اثبات امامت با معجزه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* دیدگاه ابن قبه رازی درباره امکان معجزه امام */

2024-04-14T10:26:12Z

دیدگاه ابن قبه رازی درباره امکان معجزه امام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۶
خط ۵۲:		خط ۵۲:

	== دیدگاه [[ابن قبه رازی]] درباره [[امکان معجزه]] [[امام]] ==		== دیدگاه [[ابن قبه رازی]] درباره [[امکان معجزه]] [[امام]] ==
	[[متکلمان]] [[اهل سنت]] به طور معمول امور [[خارق‌العاده]] را برای غیر [[نبی]] [[کرامت]] می‌نامند<ref>در این باره ر. ک: مسعود بن عمر تفتازانی، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی‌المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الأدلة، ج۲، ص۴۸۴.</ref>، با اینکه برخی از آنان [[معجزه]] و [[کرامت]] را با نقض [[عادت]] متساوی دانسته‌اند<ref>عبدالقاهر بغدادی، کتاب اصول الدین، ص۱۴۱.</ref>. اما متکلمان امامیه به طور غالب از لفظ [[معجزه]] بهره می‌گیرند <ref>سید مرتضی، "جوابات المسائل المیافارقیات"، رسائل شریف مرتضی، ج۱، ص۲۸۲؛ همو، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳، ۴۱۸ و ۴۲۹؛ شیخ طوسی، تمهید الاصول فی علم الکلام، ص۳۵۳ و ۳۸۶؛ سدیدالدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref>. [[ابن قبه رازی]] نیز از همین لفظ استفاده کرده است<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲۔۶۳.</ref>. به هر حال در این باره نظرهای مختلفی بیان شده که اظهار امر [[خارق‌العاده]] به دست غیر [[نبی]] امکان دارد یا نه؟<ref>دراین باره ر. ک: شیخ مفید، اوائل المقالات، ص۴۱؛ سید مرتضی، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳؛ مسعود بن عمر تفتازانی، شرح المقاصد، ج۵، ص۷۲؛ همو، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الادلة، ص۲۹۰ و ۵۳۶؛ أبو الثناء، تمهید القواعد التوحید، ص۹۱؛ قاضی عضدالدین ایجی، المواقف، ص۳۷۰.</ref>.		[[متکلمان]] [[اهل سنت]] به طور معمول امور [[خارق‌العاده]] را برای غیر [[نبی]] [[کرامت]] می‌نامند<ref>در این باره ر. ک: مسعود بن عمر تفتازانی، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی‌المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الأدلة، ج۲، ص۴۸۴.</ref>، با اینکه برخی از آنان [[معجزه]] و [[کرامت]] را با نقض عادت متساوی دانسته‌اند<ref>عبدالقاهر بغدادی، کتاب اصول الدین، ص۱۴۱.</ref>. اما متکلمان امامیه به طور غالب از لفظ [[معجزه]] بهره می‌گیرند <ref>سید مرتضی، "جوابات المسائل المیافارقیات"، رسائل شریف مرتضی، ج۱، ص۲۸۲؛ همو، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳، ۴۱۸ و ۴۲۹؛ شیخ طوسی، تمهید الاصول فی علم الکلام، ص۳۵۳ و ۳۸۶؛ سدیدالدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref>. [[ابن قبه رازی]] نیز از همین لفظ استفاده کرده است<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲۔۶۳.</ref>. به هر حال در این باره نظرهای مختلفی بیان شده که اظهار امر [[خارق‌العاده]] به دست غیر [[نبی]] امکان دارد یا نه؟<ref>دراین باره ر. ک: شیخ مفید، اوائل المقالات، ص۴۱؛ سید مرتضی، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳؛ مسعود بن عمر تفتازانی، شرح المقاصد، ج۵، ص۷۲؛ همو، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الادلة، ص۲۹۰ و ۵۳۶؛ أبو الثناء، تمهید القواعد التوحید، ص۹۱؛ قاضی عضدالدین ایجی، المواقف، ص۳۷۰.</ref>.

	در میان [[امامیه]]، [[ابن قبه رازی]]<ref>ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۱۲۱؛ همو، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref> و دیگر متکلمان<ref>درباره متکلمان قبل از ابن قبه رازی ر. ک: عبدالقاهر بغدادی، الفرق بین الفرق، ص۷۵. درباره متکلمان بعد از ابن قبه رازی ر. ک: سیدمرتضی، الذخیرة فی علم الکلام، ص۲۳۲، ۴۱۸ و ۴۲۹؛ همو، "جوابات المسائل المیافارقیات"، رسائل شریف مرتضی، ج۱، ص۲۸۲؛ شیخ طوسی، تمهید الاصول، ص۳۵۳ و ۳۸۶؛ سدید الدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref> امکان [[ظهور]] [[معجزه]] را را برای غیر [[نبی]] [[امام]] جایز دانسته‌اند و آن را در کنار [[نصّ]] معیاری برای [[تعیین امام]] شمرده‌اند<ref>ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۱۲۱.</ref>. [[ابن قبه رازی]] معیار اصلی [[نصب امام]] را [[نصّ]] می‌داند<ref>ر. ک: ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۰-۶۱؛ همو، نقض الاشهاد، ص۱۰۹، ۱۱۵ و ۱۲۱.</ref>، اما برخی متکلمان [[معجزه]] را ملاک می‌شناسند<ref>سدیدالدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref>.		در میان [[امامیه]]، [[ابن قبه رازی]]<ref>ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۱۲۱؛ همو، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref> و دیگر متکلمان<ref>درباره متکلمان قبل از ابن قبه رازی ر. ک: عبدالقاهر بغدادی، الفرق بین الفرق، ص۷۵. درباره متکلمان بعد از ابن قبه رازی ر. ک: سیدمرتضی، الذخیرة فی علم الکلام، ص۲۳۲، ۴۱۸ و ۴۲۹؛ همو، "جوابات المسائل المیافارقیات"، رسائل شریف مرتضی، ج۱، ص۲۸۲؛ شیخ طوسی، تمهید الاصول، ص۳۵۳ و ۳۸۶؛ سدید الدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref> امکان [[ظهور]] [[معجزه]] را را برای غیر [[نبی]] [[امام]] جایز دانسته‌اند و آن را در کنار [[نصّ]] معیاری برای [[تعیین امام]] شمرده‌اند<ref>ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۱۲۱.</ref>. [[ابن قبه رازی]] معیار اصلی [[نصب امام]] را [[نصّ]] می‌داند<ref>ر. ک: ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۰-۶۱؛ همو، نقض الاشهاد، ص۱۰۹، ۱۱۵ و ۱۲۱.</ref>، اما برخی متکلمان [[معجزه]] را ملاک می‌شناسند<ref>سدیدالدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref>.

	[[ابن قبه رازی]] [[معجزه]] [[امام]] را با شرایط [[معجزه]] [[نبی]] می‌پذیرد. او شرط اصلحیت را از شروط اساسی اظهار [[معجزه]] [[امام]] می‌داند و [[معتقد]] است [[امام]] بدون [[اذن]] و [[اراده الهی]] [[حق]] اقامه امر [[خارق‌العاده]] را ندارد. وی بیان می‌کند [[خداوند]] زمانی به [[امام]] اجازه اظهار [[معجزه]] می‌دهد که آن را برای [[خلق]] [[صلاح]] بداند<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref>. [[ابن قبه رازی]] با اینکه [[معتقد]] است [[معجزه]] از نشان‌های [[امامت]] می‌تواند باشد و حتی [[آخرین امام]]، در صورت طولانی شدن [[غیبت]]، موقع [[ظهور]] ممکن است معجزه‌ای بنماید که بر [[امامت]] او دلالت داشته باشد<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref>، برای [[اثبات امامت]] [[امامان]] دیگر هیچ‌گاه به معاجز و [[دلایل]] اشاره نمی‌کند. [[شیوه]] او براساس [[اثبات]] [[نصّ]] بر [[امامت]] هر [[امام]] و پیدایی [[علم]] آنان به [[حلال و حرام]] است<ref>ر.ک: ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۹۹، ۱۰۳، ۱۰۴، ۱۰۹، ۱۱۳، ۱۱۶ و ۱۲۰.</ref>.<ref>[[عباس میرزایی\|میرزایی، عباس]]، [[ابن قبه رازی (کتاب)\| ابن قبه رازی]]، ص۱۴۴-۱۴۶.</ref>		[[ابن قبه رازی]] [[معجزه]] [[امام]] را با شرایط [[معجزه]] [[نبی]] می‌پذیرد. او شرط اصلحیت را از شروط اساسی اظهار [[معجزه]] [[امام]] می‌داند و [[معتقد]] است [[امام]] بدون [[اذن]] و [[اراده الهی]] [[حق]] اقامه امر [[خارق‌العاده]] را ندارد. وی بیان می‌کند [[خداوند]] زمانی به [[امام]] اجازه اظهار [[معجزه]] می‌دهد که آن را برای [[خلق]] [[صلاح]] بداند<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref>. [[ابن قبه رازی]] با اینکه [[معتقد]] است [[معجزه]] از نشان‌های [[امامت]] می‌تواند باشد و حتی [[آخرین امام]]، در صورت طولانی شدن [[غیبت]]، موقع [[ظهور]] ممکن است معجزه‌ای بنماید که بر [[امامت]] او دلالت داشته باشد<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref>، برای [[اثبات امامت]] [[امامان]] دیگر هیچ‌گاه به معاجز و [[دلایل]] اشاره نمی‌کند. شیوه او براساس [[اثبات]] [[نصّ]] بر [[امامت]] هر [[امام]] و پیدایی [[علم]] آنان به [[حلال و حرام]] است<ref>ر.ک: ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۹۹، ۱۰۳، ۱۰۴، ۱۰۹، ۱۱۳، ۱۱۶ و ۱۲۰.</ref>.<ref>[[عباس میرزایی\|میرزایی، عباس]]، [[ابن قبه رازی (کتاب)\| ابن قبه رازی]]، ص۱۴۴-۱۴۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* دیدگاه ابن قبه رازی درباره امکان معجزه امام */

