ابرار در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'خوشامد' به 'خوش‌آمد'

2022-11-01T07:11:26Z

جایگزینی متن - 'خوشامد' به 'خوش‌آمد'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۴۶:		خط ۴۶:
	# '''[[پارسایی]]:''' {{متن قرآن\|وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref> آنانند که به راستی پرهیزگارند؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> [[ابرار]] که ابعاد [[اعتقادی]] [[دین]] را [[باور]] دارند، از دارایی‌های خود برای دست‌گیری از [[مستمندان]] بهره می‌گیرند؛ [[وظایف]] [[عبادی]] و [[اجتماعی]] خویش را انجام می‌دهند و در [[نبرد]] با دشمنانِ [[دین]]، [[استقامت]] میورزند، [[تقوا]] پیشگان حقیقی‌اند<ref>راهنما، ج‌۱، ص‌۵۶۷‌.</ref>. [[حصر]] در جمله {{متن قرآن\|أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}} بیان‌گر کمال [[تقوا]] است؛ زیرا اگر [[برّ]] و [[صدق]] به مرحله تمام نرسد، [[تقوا]] نیز کامل نخواهد شد<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>		# '''[[پارسایی]]:''' {{متن قرآن\|وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref> آنانند که به راستی پرهیزگارند؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> [[ابرار]] که ابعاد [[اعتقادی]] [[دین]] را [[باور]] دارند، از دارایی‌های خود برای دست‌گیری از [[مستمندان]] بهره می‌گیرند؛ [[وظایف]] [[عبادی]] و [[اجتماعی]] خویش را انجام می‌دهند و در [[نبرد]] با دشمنانِ [[دین]]، [[استقامت]] میورزند، [[تقوا]] پیشگان حقیقی‌اند<ref>راهنما، ج‌۱، ص‌۵۶۷‌.</ref>. [[حصر]] در جمله {{متن قرآن\|أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}} بیان‌گر کمال [[تقوا]] است؛ زیرا اگر [[برّ]] و [[صدق]] به مرحله تمام نرسد، [[تقوا]] نیز کامل نخواهد شد<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>
	# '''[[وفاداری]]:''' {{متن قرآن\|وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُواْ }}<ref>و وفاداران به پیمان خویش، چون پیمان بندند؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> گرچه [[وفای به عهد]] در این [[آیه]] مطلق است و هر [[پیمان]] و [[التزام]] و عقدی را شامل می‌شود، به قرینه جمله {{متن قرآن\|إِذَا عَاهَدُواْ}} شامل [[ایمان]] و [[التزام]] به [[احکام]] آن نمی‌شود؛ زیرا [[التزام]] به [[ایمان]] و لوازم آن، به زمانی خاص [[مقید]] نیست<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. در [[سوره انسان]] در وصف [[ابرار]] آمده است که به [[نذر]] خود [[وفا]] می‌کنند: {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref> در برخی [[روایات]]، [[وفا]] به [[نذر]]، بر پای‌بندی به [[ولایت]] [[اهل‌ بیت]] {{عم}} که در موطن میثاق‌گیری "[[عالم ذر]]" از آنان گرفته شده، [[تطبیق]] شده است<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۵۳‌.</ref>. شایان ذکر است که [[شأن نزول]] این [[آیه]]، [[شکیبایی]] وصف‌ناپذیر [[امام علی\|علی‌ بن‌ ابی‌ طالب]]، [[حضرت زهرا\|حضرت فاطمه زهرا]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} است<ref>الغدیر، ج‌۳، ص‌۱۰۷ ـ ۱۱۱.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>		# '''[[وفاداری]]:''' {{متن قرآن\|وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُواْ }}<ref>و وفاداران به پیمان خویش، چون پیمان بندند؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> گرچه [[وفای به عهد]] در این [[آیه]] مطلق است و هر [[پیمان]] و [[التزام]] و عقدی را شامل می‌شود، به قرینه جمله {{متن قرآن\|إِذَا عَاهَدُواْ}} شامل [[ایمان]] و [[التزام]] به [[احکام]] آن نمی‌شود؛ زیرا [[التزام]] به [[ایمان]] و لوازم آن، به زمانی خاص [[مقید]] نیست<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. در [[سوره انسان]] در وصف [[ابرار]] آمده است که به [[نذر]] خود [[وفا]] می‌کنند: {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref> در برخی [[روایات]]، [[وفا]] به [[نذر]]، بر پای‌بندی به [[ولایت]] [[اهل‌ بیت]] {{عم}} که در موطن میثاق‌گیری "[[عالم ذر]]" از آنان گرفته شده، [[تطبیق]] شده است<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۵۳‌.</ref>. شایان ذکر است که [[شأن نزول]] این [[آیه]]، [[شکیبایی]] وصف‌ناپذیر [[امام علی\|علی‌ بن‌ ابی‌ طالب]]، [[حضرت زهرا\|حضرت فاطمه زهرا]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} است<ref>الغدیر، ج‌۳، ص‌۱۰۷ ـ ۱۱۱.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>
	# '''[[شکیبایی]]:''' {{متن قرآن\|وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء وَحِينَ الْبَأْسِ }}<ref>و شکیبایان در سختی و تنگ‌دستی و در زیان و هنگام کارزار؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> دو خُلقِ [[وفا]] و [[صبر]] که یکی [[صبر]] مقتضایش سکون است و دیگری [[وفا]] به حرکت تعلّق می‌گیرد، دربر دارنده همه [[اخلاق نیک]] نیست؛ امّا هرگاه این دو تحقّق یابد، دیگر خلق‌های [[نیکو]] نیز محقّق می‌شود<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. [[پایداری]]، پایه اصیل هر [[طاعت]] و [[پاکی]] است؛ ازاین‌رو از عوامل راه یافتن [[ابرار]]، به [[بهشت]] شمرده شده: {{متن قرآن\|وَجَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا }}<ref> و به آنان برای شکیبی که ورزیده‌اند بهشت و (پوشاک) پرنیان پاداش می‌دهد؛ سوره انسان، آیه:۱۲.</ref> و هنگام ورود [[بهشتیان]] به [[بهشت]]، [[فرشتگان]] در ~~خوشامدگویی~~ به آنان از پایداریشان در [[دنیا]] یاد می‌کنند: {{متن قرآن\|سَلامٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ }}<ref> درود بر شما به شکیبی که ورزیده‌اید که فرجام آن سرای، نیکوست!؛ سوره رعد، آیه:۲۴.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		# '''[[شکیبایی]]:''' {{متن قرآن\|وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء وَحِينَ الْبَأْسِ }}<ref>و شکیبایان در سختی و تنگ‌دستی و در زیان و هنگام کارزار؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> دو خُلقِ [[وفا]] و [[صبر]] که یکی [[صبر]] مقتضایش سکون است و دیگری [[وفا]] به حرکت تعلّق می‌گیرد، دربر دارنده همه [[اخلاق نیک]] نیست؛ امّا هرگاه این دو تحقّق یابد، دیگر خلق‌های [[نیکو]] نیز محقّق می‌شود<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. [[پایداری]]، پایه اصیل هر [[طاعت]] و [[پاکی]] است؛ ازاین‌رو از عوامل راه یافتن [[ابرار]]، به [[بهشت]] شمرده شده: {{متن قرآن\|وَجَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا }}<ref> و به آنان برای شکیبی که ورزیده‌اند بهشت و (پوشاک) پرنیان پاداش می‌دهد؛ سوره انسان، آیه:۱۲.</ref> و هنگام ورود [[بهشتیان]] به [[بهشت]]، [[فرشتگان]] در خوش‌آمدگویی به آنان از پایداریشان در [[دنیا]] یاد می‌کنند: {{متن قرآن\|سَلامٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ }}<ref> درود بر شما به شکیبی که ورزیده‌اید که فرجام آن سرای، نیکوست!؛ سوره رعد، آیه:۲۴.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.
	# '''[[هراس]] از [[معاد]]:''' {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref>، {{متن قرآن\|إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا }}<ref> بی‌گمان ما از پروردگارمان، روزی که تیره و بسیار سخت است می‌هراسیم؛ سوره انسان، آیه:۱۰.</ref> [[خداوند]] در دو [[آیه]] یاد شده، [[ابرار]] را بر اثر داشتن هراسِ [[قیامت]] می‌ستاید<ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		# '''[[هراس]] از [[معاد]]:''' {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref>، {{متن قرآن\|إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا }}<ref> بی‌گمان ما از پروردگارمان، روزی که تیره و بسیار سخت است می‌هراسیم؛ سوره انسان، آیه:۱۰.</ref> [[خداوند]] در دو [[آیه]] یاد شده، [[ابرار]] را بر اثر داشتن هراسِ [[قیامت]] می‌ستاید<ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.
	# '''[[اخلاص]]:''' {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلا شُكُورًا }}<ref> با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی؛ سوره انسان، آیه:۹.</ref> رمز [[اخلاص]] [[ابرار]]، آن است که به [[خدا]]، [[رسالت]] و [[معاد]]، [[ایمانی]] از روی [[رشد]] و [[بصیرت]] دارند و خود را [[بنده]] مملوک [[پروردگار]] دانسته، خود را مالک هیچ نفع و ضرری نمی‌دانند. آنان جز آن‌چه را [[خدا]] خواسته و بدان [[خشنود]] است، چیزی نمی‌خواهند و به چیزی [[خشنود]] نیستند؛ پس [[اراده خدا]] را بر [[اراده]] خود مقدّم داشته و بر [[مخالفت]] با نفس و دشواری [[طاعت]]، [[صبر]] پیشه کرده‌اند<ref>المیزان، ج‌۲۰، ص‌۱۲۵.</ref> در برخی [[روایات]] و نیز از سعید بن جبیر و [[مجاهد]] [[نقل]] شده است<ref>جوامع‌الجامع، ج‌۲، ص‌۷۴۸.</ref>. [[امام علی\|امیرمؤمنان]] {{ع}} که این [[آیات]] درباره وی نازل شده هرگز {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ}} را بر زبان نیاورد؛ بلکه [[خداوند]] از [[دل]] وی خبر داد<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۴۸‌.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		# '''[[اخلاص]]:''' {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلا شُكُورًا }}<ref> با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی؛ سوره انسان، آیه:۹.</ref> رمز [[اخلاص]] [[ابرار]]، آن است که به [[خدا]]، [[رسالت]] و [[معاد]]، [[ایمانی]] از روی [[رشد]] و [[بصیرت]] دارند و خود را [[بنده]] مملوک [[پروردگار]] دانسته، خود را مالک هیچ نفع و ضرری نمی‌دانند. آنان جز آن‌چه را [[خدا]] خواسته و بدان [[خشنود]] است، چیزی نمی‌خواهند و به چیزی [[خشنود]] نیستند؛ پس [[اراده خدا]] را بر [[اراده]] خود مقدّم داشته و بر [[مخالفت]] با نفس و دشواری [[طاعت]]، [[صبر]] پیشه کرده‌اند<ref>المیزان، ج‌۲۰، ص‌۱۲۵.</ref> در برخی [[روایات]] و نیز از سعید بن جبیر و [[مجاهد]] [[نقل]] شده است<ref>جوامع‌الجامع، ج‌۲، ص‌۷۴۸.</ref>. [[امام علی\|امیرمؤمنان]] {{ع}} که این [[آیات]] درباره وی نازل شده هرگز {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ}} را بر زبان نیاورد؛ بلکه [[خداوند]] از [[دل]] وی خبر داد<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۴۸‌.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'عمربن' به 'عمر بن'

2022-10-26T13:32:57Z

جایگزینی متن - 'عمربن' به 'عمر بن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۰۲
خط ۱۶۴:		خط ۱۶۴:
	و نیز به نقل از کتاب [[علل الشرایع]] با اسنادش تا [[زید]] شحام و او هم از [[ابی عبدالله]]، [[امام صادق]] {{ع}} نقل کرده که: {{متن حدیث\|قَالَ: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَلَقَنَا مِنْ نُورٍ مُبْتَدَعٍ مِنْ نُورٍ رَسَخَ ذَلِكَ النُّورُ فِي طِينَةٍ مِنْ أَعْلَى عِلِّيِّينَ وَ خَلَقَ‏ قُلُوبَ‏ شِيعَتِنَا مِمَّا خَلَقَ‏ مِنْهُ‏ أَبْدَانَنَا وَ خَلَقَ أَبْدَانَهُمْ مِنْ طِينَةٍ دُونَ ذَلِكَ فَقُلُوبُهُمْ تَهْوَى إِلَيْنَا لِأَنَّهَا خُلِقَتْ مِمَّا خُلِقْنَا مِنْهُ ثُمَّ قَرَأَ {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ * وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ * كِتَابٌ مَرْقُومٌ * يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«نه چنین است؛ کارنامه نیکان در «علّیین» است * و تو چه دانی که «علّیین» چیست * کارنامه‌ای است نگاشته * که مقرّبان (درگاه خداوند) در آن می‌نگرند» سوره مطففین، آیه ۱۸-۲۱.</ref>...}}: [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: [[خدای متعال]] ما را از نوری که [[نور]] آن سنخ نور در [[سرشت]] [[اعلی علیین]] است، آفرید و دل‌های [[شیعیان]] ما را [[خلق]] نمود از آنچه بدن‌های ما را از آن آفرید و بدن‌های آنان را از سرشتی دیگر آفرید. پس دل‌های آنان رو به سوی ما دارد؛ زیرا آنها [[آفریده]] شده‌اند از آنچه ما از آن خلق شده‌ایم، بعد از آن، [[تلاوت]] نمود: {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ * وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ * كِتَابٌ مَرْقُومٌ * يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ}} تا آخر [[حدیث]]<ref>. همان، ص۵۳۳، حدیث ۳۲.</ref>.		و نیز به نقل از کتاب [[علل الشرایع]] با اسنادش تا [[زید]] شحام و او هم از [[ابی عبدالله]]، [[امام صادق]] {{ع}} نقل کرده که: {{متن حدیث\|قَالَ: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَلَقَنَا مِنْ نُورٍ مُبْتَدَعٍ مِنْ نُورٍ رَسَخَ ذَلِكَ النُّورُ فِي طِينَةٍ مِنْ أَعْلَى عِلِّيِّينَ وَ خَلَقَ‏ قُلُوبَ‏ شِيعَتِنَا مِمَّا خَلَقَ‏ مِنْهُ‏ أَبْدَانَنَا وَ خَلَقَ أَبْدَانَهُمْ مِنْ طِينَةٍ دُونَ ذَلِكَ فَقُلُوبُهُمْ تَهْوَى إِلَيْنَا لِأَنَّهَا خُلِقَتْ مِمَّا خُلِقْنَا مِنْهُ ثُمَّ قَرَأَ {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ * وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ * كِتَابٌ مَرْقُومٌ * يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«نه چنین است؛ کارنامه نیکان در «علّیین» است * و تو چه دانی که «علّیین» چیست * کارنامه‌ای است نگاشته * که مقرّبان (درگاه خداوند) در آن می‌نگرند» سوره مطففین، آیه ۱۸-۲۱.</ref>...}}: [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: [[خدای متعال]] ما را از نوری که [[نور]] آن سنخ نور در [[سرشت]] [[اعلی علیین]] است، آفرید و دل‌های [[شیعیان]] ما را [[خلق]] نمود از آنچه بدن‌های ما را از آن آفرید و بدن‌های آنان را از سرشتی دیگر آفرید. پس دل‌های آنان رو به سوی ما دارد؛ زیرا آنها [[آفریده]] شده‌اند از آنچه ما از آن خلق شده‌ایم، بعد از آن، [[تلاوت]] نمود: {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ * وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ * كِتَابٌ مَرْقُومٌ * يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ}} تا آخر [[حدیث]]<ref>. همان، ص۵۳۳، حدیث ۳۲.</ref>.

	[[علامه طباطبایی]] در [[المیزان]] می‌فرماید: مراد از: {{متن قرآن\|الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ}} در [[آیه]] ۱۹۸ [[سوره آل عمران]]، [[ابرار]] هستند، به [[دلیل]] آنچه در آخر آیه آمده است: {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}<ref>«و آنچه نزد خداوند است برای نیکوکاران بهتر است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۸.</ref> و در [[احتجاج]] [[حدیثی]] است بدین مضمون که [[علی]] {{ع}} پس از [[مرگ]] ~~عمربن~~ خطاب برای گروهی از [[مردم]] فرموده که: شما را به [[خدا]] [[سوگند]]، آیا آیه: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا}}<ref>«نیکان از پیاله‌ای می‌نوشند که آمیخته به بوی خوش است» سوره انسان، آیه ۵.</ref> [تا آخر [[سوره]]]، درباره کسی از شما و فرزندانتان به جز من نازل شده است؟ آنان در پاسخ گفتند: نه<ref>. المیزان، ج۴، ص۲۰.</ref>.		[[علامه طباطبایی]] در [[المیزان]] می‌فرماید: مراد از: {{متن قرآن\|الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ}} در [[آیه]] ۱۹۸ [[سوره آل عمران]]، [[ابرار]] هستند، به [[دلیل]] آنچه در آخر آیه آمده است: {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}<ref>«و آنچه نزد خداوند است برای نیکوکاران بهتر است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۸.</ref> و در [[احتجاج]] [[حدیثی]] است بدین مضمون که [[علی]] {{ع}} پس از [[مرگ]] عمر بن خطاب برای گروهی از [[مردم]] فرموده که: شما را به [[خدا]] [[سوگند]]، آیا آیه: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا}}<ref>«نیکان از پیاله‌ای می‌نوشند که آمیخته به بوی خوش است» سوره انسان، آیه ۵.</ref> [تا آخر [[سوره]]]، درباره کسی از شما و فرزندانتان به جز من نازل شده است؟ آنان در پاسخ گفتند: نه<ref>. المیزان، ج۴، ص۲۰.</ref>.
	[[علامه]] شیخ [[جلال‌الدین عبدالرحمن سیوطی]] در [[تفسیر]] در المنثور فرموده:		[[علامه]] شیخ [[جلال‌الدین عبدالرحمن سیوطی]] در [[تفسیر]] در المنثور فرموده:
	# ابن‌جریر درباره قوله: {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}} از ابن‌زید [[اخراج]] نموده که او گفته است: {{عربی\|لمن يطيع الله عزوجل}}<ref>. الدرّ المنثور، ج۲، ص۱۱۳.</ref>.		# ابن‌جریر درباره قوله: {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}} از ابن‌زید [[اخراج]] نموده که او گفته است: {{عربی\|لمن يطيع الله عزوجل}}<ref>. الدرّ المنثور، ج۲، ص۱۱۳.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

2022-09-27T06:59:44Z

جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۹
خط ۵۱:		خط ۵۱:

	== [[رفتار]] [[ابرار]] ==		== [[رفتار]] [[ابرار]] ==
	# '''[[انفاق]] [[محبوب]]:''' در برخی [[آیات]] آمده که‌دست‌یابی به [[برّ]]، جز از راه [[انفاق]] [[محبوب]]، ممکن نیست: {{متن قرآن\|لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ }}<ref> هرگز به نیکی دست نخواهید یافت مگر از آنچه دوست دارید (به دیگران) ببخشید و هر چیزی ببخشید بی‌گمان خداوند آن را می‌داند؛ سوره آل عمران، آیه:۹۲.</ref> [[انفاق مال]]، یکی از ارکان [[برّ]] است که تحقّق آن جز با [[اجتماع]] آنها انجام نمی‌پذیرد و این که [[انفاق]] را در این [[آیه]]، غایتی برای دست‌یابی به [[بِرّ]] قرار داده، نشانه [[عنایت]] و اهتمام بیش‌تری به رکن مذکور ([[انفاق]]) است و این بدان جهت است که [[وابستگی]] [[قلبی]] به [[مالی]] که [[انسان]] اندوخته، از [[غرایز]] آدمی‌است؛ به گونه‌ای که گویا [[مال]]، جزئی از [[جان]] او است و با دادن [[مال]]، گویی بخشی از [[جان]] خود را می‌دهد؛ برخلاف دیگر عبادت‌ها و [[اعمال]] که در آنها فوت، زوال و کمبود چشم‌گیر نیست<ref>المیزان، ج‌۳، ص‌۳۴۴.</ref>. در [[آیه]] ۱۷۷ [[سوره بقره]] نیز دادن [[مال]] [[محبوب]] به [[خویشاوندان]] و [[یتیمان]] و بینوایان و در راه ماندگان و خواهندگان و در راه‌آزادی بردگان، از مصادیق [[بِرّ]] شمرده شده است؛ بدین معنا که علاقه به [[مال]]، [[نیکان]] را از صَرف آن در راه [[رهایی]] [[مستمندان]] باز نمی‌دارد<ref>راهنما، ج ۱، ص ۵۶۶.</ref>. [[رسول خدا]] {{صل}} در پاسخ پرسشی درباره {{متن قرآن\|وَآتَى الْمَالَ }} فرمود: مقصود این است که [[مال]] خود را در [[راه خدا]] می‌دهی؛ در حالی که نَفْست تو را از [[عمر]] دراز و [[فقر]] می‌ترساند<ref>الدرّالمنثور، ج‌۱، ص‌۴۱۴.</ref>. {{متن قرآن\|وَلَكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَالْمَلائِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَالسَّائِلِينَ وَفِي الرِّقَابِ }} از مهم‌ترین مظاهر [[ایمان]] و [[عمل صالح]]، [[انفاق در راه خدا]] است. [[انفاق]]، معیار جدایی [[ایمان راستین]] و ادّعایی است<ref>مواهب الرحمن، ج‌۶‌، ص‌۱۳۱.</ref>. گرچه تعبیر {{متن قرآن\|آتَى الْمَالَ }} در این [[آیه]]، شامل [[صدقات]] [[مستحب]] و [[واجب]] هر دو می‌شود، {{متن قرآن\|آتَى الزَّكَاةَ}} در پایان [[آیه شاهد]] است که [[زکات]] [[واجب]] از آن اراده‌نشده است<ref>المنیر، ج‌۲، ص‌۱۰۰.</ref> به گفته برخی مفسّران، {{متن قرآن\|آتَى الْمَالَ }} اعمّ از [[انفاق]] است؛ زیرا شامل قرض نیز می‌شود؛ چنان که هبه معوّضه و هدیه نیز از مصادیق آن به شمار می‌آیند<ref>الفرقان، ج‌۱ ـ ۲، ص‌۲۹۴.</ref>. [[ابرار]] در [[سوره انسان]] نیز بر اثرِ [[اطعام]] و بخشیدن طعام مورد علاقه و نیاز خویش ستوده شده و عمل آنان از مصادیق روشن [[انفاق]] [[محبوب]] به شمار آمده است: {{متن قرآن\|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا}}<ref> و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند؛ سوره انسان، آیه:۸.</ref> از [[امام رضا]] {{ع}} درباره این [[آیه]] پرسیده شد: [[حبّ]] [[خدا]] یا [[دوستی]] [[مال]]؟ فرمود: [[دوستی]] طعام<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۴۸‌.</ref>. [[ضمیر]] {{متن قرآن\|عَلَى حُبِّهِ }} در [[آیه]] ۱۷۷ [[سوره بقره]] نیز می‌تواند به {{متن قرآن\|اللَّهِ}} یا به {{متن قرآن\|آتَى الْمَالَ}} باز گردد. اگر به {{متن قرآن\|آتَى الْمَالَ}} برگردد، یعنی [[مال]] را با میل و رغبت به [[مستمندان]] می‌پردازند؛ هم‌چنین [[ضمیر]] {{متن قرآن\|حُبِّهِ }} در [[آیه]] ۸ [[سوره انسان]] می‌تواند به {{متن قرآن\|اللَّهِ}} برگردد<ref>التبیان، ج‌۱۰، ص‌۲۱۰؛ اعراب القرآن، درویش، ج‌۱۰، ص۳۱۶.</ref>. [[انفاق]] محبوب‌ها در [[راه خدا]]، از بزرگ‌ترین ابزارهای ارزیابی و [[آزمایش]] [[ایمان]] درست از [[ایمان]] [[فاسد]] است؛ زیرا در چنین انفاقی، [[دوستی با خدا]] که باید بر [[دوستی]] [[مال]] و غیر آن چیره شود، [[ظهور]] و بروز می‌یابد<ref>مواهب الرحمن، ج‌۶‌، ص‌۱۳۳.</ref>. [[مسلمانان]] [[صدر اسلام]] با [[الهام]] از این [[آیات]] می‌کوشیدند تا از محبوب‌ترین [[اموال]] خود [[انفاق]] کنند؛ چنان که [[ابوذر غفاری]] از مهمان خود خواست تا از شتران وی، [[برترین]] آنها را برای خود برگزیند. او شتر لاغری آورد. [[ابوذر غفاری]] گفت: به من [[خیانت]] کردی. او گفت: [[بهترین]] شتر را یافتم؛ ولی آن را برای روز نیازتان واگذاشتم. [[ابوذر غفاری]] گفت: روز نیاز من هنگامی است که در [[خانه]] [[قبر]] قرار گیرم. [[خداوند]] می‌گوید: {{متن قرآن\|لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ }}<ref> هرگز به نیکی دست نخواهید یافت مگر از آنچه دوست دارید (به دیگران) ببخشید و هر چیزی ببخشید بی‌گمان خداوند آن را می‌داند؛ سوره آل عمران، آیه:۹۲.</ref> این شتر، مالِ [[محبوب]] من بود و [[دوست]] داشتم آن را برای خود پیش فرستم<ref>مجمع‌البیان، ج ۲، ص ۷۹۳.</ref>. برخی گفته‌اند: [[خداوند]] در [[قرآن]] خیراتی را مصادیق [[بِرّ]] می‌شمارد و در [[آیه]] {{متن قرآن\|لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ }}<ref> هرگز به نیکی دست نخواهید یافت مگر از آنچه دوست دارید (به دیگران) ببخشید و هر چیزی ببخشید بی‌گمان خداوند آن را می‌داند؛ سوره آل عمران، آیه:۹۲.</ref> می‌فرماید: اگر همه این [[خیرات]] را نیز بیاورید، به [[فضیلت]] [[برّ]] نمی‌رسید، مگر این که از آن چه [[دوست]] دارید، [[انفاق]] کنید<ref>البحر المحیط، ج‌۳، ص‌۲۶۰؛ التفسیرالکبیر، ج‌۸‌، ص‌۱۴۲.</ref> و معنای آن این است که انفاقِ [[محبوب]]، [[برترین]] طاعت‌ها است<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۸‌، ص‌۱۴۲.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		# '''[[انفاق]] [[محبوب]]:''' در برخی [[آیات]] آمده که‌دست‌یابی به [[برّ]]، جز از راه [[انفاق]] [[محبوب]]، ممکن نیست: {{متن قرآن\|لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ }}<ref> هرگز به نیکی دست نخواهید یافت مگر از آنچه دوست دارید (به دیگران) ببخشید و هر چیزی ببخشید بی‌گمان خداوند آن را می‌داند؛ سوره آل عمران، آیه:۹۲.</ref> [[انفاق مال]]، یکی از ارکان [[برّ]] است که تحقّق آن جز با [[اجتماع]] آنها انجام نمی‌پذیرد و این که [[انفاق]] را در این [[آیه]]، غایتی برای دست‌یابی به [[بِرّ]] قرار داده، نشانه [[عنایت]] و اهتمام بیش‌تری به رکن مذکور ([[انفاق]]) است و این بدان جهت است که [[وابستگی]] [[قلبی]] به [[مالی]] که [[انسان]] اندوخته، از [[غرایز]] آدمی‌است؛ به گونه‌ای که گویا [[مال]]، جزئی از [[جان]] او است و با دادن [[مال]]، گویی بخشی از [[جان]] خود را می‌دهد؛ برخلاف دیگر عبادت‌ها و [[اعمال]] که در آنها فوت، زوال و کمبود چشم‌گیر نیست<ref>المیزان، ج‌۳، ص‌۳۴۴.</ref>. در [[آیه]] ۱۷۷ [[سوره بقره]] نیز دادن [[مال]] [[محبوب]] به [[خویشاوندان]] و [[یتیمان]] و بینوایان و در راه ماندگان و خواهندگان و در راه‌آزادی بردگان، از مصادیق [[بِرّ]] شمرده شده است؛ بدین معنا که علاقه به [[مال]]، [[نیکان]] را از صَرف آن در راه [[رهایی]] [[مستمندان]] باز نمی‌دارد<ref>راهنما، ج ۱، ص ۵۶۶.</ref>. [[رسول خدا]] {{صل}} در پاسخ پرسشی درباره {{متن قرآن\|وَآتَى الْمَالَ }} فرمود: مقصود این است که [[مال]] خود را در [[راه خدا]] می‌دهی؛ در حالی که نَفْست تو را از [[عمر]] دراز و [[فقر]] می‌ترساند<ref>الدرّالمنثور، ج‌۱، ص‌۴۱۴.</ref>. {{متن قرآن\|وَلَكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَالْمَلائِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَالسَّائِلِينَ وَفِي الرِّقَابِ }} از مهم‌ترین مظاهر [[ایمان]] و [[عمل صالح]]، [[انفاق در راه خدا]] است. [[انفاق]]، معیار جدایی [[ایمان راستین]] و ادّعایی است<ref>مواهب الرحمن، ج‌۶‌، ص‌۱۳۱.</ref>. گرچه تعبیر {{متن قرآن\|آتَى الْمَالَ }} در این [[آیه]]، شامل [[صدقات]] [[مستحب]] و [[واجب]] هر دو می‌شود، {{متن قرآن\|آتَى الزَّكَاةَ}} در پایان [[آیه شاهد]] است که [[زکات]] [[واجب]] از آن اراده‌نشده است<ref>المنیر، ج‌۲، ص‌۱۰۰.</ref> به گفته برخی مفسّران، {{متن قرآن\|آتَى الْمَالَ }} اعمّ از [[انفاق]] است؛ زیرا شامل قرض نیز می‌شود؛ چنان که هبه معوّضه و هدیه نیز از مصادیق آن به شمار می‌آیند<ref>الفرقان، ج‌۱ ـ ۲، ص‌۲۹۴.</ref>. [[ابرار]] در [[سوره انسان]] نیز بر اثرِ [[اطعام]] و بخشیدن طعام مورد علاقه و نیاز خویش ستوده شده و عمل آنان از مصادیق روشن [[انفاق]] [[محبوب]] به شمار آمده است: {{متن قرآن\|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا}}<ref> و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند؛ سوره انسان، آیه:۸.