ابن تیمیه حرانی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2024-11-30T07:51:31Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۱
خط ۷۲:		خط ۷۲:
	# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]		# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]
	# [[پرونده:Jawahir-kalam-1.jpg\|22px]] [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۱ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۱]]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* مختصری در شرح حال ابن تیمیه */

2024-11-30T07:50:19Z

مختصری در شرح حال ابن تیمیه

@@ خط ۶۶: / خط ۶۶: @@
 # تکیه‌گاه اصلی آرای و [[مذهب]] [[سلفی]] [[ابن تیمیه]]، بیان رسا و قلم شیوا و [[فکر]] سرشارِ خود [[بانی]] مذهب است؛
 # بیشترین آرای ابن تیمیه در حقیقت پاسخ به پرسش‌های [[زمان]] او و راه‌حل [[بحران]] مذهب در عصر وی بوده و این خصیصه خواه ناخواه، آرای سلفی ابن تیمیه را با شرایط زمان عجین کرده و حالت شمولیت را از آن سلب کرده بود<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۵.</ref>.
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2024-09-28T05:34:29Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۶۶:		خط ۶۶:
	# تکیه‌گاه اصلی آرای و [[مذهب]] [[سلفی]] [[ابن تیمیه]]، بیان رسا و قلم شیوا و [[فکر]] سرشارِ خود [[بانی]] مذهب است؛		# تکیه‌گاه اصلی آرای و [[مذهب]] [[سلفی]] [[ابن تیمیه]]، بیان رسا و قلم شیوا و [[فکر]] سرشارِ خود [[بانی]] مذهب است؛
	# بیشترین آرای ابن تیمیه در حقیقت پاسخ به پرسش‌های [[زمان]] او و راه‌حل [[بحران]] مذهب در عصر وی بوده و این خصیصه خواه ناخواه، آرای سلفی ابن تیمیه را با شرایط زمان عجین کرده و حالت شمولیت را از آن سلب کرده بود<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۵.</ref>.		# بیشترین آرای ابن تیمیه در حقیقت پاسخ به پرسش‌های [[زمان]] او و راه‌حل [[بحران]] مذهب در عصر وی بوده و این خصیصه خواه ناخواه، آرای سلفی ابن تیمیه را با شرایط زمان عجین کرده و حالت شمولیت را از آن سلب کرده بود<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۵.</ref>.

			==مختصری در شرح [[حال]] [[ابن تیمیه]]==
			ابن تیمیه از کسانی است که بر همگان می‌تازد، و احدی از بزرگان و [[پیشوایان]] [[مذاهب]] و فرقه‌های مختلف از دست او در [[امان]] نیستند، از این‌رو به دلیل [[عقاید]] [[فاسد]] و نظریات [[باطل]] او بزرگان و [[رهبران]] [[اهل سنت]] به [[گمراهی]] و [[زندانی]] کردن او [[فتوا]] داده‌اند، مگر [[توبه]] کند.
			او در آخر توبه نکرد و در [[زندان]] [[جان]] داد.
			شرح حال او را در الدرر الکامنه [[ابن حجر عسقلانی]] و البدر الطالع شوکانی و کتاب‌های دیگر می‌یابید.
			در الدرر الکامنه می‌نویسد: «در [[شهر دمشق]] اعلام کردند که هر کس [[افکار]] ابن تیمیه [[اعتقاد]] داشته باشد، ریختن [[خون]] او و گرفتن اموالش [[حلال]] است»<ref>الدرر الکامنه، ج۱، ص۱۷۱: من اعتقد عقیدة ابن تیمیة حل دمه وماله.</ref>.

