اجابت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - '“' به '«'

2023-12-14T20:31:46Z

جایگزینی متن - '“' به '«'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۶:		خط ۶:

	شرط دیگرِ دعای [[راستین]]، چنان‌که در دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۵۲ از [[صحیفه]] مورد توجه قرار گرفته، [[اخلاص]] در [[دعا]] و درخواست کردن تنها از [[خداوند]] [[پاک]] است و این زمانی حاصل می‌شود که نیایشگر از تمامی اسباب و علل ظاهری دست بکشد و دلش را تنها به خداوند بپیوندد، اما کسی که دلش را تنها به اسباب و علل ظاهری و یا به آنها و به خداوند با هم پیوند دهد، پروردگارش را نخوانده بلکه دیگری را خوانده است<ref>المیزان، ج۱۵، ص۳۸۱.</ref>.		شرط دیگرِ دعای [[راستین]]، چنان‌که در دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۵۲ از [[صحیفه]] مورد توجه قرار گرفته، [[اخلاص]] در [[دعا]] و درخواست کردن تنها از [[خداوند]] [[پاک]] است و این زمانی حاصل می‌شود که نیایشگر از تمامی اسباب و علل ظاهری دست بکشد و دلش را تنها به خداوند بپیوندد، اما کسی که دلش را تنها به اسباب و علل ظاهری و یا به آنها و به خداوند با هم پیوند دهد، پروردگارش را نخوانده بلکه دیگری را خوانده است<ref>المیزان، ج۱۵، ص۳۸۱.</ref>.
	بر این پایه، روشن می‌شود که چرا به رغم [[باور]] به [[استجابت دعا]] از سوی خداوند، که در دعاهای ۱۱، ۵۱ و... مورد تأکید قرار گرفته است، [[امام سجاد]] {{ع}} از [[خدا]] [[طلب]] اجابت می‌کند: ~~“دعایم~~ را [[مستجاب]] کن”<ref>دعاهای ۱۰، ۱۳، ۱۴، ۲۵، ۴۶ و ۵۱.</ref>. این درخواست در عین حال که نوعی [[ادب]] در پیشگاه خداوند به حساب می‌آید به این معناست که می‌گوییم: خداوندا، کاستی‌های عمل مرا نادیده بگیر و به [[فضل]] خویش دعایم را بپذیر. آمین رب‌العالمین<ref>همچنین نک: مدخل‌های دعا و مناجات، حاجت، رازگویی و نیازخواهی.</ref><ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، چاپ دوم، نشر مؤسسة الوفاء، ۱۴۰۳ ق؛ راهنمای موضوعی صحیفه سجادیه، علی شیروانی، معاونت پژوهشی و آموزشی سازمان تبلیغات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۸۵ ش؛ صحیفه سجادیه، امام زین‌العابدین {{ع}}، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۸۵ ش؛ فرهنگ‌نامه موضوعی صحیفه سجادیه، سیداحمد سجادی، مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان، چاپ اول، ۱۳۸۵ش، قرآن کریم، ترجمه سیدعلی موسوی گرمارودی، انتشارات قدیانی، چاپ دوم، ۱۳۸۴ ش؛ کامل الزیارات، جعفر بن محمد قمی (ابن‌قولویه)، تحقیق سیدجواد قیومی، قم: الفقاهه ۱۴۱۷ ق؛ مصباح‌الشریعة و مفتاح‌الحقیقة، منسوب به امام صادق {{ع}}، تحقیق حسن مصطفوی، نشر قلم، ۱۳۶۳ ش؛ نهج‌البلاغه، ترجمه سیدجعفر شهیدی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰ ش؛ مفردات الفاظ القرآن، راغب اصفهانی، ترجمه مصطفی رحیمی نیا، نشر سبحان، ۱۳۸۸ ش؛ المیزان فی تفسیر القرآن، سیدمحمدحسین طباطبایی، قم، اسماعیلیان، ۱۳۹۴ ق.</ref><ref>[[علی باقری‌فر\|باقری‌فر، علی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اجابت»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۳.</ref>		بر این پایه، روشن می‌شود که چرا به رغم [[باور]] به [[استجابت دعا]] از سوی خداوند، که در دعاهای ۱۱، ۵۱ و... مورد تأکید قرار گرفته است، [[امام سجاد]] {{ع}} از [[خدا]] [[طلب]] اجابت می‌کند: «دعایم را [[مستجاب]] کن”<ref>دعاهای ۱۰، ۱۳، ۱۴، ۲۵، ۴۶ و ۵۱.</ref>. این درخواست در عین حال که نوعی [[ادب]] در پیشگاه خداوند به حساب می‌آید به این معناست که می‌گوییم: خداوندا، کاستی‌های عمل مرا نادیده بگیر و به [[فضل]] خویش دعایم را بپذیر. آمین رب‌العالمین<ref>همچنین نک: مدخل‌های دعا و مناجات، حاجت، رازگویی و نیازخواهی.