ابو الصلاح حلبی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'برخی از علما و بزرگان' به 'برخی از دانشمندان'

2022-09-21T19:53:26Z

جایگزینی متن - 'برخی از علما و بزرگان' به 'برخی از دانشمندان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۳
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}
	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	[[ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبیداللّه حلبی]] در سال ۳۷۴ه در [[حلب]] به [[دنیا]] آمد.<ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> وی یکی از [[شاگردان]] برجسته [[شیخ طوسی]] و [[سید مرتضی]] بود و [[علوم]] گوناگون را از آنان آموخت<ref>فهرست منتجب الدین، ص۳۰.</ref> و در بسیاری از علوم [[جانشین]] سید مرتضی در حلب بود. ابوالصلاح از فقهای بنام، محدثی زبردست [[متکلم]] و از [[علمای شیعه]] و مورد [[اعتماد]] [[فریقین]] ([[شیعه]] و [[سنی]]) بود و به [[علم]] [[پزشکی]] نیز [[آگاهی]] داشت. [[قاضی]] [[عبدالرحمن رازی]] و شیخ [[تواب بن حسن خشاب مصری]] از جمله شاگردان او بودند و قاضی [[ابن براج]] (معاصر [[شیخ طوسی]]) از او [[روایت]] کرده است. <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۴.</ref> حلبی برای کسب [[معارف]] بیشتر، سه بار به [[عراق]] [[سفر]] کرد. وی در [[تقوا]] و [[زهد]] زبانزد خاص و عام بود؛ حتی برخی از ~~[[علما]] و بزرگان~~ [[اهل سنت]] او را ستوده و گفته‌اند او از [[پاک‌ترین]] [[مردم]] بود و نمازهای [[واجب]] را همیشه در [[مسجد]] و به [[جماعت]] برگزار می‌‌کرد و در [[فقه]] [[اهل بیت]] {{عم}} [[علامه]] بود.		[[ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبیداللّه حلبی]] در سال ۳۷۴ه در [[حلب]] به [[دنیا]] آمد.<ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> وی یکی از [[شاگردان]] برجسته [[شیخ طوسی]] و [[سید مرتضی]] بود و [[علوم]] گوناگون را از آنان آموخت<ref>فهرست منتجب الدین، ص۳۰.</ref> و در بسیاری از علوم [[جانشین]] سید مرتضی در حلب بود. ابوالصلاح از فقهای بنام، محدثی زبردست [[متکلم]] و از [[علمای شیعه]] و مورد [[اعتماد]] [[فریقین]] ([[شیعه]] و [[سنی]]) بود و به [[علم]] [[پزشکی]] نیز [[آگاهی]] داشت. [[قاضی]] [[عبدالرحمن رازی]] و شیخ [[تواب بن حسن خشاب مصری]] از جمله شاگردان او بودند و قاضی [[ابن براج]] (معاصر [[شیخ طوسی]]) از او [[روایت]] کرده است. <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۴.</ref> حلبی برای کسب [[معارف]] بیشتر، سه بار به [[عراق]] [[سفر]] کرد. وی در [[تقوا]] و [[زهد]] زبانزد خاص و عام بود؛ حتی برخی از دانشمندان [[اهل سنت]] او را ستوده و گفته‌اند او از [[پاک‌ترین]] [[مردم]] بود و نمازهای [[واجب]] را همیشه در [[مسجد]] و به [[جماعت]] برگزار می‌‌کرد و در [[فقه]] [[اهل بیت]] {{عم}} [[علامه]] بود.

