ابوایوب انصاری در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۷

2025-12-03T07:07:44Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۲

2025-12-03T07:02:08Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* ابوایوب انصاری، فرماندار مدینه */

2025-12-03T06:28:40Z

ابوایوب انصاری، فرماندار مدینه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۸
خط ۱۵۰:		خط ۱۵۰:

	می‌گویند [[رومیان]] به [[مرقد]] وی [[تبرک]] می‌جستند و [[طلب باران]] می‌کردند<ref>بغوی، ج۲، ص۲۲۲؛ حاکم نیشابوری، ج۳، ص۴۸۵؛ زکریای قزوینی، ص۶۸۸؛ ابن حجر، فتح الباری، ج۶، ص۵.</ref>. با [[تسلط]] [[ترکان]] بر قسطنطنیه، آنها بر [[مزار]] [[ابوایوب]] آرامگاهی و در جوارش [[مسجد]] بزرگی، مدرسه‌ای و مهمان خانه‌ای برای [[نیازمندان]] ساختند و [[قبر]] بسیاری از اعیان و بزرگان [[دولت عثمانی]] در مجاورت آن قرار دارد <ref>۱۳۴، Yilmaz</ref> به گزارش [[ابن سعد]]<ref>ابن سعد، ج۳، ص۳۷۰.</ref> و بلاذری<ref>أنساب الاشراف، ج۱، ص۲۸۱.</ref> [[یزید بن معاویه]] که در این نبرد، [[امیر سپاه]] بود<ref>خلیفة بن خیاط، التاریخ، ص۱۵۹؛ بغوی، ج۲، ص۲۲۱.</ref>، بر جنازه [[ابو ایوب]] نمازگزارد و او را به خاک سپرد و برای مشخص نشدن قبرش، بر آن اسب تاخت. با این حال، رومیان متوجه شده و به [[نبش قبر]] [[تهدید]] کردند. یزید در [[جواب]] آنان اعلام کرد در صورت اقدام به چنین کاری، ما نیز [[کلیساها]] را در [[سرزمین‌های اسلامی]] ویران خواهیم کرد. از این رو، مسیحیان از [[جسارت]] خود دست کشیدند <ref>بغوی، ج۲، ص۲۲۲؛ ابنن اثیر، اسد الغابه، ج۶، ص۲۳.</ref> منابع [[شیعی]]، حضور ابوایوب را در سپاهی به [[فرماندهی]] یزید، با [[اجازه]] [[معصوم]] به انگیزه [[تقویت اسلام]] دانسته‌اند<ref>ر. ک: کشی، ص۳۸؛ خویی، ج۷، ص۲۴.</ref> مطابق نوشته ابن سعد<ref>ابن سعد، ج۲، ص۴۴۸.</ref>، ابو ایوب [[فرزندی]] به نام عبدالرحمان از [[ام الحسن]] دختر [[زید بن ثابت]]<ref>خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۴۳۸.</ref> داشت و از او نسلی بر جای نماند<ref>ابن عساکر، ج۱۶، ص۳۹.</ref>. فرزند دیگر وی، [[عمره]] از ام آیوب دخثر [[قیس بن سعد]] بود که با صفوان بن [[اوس]] بن جابر نجاری [[ازدواج]] کرد<ref>ابن سعد، ج۲، ص۴۴۸؛ ابن حبیب، ص۴۳۱.