</ref> از [[امام رضا]] {{ع}} درباره این [[آیه]] پرسیده شد: [[حبّ]] [[خدا]] یا [[دوستی]] [[مال]]؟ فرمود: [[دوستی]] طعام<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۴۸‌.</ref>. ضمیر {{متن قرآن\|عَلَى حُبِّهِ }} در [[آیه]] ۱۷۷ [[سوره بقره]] نیز می‌تواند به {{متن قرآن\|اللَّهِ}} یا به {{متن قرآن\|آتَى الْمَالَ}} باز گردد. اگر به {{متن قرآن\|آتَى الْمَالَ}} برگردد، یعنی [[مال]] را با میل و رغبت به [[مستمندان]] می‌پردازند؛ هم‌چنین ضمیر {{متن قرآن\|حُبِّهِ }} در [[آیه]] ۸ [[سوره انسان]] می‌تواند به {{متن قرآن\|اللَّهِ}} برگردد<ref>التبیان، ج‌۱۰، ص‌۲۱۰؛ اعراب القرآن، درویش، ج‌۱۰، ص۳۱۶.</ref>. [[انفاق]] محبوب‌ها در [[راه خدا]]، از بزرگ‌ترین ابزارهای ارزیابی و [[آزمایش]] [[ایمان]] درست از [[ایمان]] [[فاسد]] است؛ زیرا در چنین انفاقی، [[دوستی با خدا]] که باید بر [[دوستی]] [[مال]] و غیر آن چیره شود، [[ظهور]] و بروز می‌یابد<ref>مواهب الرحمن، ج‌۶‌، ص‌۱۳۳.</ref>. [[مسلمانان]] [[صدر اسلام]] با [[الهام]] از این [[آیات]] می‌کوشیدند تا از محبوب‌ترین [[اموال]] خود [[انفاق]] کنند؛ چنان که [[ابوذر غفاری]] از مهمان خود خواست تا از شتران وی، [[برترین]] آنها را برای خود برگزیند. او شتر لاغری آورد. [[ابوذر غفاری]] گفت: به من [[خیانت]] کردی. او گفت: [[بهترین]] شتر را یافتم؛ ولی آن را برای روز نیازتان واگذاشتم. [[ابوذر غفاری]] گفت: روز نیاز من هنگامی است که در [[خانه]] [[قبر]] قرار گیرم. [[خداوند]] می‌گوید: {{متن قرآن\|لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ }}<ref> هرگز به نیکی دست نخواهید یافت مگر از آنچه دوست دارید (به دیگران) ببخشید و هر چیزی ببخشید بی‌گمان خداوند آن را می‌داند؛ سوره آل عمران، آیه:۹۲.</ref> این شتر، مالِ [[محبوب]] من بود و [[دوست]] داشتم آن را برای خود پیش فرستم<ref>مجمع‌البیان، ج ۲، ص ۷۹۳.</ref>. برخی گفته‌اند: [[خداوند]] در [[قرآن]] خیراتی را مصادیق [[بِرّ]] می‌شمارد و در [[آیه]] {{متن قرآن\|لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ }}<ref> هرگز به نیکی دست نخواهید یافت مگر از آنچه دوست دارید (به دیگران) ببخشید و هر چیزی ببخشید بی‌گمان خداوند آن را می‌داند؛ سوره آل عمران، آیه:۹۲.</ref> می‌فرماید: اگر همه این [[خیرات]] را نیز بیاورید، به [[فضیلت]] [[برّ]] نمی‌رسید، مگر این که از آن چه [[دوست]] دارید، [[انفاق]] کنید<ref>البحر المحیط، ج‌۳، ص‌۲۶۰؛ التفسیرالکبیر، ج‌۸‌، ص‌۱۴۲.</ref> و معنای آن این است که انفاقِ [[محبوب]]، [[برترین]] طاعت‌ها است<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۸‌، ص‌۱۴۲.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.
	# '''[[اقامه نماز]]:''' {{متن قرآن\|وَأَقَامَ الصَّلاةَ}}<ref>و نماز به پا دارد؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref>. [[ابرار]]، هم [[اهل]] نمازند و هم [[حقیقت]] آن را به پا می‌دارند. به پا داشتن [[نماز]] [[راستین]]، به معنای [[توفیق]] یافتن [[ابرار]] در دست‌یابی به آثار و برکاتی است که [[قرآن]] برای [[نماز]] بر می‌شمرد؛ مانند ذکر و [[یاد خدا]]: {{متن قرآن\|إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لا إِلَهَ إِلاَّ أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي}}<ref> بی‌گمان این منم خداوند که هیچ خدایی جز من نیست، مرا بپرست و نماز را برای یادکرد من بپا دار؛ سوره طه، آیه:۱۴.</ref> و بازداشتن فرد و [[جامعه]] از [[فحشا]] و منکر: {{متن قرآن\|اتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنكَرِ وَلَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ}}<ref> آنچه از این کتاب بر تو وحی شده است بخوان و نماز را بپا دار که نماز از کار زشت و کار ناپسند باز می‌دارد و به راستی یادکرد خداوند (از هر چیز) بزرگ‌تر است و خداوند می‌داند که چه انجام می‌دهید؛ سوره عنکبوت، آیه:۴۵.</ref> و نجاتِ [[انسان]] از بی‌قراری هنگام [[سختی]] و نداری و از انحصارطلبی و [[بخل]] هنگام توان‌گری: {{متن قرآن\|إِنَّ الإِنسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا إِلاَّ الْمُصَلِّينَ }}<ref> بی‌گمان انسان را آزمندی بی‌شکیب آفریده‌اند. چون شرّی بدو رسد بی‌تاب است. و چون خیری بدو رسد بازدارنده است. جز نمازگزاران؛ سوره معارج، آیه:۱۹ - ۲۲.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		# '''[[اقامه نماز]]:''' {{متن قرآن\|وَأَقَامَ الصَّلاةَ}}<ref>و نماز به پا دارد؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref>. [[ابرار]]، هم [[اهل]] نمازند و هم [[حقیقت]] آن را به پا می‌دارند. به پا داشتن [[نماز]] [[راستین]]، به معنای [[توفیق]] یافتن [[ابرار]] در دست‌یابی به آثار و برکاتی است که [[قرآن]] برای [[نماز]] بر می‌شمرد؛ مانند ذکر و [[یاد خدا]]: {{متن قرآن\|إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لا إِلَهَ إِلاَّ أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي}}<ref> بی‌گمان این منم خداوند که هیچ خدایی جز من نیست، مرا بپرست و نماز را برای یادکرد من بپا دار؛ سوره طه، آیه:۱۴.</ref> و بازداشتن فرد و [[جامعه]] از [[فحشا]] و منکر: {{متن قرآن\|اتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنكَرِ وَلَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ}}<ref> آنچه از این کتاب بر تو وحی شده است بخوان و نماز را بپا دار که نماز از کار زشت و کار ناپسند باز می‌دارد و به راستی یادکرد خداوند (از هر چیز) بزرگ‌تر است و خداوند می‌داند که چه انجام می‌دهید؛ سوره عنکبوت، آیه:۴۵.</ref> و نجاتِ [[انسان]] از بی‌قراری هنگام [[سختی]] و نداری و از انحصارطلبی و [[بخل]] هنگام توان‌گری: {{متن قرآن\|إِنَّ الإِنسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا إِلاَّ الْمُصَلِّينَ }}<ref> بی‌گمان انسان را آزمندی بی‌شکیب آفریده‌اند. چون شرّی بدو رسد بی‌تاب است. و چون خیری بدو رسد بازدارنده است. جز نمازگزاران؛ سوره معارج، آیه:۱۹ - ۲۲.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.
	# '''پرداخت [[زکات]]:''' {{متن قرآن\|آتَى الزَّكَاةَ}}<ref> زکات پردازد؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> فعل {{متن قرآن\|آتَى}} و ذکر [[زکات]] در کنار [[نماز]]، قرینه بر [[انفاق]] "[[مالی]]" است، نه [[زکات]] به معنای [[تطهیر نفس]] و ازاله [[رذایل اخلاقی]] از آن<ref>المیزان، ج‌۱۵، ص‌۹.</ref>. افزون بر اوصافی که به یکی از [[شؤون]] سه‌گانه [[عقاید]]، [[اخلاق]] و [[رفتار]] [[ابرار]] باز می‌گردد، در [[قرآن]] اوصاف جامعی مانند وصف {{عربی\|" عباد اللّه‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} ([[بندگان خدا]]) برای برخی از آنان ذکر شده است. در [[سوره انسان]] پس از تبیین [[نعمت‌های بهشتی]] [[ابرار]]، از آنان با وصف {{عربی\|" عباد اللّه‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} یاد می‌کند. ذکر این وصف، بر اثر [[آراستگی]] آنان به [[زیور]] [[بندگی]] و پرداختن آنان به لوازم [[بندگی]] است <ref>المیزان، ج‌۲۰، ص‌۱۲۵.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		# '''پرداخت [[زکات]]:''' {{متن قرآن\|آتَى الزَّكَاةَ}}<ref> زکات پردازد؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> فعل {{متن قرآن\|آتَى}} و ذکر [[زکات]] در کنار [[نماز]]، قرینه بر [[انفاق]] "[[مالی]]" است، نه [[زکات]] به معنای [[تطهیر نفس]] و ازاله [[رذایل اخلاقی]] از آن<ref>المیزان، ج‌۱۵، ص‌۹.</ref>. افزون بر اوصافی که به یکی از [[شؤون]] سه‌گانه [[عقاید]]، [[اخلاق]] و [[رفتار]] [[ابرار]] باز می‌گردد، در [[قرآن]] اوصاف جامعی مانند وصف {{عربی\|" عباد اللّه‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} ([[بندگان خدا]]) برای برخی از آنان ذکر شده است. در [[سوره انسان]] پس از تبیین [[نعمت‌های بهشتی]] [[ابرار]]، از آنان با وصف {{عربی\|" عباد اللّه‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} یاد می‌کند. ذکر این وصف، بر اثر [[آراستگی]] آنان به [[زیور]] [[بندگی]] و پرداختن آنان به لوازم [[بندگی]] است <ref>المیزان، ج‌۲۰، ص‌۱۲۵.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-09T15:12:13Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