2024-04-14T10:25:47Z

دیدگاه ابن قبه رازی درباره امکان معجزه امام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۵
خط ۵۲:		خط ۵۲:

	== دیدگاه [[ابن قبه رازی]] درباره [[امکان معجزه]] [[امام]] ==		== دیدگاه [[ابن قبه رازی]] درباره [[امکان معجزه]] [[امام]] ==
	* [[متکلمان]] [[اهل سنت]] به طور معمول امور [[خارق‌العاده]] را برای غیر [[نبی]] [[کرامت]] می‌نامند<ref>در این باره ر. ک: مسعود بن عمر تفتازانی، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی‌المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الأدلة، ج۲، ص۴۸۴.</ref>، با اینکه برخی از آنان [[معجزه]] و [[کرامت]] را با نقض [[عادت]] متساوی دانسته‌اند<ref>عبدالقاهر بغدادی، کتاب اصول الدین، ص۱۴۱.</ref>. اما [[متکلمان امامیه]] به طور غالب از لفظ [[معجزه]] بهره می‌گیرند <ref>سید مرتضی، "جوابات المسائل المیافارقیات"، رسائل شریف مرتضی، ج۱، ص۲۸۲؛ همو، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳، ۴۱۸ و ۴۲۹؛ شیخ طوسی، تمهید الاصول فی علم الکلام، ص۳۵۳ و ۳۸۶؛ سدیدالدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref>. [[ابن قبه رازی]] نیز از همین لفظ استفاده کرده است<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲۔۶۳.</ref>. به هر حال در این باره نظرهای مختلفی بیان شده که اظهار امر [[خارق‌العاده]] به دست غیر [[نبی]] امکان دارد یا نه؟<ref>دراین باره ر. ک: شیخ مفید، اوائل المقالات، ص۴۱؛ سید مرتضی، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳؛ مسعود بن عمر تفتازانی، شرح المقاصد، ج۵، ص۷۲؛ همو، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الادلة، ص۲۹۰ و ۵۳۶؛ أبو الثناء، تمهید القواعد التوحید، ص۹۱؛ قاضی عضدالدین ایجی، المواقف، ص۳۷۰.</ref>.		[[متکلمان]] [[اهل سنت]] به طور معمول امور [[خارق‌العاده]] را برای غیر [[نبی]] [[کرامت]] می‌نامند<ref>در این باره ر. ک: مسعود بن عمر تفتازانی، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی‌المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الأدلة، ج۲، ص۴۸۴.</ref>، با اینکه برخی از آنان [[معجزه]] و [[کرامت]] را با نقض [[عادت]] متساوی دانسته‌اند<ref>عبدالقاهر بغدادی، کتاب اصول الدین، ص۱۴۱.</ref>. اما متکلمان امامیه به طور غالب از لفظ [[معجزه]] بهره می‌گیرند <ref>سید مرتضی، "جوابات المسائل المیافارقیات"، رسائل شریف مرتضی، ج۱، ص۲۸۲؛ همو، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳، ۴۱۸ و ۴۲۹؛ شیخ طوسی، تمهید الاصول فی علم الکلام، ص۳۵۳ و ۳۸۶؛ سدیدالدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref>. [[ابن قبه رازی]] نیز از همین لفظ استفاده کرده است<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲۔۶۳.</ref>. به هر حال در این باره نظرهای مختلفی بیان شده که اظهار امر [[خارق‌العاده]] به دست غیر [[نبی]] امکان دارد یا نه؟<ref>دراین باره ر. ک: شیخ مفید، اوائل المقالات، ص۴۱؛ سید مرتضی، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳؛ مسعود بن عمر تفتازانی، شرح المقاصد، ج۵، ص۷۲؛ همو، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الادلة، ص۲۹۰ و ۵۳۶؛ أبو الثناء، تمهید القواعد التوحید، ص۹۱؛ قاضی عضدالدین ایجی، المواقف، ص۳۷۰.</ref>.
	* در میان [[امامیه]]، [[ابن قبه رازی]]<ref>ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۱۲۱؛ همو، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref> و دیگر [[متکلمان]]<ref>درباره متکلمان قبل از ابن قبه رازی ر. ک: عبدالقاهر بغدادی، الفرق بین الفرق، ص۷۵. درباره متکلمان بعد از ابن قبه رازی ر. ک: سیدمرتضی، الذخیرة فی علم الکلام، ص۲۳۲، ۴۱۸ و ۴۲۹؛ همو، "جوابات المسائل المیافارقیات"، رسائل شریف مرتضی، ج۱، ص۲۸۲؛ شیخ طوسی، تمهید الاصول، ص۳۵۳ و ۳۸۶؛ سدید الدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref> امکان [[ظهور]] [[معجزه]] را را برای غیر [[نبی]] [[امام]] جایز دانسته‌اند و آن را در کنار [[نصّ]] معیاری برای [[تعیین امام]] شمرده‌اند<ref>ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۱۲۱.</ref>. [[ابن قبه رازی]] معیار اصلی [[نصب امام]] را [[نصّ]] می‌داند<ref>ر. ک: ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۰-۶۱؛ همو، نقض الاشهاد، ص۱۰۹، ۱۱۵ و ۱۲۱.</ref>، اما برخی [[متکلمان]] [[معجزه]] را ملاک می‌شناسند<ref>سدیدالدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref>.
	* [[ابن قبه رازی]] [[معجزه]] [[امام]] را با شرایط [[معجزه]] [[نبی]] می‌پذیرد. او شرط اصلحیت را از شروط اساسی اظهار [[معجزه]] [[امام]] می‌داند و [[معتقد]] است [[امام]] بدون [[اذن]] و [[اراده الهی]] [[حق]] اقامه امر [[خارق‌العاده]] را ندارد. وی بیان می‌کند [[خداوند]] زمانی به [[امام]] اجازه اظهار [[معجزه]] می‌دهد که آن را برای [[خلق]] [[صلاح]] بداند<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref>. [[ابن قبه رازی]] با اینکه [[معتقد]] است [[معجزه]] از نشان‌های [[امامت]] می‌تواند باشد و حتی [[آخرین امام]]، در صورت طولانی شدن [[غیبت]]، موقع [[ظهور]] ممکن است معجزه‌ای بنماید که بر [[امامت]] او دلالت داشته باشد<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref>، برای [[اثبات امامت]] [[امامان]] دیگر هیچ‌گاه به معاجز و [[دلایل]] اشاره نمی‌کند. [[شیوه]] او براساس [[اثبات]] [[نصّ]] بر [[امامت]] هر [[امام]] و پیدایی [[علم]] آنان به [[حلال و حرام]] است<ref>ر. ک: ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۹۹، ۱۰۳، ۱۰۴، ۱۰۹، ۱۱۳، ۱۱۶ و ۱۲۰.</ref><ref>[[عباس میرزایی\|میرزایی، عباس]]، [[ابن قبه رازی (کتاب)\| ابن قبه رازی]]، ص۱۴۴-۱۴۶.</ref>.		در میان [[امامیه]]، [[ابن قبه رازی]]<ref>ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۱۲۱؛ همو، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref> و دیگر متکلمان<ref>درباره متکلمان قبل از ابن قبه رازی ر. ک: عبدالقاهر بغدادی، الفرق بین الفرق، ص۷۵. درباره متکلمان بعد از ابن قبه رازی ر. ک: سیدمرتضی، الذخیرة فی علم الکلام، ص۲۳۲، ۴۱۸ و ۴۲۹؛ همو، "جوابات المسائل المیافارقیات"، رسائل شریف مرتضی، ج۱، ص۲۸۲؛ شیخ طوسی، تمهید الاصول، ص۳۵۳ و ۳۸۶؛ سدید الدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref> امکان [[ظهور]] [[معجزه]] را را برای غیر [[نبی]] [[امام]] جایز دانسته‌اند و آن را در کنار [[نصّ]] معیاری برای [[تعیین امام]] شمرده‌اند<ref>ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۱۲۱.</ref>. [[ابن قبه رازی]] معیار اصلی [[نصب امام]] را [[نصّ]] می‌داند<ref>ر. ک: ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۰-۶۱؛ همو، نقض الاشهاد، ص۱۰۹، ۱۱۵ و ۱۲۱.</ref>، اما برخی متکلمان [[معجزه]] را ملاک می‌شناسند<ref>سدیدالدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref>.