	ابوالصلاح سرانجام در [[محرم]] سال ۴۴۷ه هنگامی که از [[حج]] بر می‌‌گشت در منطقه [[رمله]] درگذشت. <ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> تألیفات وی به قرار ذیل است: الکافی فی اصول الدین و فروعه، التهذیب، المرشد فی طریق التعبد، العمده فی الفقه، تدبیر الصحه، دفع شبه الملاحده، البدایة فی الفقه، شرح الذخیرة للمرتضی، تقریب المعارف چاپ شده، الشافیه، الکافیه، برخی از منابع کتاب دیگری تحت عنوان المعراج به او نسبت داده‌اند <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۵.</ref><ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۳، ص۱۰۶.</ref>		ابوالصلاح سرانجام در [[محرم]] سال ۴۴۷ه هنگامی که از [[حج]] بر می‌‌گشت در منطقه [[رمله]] درگذشت. <ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> تألیفات وی به قرار ذیل است: الکافی فی اصول الدین و فروعه، التهذیب، المرشد فی طریق التعبد، العمده فی الفقه، تدبیر الصحه، دفع شبه الملاحده، البدایة فی الفقه، شرح الذخیرة للمرتضی، تقریب المعارف چاپ شده، الشافیه، الکافیه، برخی از منابع کتاب دیگری تحت عنوان المعراج به او نسبت داده‌اند <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۵.</ref><ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۳، ص۱۰۶.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T13:53:04Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۳
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}
	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	[[ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبیداللّه حلبی]] در سال ۳۷۴ه در [[حلب]] به [[دنیا]] آمد.<ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> وی یکی از [[شاگردان]] برجسته [[شیخ طوسی]] و [[سید مرتضی]] بود و [[علوم]] گوناگون را از آنان آموخت<ref>فهرست منتجب الدین، ص۳۰.</ref> و در بسیاری از علوم [[جانشین]] سید مرتضی در حلب بود. ابوالصلاح از فقهای بنام، محدثی زبردست [[متکلم]] و از [[علمای شیعه]] و مورد [[اعتماد]] [[فریقین]] ([[شیعه]] و [[سنی]]) بود و به [[علم]] [[پزشکی]] نیز [[آگاهی]] داشت. [[قاضی]] [[عبدالرحمن رازی]] و شیخ [[تواب بن حسن خشاب مصری]] از جمله شاگردان او بودند و قاضی [[ابن براج]] (معاصر [[شیخ طوسی]]) از او [[روایت]] کرده است. <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۴.</ref> حلبی برای کسب [[معارف]] بیشتر، سه بار به [[عراق]] [[سفر]] کرد. وی در [[تقوا]] و [[زهد]] زبانزد خاص و عام بود؛ حتی برخی از [[علما]] و بزرگان [[اهل سنت]] او را ستوده و گفته‌اند او از [[پاک‌ترین]] [[مردم]] بود و نمازهای [[واجب]] را همیشه در [[مسجد]] و به [[جماعت]] برگزار می‌‌کرد و در [[فقه]] [[اهل بیت]]{{عم}} [[علامه]] بود.		[[ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبیداللّه حلبی]] در سال ۳۷۴ه در [[حلب]] به [[دنیا]] آمد.<ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> وی یکی از [[شاگردان]] برجسته [[شیخ طوسی]] و [[سید مرتضی]] بود و [[علوم]] گوناگون را از آنان آموخت<ref>فهرست منتجب الدین، ص۳۰.</ref> و در بسیاری از علوم [[جانشین]] سید مرتضی در حلب بود. ابوالصلاح از فقهای بنام، محدثی زبردست [[متکلم]] و از [[علمای شیعه]] و مورد [[اعتماد]] [[فریقین]] ([[شیعه]] و [[سنی]]) بود و به [[علم]] [[پزشکی]] نیز [[آگاهی]] داشت. [[قاضی]] [[عبدالرحمن رازی]] و شیخ [[تواب بن حسن خشاب مصری]] از جمله شاگردان او بودند و قاضی [[ابن براج]] (معاصر [[شیخ طوسی]]) از او [[روایت]] کرده است. <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۴.</ref> حلبی برای کسب [[معارف]] بیشتر، سه بار به [[عراق]] [[سفر]] کرد. وی در [[تقوا]] و [[زهد]] زبانزد خاص و عام بود؛ حتی برخی از [[علما]] و بزرگان [[اهل سنت]] او را ستوده و گفته‌اند او از [[پاک‌ترین]] [[مردم]] بود و نمازهای [[واجب]] را همیشه در [[مسجد]] و به [[جماعت]] برگزار می‌‌کرد و در [[فقه]] [[اهل بیت]] {{عم}} [[علامه]] بود.