2022-09-08T10:30:04Z

جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۰
خط ۲۳۶:		خط ۲۳۶:
	# ارائه [[غایت]] و [[عاقبت]] کار: وقتی دو گروه ابرار و [[فجار]] را نسبت به هم مقایسه می‌نماییم، ملاحظه می‌کنیم: عاقبت ابرار، [[نعیم]]، و عاقبت [[فجّار]]، [[جحیم]] است. قال تعالی: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ * وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ}}<ref>«بی‌گمان نیکان در ناز و نعمتی بی‌شمارند * و به راستی گنهکاران در دوزخ‌اند» سوره انفطار، آیه ۱۳-۱۴.</ref>. بنابراین، اصل ارائه غایت و عاقبت کار، عاملی اساسی در تربیت است تا همواره محکی [[غنی]] برای استمرار تلاش و [[کوشش]] در راستای دست‌یابی به [[هدف]] موجود باشد.		# ارائه [[غایت]] و [[عاقبت]] کار: وقتی دو گروه ابرار و [[فجار]] را نسبت به هم مقایسه می‌نماییم، ملاحظه می‌کنیم: عاقبت ابرار، [[نعیم]]، و عاقبت [[فجّار]]، [[جحیم]] است. قال تعالی: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ * وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ}}<ref>«بی‌گمان نیکان در ناز و نعمتی بی‌شمارند * و به راستی گنهکاران در دوزخ‌اند» سوره انفطار، آیه ۱۳-۱۴.</ref>. بنابراین، اصل ارائه غایت و عاقبت کار، عاملی اساسی در تربیت است تا همواره محکی [[غنی]] برای استمرار تلاش و [[کوشش]] در راستای دست‌یابی به [[هدف]] موجود باشد.
	# [[ثبت]] [[اعمال]]: آنچه را که می‌شود در وصول به [[غایت]] و تحقق کمال به عنوان مطلوب، عاملی اساسی در نظر گرفت، آن است که عمل و [[طاعات]] هم جنبه [[عینی]] و [[حقیقی]] داشته باشد و هم مکتوب گردد. لذا [[خدای متعال]] با تأکید می‌فرماید: {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ}}؛ {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ}}.		# [[ثبت]] [[اعمال]]: آنچه را که می‌شود در وصول به [[غایت]] و تحقق کمال به عنوان مطلوب، عاملی اساسی در نظر گرفت، آن است که عمل و [[طاعات]] هم جنبه [[عینی]] و [[حقیقی]] داشته باشد و هم مکتوب گردد. لذا [[خدای متعال]] با تأکید می‌فرماید: {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ}}؛ {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ}}.
	# [[تذکر]] و [[یادآوری]] غایت: برای آنکه غایت و [[عاقبت]] کار همواره در نظر باشد، باید مجدداً آن را تذکر داده و یادآوری نمود. تا این [[تجدید]] یادآوری، سعی و [[کوشش]] را در جهت وصول به غایت نیرو داده و آن را [[روحی]] تازه بخشد و برای ادامه و استمرار آن، محرّکی [[غنی]] باشد. از این‌رو خدای متعال بعد از بیان این غایت در [[سوره انفطار]]، آن را مجدداً در [[سوره مطففین]] یادآوری فرمود: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ}}.		# [[تذکر]] و [[یادآوری]] غایت: برای آنکه غایت و [[عاقبت]] کار همواره در نظر باشد، باید مجدداً آن را تذکر داده و یادآوری نمود. تا این تجدید یادآوری، سعی و [[کوشش]] را در جهت وصول به غایت نیرو داده و آن را [[روحی]] تازه بخشد و برای ادامه و استمرار آن، محرّکی [[غنی]] باشد. از این‌رو خدای متعال بعد از بیان این غایت در [[سوره انفطار]]، آن را مجدداً در [[سوره مطففین]] یادآوری فرمود: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ}}.
	# [[راهنمایی]] نسبت به راستای حرکت به سوی غایت: در جریان [[تربیت]]، باید نسبت به جهت و سمت حرکت به سوی غایت و عاقبت راهنمایی صورت گیرد. بنابراین، استماع [[دستور]] برای نیل به غایت و [[عمل به دستورات]] و [[اوامر]] ارائه شده و سرانجام تقاضا و درخواست متعادل‌داشتن، در یافتن جهت‌گیری مناسب حرکت برای نیل به غایت و عاقبت کار، لازم‌الاجراء است. لذا [[خداوند متعال]] به زبان [[مؤمنان]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}<ref>«پروردگارا! ما شنیدیم فرا خواننده‌ای به ایمان فرا می‌خواند که به پروردگار خود ایمان آورید! و ایمان آوردیم؛ پروردگارا، گناهان ما را بیامرز و از بدی‌های ما چشم بپوش و ما را با نیکان بمیران» سوره آل عمران، آیه ۱۹۳.</ref>.		# [[راهنمایی]] نسبت به راستای حرکت به سوی غایت: در جریان [[تربیت]]، باید نسبت به جهت و سمت حرکت به سوی غایت و عاقبت راهنمایی صورت گیرد. بنابراین، استماع [[دستور]] برای نیل به غایت و [[عمل به دستورات]] و [[اوامر]] ارائه شده و سرانجام تقاضا و درخواست متعادل‌داشتن، در یافتن جهت‌گیری مناسب حرکت برای نیل به غایت و عاقبت کار، لازم‌الاجراء است. لذا [[خداوند متعال]] به زبان [[مؤمنان]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}<ref>«پروردگارا! ما شنیدیم فرا خواننده‌ای به ایمان فرا می‌خواند که به پروردگار خود ایمان آورید! و ایمان آوردیم؛ پروردگارا، گناهان ما را بیامرز و از بدی‌های ما چشم بپوش و ما را با نیکان بمیران» سوره آل عمران، آیه ۱۹۳.</ref>.
	# تبیین غایت اصلی از غایت مشابه: بعد از راهنمایی نسبت به راستای [[حرکت به سوی مطلوب]]، لازم است غایت مشابه از غایت اصلی، مشخص و متمایز گردد؛ زیرا محتمل است تشعشعاتی از کمال مطلوب پرتو افشانی کند و سالک طریق هم آن تشعشعات را [[غایت]] اصلی پندارد. لذا می‌فرماید: {{متن قرآن\|لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}<ref>«اما کسانی را که از پروردگارشان پروا کرده‌اند، بوستان‌هایی است که از بن آنها جویباران روان است، در آنها جاودانند، به پذیرایی از نزد خداوند و آنچه نزد خداوند است برای نیکوکاران بهتر است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۸.</ref>.		# تبیین غایت اصلی از غایت مشابه: بعد از راهنمایی نسبت به راستای [[حرکت به سوی مطلوب]]، لازم است غایت مشابه از غایت اصلی، مشخص و متمایز گردد؛ زیرا محتمل است تشعشعاتی از کمال مطلوب پرتو افشانی کند و سالک طریق هم آن تشعشعات را [[غایت]] اصلی پندارد. لذا می‌فرماید: {{متن قرآن\|لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}<ref>«اما کسانی را که از پروردگارشان پروا کرده‌اند، بوستان‌هایی است که از بن آنها جویباران روان است، در آنها جاودانند، به پذیرایی از نزد خداوند و آنچه نزد خداوند است برای نیکوکاران بهتر است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۸.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T10:03:44Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:05:54Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'سعیدبن' به 'سعید بن'