			[[ابن قبه رازی]] [[معجزه]] [[امام]] را با شرایط [[معجزه]] [[نبی]] می‌پذیرد. او شرط اصلحیت را از شروط اساسی اظهار [[معجزه]] [[امام]] می‌داند و [[معتقد]] است [[امام]] بدون [[اذن]] و [[اراده الهی]] [[حق]] اقامه امر [[خارق‌العاده]] را ندارد. وی بیان می‌کند [[خداوند]] زمانی به [[امام]] اجازه اظهار [[معجزه]] می‌دهد که آن را برای [[خلق]] [[صلاح]] بداند<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref>. [[ابن قبه رازی]] با اینکه [[معتقد]] است [[معجزه]] از نشان‌های [[امامت]] می‌تواند باشد و حتی [[آخرین امام]]، در صورت طولانی شدن [[غیبت]]، موقع [[ظهور]] ممکن است معجزه‌ای بنماید که بر [[امامت]] او دلالت داشته باشد<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲.</ref>، برای [[اثبات امامت]] [[امامان]] دیگر هیچ‌گاه به معاجز و [[دلایل]] اشاره نمی‌کند. [[شیوه]] او براساس [[اثبات]] [[نصّ]] بر [[امامت]] هر [[امام]] و پیدایی [[علم]] آنان به [[حلال و حرام]] است<ref>ر.ک: ابن قبه رازی رازی، نقض الاشهاد، ص۹۹، ۱۰۳، ۱۰۴، ۱۰۹، ۱۱۳، ۱۱۶ و ۱۲۰.</ref>.<ref>[[عباس میرزایی\|میرزایی، عباس]]، [[ابن قبه رازی (کتاب)\| ابن قبه رازی]]، ص۱۴۴-۱۴۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* پاسخ به دو اشکال */

2024-04-14T10:24:38Z

پاسخ به دو اشکال

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۴
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	== پاسخ به دو اشکال ==		== پاسخ به دو اشکال ==
	[[فاضل قوشجی]] پس از شرح [[کلام]] [[محقق طوسی]] درباره [[استدلال]] به [[معجزات امیرالمؤمنین]] {{ع}} بر [[امامت]] دو اشکال را مطرح کرده و گفته است: «ما قبول نداریم امیرالمؤمنین {{ع}} قبل از [[ابوبکر]] [[ادعای امامت]] کرده است، و بر فرض قبول این مطلب قبول نداریم خارق‌العاده‌هایی که از امیرالمؤمنین {{ع}} صادر و ظاهر شده در [[مقام]] [[تحدی]] بوده است”<ref>{{عربی\|و أجیب بأنا لانسلم أنه ادعی الأمامة قبل ابی‌بکر، و لو سلم فلانسلم ظهور تلک الأمور فی مقام التحدی}}. شرح التجرید، ص۳۷۰.</ref>.		[[فاضل قوشجی]] پس از شرح [[کلام]] [[محقق طوسی]] درباره [[استدلال]] به [[معجزات امیرالمؤمنین]] {{ع}} بر [[امامت]] دو اشکال را مطرح کرده و گفته است: «ما قبول نداریم امیرالمؤمنین {{ع}} قبل از [[ابوبکر]] [[ادعای امامت]] کرده است، و بر فرض قبول این مطلب قبول نداریم خارق‌العاده‌هایی که از امیرالمؤمنین {{ع}} صادر و ظاهر شده در [[مقام]] [[تحدی]] بوده است”<ref>{{عربی\|و أجیب بأنا لانسلم أنه ادعی الأمامة قبل ابی‌بکر، و لو سلم فلانسلم ظهور تلک الأمور فی مقام التحدی}}. شرح التجرید، ص۳۷۰.</ref>.
	از مطالب پیشین، پاسخ نخستین اشکال فاضل قوشجی روشن شد و ثابت گردید که امیرالمؤمنین {{ع}} مدعی امامت امت اسلامی پس از [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} بوده است. [[سخنان امام]] {{ع}} و هوادارانش، برخی در [[زمان]] ابوبکر و برخی پس از وی ایراد شده است، و مفاد آنها در هر دو مورد این است که [[مقام خلافت]] و [[امامت]] پس از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} مخصوص [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بوده، و کسی جز او [[شایسته]] آن نبوده است.
			از مطالب پیشین، پاسخ نخستین اشکال فاضل قوشجی روشن شد و ثابت گردید که امیرالمؤمنین {{ع}} مدعی امامت امت اسلامی پس از [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} بوده است. [[سخنان امام]] {{ع}} و هوادارانش، برخی در [[زمان]] ابوبکر و برخی پس از وی ایراد شده است، و مفاد آنها در هر دو مورد این است که [[مقام خلافت]] و [[امامت]] پس از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} مخصوص [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بوده، و کسی جز او شایسته آن نبوده است.
	در پاسخ اشکال دوم یادآور می‌شویم، [[تحدی]] از ارکان [[معجزه]] نیست. آنچه در معجزه نقش اساسی دارد این است که [[کارهای خارق‌العاده]] با استناد به [[عنایت]] و [[رضایت خداوند]] واقع شود، زیرا در آن صورت بر [[حقانیت]] مدعی [[نبوت]] یا امامت دلالت می‌کند، چون بر [[خداوند حکیم]] روا نیست که کسی را که به [[دروغ]] [[دعوی نبوت]] یا امامت دارد، مورد [[عنایت ویژه]] و [[رضایت]] خود قرار دهد. تحدّی در جایی لازم است که کسانی در برابر مدعی نبوت و امامت بایستند و مدعی شوند که می‌توانند کارهای خارق‌العاده‌ای در سطح مدعی نبوت و امامت انجام دهند، اینجاست که مدعی [[راستین]] نبوت یا امامت، [[مخالفان]] را به [[مبارزه]] [[دعوت]] می‌کند و [[مردم]] نیز همین درخواست و [[انتظار]] را از مخالفان دارند.		در پاسخ اشکال دوم یادآور می‌شویم، [[تحدی]] از ارکان [[معجزه]] نیست. آنچه در معجزه نقش اساسی دارد این است که [[کارهای خارق‌العاده]] با استناد به [[عنایت]] و [[رضایت خداوند]] واقع شود، زیرا در آن صورت بر [[حقانیت]] مدعی [[نبوت]] یا امامت دلالت می‌کند، چون بر [[خداوند حکیم]] روا نیست که کسی را که به [[دروغ]] [[دعوی نبوت]] یا امامت دارد، مورد [[عنایت ویژه]] و [[رضایت]] خود قرار دهد. تحدّی در جایی لازم است که کسانی در برابر مدعی نبوت و امامت بایستند و مدعی شوند که می‌توانند کارهای خارق‌العاده‌ای در سطح مدعی نبوت و امامت انجام دهند، اینجاست که مدعی [[راستین]] نبوت یا امامت، [[مخالفان]] را به [[مبارزه]] [[دعوت]] می‌کند و [[مردم]] نیز همین درخواست و [[انتظار]] را از مخالفان دارند.
	حاصل آنکه از نظر [[عقل]] بر خداوند حکیم روا نیست که فرد مدعی نبوت یا امامت را به [[قدرت]] خارق‌العاده‌ای مجهز کند که بتواند کارهایی [[خارق‌العاده]] انجام دهد که مخالفان از انجام آنها عاجزند، خواه مدعی راستین نبوت یا امامت، دیگران را به مبارزه دعوت کند یا نکند؛ به عبارت دیگر، مدعی راستین نبوت و امامت با انجام کارهای خارق‌العاده‌ای که دیگران از انجام مثل آنها ناتوان‌اند، حقانیت مدعای خود را [[اثبات]] می‌کند، حال اگر کسانی با او به [[مخالفت]] برخاستند، وی با آنان تحدّی می‌کند، یعنی نقش تحدی در [[معجزات]]، ثانوی است نه اولی. بدین علت در [[قرآن کریم]]، در [[نقل]] معجزات [[پیامبران الهی]]، گاهی مسئله تحدی مطرح شده (مانند پیامبر اکرم {{صل}}) و گاهی مطرح نشده است (مانند [[حضرت مسیح]] {{ع}}).<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۹۴.</ref>
			حاصل آنکه از نظر [[عقل]] بر خداوند حکیم روا نیست که فرد مدعی نبوت یا امامت را به [[قدرت]] خارق‌العاده‌ای مجهز کند که بتواند کارهایی [[خارق‌العاده]] انجام دهد که مخالفان از انجام آنها عاجزند، خواه مدعی راستین نبوت یا امامت، دیگران را به مبارزه دعوت کند یا نکند؛ به عبارت دیگر، مدعی راستین نبوت و امامت با انجام کارهای خارق‌العاده‌ای که دیگران از انجام مثل آنها ناتوان‌اند، حقانیت مدعای خود را [[اثبات]] می‌کند، حال اگر کسانی با او به [[مخالفت]] برخاستند، وی با آنان تحدّی می‌کند، یعنی نقش تحدی در [[معجزات]]، ثانوی است نه اولی. بدین علت در [[قرآن کریم]]، در [[نقل]] معجزات [[پیامبران الهی]]، گاهی مسئله تحدی مطرح شده (مانند پیامبر اکرم {{صل}}) و گاهی مطرح نشده است (مانند [[حضرت مسیح]] {{ع}})<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۹۴.</ref>.