			در البدر الطالع می‌گوید: محمد [[بخاری]] [[حنفی]] متوفای ۸۴۱ به [[بدعت‌گذاری]] وی و [[تکفیر]] او تصریح کرد و در مجلس خود به روشنی گفت: «هر کسی بگوید ابن تیمیه [[شیخ الاسلام]] است به واسطه گفتن همین جمله [[کافر]] است»<ref>البدر الطالع، ج۲، ص۱۹۱: {{عربی\|من زعم أن من أطلق على ابن تيمية أنه شيخ الاسلام كافر...}}.</ref>.
			[[ابن حجر هیتمی مکی]] متوفای ۹۷۴ - صاحب کتاب صواعق - در الفتاوی الحدیثیة می‌نویسد:
			{{عربی\|ابن تيمية عبد خذله الله وأعماه وأصمه وأذله، وبذلك صرح الأئمة الذين بينوا فساد أحواله وكذب أقواله. ومن أراد ذلك فعليه بمطالعة كلام الإمام المجتهد المتفق على إمامته وجلالته وبلوغه مرتبة الاجتهاد أبي الحسن السبكي، وولده التاج، والشيخ الامام العز بن جماعة وأهل عصرهم وغيرهم، من الشافعية والمالكية والحنفية، ولم يقصر اعتراضه على متأخري الصوفية، بل اعترض على مثل عمر بن الخطاب وعلي بن أبي طالب -رضي الله عنهما- والحاصل: أنه لا يقام لكلامه وزن، بل يرمي في كل وعر وحزن، ويعتقد فيه أنه مبتدع ضال مضل غال، عامله الله بعدله، وأجارنا من مثل طريقته و عقيدته وفعله. آمين}}<ref>الفتاوی الحدیثیة، ص۸۴.</ref>؛
			ابن تیمیه بنده‌ای است که [[خدا]] او را رها کرده و [[گمراه]]، [[کور]]، لال و [[ذلیل]] نمود و به این مطلب پیشوایانی که در شرح [[فساد]] [[حال]] او و [[دروغ]] بودن اقوال وی، سخن گفته‌اند، رسیدگی نموده‌اند و اگر می‌خواهید، به مطالعه کلمات [[امام]] [[مجتهد]] کسی که بر [[پیشوایی]] و بزرگی او و رسیدن به مرتبۀ [[اجتهاد]] همگان اتفاق دارند، یعنی [[ابوالحسن]] سبکی و فرزندش تاج الدین مراجعه کنید و همچنین می‌توانید کلمات شیخ امام العز [[ابن جماعه]] و معاصرین و غیر معاصرین، از شافعیه، مالکیه و حنفیه را ببینید. [[ابن تیمیه]] فقط به [[اعتراض]] بر [[علماء]] متأخر [[صوفیه]]، بسنده نکرده است بلکه بر کسانی مثل [[عمر بن خطاب]] و [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} هم ایراد گرفته است. در نتیجه باید گفت، [[کلام]] ابن تیمیه هیچ [[جایگاه علمی]] ندارد و در هر [[دشواری]] و [[حزن]] به [[طعنه]] زدن می‌پردازد و [[معتقد]] است که طرف مقابل بحث او [[اهل بدعت]]، [[گمراه]]، [[گمراه کننده]] و [[غالی]] ([[غلو]] کننده) است، [[خدا]] با عدالتش با او [[رفتار]] کند و ما را از نیل به روش و [[عقیده]] و فعل او [[محافظت]] نماید.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۱ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام، ج۱]]، ص ۶۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۷۲:		خط ۸۳:
	# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]		# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]
			# [[پرونده:Jawahir-kalam-1.jpg\|22px]] [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۱ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۱]]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* ابن تیمیه و احیای اندیشه معاصر */

2024-06-09T08:35:11Z

ابن تیمیه و احیای اندیشه معاصر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۵
خط ۴۶:		خط ۴۶:

	== ابن تیمیه و احیای [[اندیشه]] معاصر ==		== ابن تیمیه و احیای [[اندیشه]] معاصر ==
	[[شرایط ظهور]] [[محمد بن عبدالوهاب]] از [[نجد]] (یکی از مناطق سه‌گانه و مرکزی جزیرة‌العرب) شباهت بسیاری با شرایط [[زمان]] [[ابن‌تیمیه]] بنیانگذار اصلی [[مذهب]] [[سلفی]] نوین داشت. هرچند [[ابن تیمیه]] این [[توفیق]] را نیافت که آرای خود را به [[زور]] [[سلاح]] بر دیگران [[تحمیل]] کند و او تنها از سلاح زبان و قلم استفاده می‌کرد، اما [[خلف]] او محمد بن عبدالوهاب توانست با راه انداختن جنگ‌های قبیله‌ای، [[آیین]] خود را به زور سلاح بر سراسر جزیرة‌العرب غالب گرداند. احیای آیین ابن تیمیه در نجد و [[حجاز]] به شیوه خاص محمد بن عبدالوهاب، یعنی با استفاده از [[شعار]] [[جهاد مسلحانه]] بر علیه [[کفر]] و زندقه به یک [[نظام]] و [[قدرت سیاسی]] تبدیل شد و با استخراج نفت توسط انگلیسی‌ها و آمریکایی‌ها [[اقتدار]] [[اقتصادی]] سرزمین مهد [[اسلام]] و [[برتری]] جنبه‌های مادی بر قطبیت معنوی و ام‌القری بودن آن رجحان پیدا کرد. سلفی‌های جدید و وهابیون، هرچند در برابر [[اکثریت]] [[مسلمانان]] [[جهان]] چهره خشک و خشنی از اسلام ترسیم کردند و با تعصب‌ورزی‌های بی‌منطق، برداشت‌های خود را بر دیگر [[مذاهب]] تحمیل نمودند و از خود کمترین انعطاف و تحمل‌پذیری را نشان ندادند و با در دست گرفتن [[ام القری]] و [[مراسم حج]]، به [[تسامح]] [[اسلامی]] قلم بطلان کشیدند، اما در مقابل، در زمینه [[سیاست]] و [[حکومت]] به قدرت مطلقه بی‌قید و بندی روی آوردند که از همه [[تعصبات]] رها بود و نیز در سیاست خارجی چنان باز و موسع عمل کردند که گویی هرچه اسلام دستور به [[محبت]] و [[مهرورزی]] داشت، به غیر مسلمانان مربوط بوده و هرچه سختگیری و [[تبرّا]] را توجیه کرده بود، به مسلمانان ارتباط داشت<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۰.</ref>.		[[شرایط ظهور]] [[محمد بن عبدالوهاب]] از [[نجد]] (یکی از مناطق سه‌گانه و مرکزی جزیرة‌العرب) شباهت بسیاری با شرایط [[زمان]] [[ابن‌تیمیه]] بنیانگذار اصلی [[مذهب]] [[سلفی]] نوین داشت. هرچند [[ابن تیمیه]] این [[توفیق]] را نیافت که آرای خود را به [[زور]] [[سلاح]] بر دیگران [[تحمیل]] کند و او تنها از سلاح زبان و قلم استفاده می‌کرد، اما [[خلف]] او محمد بن عبدالوهاب توانست با راه انداختن جنگ‌های قبیله‌ای، [[آیین]] خود را به زور سلاح بر سراسر جزیرة‌العرب غالب گرداند. احیای آیین ابن تیمیه در نجد و [[حجاز]] به شیوه خاص محمد بن عبدالوهاب، یعنی با استفاده از [[شعار]] [[جهاد مسلحانه]] بر علیه [[کفر]] و زندقه به یک [[نظام]] و [[قدرت سیاسی]] تبدیل شد و با استخراج نفت توسط انگلیسی‌ها و آمریکایی‌ها [[اقتدار]] [[اقتصادی]] سرزمین مهد [[اسلام]] و [[برتری]] جنبه‌های مادی بر قطبیت معنوی و ام‌القری بودن آن رجحان پیدا کرد. سلفی‌های جدید و وهابیون، هرچند در برابر [[اکثریت]] [[مسلمانان]] [[جهان]] چهره خشک و خشنی از اسلام ترسیم کردند و با تعصب‌ورزی‌های بی‌منطق، برداشت‌های خود را بر دیگر [[مذاهب]] تحمیل نمودند و از خود کمترین انعطاف و تحمل‌پذیری را نشان ندادند و با در دست گرفتن [[ام القری]] و [[مراسم حج]]، به [[تسامح]] [[اسلامی]] قلم بطلان کشیدند، اما در مقابل، در زمینه [[سیاست]] و [[حکومت]] به قدرت مطلقه بی‌قید و بندی روی آوردند که از همه [[تعصبات]] رها بود و نیز در سیاست خارجی چنان باز و موسع عمل کردند که گویی هرچه اسلام دستور به [[محبت]] و [[مهرورزی]] داشت، به غیر مسلمانان مربوط بوده و هرچه سختگیری و [[تبرّا]] را توجیه کرده بود، به مسلمانان ارتباط داشت<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۰؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۶۷.</ref>.