2022-08-15T17:39:27Z

جایگزینی متن - 'سعیدبن' به 'سعید بن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۰۹
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	#'''[[شکیبایی]]:''' {{متن قرآن\|وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء وَحِينَ الْبَأْسِ }}<ref>و شکیبایان در سختی و تنگ‌دستی و در زیان و هنگام کارزار؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> دو خُلقِ [[وفا]] و [[صبر]] که یکی [[صبر]] مقتضایش سکون است و دیگری [[وفا]] به حرکت تعلّق می‌گیرد، دربر دارنده همه [[اخلاق نیک]] نیست؛ امّا هرگاه این دو تحقّق یابد، دیگر خلق‌های [[نیکو]] نیز محقّق می‌شود<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. [[پایداری]]، پایه اصیل هر [[طاعت]] و [[پاکی]] است؛ ازاین‌رو از عوامل راه یافتن [[ابرار]]، به [[بهشت]] شمرده شده: {{متن قرآن\|وَجَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا }}<ref> و به آنان برای شکیبی که ورزیده‌اند بهشت و (پوشاک) پرنیان پاداش می‌دهد؛ سوره انسان، آیه:۱۲.</ref> و هنگام ورود [[بهشتیان]] به [[بهشت]]، [[فرشتگان]] در خوشامدگویی به آنان از پایداریشان در [[دنیا]] یاد می‌کنند: {{متن قرآن\|سَلامٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ }}<ref> درود بر شما به شکیبی که ورزیده‌اید که فرجام آن سرای، نیکوست!؛ سوره رعد، آیه:۲۴.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		#'''[[شکیبایی]]:''' {{متن قرآن\|وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء وَحِينَ الْبَأْسِ }}<ref>و شکیبایان در سختی و تنگ‌دستی و در زیان و هنگام کارزار؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> دو خُلقِ [[وفا]] و [[صبر]] که یکی [[صبر]] مقتضایش سکون است و دیگری [[وفا]] به حرکت تعلّق می‌گیرد، دربر دارنده همه [[اخلاق نیک]] نیست؛ امّا هرگاه این دو تحقّق یابد، دیگر خلق‌های [[نیکو]] نیز محقّق می‌شود<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. [[پایداری]]، پایه اصیل هر [[طاعت]] و [[پاکی]] است؛ ازاین‌رو از عوامل راه یافتن [[ابرار]]، به [[بهشت]] شمرده شده: {{متن قرآن\|وَجَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا }}<ref> و به آنان برای شکیبی که ورزیده‌اند بهشت و (پوشاک) پرنیان پاداش می‌دهد؛ سوره انسان، آیه:۱۲.</ref> و هنگام ورود [[بهشتیان]] به [[بهشت]]، [[فرشتگان]] در خوشامدگویی به آنان از پایداریشان در [[دنیا]] یاد می‌کنند: {{متن قرآن\|سَلامٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ }}<ref> درود بر شما به شکیبی که ورزیده‌اید که فرجام آن سرای، نیکوست!؛ سوره رعد، آیه:۲۴.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.
	#'''[[هراس]] از [[معاد]]:''' {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref>، {{متن قرآن\|إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا }}<ref> بی‌گمان ما از پروردگارمان، روزی که تیره و بسیار سخت است می‌هراسیم؛ سوره انسان، آیه:۱۰.</ref> [[خداوند]] در دو [[آیه]] یاد شده، [[ابرار]] را بر اثر داشتن هراسِ [[قیامت]] می‌ستاید<ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		#'''[[هراس]] از [[معاد]]:''' {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref>، {{متن قرآن\|إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا }}<ref> بی‌گمان ما از پروردگارمان، روزی که تیره و بسیار سخت است می‌هراسیم؛ سوره انسان، آیه:۱۰.</ref> [[خداوند]] در دو [[آیه]] یاد شده، [[ابرار]] را بر اثر داشتن هراسِ [[قیامت]] می‌ستاید<ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.
	#'''[[اخلاص]]:''' {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلا شُكُورًا }}<ref> با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی؛ سوره انسان، آیه:۹.</ref> رمز [[اخلاص]] [[ابرار]]، آن است که به [[خدا]]، [[رسالت]] و [[معاد]]، [[ایمانی]] از روی [[رشد]] و [[بصیرت]] دارند و خود را [[بنده]] مملوک [[پروردگار]] دانسته، خود را مالک هیچ نفع و ضرری نمی‌دانند. آنان جز آن‌چه را [[خدا]] خواسته و بدان [[خشنود]] است، چیزی نمی‌خواهند و به چیزی [[خشنود]] نیستند؛ پس [[اراده خدا]] را بر [[اراده]] خود مقدّم داشته و بر [[مخالفت]] با نفس و دشواری [[طاعت]]، [[صبر]] پیشه کرده‌اند<ref>المیزان، ج‌۲۰، ص‌۱۲۵.</ref> در برخی [[روایات]] و نیز از ~~سعیدبن~~ جبیر و [[مجاهد]] [[نقل]] شده است<ref>جوامع‌الجامع، ج‌۲، ص‌۷۴۸.</ref>. [[امام علی\|امیرمؤمنان]]{{ع}} که این [[آیات]] درباره وی نازل شده هرگز {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ}} را بر زبان نیاورد؛ بلکه [[خداوند]] از [[دل]] وی خبر داد<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۴۸‌.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		#'''[[اخلاص]]:''' {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلا شُكُورًا }}<ref> با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی؛ سوره انسان، آیه:۹.</ref> رمز [[اخلاص]] [[ابرار]]، آن است که به [[خدا]]، [[رسالت]] و [[معاد]]، [[ایمانی]] از روی [[رشد]] و [[بصیرت]] دارند و خود را [[بنده]] مملوک [[پروردگار]] دانسته، خود را مالک هیچ نفع و ضرری نمی‌دانند. آنان جز آن‌چه را [[خدا]] خواسته و بدان [[خشنود]] است، چیزی نمی‌خواهند و به چیزی [[خشنود]] نیستند؛ پس [[اراده خدا]] را بر [[اراده]] خود مقدّم داشته و بر [[مخالفت]] با نفس و دشواری [[طاعت]]، [[صبر]] پیشه کرده‌اند<ref>المیزان، ج‌۲۰، ص‌۱۲۵.</ref> در برخی [[روایات]] و نیز از سعید بن جبیر و [[مجاهد]] [[نقل]] شده است<ref>جوامع‌الجامع، ج‌۲، ص‌۷۴۸.</ref>. [[امام علی\|امیرمؤمنان]]{{ع}} که این [[آیات]] درباره وی نازل شده هرگز {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ}} را بر زبان نیاورد؛ بلکه [[خداوند]] از [[دل]] وی خبر داد<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۴۸‌.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.

	==[[رفتار]] [[ابرار]]==		==[[رفتار]] [[ابرار]]==

Wasity: جایگزینی متن - 'سلسله' به 'سلسله'

2022-08-03T11:07:44Z

جایگزینی متن - 'سلسله' به 'سلسله'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۳۷
خط ۱۸۳:		خط ۱۸۳:
	====موقعیت ابرار نزد [[مؤمنان]]====		====موقعیت ابرار نزد [[مؤمنان]]====
	در آیات [[مدنی]] ملاحظه می‌شود که چگونه اجابت‌کنندگان [[دعوت به ایمان]]، تقاضایشان از [[پروردگار]] این بوده که: از [[گناهان]] آنان درگذرد و بر بدی‌های آنان سرپوش گذارد (چون آنان تنها با [[لطف]] پروردگار در [[آمرزش گناه]] و [[پوشش]] بدی‌هاست که می‌توانند [[پاک]] و منزه شوند)، وجود آنان را با ابرار دریافت کرده و هستی‌شان را (هم) در مجاورت آنان قرار دهد: {{متن قرآن\|رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}.		در آیات [[مدنی]] ملاحظه می‌شود که چگونه اجابت‌کنندگان [[دعوت به ایمان]]، تقاضایشان از [[پروردگار]] این بوده که: از [[گناهان]] آنان درگذرد و بر بدی‌های آنان سرپوش گذارد (چون آنان تنها با [[لطف]] پروردگار در [[آمرزش گناه]] و [[پوشش]] بدی‌هاست که می‌توانند [[پاک]] و منزه شوند)، وجود آنان را با ابرار دریافت کرده و هستی‌شان را (هم) در مجاورت آنان قرار دهد: {{متن قرآن\|رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}.
	البته، [[مؤمنان]] در [[انتخاب]] این [[دعا]]، از [[آیات الهی]] به [[نیکی]] [[الهام]] گرفتند، از جمله آنجا که فرموده است: {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}، و در [[سلسله]] [[مراتب ایمان]]، اگر چه [[تقوا]] حایز مرتبه‌ای والاست و [[متقین]] هم دارای درجه‌ای برجسته و عالی‌اند؛ چنان‌که فرموده: {{متن قرآن\|لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ}}، اما با این‌حال [[درجه]] و مرتبه [[ابرار]]، از همه متقین، [[برتر]] و بالاتر است؛ چرا که او می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}.<ref>[[عبدالنبی امامی\|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)\|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۳۶.</ref>		البته، [[مؤمنان]] در [[انتخاب]] این [[دعا]]، از [[آیات الهی]] به [[نیکی]] [[الهام]] گرفتند، از جمله آنجا که فرموده است: {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}، و در سلسله [[مراتب ایمان]]، اگر چه [[تقوا]] حایز مرتبه‌ای والاست و [[متقین]] هم دارای درجه‌ای برجسته و عالی‌اند؛ چنان‌که فرموده: {{متن قرآن\|لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ}}، اما با این‌حال [[درجه]] و مرتبه [[ابرار]]، از همه متقین، [[برتر]] و بالاتر است؛ چرا که او می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}.<ref>[[عبدالنبی امامی\|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)\|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۳۶.</ref>