</ref><ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)\|مقاله «ابوایوب انصاری»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص:۱۳۴-۱۳۷.</ref>		می‌گویند [[رومیان]] به [[مرقد]] وی [[تبرک]] می‌جستند و [[طلب باران]] می‌کردند<ref>بغوی، ج۲، ص۲۲۲؛ حاکم نیشابوری، ج۳، ص۴۸۵؛ زکریای قزوینی، ص۶۸۸؛ ابن حجر، فتح الباری، ج۶، ص۵.</ref>. با [[تسلط]] [[ترکان]] بر قسطنطنیه، آنها بر [[مزار]] [[ابوایوب]] آرامگاهی و در جوارش [[مسجد]] بزرگی، مدرسه‌ای و مهمان خانه‌ای برای [[نیازمندان]] ساختند و [[قبر]] بسیاری از اعیان و بزرگان [[دولت عثمانی]] در مجاورت آن قرار دارد <ref>۱۳۴، Yilmaz</ref> به گزارش [[ابن سعد]]<ref>ابن سعد، ج۳، ص۳۷۰.</ref> و بلاذری<ref>أنساب الاشراف، ج۱، ص۲۸۱.</ref> [[یزید بن معاویه]] که در این نبرد، [[امیر سپاه]] بود<ref>خلیفة بن خیاط، التاریخ، ص۱۵۹؛ بغوی، ج۲، ص۲۲۱.</ref>، بر جنازه [[ابو ایوب]] نمازگزارد و او را به خاک سپرد و برای مشخص نشدن قبرش، بر آن اسب تاخت. با این حال، رومیان متوجه شده و به [[نبش قبر]] [[تهدید]] کردند. یزید در [[جواب]] آنان اعلام کرد در صورت اقدام به چنین کاری، ما نیز [[کلیساها]] را در [[سرزمین‌های اسلامی]] ویران خواهیم کرد. از این رو، مسیحیان از [[جسارت]] خود دست کشیدند <ref>بغوی، ج۲، ص۲۲۲؛ ابنن اثیر، اسد الغابه، ج۶، ص۲۳.</ref> منابع [[شیعی]]، حضور ابوایوب را در سپاهی به [[فرماندهی]] یزید، با [[اجازه]] [[معصوم]] به انگیزه [[تقویت اسلام]] دانسته‌اند<ref>ر. ک: کشی، ص۳۸؛ خویی، ج۷، ص۲۴.</ref> مطابق نوشته ابن سعد<ref>ابن سعد، ج۲، ص۴۴۸.</ref>، ابو ایوب [[فرزندی]] به نام عبدالرحمان از [[ام الحسن]] دختر [[زید بن ثابت]]<ref>خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۴۳۸.</ref> داشت و از او نسلی بر جای نماند<ref>ابن عساکر، ج۱۶، ص۳۹.</ref>. فرزند دیگر وی، [[عمره]] از ام آیوب دخثر [[قیس بن سعد]] بود که با صفوان بن [[اوس]] بن جابر نجاری [[ازدواج]] کرد<ref>ابن سعد، ج۲، ص۴۴۸؛ ابن حبیب، ص۴۳۱.</ref><ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)\|مقاله «ابوایوب انصاری»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص:۱۳۴-۱۳۷.</ref>