	== ابن تیمیه و امرا و والیان ==		== ابن تیمیه و امرا و والیان ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-06-09T08:34:43Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۴
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	آرای ابن تیمیه، بازتاب برداشتی است که وی از اوضاع کلی زمان خویش داشته و نوعی ساماندهی [[دفاع]] [[فکری]] است که وی در برابر خطرات [[عقیدتی]] که در عصر خود [[احساس]] می‌کرده از خود نشان داده است. دو نکته اصلی که در [[حقیقت]] دو موضوع محوری و اصلی [[اندیشه سیاسی]] این تیمیه محسوب می‌شود به شرح ذیل است:		آرای ابن تیمیه، بازتاب برداشتی است که وی از اوضاع کلی زمان خویش داشته و نوعی ساماندهی [[دفاع]] [[فکری]] است که وی در برابر خطرات [[عقیدتی]] که در عصر خود [[احساس]] می‌کرده از خود نشان داده است. دو نکته اصلی که در [[حقیقت]] دو موضوع محوری و اصلی [[اندیشه سیاسی]] این تیمیه محسوب می‌شود به شرح ذیل است:
	# ابن تیمیه، از مجموعه شرایط موجود زمان خود آشفتگی خاصی را تلقی کرد و برای حل آن به یک سامان فکری [[متوسل]] شده که همه آرای [[فلسفی]]، [[کلامی]]، [[عرفانی]] و [[فقهی]] وی اجزای به هم مرتبط شده آن محسوب می‌شود؛		# ابن تیمیه، از مجموعه شرایط موجود زمان خود آشفتگی خاصی را تلقی کرد و برای حل آن به یک سامان فکری [[متوسل]] شده که همه آرای [[فلسفی]]، [[کلامی]]، [[عرفانی]] و [[فقهی]] وی اجزای به هم مرتبط شده آن محسوب می‌شود؛
	# ابن تیمیه، نه در برداشت و تلقی مشکل عصر خود موفق بوده و نه سامانی که ارائه داده منسجم و اجزایی به هم پیوسته و به دور از تعارض و تضاد است<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۲۹۲-۲۸۷.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۷۶؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ~~ص۴۵~~.</ref>		# ابن تیمیه، نه در برداشت و تلقی مشکل عصر خود موفق بوده و نه سامانی که ارائه داده منسجم و اجزایی به هم پیوسته و به دور از تعارض و تضاد است<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۲۹۲-۲۸۷.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۱]]، ص ۷۶؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۴۵؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۶۷.</ref>

	== ابن‌تیمیه و [[فلسفه سیاسی]] ==		== ابن‌تیمیه و [[فلسفه سیاسی]] ==

Bahmani: /* ابن تیمیه */

2024-06-09T08:18:03Z

ابن تیمیه

@@ خط ۶۶: / خط ۶۶: @@
 # تکیه‌گاه اصلی آرای و [[مذهب]] [[سلفی]] [[ابن تیمیه]]، بیان رسا و قلم شیوا و [[فکر]] سرشارِ خود [[بانی]] مذهب است؛
 # بیشترین آرای ابن تیمیه در حقیقت پاسخ به پرسش‌های [[زمان]] او و راه‌حل [[بحران]] مذهب در عصر وی بوده و این خصیصه خواه ناخواه، آرای سلفی ابن تیمیه را با شرایط زمان عجین کرده و حالت شمولیت را از آن سلب کرده بود<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۵.</ref>.
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2024-06-08T08:34:36Z

منابع

@@ خط ۶۶: / خط ۶۶: @@
 # تکیه‌گاه اصلی آرای و [[مذهب]] [[سلفی]] [[ابن تیمیه]]، بیان رسا و قلم شیوا و [[فکر]] سرشارِ خود [[بانی]] مذهب است؛
 # بیشترین آرای ابن تیمیه در حقیقت پاسخ به پرسش‌های [[زمان]] او و راه‌حل [[بحران]] مذهب در عصر وی بوده و این خصیصه خواه ناخواه، آرای سلفی ابن تیمیه را با شرایط زمان عجین کرده و حالت شمولیت را از آن سلب کرده بود<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۵.</ref>.
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2024-06-08T08:20:36Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۰
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]		# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
	# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
			# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* پانویس */

2023-05-19T13:57:27Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۲۷
خط ۷۸:		خط ۷۸:
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
	[[رده:وهابیت]]		[[رده:وهابیت]]
	~~[[رده:نویسندگان ضدشیعه]]~~