</ref><ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، چاپ دوم، نشر مؤسسة الوفاء، ۱۴۰۳ ق؛ راهنمای موضوعی صحیفه سجادیه، علی شیروانی، معاونت پژوهشی و آموزشی سازمان تبلیغات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۸۵ ش؛ صحیفه سجادیه، امام زین‌العابدین {{ع}}، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۸۵ ش؛ فرهنگ‌نامه موضوعی صحیفه سجادیه، سیداحمد سجادی، مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان، چاپ اول، ۱۳۸۵ش، قرآن کریم، ترجمه سیدعلی موسوی گرمارودی، انتشارات قدیانی، چاپ دوم، ۱۳۸۴ ش؛ کامل الزیارات، جعفر بن محمد قمی (ابن‌قولویه)، تحقیق سیدجواد قیومی، قم: الفقاهه ۱۴۱۷ ق؛ مصباح‌الشریعة و مفتاح‌الحقیقة، منسوب به امام صادق {{ع}}، تحقیق حسن مصطفوی، نشر قلم، ۱۳۶۳ ش؛ نهج‌البلاغه، ترجمه سیدجعفر شهیدی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰ ش؛ مفردات الفاظ القرآن، راغب اصفهانی، ترجمه مصطفی رحیمی نیا، نشر سبحان، ۱۳۸۸ ش؛ المیزان فی تفسیر القرآن، سیدمحمدحسین طباطبایی، قم، اسماعیلیان، ۱۳۹۴ ق.</ref><ref>[[علی باقری‌فر\|باقری‌فر، علی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اجابت»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۳.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Msadeq در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۴۸

2023-05-14T04:48:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در فقه اسلامی]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	اجابت به معنای پاسخ گفتن، [[پذیرفتن]]، و درخواست کسی را قبول کردن است<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>. جواب در مقابل سؤال می‌آید و سؤال بر دو گونه است: اول به معنای [[پرسش]] کردن، که جواب آن به صورت سخن و گفتار است. مانند {{متن قرآن\|أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ}}<ref>«ای قوم! پاسخ فراخواننده به خداوند را بدهید» سوره احقاف، آیه ۳۱.</ref>. دوم به معنای تقاضای کمک و درخواست چیزی کردن، که پاسخ آن انجام تقاضای شخص [[سائل]] است، مانند: {{متن قرآن\|قَالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا}}<ref>«فرمود: دعای شما پذیرفته شد پس پایداری ورزید» سوره یونس، آیه ۸۹.</ref>. بر این پایه می‌توان گفت هر دعایی دو رکن دارد؛ نخست، خواستن، که از سوی نیایشگر صورت می‌گیرد، و دوم، پاسخ دادن، که [[خداوند متعال]] آن را تضمین نموده است. [[علی]] {{ع}} فرمود: چنین نیست که [[خداوند]]، درِ [[دعا]] را بگشاید و درِ اجابت را ببندد؛ چراکه خود می‌فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۵.</ref>. [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در [[زیارت]] [[امین‌الله]] می‌گوید: «بارخدایا!... صدای دعاکنندگان به سوی درگاه تو فراز می‌آید، و درهای اجابت برایشان باز است، و دعای کسی که با تو [[مناجات]] کند [[مستجاب]] است»<ref>کامل الزیارات، ص۹۳.</ref>. از بررسی مجموعه [[آیات]] و [[روایات]] و نیایش‌های [[امام سجاد]] {{ع}} به دست می‌آید که برای [[اجابت دعا]] هیچ چیز جز تحقق [[حقیقت]] دعا و اینکه تنها از [[خدا]] خواسته شود- نه غیر آن- لازم نیست<ref>صحیفه سجادیه، دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۲۸.</ref>.		