	== دیدگاه [[ابن قبه رازی]] درباره [[امکان معجزه]] [[امام]] ==		== دیدگاه [[ابن قبه رازی]] درباره [[امکان معجزه]] [[امام]] ==
	* [[متکلمان]] [[اهل سنت]] به طور معمول امور [[خارق‌العاده]] را برای غیر [[نبی]] [[کرامت]] می‌نامند<ref>در این باره ر. ک: مسعود بن عمر تفتازانی، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی‌المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الأدلة، ج۲، ص۴۸۴.</ref>، با اینکه برخی از آنان [[معجزه]] و [[کرامت]] را با نقض [[عادت]] متساوی دانسته‌اند<ref>عبدالقاهر بغدادی، کتاب اصول الدین، ص۱۴۱.</ref>. اما [[متکلمان امامیه]] به طور غالب از لفظ [[معجزه]] بهره می‌گیرند <ref>سید مرتضی، "جوابات المسائل المیافارقیات"، رسائل شریف مرتضی، ج۱، ص۲۸۲؛ همو، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳، ۴۱۸ و ۴۲۹؛ شیخ طوسی، تمهید الاصول فی علم الکلام، ص۳۵۳ و ۳۸۶؛ سدیدالدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref>. [[ابن قبه رازی]] نیز از همین لفظ استفاده کرده است<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲۔۶۳.</ref>. به هر حال در این باره نظرهای مختلفی بیان شده که اظهار امر [[خارق‌العاده]] به دست غیر [[نبی]] امکان دارد یا نه؟<ref>دراین باره ر. ک: شیخ مفید، اوائل المقالات، ص۴۱؛ سید مرتضی، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳؛ مسعود بن عمر تفتازانی، شرح المقاصد، ج۵، ص۷۲؛ همو، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الادلة، ص۲۹۰ و ۵۳۶؛ أبو الثناء، تمهید القواعد التوحید، ص۹۱؛ قاضی عضدالدین ایجی، المواقف، ص۳۷۰.</ref>.		* [[متکلمان]] [[اهل سنت]] به طور معمول امور [[خارق‌العاده]] را برای غیر [[نبی]] [[کرامت]] می‌نامند<ref>در این باره ر. ک: مسعود بن عمر تفتازانی، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی‌المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الأدلة، ج۲، ص۴۸۴.</ref>، با اینکه برخی از آنان [[معجزه]] و [[کرامت]] را با نقض [[عادت]] متساوی دانسته‌اند<ref>عبدالقاهر بغدادی، کتاب اصول الدین، ص۱۴۱.</ref>. اما [[متکلمان امامیه]] به طور غالب از لفظ [[معجزه]] بهره می‌گیرند <ref>سید مرتضی، "جوابات المسائل المیافارقیات"، رسائل شریف مرتضی، ج۱، ص۲۸۲؛ همو، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳، ۴۱۸ و ۴۲۹؛ شیخ طوسی، تمهید الاصول فی علم الکلام، ص۳۵۳ و ۳۸۶؛ سدیدالدین محمود حمصی رازی، المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۹۶.</ref>. [[ابن قبه رازی]] نیز از همین لفظ استفاده کرده است<ref>ابن قبه رازی رازی، المسألة المفردة فی الإمامه، ص۶۲۔۶۳.</ref>. به هر حال در این باره نظرهای مختلفی بیان شده که اظهار امر [[خارق‌العاده]] به دست غیر [[نبی]] امکان دارد یا نه؟<ref>دراین باره ر. ک: شیخ مفید، اوائل المقالات، ص۴۱؛ سید مرتضی، الذخیرة فی علم الکلام، ص۳۳۳؛ مسعود بن عمر تفتازانی، شرح المقاصد، ج۵، ص۷۲؛ همو، شرح عقائد نسفیه، ص۲۲۶؛ ابی المعین میمون بن محمد نسفی، تبصرة الادلة، ص۲۹۰ و ۵۳۶؛ أبو الثناء، تمهید القواعد التوحید، ص۹۱؛ قاضی عضدالدین ایجی، المواقف، ص۳۷۰.</ref>.

Bahmani: /* خلاصه برهان */

2024-04-14T10:24:13Z

خلاصه برهان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۴
خط ۴۱:		خط ۴۱:

	== خلاصه [[برهان]] ==		== خلاصه [[برهان]] ==
	خلاصه برهان [[معجزه]] بر [[امامت علی]] {{ع}} این است که وی [[مدعی امامت]] بوده و [[معجزات]] و [[کرامات]] بسیاری از او سرزده است. همان‌گونه که هرگاه کسی مدعی [[نبوت]] باشد و معجزه داشته باشد، نبوتش [[ثابت]] می‌شود، کسی که [[دعوی امامت]] داشته باشد و دارای معجزه باشد، امامتش ثابت می‌شود. بنابراین امیرالمؤمنین {{ع}} پس از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[امام]] [[امت اسلامی]] بوده است.		خلاصه برهان [[معجزه]] بر [[امامت علی]] {{ع}} این است که وی مدعی امامت بوده و [[معجزات]] و [[کرامات]] بسیاری از او سرزده است. همان‌گونه که هرگاه کسی مدعی [[نبوت]] باشد و معجزه داشته باشد، نبوتش [[ثابت]] می‌شود، کسی که دعوی امامت داشته باشد و دارای معجزه باشد، امامتش ثابت می‌شود. بنابراین امیرالمؤمنین {{ع}} پس از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[امام]] [[امت اسلامی]] بوده است.

	== پاسخ به دو اشکال ==		== پاسخ به دو اشکال ==

Bahmani: /* امیرالمؤمنین {{ع}} و دعوی امامت */

2024-04-14T10:23:49Z

امیرالمؤمنین {{ع}} و دعوی امامت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۳
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	همه این اقسام برای [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رخ داده است<ref>بحارالانوار، ج۱۷، ص۲۲۱-۳۲۵؛ ج۱۸، ص۱-۱۴۷؛ نیز ر. ک: شرح المقاصد، ج۵، ص۳۷-۳۸؛ کشف المراد ص۴۸۱-۴۸۴.</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۸۰-۸۳.</ref>		همه این اقسام برای [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رخ داده است<ref>بحارالانوار، ج۱۷، ص۲۲۱-۳۲۵؛ ج۱۸، ص۱-۱۴۷؛ نیز ر. ک: شرح المقاصد، ج۵، ص۳۷-۳۸؛ کشف المراد ص۴۸۱-۴۸۴.</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۸۰-۸۳.</ref>