	~~==[[ابوایوب انصاری]]، [[فرماندار مدینه]]==~~
	ابوایوب انصاری بعد از [[جنگ نهروان]]، به سِمَت [[فرمانداری مدینه]] [[منصوب]] شد و بعد از [[حمله]] [[بُسر بن ارطات]]، [[مدینه]] را ترک کرد. در این حمله، بسر [[منزل]] او را ویران ساخت. [[ابوایوب]] یا [[خالد بن یزید]] بن کعب بن [[ثعلبه]] [[خزرجی]] از [[بنی نجار]] بود<ref>مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۴، نام ابوایوب را خالد بن زید ذکر کرده است. در بعضی نسخه‌ها او را خالد بن زید و برخی خالد بن یزید و بعضی دیگر خالد بن کلیب نامیده‌اند. مادرش هند، دختر سعد (سعید) بن قیس بن عمرو بن امری القیس بود. أعیان الشیعه، ج۶، ص۲۸۳، الإستیعاب، ج۱، ص۲۵۳، شماره ۶۱۸.</ref>.

	او در [[عقبه]] حضور داشت و با [[پیامبر]] [[بیعت]] کرد. وی در [[جنگ بدر]] و سایر [[جنگ‌های پیامبر]] حضور داشت. ابوایوب شخصی [[بزرگوار]] و از بزرگان [[انصار]] است. پیامبر، بعد از خارج شدن از [[قبیله]] [[بنی عمرو بن عوف]] در هنگام [[هجرت]] و ورود به مدینه، به منزل ابوایوب وارد شد و در منزل او [[سکونت]] گزید تا این که [[مسجد]] و ساختمان‌های اطراف آن را ساختند، سپس پیامبر به آنجا رفت. پیامبر بین او و [[مصعب بن عمیر]]، [[پیوند برادری]] برقرار کرد<ref>درجات الرفیعه، ص۳۱۴؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۰، ص۲۸۳؛ الإستیعاب، ج۱، ص۲۵۳، شماره ۶۱۸.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ج۱، ص۱۵۴.</ref>

	==ورود پیامبر به منزل ابوایوب==		==ورود پیامبر به منزل ابوایوب==

Bahmani: /* انتصاب ابوایوب به فرمانداری مدینه */

2025-12-03T06:28:02Z

انتصاب ابوایوب به فرمانداری مدینه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۸
خط ۲۰۰:		خط ۲۰۰:

	آری ابوایوب در مقدمه [[لشکر علی]]{{ع}} در [[جنگ نهروان]]، با مارقین نیز جنگید [[امیرالمؤمنین]] به ابوایوب انصاری [[پرچم]] [[امان]] را سپرده بود. وی در برابر [[خوارج]] بانگ برداشت و گفت: هر کس از شما خوارج که زیر پرچم آمد، مشروط بر آنکه کسی را نکشته و راه را نبسته باشد، در امان خواهد بود و هر کس هم به [[کوفه]] یا [[مدائن]] برگردد و از این گروه خود را کنار بکشد، او هم در امان است. ما پس از این که [[قاتلان]] [[برادران]] خویش را بکشیم، نیازی به ریختن [[خون]] شما نداریم<ref>نویری، نهایة الإرب، ج۵، ص۲۲۱.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ج۱، ص۱۵۷ - ۱۵۹.</ref>		آری ابوایوب در مقدمه [[لشکر علی]]{{ع}} در [[جنگ نهروان]]، با مارقین نیز جنگید [[امیرالمؤمنین]] به ابوایوب انصاری [[پرچم]] [[امان]] را سپرده بود. وی در برابر [[خوارج]] بانگ برداشت و گفت: هر کس از شما خوارج که زیر پرچم آمد، مشروط بر آنکه کسی را نکشته و راه را نبسته باشد، در امان خواهد بود و هر کس هم به [[کوفه]] یا [[مدائن]] برگردد و از این گروه خود را کنار بکشد، او هم در امان است. ما پس از این که [[قاتلان]] [[برادران]] خویش را بکشیم، نیازی به ریختن [[خون]] شما نداریم<ref>نویری، نهایة الإرب، ج۵، ص۲۲۱.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ج۱، ص۱۵۷ - ۱۵۹.</ref>

			== [[ابوایوب انصاری]]، [[فرماندار مدینه]] ==
			ابوایوب انصاری بعد از [[جنگ نهروان]]، به سِمَت [[فرمانداری مدینه]] [[منصوب]] شد و بعد از حمله [[بُسر بن ارطات]]، [[مدینه]] را ترک کرد. در این حمله، بسر [[منزل]] او را ویران ساخت. ابوایوب یا [[خالد بن یزید]] بن کعب بن [[ثعلبه]] [[خزرجی]] از [[بنی نجار]] بود<ref>مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۴، نام ابوایوب را خالد بن زید ذکر کرده است. در بعضی نسخه‌ها او را خالد بن زید و برخی خالد بن یزید و بعضی دیگر خالد بن کلیب نامیده‌اند. مادرش هند، دختر سعد (سعید) بن قیس بن عمرو بن امری القیس بود. أعیان الشیعه، ج۶، ص۲۸۳، الإستیعاب، ج۱، ص۲۵۳، شماره ۶۱۸.</ref>.