اجابت به معنای پاسخ گفتن، [[پذیرفتن]]، و درخواست کسی را قبول کردن است<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>. جواب در مقابل سؤال می‌آید و سؤال بر دو گونه است: اول به معنای [[پرسش]] کردن، که جواب آن به صورت سخن و گفتار است. مانند {{متن قرآن\|أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ}}<ref>«ای قوم! پاسخ فراخواننده به خداوند را بدهید» سوره احقاف، آیه ۳۱.</ref>. دوم به معنای تقاضای کمک و درخواست چیزی کردن، که پاسخ آن انجام تقاضای شخص [[سائل]] است، مانند: {{متن قرآن\|قَالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا}}<ref>«فرمود: دعای شما پذیرفته شد پس پایداری ورزید» سوره یونس، آیه ۸۹.</ref>. بر این پایه می‌توان گفت هر دعایی دو رکن دارد؛ نخست، خواستن، که از سوی نیایشگر صورت می‌گیرد، و دوم، پاسخ دادن، که [[خداوند متعال]] آن را تضمین نموده است. [[علی]] {{ع}} فرمود: چنین نیست که [[خداوند]]، درِ [[دعا]] را بگشاید و درِ اجابت را ببندد؛ چراکه خود می‌فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۵.</ref>. [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در [[زیارت]] [[امین‌الله]] می‌گوید: «بارخدایا!... صدای دعاکنندگان به سوی درگاه تو فراز می‌آید، و درهای اجابت برایشان باز است، و دعای کسی که با تو [[مناجات]] کند [[مستجاب]] است»<ref>کامل الزیارات، ص۹۳.</ref>. از بررسی مجموعه [[آیات]] و [[روایات]] و نیایش‌های [[امام سجاد]] {{ع}} به دست می‌آید که برای [[اجابت دعا]] هیچ چیز جز تحقق [[حقیقت]] دعا و اینکه تنها از [[خدا]] خواسته شود- نه غیر آن- لازم نیست<ref>صحیفه سجادیه، دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۲۸.</ref>.

Msadeq در ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۱

2023-05-13T07:41:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[اجابت در قرآن]] - [[اجابت در حدیث]] - [[اجابت در کلام اسلامی]] -~~ [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی~~]] - [[اجابت در معارف و سیره رضوی~~]]\| پرسش مرتبط = ~~اجابت (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	اجابت به معنای پاسخ گفتن، [[پذیرفتن]]، و درخواست کسی را قبول کردن است<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>. جواب در مقابل سؤال می‌آید و سؤال بر دو گونه است: اول به معنای [[پرسش]] کردن، که جواب آن به صورت سخن و گفتار است. مانند {{متن قرآن\|أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ}}<ref>«ای قوم! پاسخ فراخواننده به خداوند را بدهید» سوره احقاف، آیه ۳۱.</ref>. دوم به معنای تقاضای کمک و درخواست چیزی کردن، که پاسخ آن انجام تقاضای شخص [[سائل]] است، مانند: {{متن قرآن\|قَالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا}}<ref>«فرمود: دعای شما پذیرفته شد پس پایداری ورزید» سوره یونس، آیه ۸۹.</ref>. بر این پایه می‌توان گفت هر دعایی دو رکن دارد؛ نخست، خواستن، که از سوی نیایشگر صورت می‌گیرد، و دوم، پاسخ دادن، که [[خداوند متعال]] آن را تضمین نموده است. [[علی]] {{ع}} فرمود: چنین نیست که [[خداوند]]، درِ [[دعا]] را بگشاید و درِ اجابت را ببندد؛ چراکه خود می‌فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۵.</ref>. [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در [[زیارت]] [[امین‌الله]] می‌گوید: «بارخدایا!... صدای دعاکنندگان به سوی درگاه تو فراز می‌آید، و درهای اجابت برایشان باز است، و دعای کسی که با تو [[مناجات]] کند [[مستجاب]] است»<ref>کامل الزیارات، ص۹۳.</ref>. از بررسی مجموعه [[آیات]] و [[روایات]] و نیایش‌های [[امام سجاد]] {{ع}} به دست می‌آید که برای [[اجابت دعا]] هیچ چیز جز تحقق [[حقیقت]] دعا و اینکه تنها از [[خدا]] خواسته شود- نه غیر آن- لازم نیست<ref>صحیفه سجادیه، دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۲۸.