	== [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و [[دعوی امامت]] ==		== [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و دعوی امامت ==
	براساس آنچه گفته شد برای [[اثبات]] [[دلیل]] [[معجزه]] بر [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} دو مسأله باید مورد بررسی قرار گیرد، دعوی امامت از سوی ایشان و وقوع معجزه از آن [[حضرت]]. گزارش‌های [[تاریخی]] بیانگر این است که امیرالمؤمنین {{ع}} پس از [[رحلت پیامبر اکرم]] {{صل}} خود را پیشوای برحق [[امت اسلامی]] می‌دانست، چنان‌که جمعی از [[اصحاب پیامبر]] {{صل}} نیز طرفدار و پیروش بودند و با [[ابوبکر]] و دیگران [[احتجاج]] کردند. سخنان اعتراض‌آمیز امیرالمؤمنین {{ع}} درباره کسانی که [[جامه]] [[خلافت]] را پیش از او برتن کردند<ref>نهج البلاغه، خطبه ۳ (خطبه شقشقیه). برای آگاهی از مصادر این خطبه، ر. ک: مصادر نهج البلاغه، ج۱، ص۳۰۹- ۳۱۸.</ref>، و احتجاج وی با [[اصحاب شورا]] مشهور است<ref>نهج البلاغه، خطبه ۷۴؛ مناقب خوارزمی، ص۳۱۳-۳۱۴، حدیث ۳۱۴.</ref>.		براساس آنچه گفته شد برای [[اثبات]] [[دلیل]] [[معجزه]] بر [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} دو مسأله باید مورد بررسی قرار گیرد، دعوی امامت از سوی ایشان و وقوع معجزه از آن حضرت. گزارش‌های [[تاریخی]] بیانگر این است که امیرالمؤمنین {{ع}} پس از [[رحلت پیامبر اکرم]] {{صل}} خود را پیشوای برحق [[امت اسلامی]] می‌دانست، چنان‌که جمعی از [[اصحاب پیامبر]] {{صل}} نیز طرفدار و پیروش بودند و با [[ابوبکر]] و دیگران [[احتجاج]] کردند. سخنان اعتراض‌آمیز امیرالمؤمنین {{ع}} درباره کسانی که [[جامه]] [[خلافت]] را پیش از او برتن کردند<ref>نهج البلاغه، خطبه ۳ (خطبه شقشقیه). برای آگاهی از مصادر این خطبه، ر. ک: مصادر نهج البلاغه، ج۱، ص۳۰۹- ۳۱۸.</ref>، و احتجاج وی با [[اصحاب شورا]] مشهور است<ref>نهج البلاغه، خطبه ۷۴؛ مناقب خوارزمی، ص۳۱۳-۳۱۴، حدیث ۳۱۴.</ref>.

	مورخان [[نقل]] کرده‌اند که امیرالمؤمنین {{ع}} و [[بنی‌هاشم]] تا وقتی [[حضرت زهرا]] {{س}} از [[دنیا]] نرفته بود، با ابوبکر [[بیعت]] نکردند<ref>تاریخ طبری، ج۳، ص۲۰۲؛ الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۱۱۴؛ الامامة و السیاسة، ج۱، ص۱۶؛ تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۹.</ref>. چنان که [[فاطمه زهرا]] {{س}} هرگز با ابوبکر بیعت نکرد و با حالت [[خشم]] از وی از دنیا رفت. [[بیعت نکردن]] امیرالمؤمنین {{ع}} با ابوبکر بدان علت بود که او را [[شایسته]] [[مقام خلافت]] نمی‌دانست و [[امامت]] را [[حق]] خود می‌دانست، و بیعت او نیز با [[اکراه]] و به سبب رعایت [[مصالح اسلام]] و [[مسلمانان]] واقع شد، چنان که وقتی وی را برای [[بیعت کردن]] با ابوبکر به [[مسجد]] آوردند، فرمود: {{متن حدیث\|أَنَا أَحَقُّ بِهَذَا الْأَمْرِ مِنْكُمْ وَ أَنْتُمْ أَوْلَى بِالْبَيْعَةِ لِي}}<ref>الامامة و السیاسة، ج۱، ص۱۸-۱۹.</ref>؛ من از شما به [[امامت]] سزاوارترم و شما به [[بیعت کردن]] با من سزاوارترید”.		مورخان [[نقل]] کرده‌اند که امیرالمؤمنین {{ع}} و [[بنی‌هاشم]] تا وقتی [[حضرت زهرا]] {{س}} از [[دنیا]] نرفته بود، با ابوبکر [[بیعت]] نکردند<ref>تاریخ طبری، ج۳، ص۲۰۲؛ الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۱۱۴؛ الامامة و السیاسة، ج۱، ص۱۶؛ تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۹.</ref>. چنان که [[فاطمه زهرا]] {{س}} هرگز با ابوبکر بیعت نکرد و با حالت [[خشم]] از وی از دنیا رفت. [[بیعت نکردن]] امیرالمؤمنین {{ع}} با ابوبکر بدان علت بود که او را [[شایسته]] [[مقام خلافت]] نمی‌دانست و [[امامت]] را [[حق]] خود می‌دانست، و بیعت او نیز با [[اکراه]] و به سبب رعایت [[مصالح اسلام]] و [[مسلمانان]] واقع شد، چنان که وقتی وی را برای [[بیعت کردن]] با ابوبکر به [[مسجد]] آوردند، فرمود: {{متن حدیث\|أَنَا أَحَقُّ بِهَذَا الْأَمْرِ مِنْكُمْ وَ أَنْتُمْ أَوْلَى بِالْبَيْعَةِ لِي}}<ref>الامامة و السیاسة، ج۱، ص۱۸-۱۹.</ref>؛ من از شما به [[امامت]] سزاوارترم و شما به [[بیعت کردن]] با من سزاوارترید”.
	[[امیرالمؤمنین]] {{ع}} از [[قریش]] و همدستان‌شان شکوه کرده است که چرا درباره امامت، با وی به [[نزاع]] برخاستند با آنکه وی به آن سزاوارتر از دیگران بود<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۷.</ref>.		[[امیرالمؤمنین]] {{ع}} از [[قریش]] و همدستان‌شان شکوه کرده است که چرا درباره امامت، با وی به [[نزاع]] برخاستند با آنکه وی به آن سزاوارتر از دیگران بود<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۷.</ref>.
	بنابراین، از نظر شواهد [[تاریخی]] در اینکه امیرالمؤمنین {{ع}} مدعی [[مقام امامت]] بود تردیدی وجود ندارد.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۸۳.</ref>
			بنابراین، از نظر شواهد [[تاریخی]] در اینکه امیرالمؤمنین {{ع}} مدعی [[مقام امامت]] بود تردیدی وجود ندارد<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۸۳.</ref>.

	== [[معجزات امام علی]] ==		== [[معجزات امام علی]] ==

Bahmani: /* حقیقت و دلالت معجزه */

2024-04-14T10:23:18Z

حقیقت و دلالت معجزه

نمایش تغییرات

Bahmani: /* مقدمه */

2024-04-14T10:22:13Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۲
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	یکی از [[براهین عقلی]] [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[برهان]] [[معجزه]] است، یعنی [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[مدعی امامت]] بود و از سویی [[معجزات]] بسیاری نیز به دست او واقع شده است. بنابراین، [[امامت]] وی به [[حکم عقل]] [[ثابت]] است، زیرا معجزه، همان‌گونه که [[برهان عقلی]] بر [[صدق مدعی نبوت]] است، برهان عقلی بر [[صدق]] مدعی امامت نیز محسوب می‌شود<ref>برهان معجزه را عده‌ای از [[متکلمان امامیه]] به اختصار یا به تفصیل بیان کرده‌اند:		یکی از براهین عقلی [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[برهان]] [[معجزه]] است، یعنی [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} مدعی امامت بود و از سویی [[معجزات]] بسیاری نیز به دست او واقع شده است. بنابراین، [[امامت]] وی به [[حکم عقل]] [[ثابت]] است، زیرا معجزه، همان‌گونه که [[برهان عقلی]] بر صدق مدعی نبوت است، برهان عقلی بر [[صدق]] مدعی امامت نیز محسوب می‌شود<ref>برهان معجزه را عده‌ای از [[متکلمان امامیه]] به اختصار یا به تفصیل بیان کرده‌اند:

	# [[شیخ مفید]] در کتاب [[ارشاد]] به تفصیل از [[معجزات امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[سخن]] گفته و آنها را [[دلیل]] روشنی بر امامت آن [[حضرت]] دانسته است ([[الارشاد]]، ج۱، ص۳۰۵- ۳۵۳).		# [[شیخ مفید]] در کتاب [[ارشاد]] به تفصیل از [[معجزات امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[سخن]] گفته و آنها را [[دلیل]] روشنی بر امامت آن [[حضرت]] دانسته است ([[الارشاد]]، ج۱، ص۳۰۵- ۳۵۳).
	# [[ابوالصلاح حلبی]] در تقریب المعارف برهان معجزه را نخست برای [[اثبات امامت]] همه [[امامان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} و سپس برای [[اثبات]] هریک از آنان تقریر کرده است (تقریب المعارف، ص۱۱۹-۱۲۳).		# [[ابوالصلاح حلبی]] در تقریب المعارف برهان معجزه را نخست برای [[اثبات امامت]] همه [[امامان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} و سپس برای [[اثبات]] هریک از آنان تقریر کرده است (تقریب المعارف، ص۱۱۹-۱۲۳).
خط ۱۲:		خط ۱۱:
	# محمد بن [[جریر]] بن رستم [[طبری]] در [[المسترشد]]- که در اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}} نگاشته است – نمونه‌هایی از معجزات [[علی]] {{ع}} را برای اثبات امامت آن حضرت [[نقل]] کرده است، (المسترشد فی [[امامة]] [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}}، ص۶۶۴-۶۷۴).		# محمد بن [[جریر]] بن رستم [[طبری]] در [[المسترشد]]- که در اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}} نگاشته است – نمونه‌هایی از معجزات [[علی]] {{ع}} را برای اثبات امامت آن حضرت [[نقل]] کرده است، (المسترشد فی [[امامة]] [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}}، ص۶۶۴-۶۷۴).
	# [[ملامهدی نراقی]] در انیس الموحدین [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} را از پنج طریق [[اثبات]] کرده و طریق چهارم را صدور [[معجزات]] از آن [[حضرت]] قرار داده است (انیس الموحدین، ص۲۲۹-۲۳۳).		# [[ملامهدی نراقی]] در انیس الموحدین [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} را از پنج طریق [[اثبات]] کرده و طریق چهارم را صدور [[معجزات]] از آن [[حضرت]] قرار داده است (انیس الموحدین، ص۲۲۹-۲۳۳).
	# زین‌الدین [[علی]] بن [[یونس]] عاملی [[بیاضی]] در «الصراط المستقیم” از طریق معجزات، بر امامت امیرالمؤمنین و دیگر [[امامان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[استدلال]] کرده است (الصراط المستقیم إلی مستحقی التقدیم، ج۱، ص۹۴-۱۰۹ و ج۲، ص۱۷۷-۲۱۵).</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۷۹.</ref>		# زین‌الدین [[علی]] بن [[یونس]] عاملی [[بیاضی]] در «الصراط المستقیم” از طریق معجزات، بر امامت امیرالمؤمنین و دیگر [[امامان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[استدلال]] کرده است (الصراط المستقیم إلی مستحقی التقدیم، ج۱، ص۹۴-۱۰۹ و ج۲، ص۱۷۷-۲۱۵).</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۷۹.</ref>

	== [[حقیقت]] و دلالت [[معجزه]] ==		== [[حقیقت]] و دلالت [[معجزه]] ==

Wasity: جایگزینی متن - '“' به '«'

2023-12-14T20:31:52Z

جایگزینی متن - '“' به '«'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	# محمد بن [[جریر]] بن رستم [[طبری]] در [[المسترشد]]- که در اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}} نگاشته است – نمونه‌هایی از معجزات [[علی]] {{ع}} را برای اثبات امامت آن حضرت [[نقل]] کرده است، (المسترشد فی [[امامة]] [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}}، ص۶۶۴-۶۷۴).		# محمد بن [[جریر]] بن رستم [[طبری]] در [[المسترشد]]- که در اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}} نگاشته است – نمونه‌هایی از معجزات [[علی]] {{ع}} را برای اثبات امامت آن حضرت [[نقل]] کرده است، (المسترشد فی [[امامة]] [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}}، ص۶۶۴-۶۷۴).
	# [[ملامهدی نراقی]] در انیس الموحدین [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} را از پنج طریق [[اثبات]] کرده و طریق چهارم را صدور [[معجزات]] از آن [[حضرت]] قرار داده است (انیس الموحدین، ص۲۲۹-۲۳۳).		# [[ملامهدی نراقی]] در انیس الموحدین [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} را از پنج طریق [[اثبات]] کرده و طریق چهارم را صدور [[معجزات]] از آن [[حضرت]] قرار داده است (انیس الموحدین، ص۲۲۹-۲۳۳).
	# زین‌الدین [[علی]] بن [[یونس]] عاملی [[بیاضی]] در ~~“الصراط~~ المستقیم” از طریق معجزات، بر امامت امیرالمؤمنین و دیگر [[امامان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[استدلال]] کرده است (الصراط المستقیم إلی مستحقی التقدیم، ج۱، ص۹۴-۱۰۹ و ج۲، ص۱۷۷-۲۱۵).</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۷۹.</ref>		# زین‌الدین [[علی]] بن [[یونس]] عاملی [[بیاضی]] در «الصراط المستقیم” از طریق معجزات، بر امامت امیرالمؤمنین و دیگر [[امامان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[استدلال]] کرده است (الصراط المستقیم إلی مستحقی التقدیم، ج۱، ص۹۴-۱۰۹ و ج۲، ص۱۷۷-۲۱۵).</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۷۹.</ref>

