ابن حبان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Ali: تغییرمسیر به ابن حبان بستی

2023-08-16T05:55:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{مدخل مرتبط~~		#تغییر_مسیر [[ابن حبان بستی]]
	~~\| موضوع مرتبط =~~
	~~\| عنوان مدخل = ابن حبان~~
	~~\| مداخل مرتبط = [[ابن حبان در معارف و سیره رضوی]]~~
	~~\| پرسش مرتبط =~~
	}}
	~~== آشنایی اجمالی ==~~
	[[ابوحاتم محمد بن حبّان بن احمد بن حبّان بُستی تمیمی دارمی]]، مشهور به [[ابن حبّان]] [[اهل]] بُست بود. <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> [[تاریخ]] ولادت وی به [[درستی]] روشن نیست. [[ذهبی]] نویسد وی به هنگام [[مرگ]] حدود هشتاد سال داشت؛ ازاین رو و با توجه به سال درگذشت وی می‌‌توان پنداشت که در حدود ۲۷۵ [[هجری]] به [[دنیا]] آمده است. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۲.</ref>

	ابن حبان مقدمات [[علوم]] را در بُست از [[ابواحمد اسحاق بن ابراهیم]] و [[ابوالحسن محمد بن عبداللّه بن جنید]] و دیگران فرا گرفت<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> و سپس برای تکمیل [[دانش]] خود در سال ۳۰۰ هجری به [[نیشابور]] رفت. این سرآغاز سفرهای [[علمی]] وی بوده است. <ref>انباه الرواة، ج ۳، ص۱۲۲.</ref> در نیشابور از [[ابوالعباس محمد بن اسحاق بن سرّاج]] و دیگران استماع [[حدیث]] کرد<ref>تاریخ الاسلام، ج ۲۶، ص۱۱۲.</ref> و در جستجوی حدیث به بسیاری از شهرهای [[خراسان]] و ماوراءالنهر، [[عراق]]، [[حجاز]]، [[شام]] و [[مصر]] [[سفر]] کرد و چنان که نوشته‌اند مسافت طولانی و حوزه گسترده‌ای از شاش تا اسکندریه را پیمود.<ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref> [[مشایخ]] او به گفته خود وی بیش از دو هزار تن بوده‌اند. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۱.</ref> نام [[شهرها]] و شیوخ وی را یاقوت به تفصیل یاد کرده است.<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵ ـ ۴۱۶.</ref> وی پس از سفرهای طولانی در سال ۳۳۴ هجری به نیشابور رفت و جمع بسیاری از او [[نقل حدیث]] کردند. ابن حبان بار دیگر در سال ۳۳۷ به نیشابور رفت و در باب الرازیّین خانقاهی بنا کرد و در آنجا کتاب‌های خویش را [[تدریس]] می‌‌کرد. مدتی نیز در [[سمرقند]] [[فقه]] تدریس می‌‌کرد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>

	[[شاگردان]] بسیاری داشت که ازآن میان می‌‌توان به [[ابوعبدالله بن منده اصفهانی]]، [[ابوعبداللّه بن بیّع حاکم نیشابوری]] و [[ابوعبداللّه محمد بن احمد بن غنجار]] اشاره کرد. [[~~ذهبی]] به نقل از~~ [~~[ابوسعید ادریس]] گفته است~~ ابن حبان افزون بر فقه و حدیث، به دانش [[طب]]، [[نجوم]] و انواع [[فنون]] [[آگاه]] بود.<ref> سیر اعلام النبلاء، ج ۱۶، ص۹۴.</ref> تراجم نویسان و [[تاریخ‌نگاران]]، از [[ابن حبان]] دو چهره متفاوت و گاه متضاد ترسیم کرده‌اند؛ برخی وی را [[ثقه]]، حافظی بزرگوار<ref>الاکمال، ج ۱، ص۴۳۳.</ref> و عالم به متون و اسانید [[حدیث]] دانسته‌اند؛ <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> اما دسته دیگر، چهره‌ای منفی از وی به دست داده‌اند. <ref> میزان الاعتدال، ج ۳، ص۵۰۷.</ref> ابن حبان از [[صاحب‌نظران]] [[علم حدیث]] و [[رجال]] است و در این دو [[علم]]، آرای ویژه‌ای دارد.

	وی مورد توجه [[امیران]] و [[حاکمان]] [[خراسان]] بود، و بارها به سمت [[قضاوت]] گماشته شده است. به گفته [[سمعانی]]، او در [[سمرقند]] و نسا و شهرهای دیگر خراسان به قضاوت پرداخته است. ابن حبان به سال ۳۵۴ هجری در بُست درگذشت و در صفه‌ای که نزدیک [[خانه]] خود بنا کرده بود، به [[خاک]] سپرده شد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>

	وی دارای آثار و تألیفات بسیاری بوده که از این قرارند: تاریخ الثقات، علل اوهام المورخین، علل مناقب الزهدی، الکنی، علل حدیث مالک، علل ما اسند ابوحنیفه، ماخالف فیه سفیان شعبه، ماخالف فیه شعبه سفیان، ما انفرد به اهل المدینه من السنن، ما انفرد به المکیّون، ما انفرد به اهل العراق، ما انفرد به اهل الخراسان، ما انفرد به ابن عروبه عن قتاده او شعبه عن قتاده، غرائب اهل البصره، غرائب الاخبار، غرائب الکوفیین، الفصل والوصل، موقوف ما رفع، الفصل بین حدیث اشعث بن عبدالملک واشعث بن سوّار، مناقب مالک، مناقب الشافعی، المعجم علی المدن، الابواب المتفرقه، انواع العلوم واوصافها، الهدایة الی علم السنن، قبول الاخبار، <ref> سیر اعلام النبلاء، ج۱۶، ص۹۵.</ref> آداب الرجاله، تفسیرالقرآن، التقاسیم والانواع، التمیزیین حدیث النصرالحدانی ونصرالحراز، [[ثواب الاعمال]]، الجرح والتعدیل، الجمع بین الاخبارالمتضاده، روضه العقلا، السنن فی الحدیث، شعب الایمان، صفه الصلاه، طبقات الاصبهانیه، ما اسند الی ابی حنیفه، الفصل بین حدثنا واخبرنا، الفصل بین مکحول الشامی ومکحول الأزدی، الفصل بین منصوربن معتمر ومنصوربن راذان، الفصل بین النقله، الفصل بین نوربن یزید و نور بن زیدالتابعین، التاریخ، بتاع التبع، تباع الابتاع، الضعفاء الصحابه، کنی من یعرف بالاسامی، ما اسند جنادة من عیادة ما اغرب البصریون عن الکوفیین، ما اغرب الکوفیون عن البصریین، ما جعل شیبان سفیان او سفیان شیبان، ماجعل عبداللّه بن عمر عبیداللّه بن عمر، المسند فی الحدیث، المعجم علی المدن، المقلین من الحجازیین المقلین من العراقیین، وصایاالابتاع و بیان الابتداع فی الحدیث، وصف والمعدل <ref>هدیه العارفین، ج۲، ص۴۵.</ref><ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۳۵۳ - ۳۵۴.</ref>

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~# [[پرونده: IM009687.jpg\|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲''']]~~
	~~{{پایان منابع}}~~

	~~== پانویس ==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~[[رده:اعلام~~]]

Wasity: جایگزینی متن - 'تاریخ نگاران' به 'تاریخ‌نگاران'

2023-02-02T09:56:56Z

جایگزینی متن - 'تاریخ نگاران' به 'تاریخ‌نگاران'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۶
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	ابن حبان مقدمات [[علوم]] را در بُست از [[ابواحمد اسحاق بن ابراهیم]] و [[ابوالحسن محمد بن عبداللّه بن جنید]] و دیگران فرا گرفت<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> و سپس برای تکمیل [[دانش]] خود در سال ۳۰۰ هجری به [[نیشابور]] رفت. این سرآغاز سفرهای [[علمی]] وی بوده است. <ref>انباه الرواة، ج ۳، ص۱۲۲.</ref> در نیشابور از [[ابوالعباس محمد بن اسحاق بن سرّاج]] و دیگران استماع [[حدیث]] کرد<ref>تاریخ الاسلام، ج ۲۶، ص۱۱۲.</ref> و در جستجوی حدیث به بسیاری از شهرهای [[خراسان]] و ماوراءالنهر، [[عراق]]، [[حجاز]]، [[شام]] و [[مصر]] [[سفر]] کرد و چنان که نوشته‌اند مسافت طولانی و حوزه گسترده‌ای از شاش تا اسکندریه را پیمود.<ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref> [[مشایخ]] او به گفته خود وی بیش از دو هزار تن بوده‌اند. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۱.</ref> نام [[شهرها]] و شیوخ وی را یاقوت به تفصیل یاد کرده است.<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵ ـ ۴۱۶.</ref> وی پس از سفرهای طولانی در سال ۳۳۴ هجری به نیشابور رفت و جمع بسیاری از او [[نقل حدیث]] کردند. ابن حبان بار دیگر در سال ۳۳۷ به نیشابور رفت و در باب الرازیّین خانقاهی بنا کرد و در آنجا کتاب‌های خویش را [[تدریس]] می‌‌کرد. مدتی نیز در [[سمرقند]] [[فقه]] تدریس می‌‌کرد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>		ابن حبان مقدمات [[علوم]] را در بُست از [[ابواحمد اسحاق بن ابراهیم]] و [[ابوالحسن محمد بن عبداللّه بن جنید]] و دیگران فرا گرفت<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> و سپس برای تکمیل [[دانش]] خود در سال ۳۰۰ هجری به [[نیشابور]] رفت. این سرآغاز سفرهای [[علمی]] وی بوده است. <ref>انباه الرواة، ج ۳، ص۱۲۲.</ref> در نیشابور از [[ابوالعباس محمد بن اسحاق بن سرّاج]] و دیگران استماع [[حدیث]] کرد<ref>تاریخ الاسلام، ج ۲۶، ص۱۱۲.</ref> و در جستجوی حدیث به بسیاری از شهرهای [[خراسان]] و ماوراءالنهر، [[عراق]]، [[حجاز]]، [[شام]] و [[مصر]] [[سفر]] کرد و چنان که نوشته‌اند مسافت طولانی و حوزه گسترده‌ای از شاش تا اسکندریه را پیمود.<ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref> [[مشایخ]] او به گفته خود وی بیش از دو هزار تن بوده‌اند. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۱.</ref> نام [[شهرها]] و شیوخ وی را یاقوت به تفصیل یاد کرده است.<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵ ـ ۴۱۶.</ref> وی پس از سفرهای طولانی در سال ۳۳۴ هجری به نیشابور رفت و جمع بسیاری از او [[نقل حدیث]] کردند. ابن حبان بار دیگر در سال ۳۳۷ به نیشابور رفت و در باب الرازیّین خانقاهی بنا کرد و در آنجا کتاب‌های خویش را [[تدریس]] می‌‌کرد. مدتی نیز در [[سمرقند]] [[فقه]] تدریس می‌‌کرد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>

	[[شاگردان]] بسیاری داشت که ازآن میان می‌‌توان به [[ابوعبدالله بن منده اصفهانی]]، [[ابوعبداللّه بن بیّع حاکم نیشابوری]] و [[ابوعبداللّه محمد بن احمد بن غنجار]] اشاره کرد. [[ذهبی]] به نقل از [[ابوسعید ادریس]] گفته است ابن حبان افزون بر فقه و حدیث، به دانش [[طب]]، [[نجوم]] و انواع [[فنون]] [[آگاه]] بود.<ref> سیر اعلام النبلاء، ج ۱۶، ص۹۴.</ref> تراجم نویسان و [[~~تاریخ~~]] ~~نگاران،~~ از [[ابن حبان]] دو چهره متفاوت و گاه متضاد ترسیم کرده‌اند؛ برخی وی را [[ثقه]]، حافظی بزرگوار<ref>الاکمال، ج ۱، ص۴۳۳.</ref> و عالم به متون و اسانید [[حدیث]] دانسته‌اند؛ <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> اما دسته دیگر، چهره‌ای منفی از وی به دست داده‌اند. <ref> میزان الاعتدال، ج ۳، ص۵۰۷.</ref> ابن حبان از [[صاحب‌نظران]] [[علم حدیث]] و [[رجال]] است و در این دو [[علم]]، آرای ویژه‌ای دارد.		[[شاگردان]] بسیاری داشت که ازآن میان می‌‌توان به [[ابوعبدالله بن منده اصفهانی]]، [[ابوعبداللّه بن بیّع حاکم نیشابوری]] و [[ابوعبداللّه محمد بن احمد بن غنجار]] اشاره کرد. [[ذهبی]] به نقل از [[ابوسعید ادریس]] گفته است ابن حبان افزون بر فقه و حدیث، به دانش [[طب]]، [[نجوم]] و انواع [[فنون]] [[آگاه]] بود.<ref> سیر اعلام النبلاء، ج ۱۶، ص۹۴.</ref> تراجم نویسان و [[تاریخ‌نگاران]]، از [[ابن حبان]] دو چهره متفاوت و گاه متضاد ترسیم کرده‌اند؛ برخی وی را [[ثقه]]، حافظی بزرگوار<ref>الاکمال، ج ۱، ص۴۳۳.</ref> و عالم به متون و اسانید [[حدیث]] دانسته‌اند؛ <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> اما دسته دیگر، چهره‌ای منفی از وی به دست داده‌اند. <ref> میزان الاعتدال، ج ۳، ص۵۰۷.</ref> ابن حبان از [[صاحب‌نظران]] [[علم حدیث]] و [[رجال]] است و در این دو [[علم]]، آرای ویژه‌ای دارد.

	وی مورد توجه [[امیران]] و [[حاکمان]] [[خراسان]] بود، و بارها به سمت [[قضاوت]] گماشته شده است. به گفته [[سمعانی]]، او در [[سمرقند]] و نسا و شهرهای دیگر خراسان به قضاوت پرداخته است. ابن حبان به سال ۳۵۴ هجری در بُست درگذشت و در صفه‌ای که نزدیک [[خانه]] خود بنا کرده بود، به [[خاک]] سپرده شد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>		وی مورد توجه [[امیران]] و [[حاکمان]] [[خراسان]] بود، و بارها به سمت [[قضاوت]] گماشته شده است. به گفته [[سمعانی]]، او در [[سمرقند]] و نسا و شهرهای دیگر خراسان به قضاوت پرداخته است. ابن حبان به سال ۳۵۴ هجری در بُست درگذشت و در صفه‌ای که نزدیک [[خانه]] خود بنا کرده بود، به [[خاک]] سپرده شد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'صاحب نظران' به 'صاحب‌نظران'

2022-12-22T07:10:36Z

جایگزینی متن - 'صاحب نظران' به 'صاحب‌نظران'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	ابن حبان مقدمات [[علوم]] را در بُست از [[ابواحمد اسحاق بن ابراهیم]] و [[ابوالحسن محمد بن عبداللّه بن جنید]] و دیگران فرا گرفت<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> و سپس برای تکمیل [[دانش]] خود در سال ۳۰۰ هجری به [[نیشابور]] رفت. این سرآغاز سفرهای [[علمی]] وی بوده است. <ref>انباه الرواة، ج ۳، ص۱۲۲.</ref> در نیشابور از [[ابوالعباس محمد بن اسحاق بن سرّاج]] و دیگران استماع [[حدیث]] کرد<ref>تاریخ الاسلام، ج ۲۶، ص۱۱۲.</ref> و در جستجوی حدیث به بسیاری از شهرهای [[خراسان]] و ماوراءالنهر، [[عراق]]، [[حجاز]]، [[شام]] و [[مصر]] [[سفر]] کرد و چنان که نوشته‌اند مسافت طولانی و حوزه گسترده‌ای از شاش تا اسکندریه را پیمود.<ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref> [[مشایخ]] او به گفته خود وی بیش از دو هزار تن بوده‌اند. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۱.</ref> نام [[شهرها]] و شیوخ وی را یاقوت به تفصیل یاد کرده است.<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵ ـ ۴۱۶.</ref> وی پس از سفرهای طولانی در سال ۳۳۴ هجری به نیشابور رفت و جمع بسیاری از او [[نقل حدیث]] کردند. ابن حبان بار دیگر در سال ۳۳۷ به نیشابور رفت و در باب الرازیّین خانقاهی بنا کرد و در آنجا کتاب‌های خویش را [[تدریس]] می‌‌کرد. مدتی نیز در [[سمرقند]] [[فقه]] تدریس می‌‌کرد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>		ابن حبان مقدمات [[علوم]] را در بُست از [[ابواحمد اسحاق بن ابراهیم]] و [[ابوالحسن محمد بن عبداللّه بن جنید]] و دیگران فرا گرفت<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> و سپس برای تکمیل [[دانش]] خود در سال ۳۰۰ هجری به [[نیشابور]] رفت. این سرآغاز سفرهای [[علمی]] وی بوده است. <ref>انباه الرواة، ج ۳، ص۱۲۲.</ref> در نیشابور از [[ابوالعباس محمد بن اسحاق بن سرّاج]] و دیگران استماع [[حدیث]] کرد<ref>تاریخ الاسلام، ج ۲۶، ص۱۱۲.</ref> و در جستجوی حدیث به بسیاری از شهرهای [[خراسان]] و ماوراءالنهر، [[عراق]]، [[حجاز]]، [[شام]] و [[مصر]] [[سفر]] کرد و چنان که نوشته‌اند مسافت طولانی و حوزه گسترده‌ای از شاش تا اسکندریه را پیمود.<ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref> [[مشایخ]] او به گفته خود وی بیش از دو هزار تن بوده‌اند. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۱.</ref> نام [[شهرها]] و شیوخ وی را یاقوت به تفصیل یاد کرده است.<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵ ـ ۴۱۶.</ref> وی پس از سفرهای طولانی در سال ۳۳۴ هجری به نیشابور رفت و جمع بسیاری از او [[نقل حدیث]] کردند. ابن حبان بار دیگر در سال ۳۳۷ به نیشابور رفت و در باب الرازیّین خانقاهی بنا کرد و در آنجا کتاب‌های خویش را [[تدریس]] می‌‌کرد. مدتی نیز در [[سمرقند]] [[فقه]] تدریس می‌‌کرد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>

	[[شاگردان]] بسیاری داشت که ازآن میان می‌‌توان به [[ابوعبدالله بن منده اصفهانی]]، [[ابوعبداللّه بن بیّع حاکم نیشابوری]] و [[ابوعبداللّه محمد بن احمد بن غنجار]] اشاره کرد. [[ذهبی]] به نقل از [[ابوسعید ادریس]] گفته است ابن حبان افزون بر فقه و حدیث، به دانش [[طب]]، [[نجوم]] و انواع [[فنون]] [[آگاه]] بود.<ref> سیر اعلام النبلاء، ج ۱۶، ص۹۴.</ref> تراجم نویسان و [[تاریخ]] نگاران، از [[ابن حبان]] دو چهره متفاوت و گاه متضاد ترسیم کرده‌اند؛ برخی وی را [[ثقه]]، حافظی بزرگوار<ref>الاکمال، ج ۱، ص۴۳۳.</ref> و عالم به متون و اسانید [[حدیث]] دانسته‌اند؛ <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> اما دسته دیگر، چهره‌ای منفی از وی به دست داده‌اند. <ref> میزان الاعتدال، ج ۳، ص۵۰۷.</ref> ابن حبان از [[~~صاحب نظران~~]] [[علم حدیث]] و [[رجال]] است و در این دو [[علم]]، آرای ویژه‌ای دارد.		[[شاگردان]] بسیاری داشت که ازآن میان می‌‌توان به [[ابوعبدالله بن منده اصفهانی]]، [[ابوعبداللّه بن بیّع حاکم نیشابوری]] و [[ابوعبداللّه محمد بن احمد بن غنجار]] اشاره کرد. [[ذهبی]] به نقل از [[ابوسعید ادریس]] گفته است ابن حبان افزون بر فقه و حدیث، به دانش [[طب]]، [[نجوم]] و انواع [[فنون]] [[آگاه]] بود.<ref> سیر اعلام النبلاء، ج ۱۶، ص۹۴.</ref> تراجم نویسان و [[تاریخ]] نگاران، از [[ابن حبان]] دو چهره متفاوت و گاه متضاد ترسیم کرده‌اند؛ برخی وی را [[ثقه]]، حافظی بزرگوار<ref>الاکمال، ج ۱، ص۴۳۳.</ref> و عالم به متون و اسانید [[حدیث]] دانسته‌اند؛ <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> اما دسته دیگر، چهره‌ای منفی از وی به دست داده‌اند. <ref> میزان الاعتدال، ج ۳، ص۵۰۷.</ref> ابن حبان از [[صاحب‌نظران]] [[علم حدیث]] و [[رجال]] است و در این دو [[علم]]، آرای ویژه‌ای دارد.

	وی مورد توجه [[امیران]] و [[حاکمان]] [[خراسان]] بود، و بارها به سمت [[قضاوت]] گماشته شده است. به گفته [[سمعانی]]، او در [[سمرقند]] و نسا و شهرهای دیگر خراسان به قضاوت پرداخته است. ابن حبان به سال ۳۵۴ هجری در بُست درگذشت و در صفه‌ای که نزدیک [[خانه]] خود بنا کرده بود، به [[خاک]] سپرده شد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>		وی مورد توجه [[امیران]] و [[حاکمان]] [[خراسان]] بود، و بارها به سمت [[قضاوت]] گماشته شده است. به گفته [[سمعانی]]، او در [[سمرقند]] و نسا و شهرهای دیگر خراسان به قضاوت پرداخته است. ابن حبان به سال ۳۵۴ هجری در بُست درگذشت و در صفه‌ای که نزدیک [[خانه]] خود بنا کرده بود، به [[خاک]] سپرده شد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T04:08:54Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط =
خط ۲۵:		خط ۲۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T21:10:54Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۴۰
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	وی مورد توجه [[امیران]] و [[حاکمان]] [[خراسان]] بود، و بارها به سمت [[قضاوت]] گماشته شده است. به گفته [[سمعانی]]، او در [[سمرقند]] و نسا و شهرهای دیگر خراسان به قضاوت پرداخته است. ابن حبان به سال ۳۵۴ هجری در بُست درگذشت و در صفه‌ای که نزدیک [[خانه]] خود بنا کرده بود، به [[خاک]] سپرده شد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>		وی مورد توجه [[امیران]] و [[حاکمان]] [[خراسان]] بود، و بارها به سمت [[قضاوت]] گماشته شده است. به گفته [[سمعانی]]، او در [[سمرقند]] و نسا و شهرهای دیگر خراسان به قضاوت پرداخته است. ابن حبان به سال ۳۵۴ هجری در بُست درگذشت و در صفه‌ای که نزدیک [[خانه]] خود بنا کرده بود، به [[خاک]] سپرده شد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>

	وی دارای آثار و تألیفات بسیاری بوده که از این قرارند: تاریخ الثقات، علل اوهام المورخین، علل مناقب الزهدی، الکنی، علل حدیث مالک، علل ما اسند ابوحنیفه، ماخالف فیه سفیان شعبه، ماخالف فیه شعبه سفیان، ما انفرد به اهل المدینه من السنن، ما انفرد به المکیّون، ما انفرد به اهل العراق، ما انفرد به اهل الخراسان، ما انفرد به ابن عروبه عن قتاده او شعبه عن قتاده، غرائب اهل البصره، غرائب الاخبار، غرائب الکوفیین، الفصل والوصل، موقوف ما رفع، الفصل بین حدیث اشعث بن عبدالملک واشعث بن سوّار، مناقب مالک، مناقب الشافعی، المعجم علی المدن، الابواب المتفرقه، انواع العلوم واوصافها، الهدایة الی علم السنن، قبول الاخبار، <ref> سیر اعلام النبلاء، ج۱۶، ص۹۵.</ref> آداب الرجاله، تفسیرالقرآن، التقاسیم والانواع، التمیزیین حدیث النصرالحدانی ونصرالحراز، [[ثواب الاعمال]]، الجرح والتعدیل، الجمع بین الاخبارالمتضاده، روضه العقلا، السنن فی الحدیث، شعب الایمان، صفه الصلاه، طبقات الاصبهانیه، ما اسند الی ابی حنیفه، الفصل بین حدثنا واخبرنا، الفصل بین مکحول الشامی ومکحول الأزدی، الفصل بین منصوربن معتمر ومنصوربن راذان، الفصل بین النقله، الفصل بین نوربن یزید و نور بن زیدالتابعین، التاریخ، بتاع التبع، تباع الابتاع، الضعفاء الصحابه، کنی من یعرف بالاسامی، ما اسند جنادة من عیادة ما اغرب البصریون عن الکوفیین، ما اغرب الکوفیون عن البصریین، ما جعل شیبان سفیان او سفیان شیبان، ماجعل عبداللّه بن عمر عبیداللّه بن عمر، المسند فی الحدیث، المعجم علی المدن، المقلین من الحجازیین المقلین من العراقیین، وصایاالابتاع و بیان الابتداع فی الحدیث، وصف والمعدل <ref>هدیه العارفین، ج۲، ص۴۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۳۵۳ - ۳۵۴.</ref>		وی دارای آثار و تألیفات بسیاری بوده که از این قرارند: تاریخ الثقات، علل اوهام المورخین، علل مناقب الزهدی، الکنی، علل حدیث مالک، علل ما اسند ابوحنیفه، ماخالف فیه سفیان شعبه، ماخالف فیه شعبه سفیان، ما انفرد به اهل المدینه من السنن، ما انفرد به المکیّون، ما انفرد به اهل العراق، ما انفرد به اهل الخراسان، ما انفرد به ابن عروبه عن قتاده او شعبه عن قتاده، غرائب اهل البصره، غرائب الاخبار، غرائب الکوفیین، الفصل والوصل، موقوف ما رفع، الفصل بین حدیث اشعث بن عبدالملک واشعث بن سوّار، مناقب مالک، مناقب الشافعی، المعجم علی المدن، الابواب المتفرقه، انواع العلوم واوصافها، الهدایة الی علم السنن، قبول الاخبار، <ref> سیر اعلام النبلاء، ج۱۶، ص۹۵.</ref> آداب الرجاله، تفسیرالقرآن، التقاسیم والانواع، التمیزیین حدیث النصرالحدانی ونصرالحراز، [[ثواب الاعمال]]، الجرح والتعدیل، الجمع بین الاخبارالمتضاده، روضه العقلا، السنن فی الحدیث، شعب الایمان، صفه الصلاه، طبقات الاصبهانیه، ما اسند الی ابی حنیفه، الفصل بین حدثنا واخبرنا، الفصل بین مکحول الشامی ومکحول الأزدی، الفصل بین منصوربن معتمر ومنصوربن راذان، الفصل بین النقله، الفصل بین نوربن یزید و نور بن زیدالتابعین، التاریخ، بتاع التبع، تباع الابتاع، الضعفاء الصحابه، کنی من یعرف بالاسامی، ما اسند جنادة من عیادة ما اغرب البصریون عن الکوفیین، ما اغرب الکوفیون عن البصریین، ما جعل شیبان سفیان او سفیان شیبان، ماجعل عبداللّه بن عمر عبیداللّه بن عمر، المسند فی الحدیث، المعجم علی المدن، المقلین من الحجازیین المقلین من العراقیین، وصایاالابتاع و بیان الابتداع فی الحدیث، وصف والمعدل <ref>هدیه العارفین، ج۲، ص۴۵.</ref><ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۳۵۳ - ۳۵۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Msadeq در ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۹

2022-05-13T07:39:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۶:		خط ۶:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	== ~~معرفی~~ اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	[[ابوحاتم محمد بن حبّان بن احمد بن حبّان بُستی تمیمی دارمی]]، مشهور به [[ابن حبّان]] [[اهل]] بُست بود. <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> [[تاریخ]] ولادت وی به [[درستی]] روشن نیست. [[ذهبی]] نویسد وی به هنگام [[مرگ]] حدود هشتاد سال داشت؛ ازاین رو و با توجه به سال درگذشت وی می‌‌توان پنداشت که در حدود ۲۷۵ [[هجری]] به [[دنیا]] آمده است. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۲.</ref>		[[ابوحاتم محمد بن حبّان بن احمد بن حبّان بُستی تمیمی دارمی]]، مشهور به [[ابن حبّان]] [[اهل]] بُست بود. <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> [[تاریخ]] ولادت وی به [[درستی]] روشن نیست. [[ذهبی]] نویسد وی به هنگام [[مرگ]] حدود هشتاد سال داشت؛ ازاین رو و با توجه به سال درگذشت وی می‌‌توان پنداشت که در حدود ۲۷۵ [[هجری]] به [[دنیا]] آمده است. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۲.</ref>

Msadeq: /* مقدمه */

2022-05-13T07:38:21Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۸
خط ۶:		خط ۶:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	==~~مقدمه~~==		== معرفی اجمالی ==
	[[ابوحاتم محمد بن حبّان بن احمد بن حبّان بُستی تمیمی دارمی]]، مشهور به [[ابن حبّان]] [[اهل]] بُست بود. <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> [[تاریخ]] ولادت وی به [[درستی]] روشن نیست. [[ذهبی]] نویسد وی به هنگام [[مرگ]] حدود هشتاد سال داشت؛ ازاین رو و با توجه به سال درگذشت وی می‌‌توان پنداشت که در حدود ۲۷۵ [[هجری]] به [[دنیا]] آمده است. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۲.</ref>		[[ابوحاتم محمد بن حبّان بن احمد بن حبّان بُستی تمیمی دارمی]]، مشهور به [[ابن حبّان]] [[اهل]] بُست بود. <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> [[تاریخ]] ولادت وی به [[درستی]] روشن نیست. [[ذهبی]] نویسد وی به هنگام [[مرگ]] حدود هشتاد سال داشت؛ ازاین رو و با توجه به سال درگذشت وی می‌‌توان پنداشت که در حدود ۲۷۵ [[هجری]] به [[دنیا]] آمده است. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۲.</ref>

Msadeq: تغییرمسیر به محمد بن حبان بستی حذف شد

2022-05-13T07:21:57Z

تغییرمسیر به محمد بن حبان بستی حذف شد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~#تغییر_مسیر~~ [[محمد بن حبان ~~بستی~~]]		{{امامت}}
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط =
			\| عنوان مدخل = ابن حبان
			\| مداخل مرتبط = [[ابن حبان در معارف و سیره رضوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}
			==مقدمه==
			[[ابوحاتم محمد بن حبّان بن احمد بن حبّان بُستی تمیمی دارمی]]، مشهور به [[ابن حبّان]] [[اهل]] بُست بود. <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> [[تاریخ]] ولادت وی به [[درستی]] روشن نیست. [[ذهبی]] نویسد وی به هنگام [[مرگ]] حدود هشتاد سال داشت؛ ازاین رو و با توجه به سال درگذشت وی می‌‌توان پنداشت که در حدود ۲۷۵ [[هجری]] به [[دنیا]] آمده است. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۲.</ref>

			ابن حبان مقدمات [[علوم]] را در بُست از [[ابواحمد اسحاق بن ابراهیم]] و [[ابوالحسن محمد بن عبداللّه بن جنید]] و دیگران فرا گرفت<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> و سپس برای تکمیل [[دانش]] خود در سال ۳۰۰ هجری به [[نیشابور]] رفت. این سرآغاز سفرهای [[علمی]] وی بوده است. <ref>انباه الرواة، ج ۳، ص۱۲۲.</ref> در نیشابور از [[ابوالعباس محمد بن اسحاق بن سرّاج]] و دیگران استماع [[حدیث]] کرد<ref>تاریخ الاسلام، ج ۲۶، ص۱۱۲.</ref> و در جستجوی حدیث به بسیاری از شهرهای [[خراسان]] و ماوراءالنهر، [[عراق]]، [[حجاز]]، [[شام]] و [[مصر]] [[سفر]] کرد و چنان که نوشته‌اند مسافت طولانی و حوزه گسترده‌ای از شاش تا اسکندریه را پیمود.<ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref> [[مشایخ]] او به گفته خود وی بیش از دو هزار تن بوده‌اند. <ref> تذکره الحفاظ، ج ۳، ص۹۲۱.</ref> نام [[شهرها]] و شیوخ وی را یاقوت به تفصیل یاد کرده است.<ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵ ـ ۴۱۶.</ref> وی پس از سفرهای طولانی در سال ۳۳۴ هجری به نیشابور رفت و جمع بسیاری از او [[نقل حدیث]] کردند. ابن حبان بار دیگر در سال ۳۳۷ به نیشابور رفت و در باب الرازیّین خانقاهی بنا کرد و در آنجا کتاب‌های خویش را [[تدریس]] می‌‌کرد. مدتی نیز در [[سمرقند]] [[فقه]] تدریس می‌‌کرد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>

			[[شاگردان]] بسیاری داشت که ازآن میان می‌‌توان به [[ابوعبدالله بن منده اصفهانی]]، [[ابوعبداللّه بن بیّع حاکم نیشابوری]] و [[ابوعبداللّه محمد بن احمد بن غنجار]] اشاره کرد. [[ذهبی]] به نقل از [[ابوسعید ادریس]] گفته است ابن حبان افزون بر فقه و حدیث، به دانش [[طب]]، [[نجوم]] و انواع [[فنون]] [[آگاه]] بود.<ref> سیر اعلام النبلاء، ج ۱۶، ص۹۴.</ref> تراجم نویسان و [[تاریخ]] نگاران، از [[ابن حبان]] دو چهره متفاوت و گاه متضاد ترسیم کرده‌اند؛ برخی وی را [[ثقه]]، حافظی بزرگوار<ref>الاکمال، ج ۱، ص۴۳۳.</ref> و عالم به متون و اسانید [[حدیث]] دانسته‌اند؛ <ref>معجم البلدان، ج ۱، ص۴۱۵.</ref> اما دسته دیگر، چهره‌ای منفی از وی به دست داده‌اند. <ref> میزان الاعتدال، ج ۳، ص۵۰۷.</ref> ابن حبان از [[صاحب نظران]] [[علم حدیث]] و [[رجال]] است و در این دو [[علم]]، آرای ویژه‌ای دارد.

			وی مورد توجه [[امیران]] و [[حاکمان]] [[خراسان]] بود، و بارها به سمت [[قضاوت]] گماشته شده است. به گفته [[سمعانی]]، او در [[سمرقند]] و نسا و شهرهای دیگر خراسان به قضاوت پرداخته است. ابن حبان به سال ۳۵۴ هجری در بُست درگذشت و در صفه‌ای که نزدیک [[خانه]] خود بنا کرده بود، به [[خاک]] سپرده شد. <ref>الانساب، ج ۱، ص۳۴۹.</ref>

			وی دارای آثار و تألیفات بسیاری بوده که از این قرارند: تاریخ الثقات، علل اوهام المورخین، علل مناقب الزهدی، الکنی، علل حدیث مالک، علل ما اسند ابوحنیفه، ماخالف فیه سفیان شعبه، ماخالف فیه شعبه سفیان، ما انفرد به اهل المدینه من السنن، ما انفرد به المکیّون، ما انفرد به اهل العراق، ما انفرد به اهل الخراسان، ما انفرد به ابن عروبه عن قتاده او شعبه عن قتاده، غرائب اهل البصره، غرائب الاخبار، غرائب الکوفیین، الفصل والوصل، موقوف ما رفع، الفصل بین حدیث اشعث بن عبدالملک واشعث بن سوّار، مناقب مالک، مناقب الشافعی، المعجم علی المدن، الابواب المتفرقه، انواع العلوم واوصافها، الهدایة الی علم السنن، قبول الاخبار، <ref> سیر اعلام النبلاء، ج۱۶، ص۹۵.</ref> آداب الرجاله، تفسیرالقرآن، التقاسیم والانواع، التمیزیین حدیث النصرالحدانی ونصرالحراز، [[ثواب الاعمال]]، الجرح والتعدیل، الجمع بین الاخبارالمتضاده، روضه العقلا، السنن فی الحدیث، شعب الایمان، صفه الصلاه، طبقات الاصبهانیه، ما اسند الی ابی حنیفه، الفصل بین حدثنا واخبرنا، الفصل بین مکحول الشامی ومکحول الأزدی، الفصل بین منصوربن معتمر ومنصوربن راذان، الفصل بین النقله، الفصل بین نوربن یزید و نور بن زیدالتابعین، التاریخ، بتاع التبع، تباع الابتاع، الضعفاء الصحابه، کنی من یعرف بالاسامی، ما اسند جنادة من عیادة ما اغرب البصریون عن الکوفیین، ما اغرب الکوفیون عن البصریین، ما جعل شیبان سفیان او سفیان شیبان، ماجعل عبداللّه بن عمر عبیداللّه بن عمر، المسند فی الحدیث، المعجم علی المدن، المقلین من الحجازیین المقلین من العراقیین، وصایاالابتاع و بیان الابتداع فی الحدیث، وصف والمعدل <ref>هدیه العارفین، ج۲، ص۴۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۳۵۳ - ۳۵۴.</ref>

			== منابع ==
			{{منابع}}
			# [[پرونده: IM009687.jpg\|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲''']]
			{{پایان منابع}}

			== پانویس ==
			{{پانویس}}

			[[رده:مدخل]]
			[[رده:اعلام]]

Wasity: تغییرمسیر به محمد بن حبان بستی

2022-03-25T12:05:50Z

تغییرمسیر به محمد بن حبان بستی

صفحهٔ تازه

#تغییر_مسیر [[محمد بن حبان بستی]]