از ماده "ابد" برگرفته شده است. "ابد" دارای مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ بر خلاف زمان، که اجزائی دارد و تجزیه می‌پذیرد و بدین روی می‌توان گفت: "زمان کذا"؛ ولی نمی‌توان گفت: "ابد کذا". نظر به تجزیه‌ناپذیری معنای ابد، سزاوار آن بود که این کلمه را جمع نباشد؛ ولی عرب‌زبانان کلمه "آباد" را به عنوان جمع آن به کار برده‌اند. از این روی، برخی لغت‌شناسان، "آباد" را [[عربی]] ندانسته، آن را دخیل می‌دانند و بر این باورند که در [[عربی]] اصیل، کلمه "ابد" جمعی ندارد<ref>مفردات‌، ۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.		*از صفات [[خداوند]] است و از ماده "ابد" برگرفته شده است. "ابد" دارای مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ بر خلاف زمان، که اجزائی دارد و تجزیه می‌پذیرد و بدین روی می‌توان گفت: "زمان کذا"؛ ولی نمی‌توان گفت: "ابد کذا". نظر به تجزیه‌ناپذیری معنای ابد، سزاوار آن بود که این کلمه را جمع نباشد؛ ولی عرب‌زبانان کلمه "آباد" را به عنوان جمع آن به کار برده‌اند. از این روی، برخی لغت‌شناسان، "آباد" را [[عربی]] ندانسته، آن را دخیل می‌دانند و بر این باورند که در [[عربی]] اصیل، کلمه "ابد" جمعی ندارد<ref>مفردات‌، ۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.
	*هر کس به [[خداوند]] واحد [[ایمان]] دارد، او را موجودی ازلی و ابدی می‌داند. این دو صفت از یکدیگر جدایی نمی‌پذیرند؛ زیرا موجود ازلی به زمان محدود نمی‌گردد، وگرنه ازلی نخواهد بود. چون موجودی بی‌منتها باشد، ابدی نیز خواهد بود. [[خداوند]]، [[واجب]] الوجود است و روشن است که [[واجب]] الوجود، هرگز از هستی جدا نمی‌شود و عین هستی است. هستی از برون بدو نرسیده است تا از او جدایی پذیرد. بدین روی، چنین موجودی همیشه بوده (ازلیت) و همیشه خواهد بود (ابدیت). این دو صفت را با یکدیگر "سرمدیت" گویند. موجود سرمدی آن است که آغاز و انجام ندارد<ref>پیام قرآن‌، ۴/ ۱۹۴.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.		*هر کس به [[خداوند]] واحد [[ایمان]] دارد، او را موجودی ازلی و ابدی می‌داند. این دو صفت از یکدیگر جدایی نمی‌پذیرند؛ زیرا موجود ازلی به زمان محدود نمی‌گردد، وگرنه ازلی نخواهد بود. چون موجودی بی‌منتها باشد، ابدی نیز خواهد بود. [[خداوند]]، [[واجب]] الوجود است و روشن است که [[واجب]] الوجود، هرگز از هستی جدا نمی‌شود و عین هستی است. هستی از برون بدو نرسیده است تا از او جدایی پذیرد. بدین روی، چنین موجودی همیشه بوده (ازلیت) و همیشه خواهد بود (ابدیت). این دو صفت را با یکدیگر "سرمدیت" گویند. موجود سرمدی آن است که آغاز و انجام ندارد<ref>پیام قرآن‌، ۴/ ۱۹۴.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 58.</ref>.
	*[[آیات]] متعددی از [[قرآن]]، بر ابدیت [[خداوند]] گواهی می‌دهند<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ }}؛ سوره حدید، آیه ۳؛ {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرَامِ }}؛ سوره رحمن، آیه ۲۷؛ {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}؛ سوره طه، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن\|وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ }}؛ سوره قصص، آیه ۸۸.</ref>. [[قرآن]] از ابدیت و ازلیت [[خداوند]] با تعابیر متعددی یاد کرده است؛ از جمله اول، آخِر و باقی.		* [[آیات]] متعددی از [[قرآن]]، بر ابدیت [[خداوند]] گواهی می‌دهند<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ }}؛ سوره حدید، آیه ۳؛ {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرَامِ }}؛ سوره رحمن، آیه ۲۷؛ {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}؛ سوره طه، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن\|وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ }}؛ سوره قصص، آیه ۸۸.</ref>. [[قرآن]] از ابدیت و ازلیت [[خداوند]] با تعابیر متعددی یاد کرده است؛ از جمله اول، آخِر و باقی.
	*ازلی و ابدی بودن [[خداوند]] بدین معنا نیست که در هر زمانی بوده و هست، بلکه بدین معنا است که [[خداوند]] ورای زمان است و جای دادن او در زمان ممکن نیست. بدین‌سان، مراد از ازلیت و ابدیت، عبارت از قبلیت و بعدیت زمانی نیست<ref>ر.ک: المیزان‌، ۱۹/ ۱۴۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		*ازلی و ابدی بودن [[خداوند]] بدین معنا نیست که در هر زمانی بوده و هست، بلکه بدین معنا است که [[خداوند]] ورای زمان است و جای دادن او در زمان ممکن نیست. بدین‌سان، مراد از ازلیت و ابدیت، عبارت از قبلیت و بعدیت زمانی نیست<ref>ر.ک: المیزان‌، ۱۹/ ۱۴۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.
	*[[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.		* [[روایات]] بسیاری از ازلیت و ابدیت [[خدا]] سخن گفته‌اند. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "برای اولیت او آغازی و برای ازلیتش پایانی نیست"<ref>نهج البلاغه‌، خطبه ۱۶۳.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این باره می‌فرماید: "او اول است قبل از همه چیز و آخر است؛ زیرا زوال ندارد و صفات و اسمایش دگرگونی ندارند، آن گونه که در دیگران دگرگون می‌گردند. او همیشه بوده و خواهد بود نه آغازی دارد و نه انجامی"<ref>اصول کافی‌، ۱/ ۱۱۵.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 59.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

ابدیت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'پژوهشکده تحقیقات اسلامی، پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه'''' به 'پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''''

Wasity: جایگزینی متن - '|22px]] 22px پژوهشکده تحقیقات اسلامی، [[فرهنگ شیعه'

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

Heydari: جایگزینی متن - '*[' به '* ['

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == پانویس ==' به '== پانویس =='

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

Heydari: جایگزینی متن - '[' به ' ['