</ref>.		اجابت به معنای پاسخ گفتن، [[پذیرفتن]]، و درخواست کسی را قبول کردن است<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>. جواب در مقابل سؤال می‌آید و سؤال بر دو گونه است: اول به معنای [[پرسش]] کردن، که جواب آن به صورت سخن و گفتار است. مانند {{متن قرآن\|أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ}}<ref>«ای قوم! پاسخ فراخواننده به خداوند را بدهید» سوره احقاف، آیه ۳۱.</ref>. دوم به معنای تقاضای کمک و درخواست چیزی کردن، که پاسخ آن انجام تقاضای شخص [[سائل]] است، مانند: {{متن قرآن\|قَالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا}}<ref>«فرمود: دعای شما پذیرفته شد پس پایداری ورزید» سوره یونس، آیه ۸۹.</ref>. بر این پایه می‌توان گفت هر دعایی دو رکن دارد؛ نخست، خواستن، که از سوی نیایشگر صورت می‌گیرد، و دوم، پاسخ دادن، که [[خداوند متعال]] آن را تضمین نموده است. [[علی]] {{ع}} فرمود: چنین نیست که [[خداوند]]، درِ [[دعا]] را بگشاید و درِ اجابت را ببندد؛ چراکه خود می‌فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۵.</ref>. [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در [[زیارت]] [[امین‌الله]] می‌گوید: «بارخدایا!... صدای دعاکنندگان به سوی درگاه تو فراز می‌آید، و درهای اجابت برایشان باز است، و دعای کسی که با تو [[مناجات]] کند [[مستجاب]] است»<ref>کامل الزیارات، ص۹۳.</ref>. از بررسی مجموعه [[آیات]] و [[روایات]] و نیایش‌های [[امام سجاد]] {{ع}} به دست می‌آید که برای [[اجابت دعا]] هیچ چیز جز تحقق [[حقیقت]] دعا و اینکه تنها از [[خدا]] خواسته شود- نه غیر آن- لازم نیست<ref>صحیفه سجادیه، دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۲۸.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T14:12:02Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اجابت در قرآن]] - [[اجابت در حدیث]] - [[اجابت در کلام اسلامی]] - [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]] - [[اجابت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = اجابت (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اجابت در قرآن]] - [[اجابت در حدیث]] - [[اجابت در کلام اسلامی]] - [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]] - [[اجابت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = اجابت (پرسش)}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	اجابت به معنای پاسخ گفتن، [[پذیرفتن]]، و درخواست کسی را قبول کردن است<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>. جواب در مقابل سؤال می‌آید و سؤال بر دو گونه است: اول به معنای [[پرسش]] کردن، که جواب آن به صورت سخن و گفتار است. مانند {{متن قرآن\|أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ}}<ref>«ای قوم! پاسخ فراخواننده به خداوند را بدهید» سوره احقاف، آیه ۳۱.</ref>. دوم به معنای تقاضای کمک و درخواست چیزی کردن، که پاسخ آن انجام تقاضای شخص [[سائل]] است، مانند: {{متن قرآن\|قَالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا}}<ref>«فرمود: دعای شما پذیرفته شد پس پایداری ورزید» سوره یونس، آیه ۸۹.</ref>. بر این پایه می‌توان گفت هر دعایی دو رکن دارد؛ نخست، خواستن، که از سوی نیایشگر صورت می‌گیرد، و دوم، پاسخ دادن، که [[خداوند متعال]] آن را تضمین نموده است. [[علی]]{{ع}} فرمود: چنین نیست که [[خداوند]]، درِ [[دعا]] را بگشاید و درِ اجابت را ببندد؛ چراکه خود می‌فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۵.