			او در [[عقبه]] حضور داشت و با [[پیامبر]] [[بیعت]] کرد. وی در [[جنگ بدر]] و سایر [[جنگ‌های پیامبر]] حضور داشت. ابوایوب شخصی [[بزرگوار]] و از بزرگان [[انصار]] است. پیامبر، بعد از خارج شدن از [[قبیله]] [[بنی عمرو بن عوف]] در هنگام [[هجرت]] و ورود به مدینه، به منزل ابوایوب وارد شد و در منزل او [[سکونت]] گزید تا این که [[مسجد]] و ساختمان‌های اطراف آن را ساختند، سپس پیامبر به آنجا رفت. پیامبر بین او و [[مصعب بن عمیر]]، [[پیوند برادری]] برقرار کرد<ref>درجات الرفیعه، ص۳۱۴؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۰، ص۲۸۳؛ الإستیعاب، ج۱، ص۲۵۳، شماره ۶۱۸.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۱]]، ص۱۵۴.</ref>

	==[[انتصاب]] [[ابوایوب]] به [[فرمانداری مدینه]]==		==[[انتصاب]] [[ابوایوب]] به [[فرمانداری مدینه]]==

Bahmani در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۰

2025-12-02T10:10:52Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۷

2025-12-02T10:07:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
			{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[آذر]]\|روز=[[11]]\|سال=[[۱۴۰۴]]\|کاربر=Bahmani}}
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ابوایوب انصاری		\| موضوع مرتبط = ابوایوب انصاری

Bahmani: /* درگذشت ابوایوب */

2025-12-02T10:02:33Z

درگذشت ابوایوب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۲
خط ۱۰۵:		خط ۱۰۵:

	== درگذشت [[ابوایوب]] ==		== درگذشت [[ابوایوب]] ==
	ابوایوب در تمام [[طول عمر]] با [[برکت]] خود همواره پا به رکاب و [[شمشیر]] به دست بود و برای اعتلای [[اسلام]] و [[دفاع از حق]] در میدان‌های [[جنگ]]، [[نبرد]] کرد. هم چنین در سه جنگ [[زمان خلافت حضرت علی]] {{ع}} در رکاب آن [[حضرت]] جنگید و از اسلام [[دفاع]] کرد. او در پایان [[عمر طولانی]] خود نیز در سال ۵۱ یا ۵۲ [[هجری قمری]] زمان [[سلطنت]] [[معاویه]]، در حالی که در [[روم]] سرگرم [[جهاد]] با نیروهای [[ارتش]] روم بود، مریض شد و از [[دنیا]] رفت و در همان [[سرزمین]] نزدیک [[قسطنطنیه]] به [[خاک]] سپرده شد<ref>اسد الغابه، ج۲، ص۸۱ و ر. ک: الاصابه، ج۲، ص۲۳۵ و تهذیب التهذیب، ج۳، ص۵۱۰.</ref>.		ابوایوب در تمام [[طول عمر]] با [[برکت]] خود همواره پا به رکاب و [[شمشیر]] به دست بود و برای اعتلای [[اسلام]] و [[دفاع از حق]] در میدان‌های [[جنگ]]، [[نبرد]] کرد. هم چنین در سه جنگ [[زمان خلافت حضرت علی]] {{ع}} در رکاب آن [[حضرت]] جنگید و از اسلام [[دفاع]] کرد. او در پایان [[عمر طولانی]] خود نیز در سال ۵۱ یا ۵۲ [[هجری قمری]] زمان [[سلطنت]] [[معاویه]]، در حالی که در [[روم]] سرگرم [[جهاد]] با نیروهای [[ارتش]] روم بود، مریض شد و از [[دنیا]] رفت و در همان [[سرزمین]] نزدیک [[قسطنطنیه]] به [[خاک]] سپرده شد<ref>اسد الغابه، ج۲، ص۸۱ و ر. ک: الاصابه، ج۲، ص۲۳۵ و تهذیب التهذیب، ج۳، ص۵۱۰.</ref>.<ref>[[طلعت ده پهلوانی\|ده پهلوانی، طلعت]]، [[ابوایوب انصاری (مقاله)\|ابوایوب انصاری]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص۶۱.</ref>