	ابوالصلاح سرانجام در [[محرم]] سال ۴۴۷ه هنگامی که از [[حج]] بر می‌‌گشت در منطقه [[رمله]] درگذشت. <ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> تألیفات وی به قرار ذیل است: الکافی فی اصول الدین و فروعه، التهذیب، المرشد فی طریق التعبد، العمده فی الفقه، تدبیر الصحه، دفع شبه الملاحده، البدایة فی الفقه، شرح الذخیرة للمرتضی، تقریب المعارف چاپ شده، الشافیه، الکافیه، برخی از منابع کتاب دیگری تحت عنوان المعراج به او نسبت داده‌اند <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۵.</ref><ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۳، ص۱۰۶.</ref>		ابوالصلاح سرانجام در [[محرم]] سال ۴۴۷ه هنگامی که از [[حج]] بر می‌‌گشت در منطقه [[رمله]] درگذشت. <ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> تألیفات وی به قرار ذیل است: الکافی فی اصول الدین و فروعه، التهذیب، المرشد فی طریق التعبد، العمده فی الفقه، تدبیر الصحه، دفع شبه الملاحده، البدایة فی الفقه، شرح الذخیرة للمرتضی، تقریب المعارف چاپ شده، الشافیه، الکافیه، برخی از منابع کتاب دیگری تحت عنوان المعراج به او نسبت داده‌اند <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۵.</ref><ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۳، ص۱۰۶.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T04:10:19Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط =
خط ۱۹:		خط ۱۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T21:13:34Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۴۳
خط ۹:		خط ۹:
	[[ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبیداللّه حلبی]] در سال ۳۷۴ه در [[حلب]] به [[دنیا]] آمد.<ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> وی یکی از [[شاگردان]] برجسته [[شیخ طوسی]] و [[سید مرتضی]] بود و [[علوم]] گوناگون را از آنان آموخت<ref>فهرست منتجب الدین، ص۳۰.</ref> و در بسیاری از علوم [[جانشین]] سید مرتضی در حلب بود. ابوالصلاح از فقهای بنام، محدثی زبردست [[متکلم]] و از [[علمای شیعه]] و مورد [[اعتماد]] [[فریقین]] ([[شیعه]] و [[سنی]]) بود و به [[علم]] [[پزشکی]] نیز [[آگاهی]] داشت. [[قاضی]] [[عبدالرحمن رازی]] و شیخ [[تواب بن حسن خشاب مصری]] از جمله شاگردان او بودند و قاضی [[ابن براج]] (معاصر [[شیخ طوسی]]) از او [[روایت]] کرده است. <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۴.</ref> حلبی برای کسب [[معارف]] بیشتر، سه بار به [[عراق]] [[سفر]] کرد. وی در [[تقوا]] و [[زهد]] زبانزد خاص و عام بود؛ حتی برخی از [[علما]] و بزرگان [[اهل سنت]] او را ستوده و گفته‌اند او از [[پاک‌ترین]] [[مردم]] بود و نمازهای [[واجب]] را همیشه در [[مسجد]] و به [[جماعت]] برگزار می‌‌کرد و در [[فقه]] [[اهل بیت]]{{عم}} [[علامه]] بود.		[[ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبیداللّه حلبی]] در سال ۳۷۴ه در [[حلب]] به [[دنیا]] آمد.<ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> وی یکی از [[شاگردان]] برجسته [[شیخ طوسی]] و [[سید مرتضی]] بود و [[علوم]] گوناگون را از آنان آموخت<ref>فهرست منتجب الدین، ص۳۰.</ref> و در بسیاری از علوم [[جانشین]] سید مرتضی در حلب بود. ابوالصلاح از فقهای بنام، محدثی زبردست [[متکلم]] و از [[علمای شیعه]] و مورد [[اعتماد]] [[فریقین]] ([[شیعه]] و [[سنی]]) بود و به [[علم]] [[پزشکی]] نیز [[آگاهی]] داشت. [[قاضی]] [[عبدالرحمن رازی]] و شیخ [[تواب بن حسن خشاب مصری]] از جمله شاگردان او بودند و قاضی [[ابن براج]] (معاصر [[شیخ طوسی]]) از او [[روایت]] کرده است. <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۴.</ref> حلبی برای کسب [[معارف]] بیشتر، سه بار به [[عراق]] [[سفر]] کرد. وی در [[تقوا]] و [[زهد]] زبانزد خاص و عام بود؛ حتی برخی از [[علما]] و بزرگان [[اهل سنت]] او را ستوده و گفته‌اند او از [[پاک‌ترین]] [[مردم]] بود و نمازهای [[واجب]] را همیشه در [[مسجد]] و به [[جماعت]] برگزار می‌‌کرد و در [[فقه]] [[اهل بیت]]{{عم}} [[علامه]] بود.