	== [[حقیقت]] و دلالت [[معجزه]] ==		== [[حقیقت]] و دلالت [[معجزه]] ==
	معجزه، کار خارق‌العاده‌ای است که با استناد به [[مشیت]] و [[عنایت خاص]] [[خداوند]] از فردی صادر می‌شود تا [[دلیل]] بر [[حقانیت]] مدعای او باشد. برخی از [[متکلمان]]، معجزه را از مختصات [[پیامبران]] دانسته‌اند، و خارق‌العاده‌هایی را که از [[اولیای الهی]] صادر می‌شود ~~“کرامت”~~ نامیده‌اند، اما برخی دیگر معتقدند ویژگی معجزه آن است که از اولیای الهی برای اثبات ادعای [[مقام]] و منصبی [[الهی]] یا حقانیت [[دین]] و [[آیین الهی]] صادر می‌شود؛ خواه آن مقام و [[منصب الهی]] [[نبوت]] باشد یا [[امامت]]، و [[کرامت]]، [[امر]] خارق‌العاده‌ای است که به دست اولیای الهی یا درباره آنان انجام می‌شود، ولی ناظر به اثبات مدعایی الهی نیست<ref>در این باره به کتاب ایضاح المراد فی شرح کشف المراد، ص۳۸۲-۳۸۸ رجوع شود.</ref>. برای مثال، [[پیامبر اکرم]] {{صل}} برای [[اثبات نبوت]] خود و به درخواست [[مشرکان]] از درخت خواست تا از جای خود کنده شود و نزد او بیاید و به نبوت و [[رسالت]] وی [[گواهی]] دهد. درخواست [[پیامبر]] {{صل}} تحقق یافت<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲.</ref>. این حادثه [[خارق‌العاده]]، معجزه نام دارد. همچنین پیامبر اکرم {{صل}} با مقداری آبگوشت که برای تعدادی انگشت‌شمار، کافی بود، تمام مسلمانانی را که به حفر [[خندق]] مشغول بودند [[غذا]] داد، بدون آنکه از غذا چیزی کم شود. پیامبر اکرم {{صل}} این کار را برای اثبات [[دعوی نبوت]] خویش انجام نداد، بلکه آن [[عمل خارق‌العاده]] نشانه [[لطف]] و [[عنایت ویژه]] خداوند به آن حضرت بود. خواه به چنین تفصیل و [[تفسیری]] در باب خارق‌العاده‌هایی که از [[اولیای الهی]] صادر می‌شود، قائل شویم یا نه، در دلالت آن بر [[حقانیت]] مدعای آنان - خواه [[نبوت]] باشد یا [[امامت]] یا حقانیت [[آیین]] و [[مذهب]] - تأثیری ندارد و تفاوتی را پدید نمی‌آورد. مهم، این است که او [[دعوی نبوت]] یا امامت را مطرح کرده و کار خارق‌العاده‌ای را نیز انجام داده است، که از نظر [[مردم]] با ادعای وی [[ارتباط]] دارد، خواه آن کار [[خارق‌العاده]] قبل از طرح مدعا یا پس از آن واقع شده باشد، زیرا [[فهم]] [[عقلی]] و [[فطری]] [[بشر]] این است که [[خداوند حکیم]]، کسی را که به [[دروغ]]، دعوی نبوت یا امامت کند، مورد [[لطف]] و [[عنایت ویژه]] خود قرار نمی‌دهد و او را به انجام [[کارهای خارق‌العاده]] مجهز نمی‌کند، خواه کارهای خارق‌العاده قبل از دعوی نبوت و امامت از وی صادر شود، یا پس از دعوی نبوت و امامت. بدین سبب است که برخی از [[متکلمان اسلامی]]، آنجا که به [[اثبات نبوت]] [[پیامبر اکرم]] {{صل}} براساس [[معجزات]] و [[کرامات]] او پرداخته‌اند، هم خوارق عادات قبل از دعوی نبوت از سوی آن [[حضرت]] را نام برده‌اند، و هم خوارق عادات پس از دعوی نبوت او را؛ گونه نخست را ~~“ارهاصی”~~ و گونه دوم را تصدیقی” نامیده‌اند<ref>{{عربی\|من انواع المعجزات افعال ظهرت منه {{صل}} علی خلاف العادة تربی علی الف، قد فصلت فی دلائل النبوة، بعضها ارهاصیة ظهرت قبل دعوی النبوة، و بعضها تصدیقیة ظهرت بعدها}}. شرح المقاصد، ج۵، ص۳۷.</ref>.		معجزه، کار خارق‌العاده‌ای است که با استناد به [[مشیت]] و [[عنایت خاص]] [[خداوند]] از فردی صادر می‌شود تا [[دلیل]] بر [[حقانیت]] مدعای او باشد. برخی از [[متکلمان]]، معجزه را از مختصات [[پیامبران]] دانسته‌اند، و خارق‌العاده‌هایی را که از [[اولیای الهی]] صادر می‌شود «کرامت” نامیده‌اند، اما برخی دیگر معتقدند ویژگی معجزه آن است که از اولیای الهی برای اثبات ادعای [[مقام]] و منصبی [[الهی]] یا حقانیت [[دین]] و [[آیین الهی]] صادر می‌شود؛ خواه آن مقام و [[منصب الهی]] [[نبوت]] باشد یا [[امامت]]، و [[کرامت]]، [[امر]] خارق‌العاده‌ای است که به دست اولیای الهی یا درباره آنان انجام می‌شود، ولی ناظر به اثبات مدعایی الهی نیست<ref>در این باره به کتاب ایضاح المراد فی شرح کشف المراد، ص۳۸۲-۳۸۸ رجوع شود.</ref>. برای مثال، [[پیامبر اکرم]] {{صل}} برای [[اثبات نبوت]] خود و به درخواست [[مشرکان]] از درخت خواست تا از جای خود کنده شود و نزد او بیاید و به نبوت و [[رسالت]] وی [[گواهی]] دهد. درخواست [[پیامبر]] {{صل}} تحقق یافت<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲.</ref>. این حادثه [[خارق‌العاده]]، معجزه نام دارد. همچنین پیامبر اکرم {{صل}} با مقداری آبگوشت که برای تعدادی انگشت‌شمار، کافی بود، تمام مسلمانانی را که به حفر [[خندق]] مشغول بودند [[غذا]] داد، بدون آنکه از غذا چیزی کم شود. پیامبر اکرم {{صل}} این کار را برای اثبات [[دعوی نبوت]] خویش انجام نداد، بلکه آن [[عمل خارق‌العاده]] نشانه [[لطف]] و [[عنایت ویژه]] خداوند به آن حضرت بود. خواه به چنین تفصیل و [[تفسیری]] در باب خارق‌العاده‌هایی که از [[اولیای الهی]] صادر می‌شود، قائل شویم یا نه، در دلالت آن بر [[حقانیت]] مدعای آنان - خواه [[نبوت]] باشد یا [[امامت]] یا حقانیت [[آیین]] و [[مذهب]] - تأثیری ندارد و تفاوتی را پدید نمی‌آورد. مهم، این است که او [[دعوی نبوت]] یا امامت را مطرح کرده و کار خارق‌العاده‌ای را نیز انجام داده است، که از نظر [[مردم]] با ادعای وی [[ارتباط]] دارد، خواه آن کار [[خارق‌العاده]] قبل از طرح مدعا یا پس از آن واقع شده باشد، زیرا [[فهم]] [[عقلی]] و [[فطری]] [[بشر]] این است که [[خداوند حکیم]]، کسی را که به [[دروغ]]، دعوی نبوت یا امامت کند، مورد [[لطف]] و [[عنایت ویژه]] خود قرار نمی‌دهد و او را به انجام [[کارهای خارق‌العاده]] مجهز نمی‌کند، خواه کارهای خارق‌العاده قبل از دعوی نبوت و امامت از وی صادر شود، یا پس از دعوی نبوت و امامت. بدین سبب است که برخی از [[متکلمان اسلامی]]، آنجا که به [[اثبات نبوت]] [[پیامبر اکرم]] {{صل}} براساس [[معجزات]] و [[کرامات]] او پرداخته‌اند، هم خوارق عادات قبل از دعوی نبوت از سوی آن [[حضرت]] را نام برده‌اند، و هم خوارق عادات پس از دعوی نبوت او را؛ گونه نخست را «ارهاصی” و گونه دوم را تصدیقی” نامیده‌اند<ref>{{عربی\|من انواع المعجزات افعال ظهرت منه {{صل}} علی خلاف العادة تربی علی الف، قد فصلت فی دلائل النبوة، بعضها ارهاصیة ظهرت قبل دعوی النبوة، و بعضها تصدیقیة ظهرت بعدها}}. شرح المقاصد، ج۵، ص۳۷.</ref>.

	~~“ارهاص”~~ نامیدن [[معجزات پیامبر]] {{صل}} قبل از [[مبعوث]] شدن به [[پیامبری]] بدان جهت است که در آن [[زمان]] او دعوی نبوت نکرده بود، تا اعطای [[معجزه]] به وی از سوی [[خداوند]] به قصد [[تصدیق]] او بوده باشد، ولی چون خداوند می‌خواست بعدا او را به پیامبری برانگیزد، معجزاتی را به وی اعطا کرد، تا زمینه‌ساز دعوی نبوت او پس از مبعوث شدن به [[مقام رسالت]] باشد، به ویژه آنکه از سوی [[پیامبران پیشین]]، با اوصاف و نشانه‌هایی خاص به نبوت وی [[بشارت]] داده شده بود.		«ارهاص” نامیدن [[معجزات پیامبر]] {{صل}} قبل از [[مبعوث]] شدن به [[پیامبری]] بدان جهت است که در آن [[زمان]] او دعوی نبوت نکرده بود، تا اعطای [[معجزه]] به وی از سوی [[خداوند]] به قصد [[تصدیق]] او بوده باشد، ولی چون خداوند می‌خواست بعدا او را به پیامبری برانگیزد، معجزاتی را به وی اعطا کرد، تا زمینه‌ساز دعوی نبوت او پس از مبعوث شدن به [[مقام رسالت]] باشد، به ویژه آنکه از سوی [[پیامبران پیشین]]، با اوصاف و نشانه‌هایی خاص به نبوت وی [[بشارت]] داده شده بود.

	حاصل آنکه: ارهاصی یا [[تصدیقی]] بودن [[معجزات پیامبر]] {{صل}} از جنبه مقایسه آنها با [[خداوند متعال]] است که اعطاکننده [[معجزات]] به [[حضرت]] بوده است، اما از جنبه دلالت بر [[صدق]] [[دعوی نبوت]] او از نظر [[عقل]] و [[فطرت بشری]]، تفاوتی وجود ندارد؛ یعنی آن‌گاه که دعوی نبوت کند، معجزات وی، چه قبل از دعوی و چه پس از آن، بر [[حقانیت]] او دلالت می‌کند، زیرا از نظر عقل، اعطای [[معجزه]] از سوی [[خداوند حکیم]] به [[انسان]] [[دروغگو]] [[قبیح]] و صدور [[فعل قبیح]] از [[خداوند سبحان]] محال است.		حاصل آنکه: ارهاصی یا [[تصدیقی]] بودن [[معجزات پیامبر]] {{صل}} از جنبه مقایسه آنها با [[خداوند متعال]] است که اعطاکننده [[معجزات]] به [[حضرت]] بوده است، اما از جنبه دلالت بر [[صدق]] [[دعوی نبوت]] او از نظر [[عقل]] و [[فطرت بشری]]، تفاوتی وجود ندارد؛ یعنی آن‌گاه که دعوی نبوت کند، معجزات وی، چه قبل از دعوی و چه پس از آن، بر [[حقانیت]] او دلالت می‌کند، زیرا از نظر عقل، اعطای [[معجزه]] از سوی [[خداوند حکیم]] به [[انسان]] [[دروغگو]] [[قبیح]] و صدور [[فعل قبیح]] از [[خداوند سبحان]] محال است.
خط ۴۴:		خط ۴۴:

	== پاسخ به دو اشکال ==		== پاسخ به دو اشکال ==
	[[فاضل قوشجی]] پس از شرح [[کلام]] [[محقق طوسی]] درباره [[استدلال]] به [[معجزات امیرالمؤمنین]] {{ع}} بر [[امامت]] دو اشکال را مطرح کرده و گفته است: ~~“ما~~ قبول نداریم امیرالمؤمنین {{ع}} قبل از [[ابوبکر]] [[ادعای امامت]] کرده است، و بر فرض قبول این مطلب قبول نداریم خارق‌العاده‌هایی که از امیرالمؤمنین {{ع}} صادر و ظاهر شده در [[مقام]] [[تحدی]] بوده است”<ref>{{عربی\|و أجیب بأنا لانسلم أنه ادعی الأمامة قبل ابی‌بکر، و لو سلم فلانسلم ظهور تلک الأمور فی مقام التحدی}}. شرح التجرید، ص۳۷۰.</ref>.		[[فاضل قوشجی]] پس از شرح [[کلام]] [[محقق طوسی]] درباره [[استدلال]] به [[معجزات امیرالمؤمنین]] {{ع}} بر [[امامت]] دو اشکال را مطرح کرده و گفته است: «ما قبول نداریم امیرالمؤمنین {{ع}} قبل از [[ابوبکر]] [[ادعای امامت]] کرده است، و بر فرض قبول این مطلب قبول نداریم خارق‌العاده‌هایی که از امیرالمؤمنین {{ع}} صادر و ظاهر شده در [[مقام]] [[تحدی]] بوده است”<ref>{{عربی\|و أجیب بأنا لانسلم أنه ادعی الأمامة قبل ابی‌بکر، و لو سلم فلانسلم ظهور تلک الأمور فی مقام التحدی}}. شرح التجرید، ص۳۷۰.</ref>.
	از مطالب پیشین، پاسخ نخستین اشکال فاضل قوشجی روشن شد و ثابت گردید که امیرالمؤمنین {{ع}} مدعی امامت امت اسلامی پس از [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} بوده است. [[سخنان امام]] {{ع}} و هوادارانش، برخی در [[زمان]] ابوبکر و برخی پس از وی ایراد شده است، و مفاد آنها در هر دو مورد این است که [[مقام خلافت]] و [[امامت]] پس از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} مخصوص [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بوده، و کسی جز او [[شایسته]] آن نبوده است.		از مطالب پیشین، پاسخ نخستین اشکال فاضل قوشجی روشن شد و ثابت گردید که امیرالمؤمنین {{ع}} مدعی امامت امت اسلامی پس از [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} بوده است. [[سخنان امام]] {{ع}} و هوادارانش، برخی در [[زمان]] ابوبکر و برخی پس از وی ایراد شده است، و مفاد آنها در هر دو مورد این است که [[مقام خلافت]] و [[امامت]] پس از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} مخصوص [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بوده، و کسی جز او [[شایسته]] آن نبوده است.
	در پاسخ اشکال دوم یادآور می‌شویم، [[تحدی]] از ارکان [[معجزه]] نیست. آنچه در معجزه نقش اساسی دارد این است که [[کارهای خارق‌العاده]] با استناد به [[عنایت]] و [[رضایت خداوند]] واقع شود، زیرا در آن صورت بر [[حقانیت]] مدعی [[نبوت]] یا امامت دلالت می‌کند، چون بر [[خداوند حکیم]] روا نیست که کسی را که به [[دروغ]] [[دعوی نبوت]] یا امامت دارد، مورد [[عنایت ویژه]] و [[رضایت]] خود قرار دهد. تحدّی در جایی لازم است که کسانی در برابر مدعی نبوت و امامت بایستند و مدعی شوند که می‌توانند کارهای خارق‌العاده‌ای در سطح مدعی نبوت و امامت انجام دهند، اینجاست که مدعی [[راستین]] نبوت یا امامت، [[مخالفان]] را به [[مبارزه]] [[دعوت]] می‌کند و [[مردم]] نیز همین درخواست و [[انتظار]] را از مخالفان دارند.		در پاسخ اشکال دوم یادآور می‌شویم، [[تحدی]] از ارکان [[معجزه]] نیست. آنچه در معجزه نقش اساسی دارد این است که [[کارهای خارق‌العاده]] با استناد به [[عنایت]] و [[رضایت خداوند]] واقع شود، زیرا در آن صورت بر [[حقانیت]] مدعی [[نبوت]] یا امامت دلالت می‌کند، چون بر [[خداوند حکیم]] روا نیست که کسی را که به [[دروغ]] [[دعوی نبوت]] یا امامت دارد، مورد [[عنایت ویژه]] و [[رضایت]] خود قرار دهد. تحدّی در جایی لازم است که کسانی در برابر مدعی نبوت و امامت بایستند و مدعی شوند که می‌توانند کارهای خارق‌العاده‌ای در سطح مدعی نبوت و امامت انجام دهند، اینجاست که مدعی [[راستین]] نبوت یا امامت، [[مخالفان]] را به [[مبارزه]] [[دعوت]] می‌کند و [[مردم]] نیز همین درخواست و [[انتظار]] را از مخالفان دارند.

Wasity: جایگزینی متن - 'محمدبن' به 'محمد بن'

2023-06-12T09:43:55Z

جایگزینی متن - 'محمدبن' به 'محمد بن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	# [[ابواسحاق نوبختی]] در الیاقوت فی [[علم کلام]]، برهان معجزه بر امامت امیرالمؤمنین {{ع}} را به اختصار بیان کرده است. علامه حلی نیز در [[انوار]] الملکوت آن را تبیین کرده است (انوار الملکوت فی شرح الیاقوت، ص۲۱۴-۲۱۵).		# [[ابواسحاق نوبختی]] در الیاقوت فی [[علم کلام]]، برهان معجزه بر امامت امیرالمؤمنین {{ع}} را به اختصار بیان کرده است. علامه حلی نیز در [[انوار]] الملکوت آن را تبیین کرده است (انوار الملکوت فی شرح الیاقوت، ص۲۱۴-۲۱۵).
	# [[نجم]] الدین، [[جعفر]] بن [[حسن]] معروف به [[محقق حلی]] ([[صاحب شرایع]] الاحکام) در کتاب المسلک فی اصول برهان معجزه را با عنوان پنجمین دلیل بر امامت امیرالمؤمنین {{ع}} به صورت نسبتاً مشروح کتاب بیان کرده است (المسلک فی اصول الدین، ص۲۴۱-۲۴۷).		# [[نجم]] الدین، [[جعفر]] بن [[حسن]] معروف به [[محقق حلی]] ([[صاحب شرایع]] الاحکام) در کتاب المسلک فی اصول برهان معجزه را با عنوان پنجمین دلیل بر امامت امیرالمؤمنین {{ع}} به صورت نسبتاً مشروح کتاب بیان کرده است (المسلک فی اصول الدین، ص۲۴۱-۲۴۷).
	# ~~محمدبن~~ [[جریر]] بن رستم [[طبری]] در [[المسترشد]]- که در اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}} نگاشته است – نمونه‌هایی از معجزات [[علی]] {{ع}} را برای اثبات امامت آن حضرت [[نقل]] کرده است، (المسترشد فی [[امامة]] [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}}، ص۶۶۴-۶۷۴).		# محمد بن [[جریر]] بن رستم [[طبری]] در [[المسترشد]]- که در اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}} نگاشته است – نمونه‌هایی از معجزات [[علی]] {{ع}} را برای اثبات امامت آن حضرت [[نقل]] کرده است، (المسترشد فی [[امامة]] [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}}، ص۶۶۴-۶۷۴).
	# [[ملامهدی نراقی]] در انیس الموحدین [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} را از پنج طریق [[اثبات]] کرده و طریق چهارم را صدور [[معجزات]] از آن [[حضرت]] قرار داده است (انیس الموحدین، ص۲۲۹-۲۳۳).		# [[ملامهدی نراقی]] در انیس الموحدین [[امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} را از پنج طریق [[اثبات]] کرده و طریق چهارم را صدور [[معجزات]] از آن [[حضرت]] قرار داده است (انیس الموحدین، ص۲۲۹-۲۳۳).
	# زین‌الدین [[علی]] بن [[یونس]] عاملی [[بیاضی]] در “الصراط المستقیم” از طریق معجزات، بر امامت امیرالمؤمنین و دیگر [[امامان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[استدلال]] کرده است (الصراط المستقیم إلی مستحقی التقدیم، ج۱، ص۹۴-۱۰۹ و ج۲، ص۱۷۷-۲۱۵).</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۷۹.</ref>		# زین‌الدین [[علی]] بن [[یونس]] عاملی [[بیاضی]] در “الصراط المستقیم” از طریق معجزات، بر امامت امیرالمؤمنین و دیگر [[امامان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[استدلال]] کرده است (الصراط المستقیم إلی مستحقی التقدیم، ج۱، ص۹۴-۱۰۹ و ج۲، ص۱۷۷-۲۱۵).</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۷۹.</ref>

Bahmani در ‏۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۵۸

2023-05-09T14:58:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[اثبات امامت با معجزه در حدیث]] - [[اثبات امامت با معجزه در اخلاق اسلامی]] - [[اثبات امامت با معجزه در کلام اسلامی]]~~\| پرسش مرتبط = ~~اثبات امامت با معجزه (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = اثبات امامت \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
خط ۶۲:		خط ۶۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~اثبات امامت با معجزه~~]]		[[رده:تعیین امام]]