	قبل از [[مرگ]]، از او پرسیدند: آیا حاجتی داری؟ گفت: «حاجت [[دنیوی]] ندارم اما تا می‌توانید جنازه‌ام را به طرف قسطنطنیه پیش ببرید؛ زیرا از [[رسول خدا]] {{صل}} شنیدم که فرمود: "مقابل حصار قسطنطنیه مرد صالحی از امتم مدفون می‌گردد" و امیدوارم آن مرد [[صالح]] من باشم”. پس [[مسلمانان]] او را در تابوتی نهاده و همراه [[لشکر]] حمل می‌کردند. [[قیصر روم]] [[پیام]] فرستاد این [[تابوت]] چیست؟ گفتند: مردی از [[یاران رسول خدا]] {{صل}} که [[پیامبر]] ما [[وصیت]] کرده است تا او را در [[خاک]] [[سرزمین]] شما [[دفن]] کنیم. [[قیصر روم]] گفت: «اگر چنین کنید وقتی بروید، جنازه او را بیرون می‌آوریم”، [[مسلمانان]] نیز گفتند: اگر چنین کنید در تمام سرزمین [[عرب]] نه یک [[نصرانی]] زنده خواهیم گذاشت و نه یک [[کلیسا]] باقی خواهد ماند<ref>الطبقات الکبری، ابن سعد، ج۳، ص۳۶۸؛ اسد الغابه، ابن اثیر، ج۵، ص۲۵.</ref><ref>[[سید موسی موسوی\|موسوی، سید موسی]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۳ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ص ۶۴؛ [[محمد باغستانی\|باغستانی، محمد]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص 604.</ref>.		قبل از [[مرگ]]، از او پرسیدند: آیا حاجتی داری؟ گفت: «حاجت [[دنیوی]] ندارم اما تا می‌توانید جنازه‌ام را به طرف قسطنطنیه پیش ببرید؛ زیرا از [[رسول خدا]] {{صل}} شنیدم که فرمود: "مقابل حصار قسطنطنیه مرد صالحی از امتم مدفون می‌گردد" و امیدوارم آن مرد [[صالح]] من باشم”. پس [[مسلمانان]] او را در تابوتی نهاده و همراه [[لشکر]] حمل می‌کردند. [[قیصر روم]] [[پیام]] فرستاد این [[تابوت]] چیست؟ گفتند: مردی از [[یاران رسول خدا]] {{صل}} که [[پیامبر]] ما [[وصیت]] کرده است تا او را در [[خاک]] [[سرزمین]] شما [[دفن]] کنیم. [[قیصر روم]] گفت: «اگر چنین کنید وقتی بروید، جنازه او را بیرون می‌آوریم”، [[مسلمانان]] نیز گفتند: اگر چنین کنید در تمام سرزمین [[عرب]] نه یک [[نصرانی]] زنده خواهیم گذاشت و نه یک [[کلیسا]] باقی خواهد ماند<ref>الطبقات الکبری، ابن سعد، ج۳، ص۳۶۸؛ اسد الغابه، ابن اثیر، ج۵، ص۲۵.</ref><ref>[[سید موسی موسوی\|موسوی، سید موسی]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۳ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ص ۶۴؛ [[محمد باغستانی\|باغستانی، محمد]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص 604.</ref>.

Bahmani: /* منابع */

2024-10-30T05:24:45Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۴
خط ۲۵۰:		خط ۲۵۰:
	# [[پرونده:1379452.jpg\|22px]] [[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|'''اصحاب امام علی ج'''١]].		# [[پرونده:1379452.jpg\|22px]] [[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|'''اصحاب امام علی ج'''١]].
	# [[پرونده:IM009657.jpg\|22px]] [[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)\|'''مقاله «ابوایوب انصاری»، دانشنامه سیره نبوی ج۱''']]		# [[پرونده:IM009657.jpg\|22px]] [[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)\|'''مقاله «ابوایوب انصاری»، دانشنامه سیره نبوی ج۱''']]
	~~# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]~~
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* حمله بسر بن ارطاة و فرار ابوایوب از مدینه */