	====سه ویژگی [[الهی]]، [[اعتقادی]] و [[رفتاری]] ابرار==== ویژگی الهی''': ابرار دارای یک رتبه عالی الهی‌اند که آن رتبه، [[بندگی]] خداست: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا}}، و این رتبه [[بندگی خدا]] را که [[خدای متعال]] در [[وصف]] بندگانش بیان فرموده، حقیقتی است که مافوقی برای آن متصوّر نیست. این همان رتبه‌ای است که در تشهّد [[نماز]]، پیش از [[گواهی]] به [[پیامبری]] [[حضرت ختمی مرتبت]]، بر بندگی او [[شهادت]] داده و می‌گوییم: {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَ‏ مُحَمَّداً عَبْدُهُ‏ وَ رَسُولُهُ‏}}.		====سه ویژگی [[الهی]]، [[اعتقادی]] و [[رفتاری]] ابرار==== ویژگی الهی''': ابرار دارای یک رتبه عالی الهی‌اند که آن رتبه، [[بندگی]] خداست: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا}}، و این رتبه [[بندگی خدا]] را که [[خدای متعال]] در [[وصف]] بندگانش بیان فرموده، حقیقتی است که مافوقی برای آن متصوّر نیست. این همان رتبه‌ای است که در تشهّد [[نماز]]، پیش از [[گواهی]] به [[پیامبری]] [[حضرت ختمی مرتبت]]، بر بندگی او [[شهادت]] داده و می‌گوییم: {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَ‏ مُحَمَّداً عَبْدُهُ‏ وَ رَسُولُهُ‏}}.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T21:03:17Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۴۶:		خط ۴۶:
	# '''[[پارسایی]]:''' {{متن قرآن\|وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref> آنانند که به راستی پرهیزگارند؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> [[ابرار]] که ابعاد [[اعتقادی]] [[دین]] را [[باور]] دارند، از دارایی‌های خود برای دست‌گیری از [[مستمندان]] بهره می‌گیرند؛ [[وظایف]] [[عبادی]] و [[اجتماعی]] خویش را انجام می‌دهند و در [[نبرد]] با دشمنانِ [[دین]]، [[استقامت]] میورزند، [[تقوا]] پیشگان حقیقی‌اند<ref>راهنما، ج‌۱، ص‌۵۶۷‌.</ref>. [[حصر]] در جمله {{متن قرآن\|أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}} بیان‌گر کمال [[تقوا]] است؛ زیرا اگر [[برّ]] و [[صدق]] به مرحله تمام نرسد، [[تقوا]] نیز کامل نخواهد شد<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>		# '''[[پارسایی]]:''' {{متن قرآن\|وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref> آنانند که به راستی پرهیزگارند؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> [[ابرار]] که ابعاد [[اعتقادی]] [[دین]] را [[باور]] دارند، از دارایی‌های خود برای دست‌گیری از [[مستمندان]] بهره می‌گیرند؛ [[وظایف]] [[عبادی]] و [[اجتماعی]] خویش را انجام می‌دهند و در [[نبرد]] با دشمنانِ [[دین]]، [[استقامت]] میورزند، [[تقوا]] پیشگان حقیقی‌اند<ref>راهنما، ج‌۱، ص‌۵۶۷‌.</ref>. [[حصر]] در جمله {{متن قرآن\|أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}} بیان‌گر کمال [[تقوا]] است؛ زیرا اگر [[برّ]] و [[صدق]] به مرحله تمام نرسد، [[تقوا]] نیز کامل نخواهد شد<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>
	# '''[[وفاداری]]:''' {{متن قرآن\|وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُواْ }}<ref>و وفاداران به پیمان خویش، چون پیمان بندند؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> گرچه [[وفای به عهد]] در این [[آیه]] مطلق است و هر [[پیمان]] و [[التزام]] و عقدی را شامل می‌شود، به قرینه جمله {{متن قرآن\|إِذَا عَاهَدُواْ}} شامل [[ایمان]] و [[التزام]] به [[احکام]] آن نمی‌شود؛ زیرا [[التزام]] به [[ایمان]] و لوازم آن، به زمانی خاص [[مقید]] نیست<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. در [[سوره انسان]] در وصف [[ابرار]] آمده است که به [[نذر]] خود [[وفا]] می‌کنند: {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref> در برخی [[روایات]]، [[وفا]] به [[نذر]]، بر پای‌بندی به [[ولایت]] [[اهل‌ بیت]] {{عم}} که در موطن میثاق‌گیری "[[عالم ذر]]" از آنان گرفته شده، [[تطبیق]] شده است<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۵۳‌.</ref>. شایان ذکر است که [[شأن نزول]] این [[آیه]]، [[شکیبایی]] وصف‌ناپذیر [[امام علی\|علی‌ بن‌ ابی‌ طالب]]، [[حضرت زهرا\|حضرت فاطمه زهرا]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} است<ref>الغدیر، ج‌۳، ص‌۱۰۷ ـ ۱۱۱.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>		# '''[[وفاداری]]:''' {{متن قرآن\|وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُواْ }}<ref>و وفاداران به پیمان خویش، چون پیمان بندند؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> گرچه [[وفای به عهد]] در این [[آیه]] مطلق است و هر [[پیمان]] و [[التزام]] و عقدی را شامل می‌شود، به قرینه جمله {{متن قرآن\|إِذَا عَاهَدُواْ}} شامل [[ایمان]] و [[التزام]] به [[احکام]] آن نمی‌شود؛ زیرا [[التزام]] به [[ایمان]] و لوازم آن، به زمانی خاص [[مقید]] نیست<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. در [[سوره انسان]] در وصف [[ابرار]] آمده است که به [[نذر]] خود [[وفا]] می‌کنند: {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref> در برخی [[روایات]]، [[وفا]] به [[نذر]]، بر پای‌بندی به [[ولایت]] [[اهل‌ بیت]] {{عم}} که در موطن میثاق‌گیری "[[عالم ذر]]" از آنان گرفته شده، [[تطبیق]] شده است<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۵۳‌.</ref>. شایان ذکر است که [[شأن نزول]] این [[آیه]]، [[شکیبایی]] وصف‌ناپذیر [[امام علی\|علی‌ بن‌ ابی‌ طالب]]، [[حضرت زهرا\|حضرت فاطمه زهرا]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} است<ref>الغدیر، ج‌۳، ص‌۱۰۷ ـ ۱۱۱.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>
	# '''[[شکیبایی]]:''' {{متن قرآن\|وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء وَحِينَ الْبَأْسِ }}<ref>و شکیبایان در سختی و تنگ‌دستی و در زیان و هنگام کارزار؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> دو خُلقِ [[وفا]] و [[صبر]] که یکی [[صبر]] مقتضایش سکون است و دیگری [[وفا]] به حرکت تعلّق می‌گیرد، دربر دارنده همه [[اخلاق نیک]] نیست؛ امّا هرگاه این دو تحقّق یابد، دیگر خلق‌های [[نیکو]] نیز محقّق می‌شود<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. [[پایداری]]، پایه اصیل هر [[طاعت]] و [[پاکی]] است؛ ازاین‌رو از عوامل راه یافتن [[ابرار]]، به [[بهشت]] شمرده شده: {{متن قرآن\|وَجَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا }}<ref> و به آنان برای شکیبی که ورزیده‌اند بهشت و (پوشاک) پرنیان پاداش می‌دهد؛ سوره انسان، آیه:۱۲.</ref> و هنگام ورود [[بهشتیان]] به [[بهشت]]، [[فرشتگان]] در ~~خوشامدگویی~~ به آنان از پایداریشان در [[دنیا]] یاد می‌کنند: {{متن قرآن\|سَلامٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ }}<ref> درود بر شما به شکیبی که ورزیده‌اید که فرجام آن سرای، نیکوست!؛ سوره رعد، آیه:۲۴.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		# '''[[شکیبایی]]:''' {{متن قرآن\|وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء وَحِينَ الْبَأْسِ }}<ref>و شکیبایان در سختی و تنگ‌دستی و در زیان و هنگام کارزار؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> دو خُلقِ [[وفا]] و [[صبر]] که یکی [[صبر]] مقتضایش سکون است و دیگری [[وفا]] به حرکت تعلّق می‌گیرد، دربر دارنده همه [[اخلاق نیک]] نیست؛ امّا هرگاه این دو تحقّق یابد، دیگر خلق‌های [[نیکو]] نیز محقّق می‌شود<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. [[پایداری]]، پایه اصیل هر [[طاعت]] و [[پاکی]] است؛ ازاین‌رو از عوامل راه یافتن [[ابرار]]، به [[بهشت]] شمرده شده: {{متن قرآن\|وَجَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا }}<ref> و به آنان برای شکیبی که ورزیده‌اند بهشت و (پوشاک) پرنیان پاداش می‌دهد؛ سوره انسان، آیه:۱۲.</ref> و هنگام ورود [[بهشتیان]] به [[بهشت]]، [[فرشتگان]] در خوش‌آمدگویی به آنان از پایداریشان در [[دنیا]] یاد می‌کنند: {{متن قرآن\|سَلامٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ }}<ref> درود بر شما به شکیبی که ورزیده‌اید که فرجام آن سرای، نیکوست!؛ سوره رعد، آیه:۲۴.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.
	# '''[[هراس]] از [[معاد]]:''' {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref>، {{متن قرآن\|إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا }}<ref> بی‌گمان ما از پروردگارمان، روزی که تیره و بسیار سخت است می‌هراسیم؛ سوره انسان، آیه:۱۰.</ref> [[خداوند]] در دو [[آیه]] یاد شده، [[ابرار]] را بر اثر داشتن هراسِ [[قیامت]] می‌ستاید<ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		# '''[[هراس]] از [[معاد]]:''' {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref>، {{متن قرآن\|إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا }}<ref> بی‌گمان ما از پروردگارمان، روزی که تیره و بسیار سخت است می‌هراسیم؛ سوره انسان، آیه:۱۰.</ref> [[خداوند]] در دو [[آیه]] یاد شده، [[ابرار]] را بر اثر داشتن هراسِ [[قیامت]] می‌ستاید<ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.
