ابعاد سیاسی قیام امام حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-07-09T05:01:04Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۱
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	# عامل انقلابی.		# عامل انقلابی.

	برای اینکه [[تفسیری]] کافی و دقیق از [[نهضت]] و [[انقلاب حسینی]] ارائه دهیم، ناگزیر باید این دو عامل اساسی را در [[سخنان امام حسین]]{{ع}} از مدینه تا [[کربلا]] بررسی و مطالعه کنیم.		برای اینکه [[تفسیری]] کافی و دقیق از [[نهضت]] و [[انقلاب حسینی]] ارائه دهیم، ناگزیر باید این دو عامل اساسی را در سخنان امام حسین{{ع}} از مدینه تا [[کربلا]] بررسی و مطالعه کنیم.

	== عامل سیاسی ==		== عامل سیاسی ==

Bahmani در ‏۱۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۳

2023-08-16T08:23:05Z

نمایش تغییرات

Wasity: /* اینک برخی متون در این باره */

2023-08-01T10:41:06Z

اینک برخی متون در این باره

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۱
خط ۱۶۰:		خط ۱۶۰:
	امام حسین{{ع}} مصمم بود که به [[شهادت]] برسد. او می‌دانست پایان این [[قیام]] او، شهادت در راه خداست. تمام قراین [[قیام حسینی]] بر این [[حقیقت]] تأکید دارد. بنابراین، ممکن نبود امویان، حسین{{ع}} را رها کنند؟ [[حسینی]] را که آشکارا می‌گفت با یزید [[بیعت]] نمی‌کند و در این [[بیعت نکردن]] و [[امتناع]] از آن بر ضد امویان قیام کرده بود. امام از عدم [[پذیرش بیعت]] و [[اعلان]] آن و قیام بر ضد یزید، با هر پیامدی که برای او داشته باشد، کوتاه نمی‌آمد، و این در حالی بود که نیرویی از او [[حمایت]] نمی‌کرد. پس ناگزیر چاره‌ای جز شهادت نداشت، مگر اینکه از عدم پذیرش بیعت و قیام بر ضد یزید کوتاه آید و [[بیعت با یزید]] را بپذیرد یا از عرصه [[سیاست]] کناره گیرد و به دره‌ها و [[دشت‌ها]] بپیوندد، چیزی که امام آن را قاطعانه و بدون بحث و [[گفت‌وگو]] رد می‌کرد. [[سخنان امام حسین]]{{ع}} در سفر خویش سوی عراق، بر این موضوع نیز تصریح دارد که او [[عزم]] خویش را بر [[شهادت]] جزم کرده بود.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۳ (کتاب)\|بر آستان عاشورا ج۳]] ص ۱۶۰.</ref>		امام حسین{{ع}} مصمم بود که به [[شهادت]] برسد. او می‌دانست پایان این [[قیام]] او، شهادت در راه خداست. تمام قراین [[قیام حسینی]] بر این [[حقیقت]] تأکید دارد. بنابراین، ممکن نبود امویان، حسین{{ع}} را رها کنند؟ [[حسینی]] را که آشکارا می‌گفت با یزید [[بیعت]] نمی‌کند و در این [[بیعت نکردن]] و [[امتناع]] از آن بر ضد امویان قیام کرده بود. امام از عدم [[پذیرش بیعت]] و [[اعلان]] آن و قیام بر ضد یزید، با هر پیامدی که برای او داشته باشد، کوتاه نمی‌آمد، و این در حالی بود که نیرویی از او [[حمایت]] نمی‌کرد. پس ناگزیر چاره‌ای جز شهادت نداشت، مگر اینکه از عدم پذیرش بیعت و قیام بر ضد یزید کوتاه آید و [[بیعت با یزید]] را بپذیرد یا از عرصه [[سیاست]] کناره گیرد و به دره‌ها و [[دشت‌ها]] بپیوندد، چیزی که امام آن را قاطعانه و بدون بحث و [[گفت‌وگو]] رد می‌کرد. [[سخنان امام حسین]]{{ع}} در سفر خویش سوی عراق، بر این موضوع نیز تصریح دارد که او [[عزم]] خویش را بر [[شهادت]] جزم کرده بود.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۳ (کتاب)\|بر آستان عاشورا ج۳]] ص ۱۶۰.</ref>