2024-10-30T05:24:24Z

حمله بسر بن ارطاة و فرار ابوایوب از مدینه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۴
خط ۹۷:		خط ۹۷:
	[[ابن عساکر]] در [[تاریخ دمشق]] [[نقل]] می‌کند: پس از [[شهادت امیرمؤمنان علی]] {{ع}} روزی ابوایوب بر معاویه وارد شد و معاویه او را بر تخت خود نشاند و از کارهای خود مرتباً سخن گفت و جمعی از [[شامیان]] هم حضور داشتند و گوش می‌دادند، در این موقع معاویه خطاب به ابوایوب گفت: ای ابوایوب، چه کسی در [[روز]] فلان و فلان (روز [[بدر]]) صاحب اسب بلقاء را کشت؟ ابوایوب هم با کمال جرأت گفت: "من او را کشتم؛ زیرا تو و پدرت بر شتری قرمز رنگ سوار بودید و [[پرچم]] [[کفر]] را حمل می‌کردید!"<ref>{{عربی\|أنا قتلته، إذ أنت و أبوک علی الجمل الأحمر، معکما لواء الکفر}}</ref> معاویه که [[فکر]] نمی‌کرد ابوایوب با این صراحت، سابقه کفر او و پدرش را مطرح کند از خجالت سر به زیر انداخت و شامیان هم بر ابوایوب [[خشمگین]] شدند؛ سپس معاویه سر بلند کرد و در [[مقام]] عذرخواهی گفت: رها کن، رها کن، به [[جان]] خودم من از این موضوع از تو نپرسیدم و قصدم هم این نبود<ref>اعیان الشیعه، ج۶، ص۲۸۶.</ref><ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۷۸.</ref>		[[ابن عساکر]] در [[تاریخ دمشق]] [[نقل]] می‌کند: پس از [[شهادت امیرمؤمنان علی]] {{ع}} روزی ابوایوب بر معاویه وارد شد و معاویه او را بر تخت خود نشاند و از کارهای خود مرتباً سخن گفت و جمعی از [[شامیان]] هم حضور داشتند و گوش می‌دادند، در این موقع معاویه خطاب به ابوایوب گفت: ای ابوایوب، چه کسی در [[روز]] فلان و فلان (روز [[بدر]]) صاحب اسب بلقاء را کشت؟ ابوایوب هم با کمال جرأت گفت: "من او را کشتم؛ زیرا تو و پدرت بر شتری قرمز رنگ سوار بودید و [[پرچم]] [[کفر]] را حمل می‌کردید!"<ref>{{عربی\|أنا قتلته، إذ أنت و أبوک علی الجمل الأحمر، معکما لواء الکفر}}</ref> معاویه که [[فکر]] نمی‌کرد ابوایوب با این صراحت، سابقه کفر او و پدرش را مطرح کند از خجالت سر به زیر انداخت و شامیان هم بر ابوایوب [[خشمگین]] شدند؛ سپس معاویه سر بلند کرد و در [[مقام]] عذرخواهی گفت: رها کن، رها کن، به [[جان]] خودم من از این موضوع از تو نپرسیدم و قصدم هم این نبود<ref>اعیان الشیعه، ج۶، ص۲۸۶.</ref><ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۷۸.</ref>