	ابوالصلاح سرانجام در [[محرم]] سال ۴۴۷ه هنگامی که از [[حج]] بر می‌‌گشت در منطقه [[رمله]] درگذشت. <ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> تألیفات وی به قرار ذیل است: الکافی فی اصول الدین و فروعه، التهذیب، المرشد فی طریق التعبد، العمده فی الفقه، تدبیر الصحه، دفع شبه الملاحده، البدایة فی الفقه، شرح الذخیرة للمرتضی، تقریب المعارف چاپ شده، الشافیه، الکافیه، برخی از منابع کتاب دیگری تحت عنوان المعراج به او نسبت داده‌اند <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۳، ص۱۰۶.</ref>		ابوالصلاح سرانجام در [[محرم]] سال ۴۴۷ه هنگامی که از [[حج]] بر می‌‌گشت در منطقه [[رمله]] درگذشت. <ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> تألیفات وی به قرار ذیل است: الکافی فی اصول الدین و فروعه، التهذیب، المرشد فی طریق التعبد، العمده فی الفقه، تدبیر الصحه، دفع شبه الملاحده، البدایة فی الفقه، شرح الذخیرة للمرتضی، تقریب المعارف چاپ شده، الشافیه، الکافیه، برخی از منابع کتاب دیگری تحت عنوان المعراج به او نسبت داده‌اند <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۵.</ref><ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۳، ص۱۰۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = ابو الصلاح حلبی | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبیداللّه حلبی در سال ۳۷۴ه در حلب به دنیا آمد.تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳. وی یکی ا...» ایجاد کرد

2022-06-14T06:46:42Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = ابو الصلاح حلبی | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبیداللّه حلبی در سال ۳۷۴ه در حلب به دنیا آمد.<ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> وی یکی ا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل = ابو الصلاح حلبی
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}
== آشنایی اجمالی ==
[[ابوالصلاح تقی الدین بن نجم الدین بن عبیداللّه حلبی]] در سال ۳۷۴ه در [[حلب]] به [[دنیا]] آمد.<ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> وی یکی از [[شاگردان]] برجسته [[شیخ طوسی]] و [[سید مرتضی]] بود و [[علوم]] گوناگون را از آنان آموخت<ref>فهرست منتجب الدین، ص۳۰.</ref> و در بسیاری از علوم [[جانشین]] سید مرتضی در حلب بود. ابوالصلاح از فقهای بنام، محدثی زبردست [[متکلم]] و از [[علمای شیعه]] و مورد [[اعتماد]] [[فریقین]] ([[شیعه]] و [[سنی]]) بود و به [[علم]] [[پزشکی]] نیز [[آگاهی]] داشت. [[قاضی]] [[عبدالرحمن رازی]] و شیخ [[تواب بن حسن خشاب مصری]] از جمله شاگردان او بودند و قاضی [[ابن براج]] (معاصر [[شیخ طوسی]]) از او [[روایت]] کرده است. <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۴.</ref> حلبی برای کسب [[معارف]] بیشتر، سه بار به [[عراق]] [[سفر]] کرد. وی در [[تقوا]] و [[زهد]] زبانزد خاص و عام بود؛ حتی برخی از [[علما]] و بزرگان [[اهل سنت]] او را ستوده و گفته‌اند او از [[پاک‌ترین]] [[مردم]] بود و نمازهای [[واجب]] را همیشه در [[مسجد]] و به [[جماعت]] برگزار می‌‌کرد و در [[فقه]] [[اهل بیت]]{{عم}} [[علامه]] بود.

ابوالصلاح سرانجام در [[محرم]] سال ۴۴۷ه هنگامی که از [[حج]] بر می‌‌گشت در منطقه [[رمله]] درگذشت. <ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۱۴۳.</ref> تألیفات وی به قرار ذیل است: الکافی فی اصول الدین و فروعه، التهذیب، المرشد فی طریق التعبد، العمده فی الفقه، تدبیر الصحه، دفع شبه الملاحده، البدایة فی الفقه، شرح الذخیرة للمرتضی، تقریب المعارف چاپ شده، الشافیه، الکافیه، برخی از منابع کتاب دیگری تحت عنوان المعراج به او نسبت داده‌اند <ref>اعیان الشیعه، ج ۳، ص۶۳۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۳، ص۱۰۶.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده: IM009687.jpg|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۳ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۳''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مدخل]]
[[رده:اعلام]]