Bahmani: /* ابن تیمیه و خلیفه اعظم */

2023-05-19T13:57:14Z

ابن تیمیه و خلیفه اعظم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۲۷
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	ابن تیمیه در مورد [[مشروعیت]] [[دولت]] امرا و والیان جزء که تحت [[حکومت]] [[خلیفه]] یا سلطان اعظم [[حکم]] می‌دانند، نه تنها [[اطاعت]] از آنان را مشروط به رعایت [[عدالت]] و [[حق]] می‌داند، اصولاً در مشروعیت [[زمامداری]] آنان نیز عدالت را شرط لازم می‌شمارد و از بیشتر فقهای [[اهل سنت]] نقل می‌کند که رودررویی با امرا و والیان [[ظالم]] به دلیل اینکه مستلزم [[فتنه]] نخواهد بود، جایز است و امکان عزل آنان بدون فتنه مجوز درگیری و معارضه و عزل [[حاکمان]] زیردست سلطان است<ref>منهاج‌السنه، ج۲، ص۸۷.</ref>. نتیجه نظریه ابن تیمیه محکوم شدن فتنۀ [[طلحه]] و [[زبیر]]، [[خوارج]] و [[معاویه]] و [[عدم اطاعت]] آنان از خلیفه اعظم زمانشان [[امام علی]] {{ع}} است که با [[سرپیچی]] از اطاعت وی و قیام مسلحانه بر علیه خلیفه [[عادل]] (حتی از نظر ابن تیمیه) مرتکب جرمی بزرگ شدند، اما ابن تیمیه از چنین استنتاجی که برخاسته از دلیل و مدعای وی در اجتناب از فتنه است خودداری می‌کند و از تصریح به تفسیق [[ناکثین]]، [[مارقین]] و [[قاسطین]] و جانب‌داری از موضع عادلانه امام علی {{ع}} طفره می‌رود و از آن [[هراس]] دارد که بازگو کردن این [[حقایق]] موجب تقویت رافضی‌های [[پیروز]] در [[ایران]] و حکومت ایلخان مغول و خدابنده [[شیعه]] شود و از این طریق سلطان [[مصر]] و [[امیر]] [[شام]] مورد [[تهدید]] قرار گیرد<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۳۱۱-۳۰۹.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۱.</ref>		ابن تیمیه در مورد [[مشروعیت]] [[دولت]] امرا و والیان جزء که تحت [[حکومت]] [[خلیفه]] یا سلطان اعظم [[حکم]] می‌دانند، نه تنها [[اطاعت]] از آنان را مشروط به رعایت [[عدالت]] و [[حق]] می‌داند، اصولاً در مشروعیت [[زمامداری]] آنان نیز عدالت را شرط لازم می‌شمارد و از بیشتر فقهای [[اهل سنت]] نقل می‌کند که رودررویی با امرا و والیان [[ظالم]] به دلیل اینکه مستلزم [[فتنه]] نخواهد بود، جایز است و امکان عزل آنان بدون فتنه مجوز درگیری و معارضه و عزل [[حاکمان]] زیردست سلطان است<ref>منهاج‌السنه، ج۲، ص۸۷.</ref>. نتیجه نظریه ابن تیمیه محکوم شدن فتنۀ [[طلحه]] و [[زبیر]]، [[خوارج]] و [[معاویه]] و [[عدم اطاعت]] آنان از خلیفه اعظم زمانشان [[امام علی]] {{ع}} است که با [[سرپیچی]] از اطاعت وی و قیام مسلحانه بر علیه خلیفه [[عادل]] (حتی از نظر ابن تیمیه) مرتکب جرمی بزرگ شدند، اما ابن تیمیه از چنین استنتاجی که برخاسته از دلیل و مدعای وی در اجتناب از فتنه است خودداری می‌کند و از تصریح به تفسیق [[ناکثین]]، [[مارقین]] و [[قاسطین]] و جانب‌داری از موضع عادلانه امام علی {{ع}} طفره می‌رود و از آن [[هراس]] دارد که بازگو کردن این [[حقایق]] موجب تقویت رافضی‌های [[پیروز]] در [[ایران]] و حکومت ایلخان مغول و خدابنده [[شیعه]] شود و از این طریق سلطان [[مصر]] و [[امیر]] [[شام]] مورد [[تهدید]] قرار گیرد<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۳۱۱-۳۰۹.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۱.</ref>

	== [[ابن تیمیه]] و [[خلیفه اعظم]] ==		== [[ابن تیمیه]] و خلیفه اعظم ==
	[[استدلال]] ابن تیمیه برای [[اثبات]] عدم مشروعیت [[قیام]] بر علیه خلیفه اعظم فاسق در دو بخش خلاصه می‌شود:		[[استدلال]] ابن تیمیه برای [[اثبات]] عدم مشروعیت [[قیام]] بر علیه خلیفه اعظم فاسق در دو بخش خلاصه می‌شود:
	# بخش اول، [[مصلحت]] [[عقلی]]: در این بخش ابن تیمیه از قاعده «[[دفع افسد به فاسد]]» سود می‌برد و قیام بر علیه [[خلیفه]] فاسق را که منجر به [[کشتار]] و فتنه می‌شود<ref>منهاج السنه، ج۲، ص۸۷.</ref>؛		# بخش اول، [[مصلحت]] [[عقلی]]: در این بخش ابن تیمیه از قاعده «[[دفع افسد به فاسد]]» سود می‌برد و قیام بر علیه [[خلیفه]] فاسق را که منجر به [[کشتار]] و فتنه می‌شود<ref>منهاج السنه، ج۲، ص۸۷.</ref>؛