	== [[حمله]] [[بسر بن ارطاة]] و فرار ابوایوب از [[مدینه]] ==		== حمله [[بسر بن ارطاة]] و فرار ابوایوب از [[مدینه]] ==
	پس از [[جنگ صفین]]، معاویه افرادی [[سنگ‌دل]]، [[خون‌ریز]] و [[بی‌رحم]] چون بسر بن ارطاة را [[فرمان]] داد تا [[راه حجاز]] ([[مکه]] و [[مدینه]]) در پیش گرفته و بعد تا [[یمن]] را طی کند و در هر شهری که [[مردم]] آن در [[اطاعت علی بن ابی طالب]] هستند، [[زبان]] به [[دشنام]] و [[ناسزا]] بگشا و آنان را [[تهدید]] کن که مردم [[باور]] کنند راه نجاتی ندارند و در نتیجه بر آنها غالب خواهی شد! [[معاویه]] در ادامه [[دستور]] داد: بعد دست از دشنام و هتاکی بردار و آنان را به [[بیعت]] با من فراخوان و هر کس حاضر به بیعت نشد او را به [[قتل]] برسان و در ضمن [[شیعیان]] (محبین) علی بن ابی طالب را نیز در هر جا یافتی، به قتل برسان! [[بسر بن ارطاة]] به [[فرمان]] معاویه حرکت کرد و همه دستورهای خصمانه و ظالمانه معاویه را [[اجرا]] نمود.		پس از [[جنگ صفین]]، معاویه افرادی [[سنگ‌دل]]، [[خون‌ریز]] و بی‌رحم چون بسر بن ارطاة را [[فرمان]] داد تا راه حجاز ([[مکه]] و [[مدینه]]) در پیش گرفته و بعد تا [[یمن]] را طی کند و در هر شهری که [[مردم]] آن در اطاعت علی بن ابی طالب هستند، [[زبان]] به [[دشنام]] و [[ناسزا]] بگشا و آنان را [[تهدید]] کن که مردم [[باور]] کنند راه نجاتی ندارند و در نتیجه بر آنها غالب خواهی شد! [[معاویه]] در ادامه [[دستور]] داد: بعد دست از دشنام و هتاکی بردار و آنان را به [[بیعت]] با من فراخوان و هر کس حاضر به بیعت نشد او را به [[قتل]] برسان و در ضمن [[شیعیان]] (محبین) علی بن ابی طالب را نیز در هر جا یافتی، به قتل برسان! [[بسر بن ارطاة]] به [[فرمان]] معاویه حرکت کرد و همه دستورهای خصمانه و ظالمانه معاویه را [[اجرا]] نمود.

	روش این مرد خون‌خوار و همراهانش این بود که کنار هر آبی می‌رسیدند، شتران ساکنان آنجا را به [[زور]] می‌گرفتند و سوار می‌شدند و اسب‌های خود را یدک می‌کشیدند تا کنار آب دیگری می‌رسیدند، در آنجا شتران قبلی را رها کرده و شتران این [[قوم]] جدید را می‌گرفتند و بدین ترتیب خود را به نزدیکی مدینه رساندند. و متأسفانه وقتی به مدینه رسیدند، [[قبیله]] [[قضاعه]] از آنان استقبال کردند و برای آنها شتران را نحر نموده و [[قربانی]] دادند؛ اما چون با جرأت و [[جسارت]] و غافل‌گیرانه وارد مدینه شدند، ابوایوب انصاری که [[کارگزار]] [[حضرت علی]] {{ع}} در مدینه بود، خود را برای مقابله آماده نمی‌دید، از آنجا گریخت.		روش این مرد خون‌خوار و همراهانش این بود که کنار هر آبی می‌رسیدند، شتران ساکنان آنجا را به [[زور]] می‌گرفتند و سوار می‌شدند و اسب‌های خود را یدک می‌کشیدند تا کنار آب دیگری می‌رسیدند، در آنجا شتران قبلی را رها کرده و شتران این [[قوم]] جدید را می‌گرفتند و بدین ترتیب خود را به نزدیکی مدینه رساندند. و متأسفانه وقتی به مدینه رسیدند، [[قبیله]] [[قضاعه]] از آنان استقبال کردند و برای آنها شتران را نحر نموده و [[قربانی]] دادند؛ اما چون با جرأت و [[جسارت]] و غافل‌گیرانه وارد مدینه شدند، ابوایوب انصاری که [[کارگزار]] [[حضرت علی]] {{ع}} در مدینه بود، خود را برای مقابله آماده نمی‌دید، از آنجا گریخت.

Bahmani: /* ابوایوب در جنگ‌های عصر خلافت علی {{ع}} */

2024-10-30T05:23:54Z

ابوایوب در جنگ‌های عصر خلافت علی {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۳
خط ۶۶:		خط ۶۶:
	در سال ۳۵ هجری، هنگامی که [[مهاجر]] و [[انصار]]، عثمان را به علت [[انحرافات]] و بدعت‌هایی که گذاشته بود، از ورود به مسجد و اقامه نماز جلوگیری کردند. سعد القَرظ مؤذن مسجد نزد [[حضرت علی بن ابی طالب]] {{ع}} آمد و گفت: اکنون که [[خلیفه]] از [[امامت نماز]] منع شده است، چه کسی باید با [[مردم]] نماز بگزارد؟ [[حضرت علی]] {{ع}} فرمود: "به [[خالد بن بن زید]] (ابوایوب) بگویید [[نماز جماعت]] را با مردم اقامه کند"<ref>کامل ابن اثیر، ج۲، ص۳۰۰.</ref><ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۷۲-۷۳؛ [[طلعت ده پهلوانی\|ده پهلوانی، طلعت]]، [[ابوایوب انصاری (مقاله)\|ابوایوب انصاری]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص۵۹؛ [[محمد باغستانی\|باغستانی، محمد]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص 604.</ref>		در سال ۳۵ هجری، هنگامی که [[مهاجر]] و [[انصار]]، عثمان را به علت [[انحرافات]] و بدعت‌هایی که گذاشته بود، از ورود به مسجد و اقامه نماز جلوگیری کردند. سعد القَرظ مؤذن مسجد نزد [[حضرت علی بن ابی طالب]] {{ع}} آمد و گفت: اکنون که [[خلیفه]] از [[امامت نماز]] منع شده است، چه کسی باید با [[مردم]] نماز بگزارد؟ [[حضرت علی]] {{ع}} فرمود: "به [[خالد بن بن زید]] (ابوایوب) بگویید [[نماز جماعت]] را با مردم اقامه کند"<ref>کامل ابن اثیر، ج۲، ص۳۰۰.</ref><ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۷۲-۷۳؛ [[طلعت ده پهلوانی\|ده پهلوانی، طلعت]]، [[ابوایوب انصاری (مقاله)\|ابوایوب انصاری]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص۵۹؛ [[محمد باغستانی\|باغستانی، محمد]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص 604.</ref>

	== [[ابوایوب]] در [[جنگ‌های عصر خلافت علی]] {{ع}} ==		== [[ابوایوب]] در جنگ‌های عصر خلافت علی {{ع}} ==
	ابوایوب انصاری جزء آن دسته از بزرگان [[اصحاب پیامبر اکرم]] {{صل}} است که در جنگ‌های [[جمل]] و [[صفین]] در کنار [[حضرت علی]] {{ع}} بود و در رکابش [[شمشیر]] زد و در [[جنگ نهروان]] هم در مقدمه [[سپاه]] و پیشاپیش برای [[جنگ با خوارج]] پیش رفته است<ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۱۰، ص۱۷.</ref><ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۷۳-۷۵؛ [[طلعت ده پهلوانی\|ده پهلوانی، طلعت]]، [[ابوایوب انصاری (مقاله)\|ابوایوب انصاری]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص۵۹-۶۰؛ [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص۷۹؛ [[محمد باغستانی\|باغستانی، محمد]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص 604.</ref> اینک شرح کوتاهی از موضع او را در [[جنگ صفین]] و [[نهروان]] می‌آوریم:		ابوایوب انصاری جزء آن دسته از بزرگان [[اصحاب پیامبر اکرم]] {{صل}} است که در جنگ‌های [[جمل]] و [[صفین]] در کنار [[حضرت علی]] {{ع}} بود و در رکابش [[شمشیر]] زد و در [[جنگ نهروان]] هم در مقدمه [[سپاه]] و پیشاپیش برای جنگ با خوارج پیش رفته است<ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۱۰، ص۱۷.</ref><ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۷۳-۷۵؛ [[طلعت ده پهلوانی\|ده پهلوانی، طلعت]]، [[ابوایوب انصاری (مقاله)\|ابوایوب انصاری]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص۵۹-۶۰؛ [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص۷۹؛ [[محمد باغستانی\|باغستانی، محمد]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص 604.</ref> اینک شرح کوتاهی از موضع او را در [[جنگ صفین]] و [[نهروان]] می‌آوریم:

	=== در جنگ صفین ===		=== در جنگ صفین ===