	# '''[[اخلاص]]:''' {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلا شُكُورًا }}<ref> با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی؛ سوره انسان، آیه:۹.</ref> رمز [[اخلاص]] [[ابرار]]، آن است که به [[خدا]]، [[رسالت]] و [[معاد]]، [[ایمانی]] از روی [[رشد]] و [[بصیرت]] دارند و خود را [[بنده]] مملوک [[پروردگار]] دانسته، خود را مالک هیچ نفع و ضرری نمی‌دانند. آنان جز آن‌چه را [[خدا]] خواسته و بدان [[خشنود]] است، چیزی نمی‌خواهند و به چیزی [[خشنود]] نیستند؛ پس [[اراده خدا]] را بر [[اراده]] خود مقدّم داشته و بر [[مخالفت]] با نفس و دشواری [[طاعت]]، [[صبر]] پیشه کرده‌اند<ref>المیزان، ج‌۲۰، ص‌۱۲۵.</ref> در برخی [[روایات]] و نیز از سعید بن جبیر و [[مجاهد]] [[نقل]] شده است<ref>جوامع‌الجامع، ج‌۲، ص‌۷۴۸.</ref>. [[امام علی\|امیرمؤمنان]] {{ع}} که این [[آیات]] درباره وی نازل شده هرگز {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ}} را بر زبان نیاورد؛ بلکه [[خداوند]] از [[دل]] وی خبر داد<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۴۸‌.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.		# '''[[اخلاص]]:''' {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلا شُكُورًا }}<ref> با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی؛ سوره انسان، آیه:۹.</ref> رمز [[اخلاص]] [[ابرار]]، آن است که به [[خدا]]، [[رسالت]] و [[معاد]]، [[ایمانی]] از روی [[رشد]] و [[بصیرت]] دارند و خود را [[بنده]] مملوک [[پروردگار]] دانسته، خود را مالک هیچ نفع و ضرری نمی‌دانند. آنان جز آن‌چه را [[خدا]] خواسته و بدان [[خشنود]] است، چیزی نمی‌خواهند و به چیزی [[خشنود]] نیستند؛ پس [[اراده خدا]] را بر [[اراده]] خود مقدّم داشته و بر [[مخالفت]] با نفس و دشواری [[طاعت]]، [[صبر]] پیشه کرده‌اند<ref>المیزان، ج‌۲۰، ص‌۱۲۵.</ref> در برخی [[روایات]] و نیز از سعید بن جبیر و [[مجاهد]] [[نقل]] شده است<ref>جوامع‌الجامع، ج‌۲، ص‌۷۴۸.</ref>. [[امام علی\|امیرمؤمنان]] {{ع}} که این [[آیات]] درباره وی نازل شده هرگز {{متن قرآن\|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ}} را بر زبان نیاورد؛ بلکه [[خداوند]] از [[دل]] وی خبر داد<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۴۸‌.</ref><ref>[[علی اسلامی\|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۰
خط ۲۳۶:		خط ۲۳۶:
	# ارائه [[غایت]] و [[عاقبت]] کار: وقتی دو گروه ابرار و [[فجار]] را نسبت به هم مقایسه می‌نماییم، ملاحظه می‌کنیم: عاقبت ابرار، [[نعیم]]، و عاقبت [[فجّار]]، [[جحیم]] است. قال تعالی: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ * وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ}}<ref>«بی‌گمان نیکان در ناز و نعمتی بی‌شمارند * و به راستی گنهکاران در دوزخ‌اند» سوره انفطار، آیه ۱۳-۱۴.</ref>. بنابراین، اصل ارائه غایت و عاقبت کار، عاملی اساسی در تربیت است تا همواره محکی [[غنی]] برای استمرار تلاش و [[کوشش]] در راستای دست‌یابی به [[هدف]] موجود باشد.		# ارائه [[غایت]] و [[عاقبت]] کار: وقتی دو گروه ابرار و [[فجار]] را نسبت به هم مقایسه می‌نماییم، ملاحظه می‌کنیم: عاقبت ابرار، [[نعیم]]، و عاقبت [[فجّار]]، [[جحیم]] است. قال تعالی: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ * وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ}}<ref>«بی‌گمان نیکان در ناز و نعمتی بی‌شمارند * و به راستی گنهکاران در دوزخ‌اند» سوره انفطار، آیه ۱۳-۱۴.</ref>. بنابراین، اصل ارائه غایت و عاقبت کار، عاملی اساسی در تربیت است تا همواره محکی [[غنی]] برای استمرار تلاش و [[کوشش]] در راستای دست‌یابی به [[هدف]] موجود باشد.
	# [[ثبت]] [[اعمال]]: آنچه را که می‌شود در وصول به [[غایت]] و تحقق کمال به عنوان مطلوب، عاملی اساسی در نظر گرفت، آن است که عمل و [[طاعات]] هم جنبه [[عینی]] و [[حقیقی]] داشته باشد و هم مکتوب گردد. لذا [[خدای متعال]] با تأکید می‌فرماید: {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ}}؛ {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ}}.		# [[ثبت]] [[اعمال]]: آنچه را که می‌شود در وصول به [[غایت]] و تحقق کمال به عنوان مطلوب، عاملی اساسی در نظر گرفت، آن است که عمل و [[طاعات]] هم جنبه [[عینی]] و [[حقیقی]] داشته باشد و هم مکتوب گردد. لذا [[خدای متعال]] با تأکید می‌فرماید: {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ}}؛ {{متن قرآن\|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ}}.
	# [[تذکر]] و [[یادآوری]] غایت: برای آنکه غایت و [[عاقبت]] کار همواره در نظر باشد، باید مجدداً آن را تذکر داده و یادآوری نمود. تا این [[تجدید]] یادآوری، سعی و [[کوشش]] را در جهت وصول به غایت نیرو داده و آن را [[روحی]] تازه بخشد و برای ادامه و استمرار آن، محرّکی [[غنی]] باشد. از این‌رو خدای متعال بعد از بیان این غایت در [[سوره انفطار]]، آن را مجدداً در [[سوره مطففین]] یادآوری فرمود: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ}}.		# [[تذکر]] و [[یادآوری]] غایت: برای آنکه غایت و [[عاقبت]] کار همواره در نظر باشد، باید مجدداً آن را تذکر داده و یادآوری نمود. تا این تجدید یادآوری، سعی و [[کوشش]] را در جهت وصول به غایت نیرو داده و آن را [[روحی]] تازه بخشد و برای ادامه و استمرار آن، محرّکی [[غنی]] باشد. از این‌رو خدای متعال بعد از بیان این غایت در [[سوره انفطار]]، آن را مجدداً در [[سوره مطففین]] یادآوری فرمود: {{متن قرآن\|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ}}.
	# [[راهنمایی]] نسبت به راستای حرکت به سوی غایت: در جریان [[تربیت]]، باید نسبت به جهت و سمت حرکت به سوی غایت و عاقبت راهنمایی صورت گیرد. بنابراین، استماع [[دستور]] برای نیل به غایت و [[عمل به دستورات]] و [[اوامر]] ارائه شده و سرانجام تقاضا و درخواست متعادل‌داشتن، در یافتن جهت‌گیری مناسب حرکت برای نیل به غایت و عاقبت کار، لازم‌الاجراء است. لذا [[خداوند متعال]] به زبان [[مؤمنان]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}<ref>«پروردگارا! ما شنیدیم فرا خواننده‌ای به ایمان فرا می‌خواند که به پروردگار خود ایمان آورید! و ایمان آوردیم؛ پروردگارا، گناهان ما را بیامرز و از بدی‌های ما چشم بپوش و ما را با نیکان بمیران» سوره آل عمران، آیه ۱۹۳.</ref>.		# [[راهنمایی]] نسبت به راستای حرکت به سوی غایت: در جریان [[تربیت]]، باید نسبت به جهت و سمت حرکت به سوی غایت و عاقبت راهنمایی صورت گیرد. بنابراین، استماع [[دستور]] برای نیل به غایت و [[عمل به دستورات]] و [[اوامر]] ارائه شده و سرانجام تقاضا و درخواست متعادل‌داشتن، در یافتن جهت‌گیری مناسب حرکت برای نیل به غایت و عاقبت کار، لازم‌الاجراء است. لذا [[خداوند متعال]] به زبان [[مؤمنان]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}<ref>«پروردگارا! ما شنیدیم فرا خواننده‌ای به ایمان فرا می‌خواند که به پروردگار خود ایمان آورید! و ایمان آوردیم؛ پروردگارا، گناهان ما را بیامرز و از بدی‌های ما چشم بپوش و ما را با نیکان بمیران» سوره آل عمران، آیه ۱۹۳.</ref>.
	# تبیین غایت اصلی از غایت مشابه: بعد از راهنمایی نسبت به راستای [[حرکت به سوی مطلوب]]، لازم است غایت مشابه از غایت اصلی، مشخص و متمایز گردد؛ زیرا محتمل است تشعشعاتی از کمال مطلوب پرتو افشانی کند و سالک طریق هم آن تشعشعات را [[غایت]] اصلی پندارد. لذا می‌فرماید: {{متن قرآن\|لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}<ref>«اما کسانی را که از پروردگارشان پروا کرده‌اند، بوستان‌هایی است که از بن آنها جویباران روان است، در آنها جاودانند، به پذیرایی از نزد خداوند و آنچه نزد خداوند است برای نیکوکاران بهتر است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۸.</ref>.		# تبیین غایت اصلی از غایت مشابه: بعد از راهنمایی نسبت به راستای [[حرکت به سوی مطلوب]]، لازم است غایت مشابه از غایت اصلی، مشخص و متمایز گردد؛ زیرا محتمل است تشعشعاتی از کمال مطلوب پرتو افشانی کند و سالک طریق هم آن تشعشعات را [[غایت]] اصلی پندارد. لذا می‌فرماید: {{متن قرآن\|لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}<ref>«اما کسانی را که از پروردگارشان پروا کرده‌اند، بوستان‌هایی است که از بن آنها جویباران روان است، در آنها جاودانند، به پذیرایی از نزد خداوند و آنچه نزد خداوند است برای نیکوکاران بهتر است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۸.</ref>.