	===~~اینک~~ برخی متون در این باره===		===برخی متون در این باره===
	متن نخست: [[امام حسین]]{{ع}} به برادرش [[محمد بن حنفیه]] قول داده بود که درباره پیشنهاد او مبنی بر صرف نظر از رفتن به [[عراق]]، بیندیشد. پس هنگامی که [[مکه]] را ترک نمود و روی سوی عراق نهاد، محمد بن حنفیه نزد او آمد و افسار شترش را گرفت و وعده‌اش را به یاد او آورد و گفت: «[[برادر]]! آیا مرا [[وعده]] ندادی تا درباره خواسته‌ام بیندیشی؟		متن نخست: [[امام حسین]]{{ع}} به برادرش [[محمد بن حنفیه]] قول داده بود که درباره پیشنهاد او مبنی بر صرف نظر از رفتن به [[عراق]]، بیندیشد. پس هنگامی که [[مکه]] را ترک نمود و روی سوی عراق نهاد، محمد بن حنفیه نزد او آمد و افسار شترش را گرفت و وعده‌اش را به یاد او آورد و گفت: «[[برادر]]! آیا مرا [[وعده]] ندادی تا درباره خواسته‌ام بیندیشی؟
	[[امام]] فرمود: چرا.		[[امام]] فرمود: چرا.

Wasity: /* عامل سیاسی */

2023-08-01T10:40:24Z

عامل سیاسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۰
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	==عامل سیاسی==		==عامل سیاسی==
	~~کارمان را با بررسی عامل سیاسی در این موضوع آغاز می‌کنیم.~~ نخستین کاری که [[یزید بن معاویه]] پس از در دست گرفتن زمام خلافت بدان اهتمام ورزید، [[تحمیل]] بیعت بر [[مردمان]] [[مکه]] و مدینه بود. مکه و مدینه در اعطا یا سلب [[مشروعیت]] از مرکز خلافت در [[شام]]، نقطه ثقل سیاسی بودند. آنچه برای یزید اهمیت فزون‌تری داشت، بیعت سه نفر بود: امام حسین{{ع}}، [[عبدالرحمن بن ابی بکر]] و [[عبدالله بن زبیر]].		نخستین کاری که [[یزید بن معاویه]] پس از در دست گرفتن زمام خلافت بدان اهتمام ورزید، [[تحمیل]] بیعت بر [[مردمان]] [[مکه]] و مدینه بود. مکه و مدینه در اعطا یا سلب [[مشروعیت]] از مرکز خلافت در [[شام]]، نقطه ثقل سیاسی بودند. آنچه برای یزید اهمیت فزون‌تری داشت، بیعت سه نفر بود: امام حسین{{ع}}، [[عبدالرحمن بن ابی بکر]] و [[عبدالله بن زبیر]].
	از همین روی، نخستین چیزی که یزید بن معاویه پس از در دست گرفتن زمام خلافت در شام بدان اندیشید، بیعت مردمان مکه و مدینه بود.		از همین روی، نخستین چیزی که یزید بن معاویه پس از در دست گرفتن زمام خلافت در شام بدان اندیشید، بیعت مردمان مکه و مدینه بود.
	تردیدی نیست که کار حسین{{ع}} بیش از هر شخص دیگری، [[اندیشه]] و [[ذهن]] [[خلیفه]] جدید و [[مشاوران]] [[اموی]] او را به خود مشغول داشته بود. پیش‌تر [[معاویه]] کوشیده بود تا برای [[ولایتعهدی]] یزید از حسین{{ع}} بیعت بگیرد، لیک امام آن هنگام که معاویه او را به پذیرش ولایتعهدی پسرش یزید فرا خواند، در پاسخ او فرمود:		تردیدی نیست که کار حسین{{ع}} بیش از هر شخص دیگری، [[اندیشه]] و [[ذهن]] [[خلیفه]] جدید و [[مشاوران]] [[اموی]] او را به خود مشغول داشته بود. پیش‌تر [[معاویه]] کوشیده بود تا برای [[ولایتعهدی]] یزید از حسین{{ع}} بیعت بگیرد، لیک امام آن هنگام که معاویه او را به پذیرش ولایتعهدی پسرش یزید فرا خواند، در پاسخ او فرمود:

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = قیام امام حسین | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== اگر سخنان و مواضع امام حسین{{ع}} پس از به خلافت رسیدن یزید و دعوت حاکم یزید بر مدینه از امام برای بیعت تا فرود آمدن آن حضرت بر خاک کربل...» ایجاد کرد

2023-08-01T08:46:50Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = قیام امام حسین | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== اگر سخنان و مواضع امام حسین{{ع}} پس از به خلافت رسیدن یزید و دعوت حاکم یزید بر مدینه از امام برای بیعت تا فرود آمدن آن حضرت بر خاک کربل...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات