ابن زهره حلبی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'شهید اول' به 'شهید اول'

2023-03-16T06:36:15Z

جایگزینی متن - 'شهید اول' به 'شهید اول'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۶
خط ۶:		خط ۶:
	ابن زهره در کتاب [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در باب [[جهاد]] به جای [[امام]] و سلطان از واژه امام‌الاصل استفاده می‌کند<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۹، ص۱۹۵.</ref> و می‌نویسد: «جهاد فرض است... در صورت امر امام اصلی یا کسی که از جانب وی [[منصوب]] است و در [[حکم امام]] {{ع}} می‌باشد»<ref>فقه سیاسی، ج۸، ص۶۲.</ref>.		ابن زهره در کتاب [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در باب [[جهاد]] به جای [[امام]] و سلطان از واژه امام‌الاصل استفاده می‌کند<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۹، ص۱۹۵.</ref> و می‌نویسد: «جهاد فرض است... در صورت امر امام اصلی یا کسی که از جانب وی [[منصوب]] است و در [[حکم امام]] {{ع}} می‌باشد»<ref>فقه سیاسی، ج۸، ص۶۲.</ref>.

	اما [[سادات]] [[بنی زهره]]: جدّ ابوالمکارم مشهور به [[ابوالمحاسن زهره بن علی]] و [[برادر]] [[ابوالمکارم سید عبداله بن علی]] و فرزند سید عبدالله، سید محمد برادرزاده ابوالمکارم و خود سید علی [[پدر]] آنها از [[علما]] و نویسندگان عصر خویش بوده‌اند. عموزاده [[ابوالمکارم علاءالدین ابوالحسن علی]] (متوفای ۷۷۵) از شاگردان [[علامه حلی]] بود. [[بدرالدین محمد]]، برادر علاءالدین و سید حسین فرزند علاءالدین این هر سه از محضر [[علامه]] استفاده کردند. گویند به مجرد اینکه علاءالدین از محضر علامه (با حضور برادر و فرزند خود) [[اجازه روایت]] و اجتهاد خواست، علامه حلی اجازه مبسوطی برای هر سه آنها مرقوم داشت که عین آن اجازه را در کتب صاحب تراجم [[علما]] می‌توانید بخوانید (جلد ۲۵ [[بحارالانوار]]) [[احمد بن محمد بن زهره]] استاد [[شهید]] ~~اول~~ و همچنین عموزاده او [[احمد بن قاسم]] از [[شاگردان]] شهید نیز از علمای بزرگ عصر خویشند. [[علامه امینی]] در [[شهداء الفضیله (کتاب)\|شهداء الفضیله]] می‌نویسد: عموزاده علاءالدین به نام [[بدرالدین حسن بن محمد بن علی حسن بن زهره]] یکی از علمای اوایل [[قرن هشتم]] از [[سادات]] و نقبای [[حلب]] بود. متأسفانه در سال ۷۳۲ غافلگیرانه و مظلومانه به [[شهادت]] رسید<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص۸۸.</ref>.		اما [[سادات]] [[بنی زهره]]: جدّ ابوالمکارم مشهور به [[ابوالمحاسن زهره بن علی]] و [[برادر]] [[ابوالمکارم سید عبداله بن علی]] و فرزند سید عبدالله، سید محمد برادرزاده ابوالمکارم و خود سید علی [[پدر]] آنها از [[علما]] و نویسندگان عصر خویش بوده‌اند. عموزاده [[ابوالمکارم علاءالدین ابوالحسن علی]] (متوفای ۷۷۵) از شاگردان [[علامه حلی]] بود. [[بدرالدین محمد]]، برادر علاءالدین و سید حسین فرزند علاءالدین این هر سه از محضر [[علامه]] استفاده کردند. گویند به مجرد اینکه علاءالدین از محضر علامه (با حضور برادر و فرزند خود) [[اجازه روایت]] و اجتهاد خواست، علامه حلی اجازه مبسوطی برای هر سه آنها مرقوم داشت که عین آن اجازه را در کتب صاحب تراجم [[علما]] می‌توانید بخوانید (جلد ۲۵ [[بحارالانوار]]) [[احمد بن محمد بن زهره]] استاد [[شهید اول]] و همچنین عموزاده او [[احمد بن قاسم]] از [[شاگردان]] شهید نیز از علمای بزرگ عصر خویشند. [[علامه امینی]] در [[شهداء الفضیله (کتاب)\|شهداء الفضیله]] می‌نویسد: عموزاده علاءالدین به نام [[بدرالدین حسن بن محمد بن علی حسن بن زهره]] یکی از علمای اوایل [[قرن هشتم]] از [[سادات]] و نقبای [[حلب]] بود. متأسفانه در سال ۷۳۲ غافلگیرانه و مظلومانه به [[شهادت]] رسید<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص۸۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۵۱

2023-01-23T04:51:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[ابن زهره حلبی در تاریخ اسلامی]] - [[ابن زهره حلبی در فقه سیاسی]]~~\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
خط ۶:		خط ۶:
	ابن زهره در کتاب [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در باب [[جهاد]] به جای [[امام]] و سلطان از واژه امام‌الاصل استفاده می‌کند<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۹، ص۱۹۵.</ref> و می‌نویسد: «جهاد فرض است... در صورت امر امام اصلی یا کسی که از جانب وی [[منصوب]] است و در [[حکم امام]] {{ع}} می‌باشد»<ref>فقه سیاسی، ج۸، ص۶۲.</ref>.		ابن زهره در کتاب [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در باب [[جهاد]] به جای [[امام]] و سلطان از واژه امام‌الاصل استفاده می‌کند<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۹، ص۱۹۵.</ref> و می‌نویسد: «جهاد فرض است... در صورت امر امام اصلی یا کسی که از جانب وی [[منصوب]] است و در [[حکم امام]] {{ع}} می‌باشد»<ref>فقه سیاسی، ج۸، ص۶۲.</ref>.

	اما [[سادات]] [[بنی زهره]]: جدّ ابوالمکارم مشهور به [[ابوالمحاسن زهره بن علی]] و [[برادر]] [[ابوالمکارم سید عبداله بن علی]] و فرزند سید عبدالله، سید محمد برادرزاده ابوالمکارم و خود سید علی [[پدر]] آنها از [[علما]] و نویسندگان عصر خویش بوده‌اند. عموزاده [[ابوالمکارم علاءالدین ابوالحسن علی]] (متوفای ۷۷۵) از شاگردان [[علامه حلی]] بود. [[بدرالدین محمد]]، برادر علاءالدین و سید حسین فرزند علاءالدین این هر سه از محضر [[علامه]] استفاده کردند. گویند به مجرد اینکه علاءالدین از محضر علامه (با حضور برادر و فرزند خود) [[اجازه روایت]] و اجتهاد خواست، علامه حلی اجازه مبسوطی برای هر سه آنها مرقوم داشت که عین آن اجازه را در کتب صاحب تراجم [[علما]] می‌توانید بخوانید (جلد ۲۵ [[بحارالانوار]]) [[احمد بن محمد بن زهره]] استاد [[شهید]] اول و همچنین عموزاده او [[احمد بن قاسم]] از [[شاگردان]] شهید نیز از علمای بزرگ عصر خویشند. [[علامه امینی]] در [[شهداء الفضیله (کتاب)\|شهداء الفضیله]] می‌نویسد: عموزاده علاءالدین به نام [[بدرالدین حسن بن محمد بن علی حسن بن زهره]] یکی از علمای اوایل [[قرن هشتم]] از [[سادات]] و نقبای [[حلب]] بود. متأسفانه در سال ۷۳۲ غافلگیرانه و مظلومانه به [[شهادت]] رسید.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ~~ص ۸۸~~.</ref>		اما [[سادات]] [[بنی زهره]]: جدّ ابوالمکارم مشهور به [[ابوالمحاسن زهره بن علی]] و [[برادر]] [[ابوالمکارم سید عبداله بن علی]] و فرزند سید عبدالله، سید محمد برادرزاده ابوالمکارم و خود سید علی [[پدر]] آنها از [[علما]] و نویسندگان عصر خویش بوده‌اند. عموزاده [[ابوالمکارم علاءالدین ابوالحسن علی]] (متوفای ۷۷۵) از شاگردان [[علامه حلی]] بود. [[بدرالدین محمد]]، برادر علاءالدین و سید حسین فرزند علاءالدین این هر سه از محضر [[علامه]] استفاده کردند. گویند به مجرد اینکه علاءالدین از محضر علامه (با حضور برادر و فرزند خود) [[اجازه روایت]] و اجتهاد خواست، علامه حلی اجازه مبسوطی برای هر سه آنها مرقوم داشت که عین آن اجازه را در کتب صاحب تراجم [[علما]] می‌توانید بخوانید (جلد ۲۵ [[بحارالانوار]]) [[احمد بن محمد بن زهره]] استاد [[شهید]] اول و همچنین عموزاده او [[احمد بن قاسم]] از [[شاگردان]] شهید نیز از علمای بزرگ عصر خویشند. [[علامه امینی]] در [[شهداء الفضیله (کتاب)\|شهداء الفضیله]] می‌نویسد: عموزاده علاءالدین به نام [[بدرالدین حسن بن محمد بن علی حسن بن زهره]] یکی از علمای اوایل [[قرن هشتم]] از [[سادات]] و نقبای [[حلب]] بود. متأسفانه در سال ۷۳۲ غافلگیرانه و مظلومانه به [[شهادت]] رسید<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص۸۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:ابن زهره حلبی]]~~
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T10:39:32Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۹
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[ابوالمکارم عزالدین حمزة بن علی]] معروف به ابن زهره یکی از علمای بزرگ [[شیعه]] در سده [[ششم هجری]] است. ابوالمکارم در [[رمضان]] پانصد و یازده در [[شهر]] [[حلب]] دیده به [[جهان]] گشود و در [[خاندان]] [[علم]] و [[سیادت]] نشو و نما کرد. او ابتدا از حضور والد استادش و [[ابن حاجب حلبی]] و [[ابومنصور سید کبیر]] به [[مقام علمی]] ارتقا یافت، هر چند بیشتر مراتب [[علمی]] او از محضر مفید ثانی و [[شاگردان]] او نصیبش شد. ابوالمکارم یکی از بزرگان [[علمای شیعه]] در عصر خویش بود که در [[ادبیات عرب]] و [[فقه]] و اصول و [[کلام]] و [[حکمت]] و [[نجوم]] مهارت داشت، با دانشمند [[جهان تشیع]] [[~~ابن شهر آشوب~~ مازندرانی]] هم عصر بود و چون [[محل دفن]] و [[وفات]] مازندرانی نیز در زادگاه ابوالمکارم است، احتمال دارد که به [[عشق]] [[علما]] و استفاده از امثال [[سادات]] [[بنی زهره]] بدان دیار [[هجرت]] کرده باشد و پس از ابن زهره چند سالی [[زعامت]] [[شیعیان]] به همین [[~~ابن شهر آشوب~~]] در آن دیار منتهی شد. سادات بنی زهره که در این بخش به اسامی بعضی آنها اشاده می‌شود اغلب از شخصیت‌های بزرگ علمی و [[فقهی]] [[مکتب]] [[امام صادق]] {{ع}} بوده‌اند و نسبت آنها با ۹ واسطه به همین [[رییس]] مکتب منتهی می‌شود. سادات بنی زهره ستارگانی درخشان در [[آسمان]] [[تشیع علوی]] بودند و ابوالمکارم چون [[خورشید]] بین این [[ستارگان]] می‌درخشید. لفظ و کلمه ابن زهره در اصطلاح علما، مقصود [[ابوالمکارم حمزه بن علی بن زهره]] {{عم}} است. مؤلف [[روضات الجنات (کتاب)\|روضات الجنات]] می‌نویسد: خاندان زهره از بزرگ‌ترین خاندان‌های علمی ما بوده و در دنیای [[تشیع]] کم نظیر و در عالم [[اسلام]] به علم و [[فضیلت]] و کمال مشهور بودند، مخصوصاً ابوالمکارم که از [[مفاخر]] [[فقها]] و در [[ملکات فاضله]] و [[قداست]] نفس یگانه عصر بود. به سال پانصد و هشتاد قمری موقعی که صلاح‌الدین ایوبی از [[تصرف]] [[مصر]] فارغ گشت، در بیرون حلب نیرو پیاده نمود. [[فرماندار]] [[حلب]] از این امر خیلی مضطرب شد و از [[شیعیان]] حلب [[استمداد]] نمود. شیعیان ضمن در خواست‌هایی از قبیل استفاده از [[مسجد جامع شهر]] و گفتن {{متن حدیث\|حَيَّ عَلَى خَيْرِ الْعَمَلِ‌}} در [[اذان]] و [[نظارت]] ابوالمکارم به [[شؤون]] جاری و مسائل مختلف [[زندگی]] آنها خواهش فرماندار را قبول کردند و او نیز خواسته‌های آنها را پذیرفت و [[استقلال]] خویش را باز یافت<ref>مستدرک نوری، ج۳، ص۵۰۶.</ref>. [[فقیه]] بزرگ [[اسلام]] [[ابن ادریس حلی]] از [[شاگردان]] [[مکتب]] ابوالمکارم بودند که من بعد خود به [[مقام]] [[اجتهاد]] و استادی نائل گردیدند. ابن زهره آثار ارزنده و معروفی نیز دارد که از آن جمله است: [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در [[فقه]] و اصول استدلالی که سال‌ها مورد استفاده اعلام بزرگ بوده است، قبس الانوار در نصره عتره اطهار، [[نکت]] در [[علم]] نحو و رسائلی در [[قیاس]] و رسائلی در [[فروع]] مسائل [[اسلامی]] به رشته تحریر برد و سرانجام در سال ۵۸۵ سه سال قبل از [[~~ابن شهر آشوب~~]] در شهر حلب [[وفات]] نمود.		[[ابوالمکارم عزالدین حمزة بن علی]] معروف به ابن زهره یکی از علمای بزرگ [[شیعه]] در سده [[ششم هجری]] است. ابوالمکارم در [[رمضان]] پانصد و یازده در [[شهر]] [[حلب]] دیده به [[جهان]] گشود و در [[خاندان]] [[علم]] و [[سیادت]] نشو و نما کرد. او ابتدا از حضور والد استادش و [[ابن حاجب حلبی]] و [[ابومنصور سید کبیر]] به [[مقام علمی]] ارتقا یافت، هر چند بیشتر مراتب [[علمی]] او از محضر مفید ثانی و [[شاگردان]] او نصیبش شد. ابوالمکارم یکی از بزرگان [[علمای شیعه]] در عصر خویش بود که در [[ادبیات عرب]] و [[فقه]] و اصول و [[کلام]] و [[حکمت]] و [[نجوم]] مهارت داشت، با دانشمند [[جهان تشیع]] [[ابن‌شهرآشوب مازندرانی]] هم عصر بود و چون [[محل دفن]] و [[وفات]] مازندرانی نیز در زادگاه ابوالمکارم است، احتمال دارد که به [[عشق]] [[علما]] و استفاده از امثال [[سادات]] [[بنی زهره]] بدان دیار [[هجرت]] کرده باشد و پس از ابن زهره چند سالی [[زعامت]] [[شیعیان]] به همین [[ابن‌شهرآشوب]] در آن دیار منتهی شد. سادات بنی زهره که در این بخش به اسامی بعضی آنها اشاده می‌شود اغلب از شخصیت‌های بزرگ علمی و [[فقهی]] [[مکتب]] [[امام صادق]] {{ع}} بوده‌اند و نسبت آنها با ۹ واسطه به همین [[رییس]] مکتب منتهی می‌شود. سادات بنی زهره ستارگانی درخشان در [[آسمان]] [[تشیع علوی]] بودند و ابوالمکارم چون [[خورشید]] بین این [[ستارگان]] می‌درخشید. لفظ و کلمه ابن زهره در اصطلاح علما، مقصود [[ابوالمکارم حمزه بن علی بن زهره]] {{عم}} است. مؤلف [[روضات الجنات (کتاب)\|روضات الجنات]] می‌نویسد: خاندان زهره از بزرگ‌ترین خاندان‌های علمی ما بوده و در دنیای [[تشیع]] کم نظیر و در عالم [[اسلام]] به علم و [[فضیلت]] و کمال مشهور بودند، مخصوصاً ابوالمکارم که از [[مفاخر]] [[فقها]] و در [[ملکات فاضله]] و [[قداست]] نفس یگانه عصر بود. به سال پانصد و هشتاد قمری موقعی که صلاح‌الدین ایوبی از [[تصرف]] [[مصر]] فارغ گشت، در بیرون حلب نیرو پیاده نمود. [[فرماندار]] [[حلب]] از این امر خیلی مضطرب شد و از [[شیعیان]] حلب [[استمداد]] نمود. شیعیان ضمن در خواست‌هایی از قبیل استفاده از [[مسجد جامع شهر]] و گفتن {{متن حدیث\|حَيَّ عَلَى خَيْرِ الْعَمَلِ‌}} در [[اذان]] و [[نظارت]] ابوالمکارم به [[شؤون]] جاری و مسائل مختلف [[زندگی]] آنها خواهش فرماندار را قبول کردند و او نیز خواسته‌های آنها را پذیرفت و [[استقلال]] خویش را باز یافت<ref>مستدرک نوری، ج۳، ص۵۰۶.</ref>. [[فقیه]] بزرگ [[اسلام]] [[ابن ادریس حلی]] از [[شاگردان]] [[مکتب]] ابوالمکارم بودند که من بعد خود به [[مقام]] [[اجتهاد]] و استادی نائل گردیدند. ابن زهره آثار ارزنده و معروفی نیز دارد که از آن جمله است: [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در [[فقه]] و اصول استدلالی که سال‌ها مورد استفاده اعلام بزرگ بوده است، قبس الانوار در نصره عتره اطهار، [[نکت]] در [[علم]] نحو و رسائلی در [[قیاس]] و رسائلی در [[فروع]] مسائل [[اسلامی]] به رشته تحریر برد و سرانجام در سال ۵۸۵ سه سال قبل از [[ابن‌شهرآشوب]] در شهر حلب [[وفات]] نمود.

	ابن زهره در کتاب [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در باب [[جهاد]] به جای [[امام]] و سلطان از واژه امام‌الاصل استفاده می‌کند<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۹، ص۱۹۵.</ref> و می‌نویسد: «جهاد فرض است... در صورت امر امام اصلی یا کسی که از جانب وی [[منصوب]] است و در [[حکم امام]] {{ع}} می‌باشد»<ref>فقه سیاسی، ج۸، ص۶۲.</ref>.		ابن زهره در کتاب [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در باب [[جهاد]] به جای [[امام]] و سلطان از واژه امام‌الاصل استفاده می‌کند<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۹، ص۱۹۵.</ref> و می‌نویسد: «جهاد فرض است... در صورت امر امام اصلی یا کسی که از جانب وی [[منصوب]] است و در [[حکم امام]] {{ع}} می‌باشد»<ref>فقه سیاسی، ج۸، ص۶۲.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T13:52:15Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۲
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[ابوالمکارم عزالدین حمزة بن علی]] معروف به ابن زهره یکی از علمای بزرگ [[شیعه]] در سده [[ششم هجری]] است. ابوالمکارم در [[رمضان]] پانصد و یازده در [[شهر]] [[حلب]] دیده به [[جهان]] گشود و در [[خاندان]] [[علم]] و [[سیادت]] نشو و نما کرد. او ابتدا از حضور والد استادش و [[ابن حاجب حلبی]] و [[ابومنصور سید کبیر]] به [[مقام علمی]] ارتقا یافت، هر چند بیشتر مراتب [[علمی]] او از محضر مفید ثانی و [[شاگردان]] او نصیبش شد. ابوالمکارم یکی از بزرگان [[علمای شیعه]] در عصر خویش بود که در [[ادبیات عرب]] و [[فقه]] و اصول و [[کلام]] و [[حکمت]] و [[نجوم]] مهارت داشت، با دانشمند [[جهان تشیع]] [[ابن شهر آشوب مازندرانی]] هم عصر بود و چون [[محل دفن]] و [[وفات]] مازندرانی نیز در زادگاه ابوالمکارم است، احتمال دارد که به [[عشق]] [[علما]] و استفاده از امثال [[سادات]] [[بنی زهره]] بدان دیار [[هجرت]] کرده باشد و پس از ابن زهره چند سالی [[زعامت]] [[شیعیان]] به همین [[ابن شهر آشوب]] در آن دیار منتهی شد. سادات بنی زهره که در این بخش به اسامی بعضی آنها اشاده می‌شود اغلب از شخصیت‌های بزرگ علمی و [[فقهی]] [[مکتب]] [[امام صادق]]{{ع}} بوده‌اند و نسبت آنها با ۹ واسطه به همین [[رییس]] مکتب منتهی می‌شود. سادات بنی زهره ستارگانی درخشان در [[آسمان]] [[تشیع علوی]] بودند و ابوالمکارم چون [[خورشید]] بین این [[ستارگان]] می‌درخشید. لفظ و کلمه ابن زهره در اصطلاح علما، مقصود [[ابوالمکارم حمزه بن علی بن زهره]]{{عم}} است. مؤلف [[روضات الجنات (کتاب)\|روضات الجنات]] می‌نویسد: خاندان زهره از بزرگ‌ترین خاندان‌های علمی ما بوده و در دنیای [[تشیع]] کم نظیر و در عالم [[اسلام]] به علم و [[فضیلت]] و کمال مشهور بودند، مخصوصاً ابوالمکارم که از [[مفاخر]] [[فقها]] و در [[ملکات فاضله]] و [[قداست]] نفس یگانه عصر بود. به سال پانصد و هشتاد قمری موقعی که صلاح‌الدین ایوبی از [[تصرف]] [[مصر]] فارغ گشت، در بیرون حلب نیرو پیاده نمود. [[فرماندار]] [[حلب]] از این امر خیلی مضطرب شد و از [[شیعیان]] حلب [[استمداد]] نمود. شیعیان ضمن در خواست‌هایی از قبیل استفاده از [[مسجد جامع شهر]] و گفتن {{متن حدیث\|حَيَّ عَلَى خَيْرِ الْعَمَلِ‌}} در [[اذان]] و [[نظارت]] ابوالمکارم به [[شؤون]] جاری و مسائل مختلف [[زندگی]] آنها خواهش فرماندار را قبول کردند و او نیز خواسته‌های آنها را پذیرفت و [[استقلال]] خویش را باز یافت<ref>مستدرک نوری، ج۳، ص۵۰۶.</ref>. [[فقیه]] بزرگ [[اسلام]] [[ابن ادریس حلی]] از [[شاگردان]] [[مکتب]] ابوالمکارم بودند که من بعد خود به [[مقام]] [[اجتهاد]] و استادی نائل گردیدند. ابن زهره آثار ارزنده و معروفی نیز دارد که از آن جمله است: [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در [[فقه]] و اصول استدلالی که سال‌ها مورد استفاده اعلام بزرگ بوده است، قبس الانوار در نصره عتره اطهار، [[نکت]] در [[علم]] نحو و رسائلی در [[قیاس]] و رسائلی در [[فروع]] مسائل [[اسلامی]] به رشته تحریر برد و سرانجام در سال ۵۸۵ سه سال قبل از [[ابن شهر آشوب]] در شهر حلب [[وفات]] نمود.		[[ابوالمکارم عزالدین حمزة بن علی]] معروف به ابن زهره یکی از علمای بزرگ [[شیعه]] در سده [[ششم هجری]] است. ابوالمکارم در [[رمضان]] پانصد و یازده در [[شهر]] [[حلب]] دیده به [[جهان]] گشود و در [[خاندان]] [[علم]] و [[سیادت]] نشو و نما کرد. او ابتدا از حضور والد استادش و [[ابن حاجب حلبی]] و [[ابومنصور سید کبیر]] به [[مقام علمی]] ارتقا یافت، هر چند بیشتر مراتب [[علمی]] او از محضر مفید ثانی و [[شاگردان]] او نصیبش شد. ابوالمکارم یکی از بزرگان [[علمای شیعه]] در عصر خویش بود که در [[ادبیات عرب]] و [[فقه]] و اصول و [[کلام]] و [[حکمت]] و [[نجوم]] مهارت داشت، با دانشمند [[جهان تشیع]] [[ابن شهر آشوب مازندرانی]] هم عصر بود و چون [[محل دفن]] و [[وفات]] مازندرانی نیز در زادگاه ابوالمکارم است، احتمال دارد که به [[عشق]] [[علما]] و استفاده از امثال [[سادات]] [[بنی زهره]] بدان دیار [[هجرت]] کرده باشد و پس از ابن زهره چند سالی [[زعامت]] [[شیعیان]] به همین [[ابن شهر آشوب]] در آن دیار منتهی شد. سادات بنی زهره که در این بخش به اسامی بعضی آنها اشاده می‌شود اغلب از شخصیت‌های بزرگ علمی و [[فقهی]] [[مکتب]] [[امام صادق]] {{ع}} بوده‌اند و نسبت آنها با ۹ واسطه به همین [[رییس]] مکتب منتهی می‌شود. سادات بنی زهره ستارگانی درخشان در [[آسمان]] [[تشیع علوی]] بودند و ابوالمکارم چون [[خورشید]] بین این [[ستارگان]] می‌درخشید. لفظ و کلمه ابن زهره در اصطلاح علما، مقصود [[ابوالمکارم حمزه بن علی بن زهره]] {{عم}} است. مؤلف [[روضات الجنات (کتاب)\|روضات الجنات]] می‌نویسد: خاندان زهره از بزرگ‌ترین خاندان‌های علمی ما بوده و در دنیای [[تشیع]] کم نظیر و در عالم [[اسلام]] به علم و [[فضیلت]] و کمال مشهور بودند، مخصوصاً ابوالمکارم که از [[مفاخر]] [[فقها]] و در [[ملکات فاضله]] و [[قداست]] نفس یگانه عصر بود. به سال پانصد و هشتاد قمری موقعی که صلاح‌الدین ایوبی از [[تصرف]] [[مصر]] فارغ گشت، در بیرون حلب نیرو پیاده نمود. [[فرماندار]] [[حلب]] از این امر خیلی مضطرب شد و از [[شیعیان]] حلب [[استمداد]] نمود. شیعیان ضمن در خواست‌هایی از قبیل استفاده از [[مسجد جامع شهر]] و گفتن {{متن حدیث\|حَيَّ عَلَى خَيْرِ الْعَمَلِ‌}} در [[اذان]] و [[نظارت]] ابوالمکارم به [[شؤون]] جاری و مسائل مختلف [[زندگی]] آنها خواهش فرماندار را قبول کردند و او نیز خواسته‌های آنها را پذیرفت و [[استقلال]] خویش را باز یافت<ref>مستدرک نوری، ج۳، ص۵۰۶.</ref>. [[فقیه]] بزرگ [[اسلام]] [[ابن ادریس حلی]] از [[شاگردان]] [[مکتب]] ابوالمکارم بودند که من بعد خود به [[مقام]] [[اجتهاد]] و استادی نائل گردیدند. ابن زهره آثار ارزنده و معروفی نیز دارد که از آن جمله است: [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در [[فقه]] و اصول استدلالی که سال‌ها مورد استفاده اعلام بزرگ بوده است، قبس الانوار در نصره عتره اطهار، [[نکت]] در [[علم]] نحو و رسائلی در [[قیاس]] و رسائلی در [[فروع]] مسائل [[اسلامی]] به رشته تحریر برد و سرانجام در سال ۵۸۵ سه سال قبل از [[ابن شهر آشوب]] در شهر حلب [[وفات]] نمود.

	ابن زهره در کتاب [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در باب [[جهاد]] به جای [[امام]] و سلطان از واژه امام‌الاصل استفاده می‌کند<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۹، ص۱۹۵.</ref> و می‌نویسد: «جهاد فرض است... در صورت امر امام اصلی یا کسی که از جانب وی [[منصوب]] است و در [[حکم امام]]{{ع}} می‌باشد»<ref>فقه سیاسی، ج۸، ص۶۲.</ref>.		ابن زهره در کتاب [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در باب [[جهاد]] به جای [[امام]] و سلطان از واژه امام‌الاصل استفاده می‌کند<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۹، ص۱۹۵.</ref> و می‌نویسد: «جهاد فرض است... در صورت امر امام اصلی یا کسی که از جانب وی [[منصوب]] است و در [[حکم امام]] {{ع}} می‌باشد»<ref>فقه سیاسی، ج۸، ص۶۲.</ref>.

	اما [[سادات]] [[بنی زهره]]: جدّ ابوالمکارم مشهور به [[ابوالمحاسن زهره بن علی]] و [[برادر]] [[ابوالمکارم سید عبداله بن علی]] و فرزند سید عبدالله، سید محمد برادرزاده ابوالمکارم و خود سید علی [[پدر]] آنها از [[علما]] و نویسندگان عصر خویش بوده‌اند. عموزاده [[ابوالمکارم علاءالدین ابوالحسن علی]] (متوفای ۷۷۵) از شاگردان [[علامه حلی]] بود. [[بدرالدین محمد]]، برادر علاءالدین و سید حسین فرزند علاءالدین این هر سه از محضر [[علامه]] استفاده کردند. گویند به مجرد اینکه علاءالدین از محضر علامه (با حضور برادر و فرزند خود) [[اجازه روایت]] و اجتهاد خواست، علامه حلی اجازه مبسوطی برای هر سه آنها مرقوم داشت که عین آن اجازه را در کتب صاحب تراجم [[علما]] می‌توانید بخوانید (جلد ۲۵ [[بحارالانوار]]) [[احمد بن محمد بن زهره]] استاد [[شهید]] اول و همچنین عموزاده او [[احمد بن قاسم]] از [[شاگردان]] شهید نیز از علمای بزرگ عصر خویشند. [[علامه امینی]] در [[شهداء الفضیله (کتاب)\|شهداء الفضیله]] می‌نویسد: عموزاده علاءالدین به نام [[بدرالدین حسن بن محمد بن علی حسن بن زهره]] یکی از علمای اوایل [[قرن هشتم]] از [[سادات]] و نقبای [[حلب]] بود. متأسفانه در سال ۷۳۲ غافلگیرانه و مظلومانه به [[شهادت]] رسید.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۸.</ref>		اما [[سادات]] [[بنی زهره]]: جدّ ابوالمکارم مشهور به [[ابوالمحاسن زهره بن علی]] و [[برادر]] [[ابوالمکارم سید عبداله بن علی]] و فرزند سید عبدالله، سید محمد برادرزاده ابوالمکارم و خود سید علی [[پدر]] آنها از [[علما]] و نویسندگان عصر خویش بوده‌اند. عموزاده [[ابوالمکارم علاءالدین ابوالحسن علی]] (متوفای ۷۷۵) از شاگردان [[علامه حلی]] بود. [[بدرالدین محمد]]، برادر علاءالدین و سید حسین فرزند علاءالدین این هر سه از محضر [[علامه]] استفاده کردند. گویند به مجرد اینکه علاءالدین از محضر علامه (با حضور برادر و فرزند خود) [[اجازه روایت]] و اجتهاد خواست، علامه حلی اجازه مبسوطی برای هر سه آنها مرقوم داشت که عین آن اجازه را در کتب صاحب تراجم [[علما]] می‌توانید بخوانید (جلد ۲۵ [[بحارالانوار]]) [[احمد بن محمد بن زهره]] استاد [[شهید]] اول و همچنین عموزاده او [[احمد بن قاسم]] از [[شاگردان]] شهید نیز از علمای بزرگ عصر خویشند. [[علامه امینی]] در [[شهداء الفضیله (کتاب)\|شهداء الفضیله]] می‌نویسد: عموزاده علاءالدین به نام [[بدرالدین حسن بن محمد بن علی حسن بن زهره]] یکی از علمای اوایل [[قرن هشتم]] از [[سادات]] و نقبای [[حلب]] بود. متأسفانه در سال ۷۳۲ غافلگیرانه و مظلومانه به [[شهادت]] رسید.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۸.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:10:13Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ابن زهره حلبی در تاریخ اسلامی]] - [[ابن زهره حلبی در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ابن زهره حلبی در تاریخ اسلامی]] - [[ابن زهره حلبی در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	[[ابوالمکارم عزالدین حمزة بن علی]] معروف به ابن زهره یکی از علمای بزرگ [[شیعه]] در سده [[ششم هجری]] است. ابوالمکارم در [[رمضان]] پانصد و یازده در [[شهر]] [[حلب]] دیده به [[جهان]] گشود و در [[خاندان]] [[علم]] و [[سیادت]] نشو و نما کرد. او ابتدا از حضور والد استادش و [[ابن حاجب حلبی]] و [[ابومنصور سید کبیر]] به [[مقام علمی]] ارتقا یافت، هر چند بیشتر مراتب [[علمی]] او از محضر مفید ثانی و [[شاگردان]] او نصیبش شد. ابوالمکارم یکی از بزرگان [[علمای شیعه]] در عصر خویش بود که در [[ادبیات عرب]] و [[فقه]] و اصول و [[کلام]] و [[حکمت]] و [[نجوم]] مهارت داشت، با دانشمند [[جهان تشیع]] [[ابن شهر آشوب مازندرانی]] هم عصر بود و چون [[محل دفن]] و [[وفات]] مازندرانی نیز در زادگاه ابوالمکارم است، احتمال دارد که به [[عشق]] [[علما]] و استفاده از امثال [[سادات]] [[بنی زهره]] بدان دیار [[هجرت]] کرده باشد و پس از ابن زهره چند سالی [[زعامت]] [[شیعیان]] به همین [[ابن شهر آشوب]] در آن دیار منتهی شد. سادات بنی زهره که در این بخش به اسامی بعضی آنها اشاده می‌شود اغلب از شخصیت‌های بزرگ علمی و [[فقهی]] [[مکتب]] [[امام صادق]]{{ع}} بوده‌اند و نسبت آنها با ۹ واسطه به همین [[رییس]] مکتب منتهی می‌شود. سادات بنی زهره ستارگانی درخشان در [[آسمان]] [[تشیع علوی]] بودند و ابوالمکارم چون [[خورشید]] بین این [[ستارگان]] می‌درخشید. لفظ و کلمه ابن زهره در اصطلاح علما، مقصود [[ابوالمکارم حمزه بن علی بن زهره]]{{عم}} است. مؤلف [[روضات الجنات (کتاب)\|روضات الجنات]] می‌نویسد: خاندان زهره از بزرگ‌ترین خاندان‌های علمی ما بوده و در دنیای [[تشیع]] کم نظیر و در عالم [[اسلام]] به علم و [[فضیلت]] و کمال مشهور بودند، مخصوصاً ابوالمکارم که از [[مفاخر]] [[فقها]] و در [[ملکات فاضله]] و [[قداست]] نفس یگانه عصر بود. به سال پانصد و هشتاد قمری موقعی که صلاح‌الدین ایوبی از [[تصرف]] [[مصر]] فارغ گشت، در بیرون حلب نیرو پیاده نمود. [[فرماندار]] [[حلب]] از این امر خیلی مضطرب شد و از [[شیعیان]] حلب [[استمداد]] نمود. شیعیان ضمن در خواست‌هایی از قبیل استفاده از [[مسجد جامع شهر]] و گفتن {{متن حدیث\|حَيَّ عَلَى خَيْرِ الْعَمَلِ‌}} در [[اذان]] و [[نظارت]] ابوالمکارم به [[شؤون]] جاری و مسائل مختلف [[زندگی]] آنها خواهش فرماندار را قبول کردند و او نیز خواسته‌های آنها را پذیرفت و [[استقلال]] خویش را باز یافت<ref>مستدرک نوری، ج۳، ص۵۰۶.</ref>. [[فقیه]] بزرگ [[اسلام]] [[ابن ادریس حلی]] از [[شاگردان]] [[مکتب]] ابوالمکارم بودند که من بعد خود به [[مقام]] [[اجتهاد]] و استادی نائل گردیدند. ابن زهره آثار ارزنده و معروفی نیز دارد که از آن جمله است: [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در [[فقه]] و اصول استدلالی که سال‌ها مورد استفاده اعلام بزرگ بوده است، قبس الانوار در نصره عتره اطهار، [[نکت]] در [[علم]] نحو و رسائلی در [[قیاس]] و رسائلی در [[فروع]] مسائل [[اسلامی]] به رشته تحریر برد و سرانجام در سال ۵۸۵ سه سال قبل از [[ابن شهر آشوب]] در شهر حلب [[وفات]] نمود.		[[ابوالمکارم عزالدین حمزة بن علی]] معروف به ابن زهره یکی از علمای بزرگ [[شیعه]] در سده [[ششم هجری]] است. ابوالمکارم در [[رمضان]] پانصد و یازده در [[شهر]] [[حلب]] دیده به [[جهان]] گشود و در [[خاندان]] [[علم]] و [[سیادت]] نشو و نما کرد. او ابتدا از حضور والد استادش و [[ابن حاجب حلبی]] و [[ابومنصور سید کبیر]] به [[مقام علمی]] ارتقا یافت، هر چند بیشتر مراتب [[علمی]] او از محضر مفید ثانی و [[شاگردان]] او نصیبش شد. ابوالمکارم یکی از بزرگان [[علمای شیعه]] در عصر خویش بود که در [[ادبیات عرب]] و [[فقه]] و اصول و [[کلام]] و [[حکمت]] و [[نجوم]] مهارت داشت، با دانشمند [[جهان تشیع]] [[ابن شهر آشوب مازندرانی]] هم عصر بود و چون [[محل دفن]] و [[وفات]] مازندرانی نیز در زادگاه ابوالمکارم است، احتمال دارد که به [[عشق]] [[علما]] و استفاده از امثال [[سادات]] [[بنی زهره]] بدان دیار [[هجرت]] کرده باشد و پس از ابن زهره چند سالی [[زعامت]] [[شیعیان]] به همین [[ابن شهر آشوب]] در آن دیار منتهی شد. سادات بنی زهره که در این بخش به اسامی بعضی آنها اشاده می‌شود اغلب از شخصیت‌های بزرگ علمی و [[فقهی]] [[مکتب]] [[امام صادق]]{{ع}} بوده‌اند و نسبت آنها با ۹ واسطه به همین [[رییس]] مکتب منتهی می‌شود. سادات بنی زهره ستارگانی درخشان در [[آسمان]] [[تشیع علوی]] بودند و ابوالمکارم چون [[خورشید]] بین این [[ستارگان]] می‌درخشید. لفظ و کلمه ابن زهره در اصطلاح علما، مقصود [[ابوالمکارم حمزه بن علی بن زهره]]{{عم}} است. مؤلف [[روضات الجنات (کتاب)\|روضات الجنات]] می‌نویسد: خاندان زهره از بزرگ‌ترین خاندان‌های علمی ما بوده و در دنیای [[تشیع]] کم نظیر و در عالم [[اسلام]] به علم و [[فضیلت]] و کمال مشهور بودند، مخصوصاً ابوالمکارم که از [[مفاخر]] [[فقها]] و در [[ملکات فاضله]] و [[قداست]] نفس یگانه عصر بود. به سال پانصد و هشتاد قمری موقعی که صلاح‌الدین ایوبی از [[تصرف]] [[مصر]] فارغ گشت، در بیرون حلب نیرو پیاده نمود. [[فرماندار]] [[حلب]] از این امر خیلی مضطرب شد و از [[شیعیان]] حلب [[استمداد]] نمود. شیعیان ضمن در خواست‌هایی از قبیل استفاده از [[مسجد جامع شهر]] و گفتن {{متن حدیث\|حَيَّ عَلَى خَيْرِ الْعَمَلِ‌}} در [[اذان]] و [[نظارت]] ابوالمکارم به [[شؤون]] جاری و مسائل مختلف [[زندگی]] آنها خواهش فرماندار را قبول کردند و او نیز خواسته‌های آنها را پذیرفت و [[استقلال]] خویش را باز یافت<ref>مستدرک نوری، ج۳، ص۵۰۶.</ref>. [[فقیه]] بزرگ [[اسلام]] [[ابن ادریس حلی]] از [[شاگردان]] [[مکتب]] ابوالمکارم بودند که من بعد خود به [[مقام]] [[اجتهاد]] و استادی نائل گردیدند. ابن زهره آثار ارزنده و معروفی نیز دارد که از آن جمله است: [[غنیه النزوع (کتاب)\|غنیه النزوع]] در [[فقه]] و اصول استدلالی که سال‌ها مورد استفاده اعلام بزرگ بوده است، قبس الانوار در نصره عتره اطهار، [[نکت]] در [[علم]] نحو و رسائلی در [[قیاس]] و رسائلی در [[فروع]] مسائل [[اسلامی]] به رشته تحریر برد و سرانجام در سال ۵۸۵ سه سال قبل از [[ابن شهر آشوب]] در شهر حلب [[وفات]] نمود.

Hosein: خنثی‌سازی نسخهٔ 1069152 از Hosein (بحث)

2022-08-01T06:02:10Z

خنثی‌سازی نسخهٔ 1069152 از Hosein (بحث)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۲
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]		# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۶:		خط ۱۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~رجال تفسیری~~]]		[[رده:ابن زهره حلبی]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

Hosein: جایگزینی متن - '\=\=\sمنابع\s\=\=↵\{\{منابع\}\}↵\#\s\[\[پرونده\:\s(.)\]\]\s\[\[(.)\]\]\،\s\[\[(.)\]\]↵\{\{پایان\sمنابع\}\}\n↵\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n↵\[\[رده\:(.)\]\]↵\[\[رده\:اعلام\]\]' به '== منابع == {{منابع}} # پرونده:$1 $2، $3 {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}} رده:رجال تفسیری رده:اعلام'

2022-08-01T05:40:29Z

جایگزینی متن - '\=\=\sمنابع\s\=\=↵\{\{منابع\}\}↵\#\s\[\[پرونده\:\s(.*)\]\]\s\[\[(.*)\]\]\،\s\[\[(.*)\]\]↵\{\{پایان\sمنابع\}\}\n↵\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n↵\[\[رده\:(.*)\]\]↵\[\[رده\:اعلام\]\]' به '== منابع == {{منابع}} # پرونده:$1 $2، $3 {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}} رده:رجال تفسیری رده:اعلام'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۰
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]		# [[پرونده:1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۶:		خط ۱۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~ابن زهره حلبی~~]]		[[رده:رجال تفسیری]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T04:09:07Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ابن زهره حلبی در تاریخ اسلامی]] - [[ابن زهره حلبی در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ابن زهره حلبی در تاریخ اسلامی]] - [[ابن زهره حلبی در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}

خط ۱۸:		خط ۱۷:

	[[رده:ابن زهره حلبی]]		[[رده:ابن زهره حلبی]]
	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T15:23:05Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ابن زهره حلبی در تاریخ اسلامی]] - [[ابن زهره حلبی در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[ابن زهره حلبی در تاریخ اسلامی]] - [[ابن زهره حلبی در فقه سیاسی]]~~</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-01-04T16:20:13Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۵۰
خط ۹:		خط ۹:

	اما [[سادات]] [[بنی زهره]]: جدّ ابوالمکارم مشهور به [[ابوالمحاسن زهره بن علی]] و [[برادر]] [[ابوالمکارم سید عبداله بن علی]] و فرزند سید عبدالله، سید محمد برادرزاده ابوالمکارم و خود سید علی [[پدر]] آنها از [[علما]] و نویسندگان عصر خویش بوده‌اند. عموزاده [[ابوالمکارم علاءالدین ابوالحسن علی]] (متوفای ۷۷۵) از شاگردان [[علامه حلی]] بود. [[بدرالدین محمد]]، برادر علاءالدین و سید حسین فرزند علاءالدین این هر سه از محضر [[علامه]] استفاده کردند. گویند به مجرد اینکه علاءالدین از محضر علامه (با حضور برادر و فرزند خود) [[اجازه روایت]] و اجتهاد خواست، علامه حلی اجازه مبسوطی برای هر سه آنها مرقوم داشت که عین آن اجازه را در کتب صاحب تراجم [[علما]] می‌توانید بخوانید (جلد ۲۵ [[بحارالانوار]]) [[احمد بن محمد بن زهره]] استاد [[شهید]] اول و همچنین عموزاده او [[احمد بن قاسم]] از [[شاگردان]] شهید نیز از علمای بزرگ عصر خویشند. [[علامه امینی]] در [[شهداء الفضیله (کتاب)\|شهداء الفضیله]] می‌نویسد: عموزاده علاءالدین به نام [[بدرالدین حسن بن محمد بن علی حسن بن زهره]] یکی از علمای اوایل [[قرن هشتم]] از [[سادات]] و نقبای [[حلب]] بود. متأسفانه در سال ۷۳۲ غافلگیرانه و مظلومانه به [[شهادت]] رسید.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۸.</ref>		اما [[سادات]] [[بنی زهره]]: جدّ ابوالمکارم مشهور به [[ابوالمحاسن زهره بن علی]] و [[برادر]] [[ابوالمکارم سید عبداله بن علی]] و فرزند سید عبدالله، سید محمد برادرزاده ابوالمکارم و خود سید علی [[پدر]] آنها از [[علما]] و نویسندگان عصر خویش بوده‌اند. عموزاده [[ابوالمکارم علاءالدین ابوالحسن علی]] (متوفای ۷۷۵) از شاگردان [[علامه حلی]] بود. [[بدرالدین محمد]]، برادر علاءالدین و سید حسین فرزند علاءالدین این هر سه از محضر [[علامه]] استفاده کردند. گویند به مجرد اینکه علاءالدین از محضر علامه (با حضور برادر و فرزند خود) [[اجازه روایت]] و اجتهاد خواست، علامه حلی اجازه مبسوطی برای هر سه آنها مرقوم داشت که عین آن اجازه را در کتب صاحب تراجم [[علما]] می‌توانید بخوانید (جلد ۲۵ [[بحارالانوار]]) [[احمد بن محمد بن زهره]] استاد [[شهید]] اول و همچنین عموزاده او [[احمد بن قاسم]] از [[شاگردان]] شهید نیز از علمای بزرگ عصر خویشند. [[علامه امینی]] در [[شهداء الفضیله (کتاب)\|شهداء الفضیله]] می‌نویسد: عموزاده علاءالدین به نام [[بدرالدین حسن بن محمد بن علی حسن بن زهره]] یکی از علمای اوایل [[قرن هشتم]] از [[سادات]] و نقبای [[حلب]] بود. متأسفانه در سال ۷۳۲ غافلگیرانه و مظلومانه به [[شهادت]] رسید.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۸۸.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==