</ref>. [[امام زین‌العابدین]]{{ع}} در [[زیارت]] [[امین‌الله]] می‌گوید: «بارخدایا!... صدای دعاکنندگان به سوی درگاه تو فراز می‌آید، و درهای اجابت برایشان باز است، و دعای کسی که با تو [[مناجات]] کند [[مستجاب]] است»<ref>کامل الزیارات، ص۹۳.</ref>. از بررسی مجموعه [[آیات]] و [[روایات]] و نیایش‌های [[امام سجاد]]{{ع}} به دست می‌آید که برای [[اجابت دعا]] هیچ چیز جز تحقق [[حقیقت]] دعا و اینکه تنها از [[خدا]] خواسته شود- نه غیر آن- لازم نیست<ref>صحیفه سجادیه، دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۲۸.</ref>.		اجابت به معنای پاسخ گفتن، [[پذیرفتن]]، و درخواست کسی را قبول کردن است<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>. جواب در مقابل سؤال می‌آید و سؤال بر دو گونه است: اول به معنای [[پرسش]] کردن، که جواب آن به صورت سخن و گفتار است. مانند {{متن قرآن\|أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ}}<ref>«ای قوم! پاسخ فراخواننده به خداوند را بدهید» سوره احقاف، آیه ۳۱.</ref>. دوم به معنای تقاضای کمک و درخواست چیزی کردن، که پاسخ آن انجام تقاضای شخص [[سائل]] است، مانند: {{متن قرآن\|قَالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا}}<ref>«فرمود: دعای شما پذیرفته شد پس پایداری ورزید» سوره یونس، آیه ۸۹.</ref>. بر این پایه می‌توان گفت هر دعایی دو رکن دارد؛ نخست، خواستن، که از سوی نیایشگر صورت می‌گیرد، و دوم، پاسخ دادن، که [[خداوند متعال]] آن را تضمین نموده است. [[علی]] {{ع}} فرمود: چنین نیست که [[خداوند]]، درِ [[دعا]] را بگشاید و درِ اجابت را ببندد؛ چراکه خود می‌فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۵.</ref>. [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در [[زیارت]] [[امین‌الله]] می‌گوید: «بارخدایا!... صدای دعاکنندگان به سوی درگاه تو فراز می‌آید، و درهای اجابت برایشان باز است، و دعای کسی که با تو [[مناجات]] کند [[مستجاب]] است»<ref>کامل الزیارات، ص۹۳.</ref>. از بررسی مجموعه [[آیات]] و [[روایات]] و نیایش‌های [[امام سجاد]] {{ع}} به دست می‌آید که برای [[اجابت دعا]] هیچ چیز جز تحقق [[حقیقت]] دعا و اینکه تنها از [[خدا]] خواسته شود- نه غیر آن- لازم نیست<ref>صحیفه سجادیه، دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۲۸.</ref>.

	حقیقت دعا عبارت است از این که نیایشگر خود را در برابر خداوند متعال [[نیازمند]] مطلق ببیند و دلش را از غیر او خالی گرداند<ref>مصباح‌الشریعة، ص۱۲۹؛ بحارالانوار، ج۹۳، ص۳۲۳.</ref>. تأکید امام سجاد{{ع}} بر حالت [[اضطرار]] در دعا<ref>نیایش پنجاه و یکم.</ref> و اینکه خطاب به خداوند می‌گوید: تویی که هنگام [[بیچارگی]] و (اضطرار)، دعایم را اجابت نمودی، برای این است که تا وقتی [[انسان]] در تنگنای [[درماندگی]] نیفتد و در رسیدن به خواسته‌اش به گزینه‌های متعدد توجه داشته باشد، درخواستش خالصانه نخواهد بود<ref>المیزان، ج۱۵، ص۳۸۱.</ref>.		حقیقت دعا عبارت است از این که نیایشگر خود را در برابر خداوند متعال [[نیازمند]] مطلق ببیند و دلش را از غیر او خالی گرداند<ref>مصباح‌الشریعة، ص۱۲۹؛ بحارالانوار، ج۹۳، ص۳۲۳.</ref>. تأکید امام سجاد {{ع}} بر حالت [[اضطرار]] در دعا<ref>نیایش پنجاه و یکم.</ref> و اینکه خطاب به خداوند می‌گوید: تویی که هنگام [[بیچارگی]] و (اضطرار)، دعایم را اجابت نمودی، برای این است که تا وقتی [[انسان]] در تنگنای [[درماندگی]] نیفتد و در رسیدن به خواسته‌اش به گزینه‌های متعدد توجه داشته باشد، درخواستش خالصانه نخواهد بود<ref>المیزان، ج۱۵، ص۳۸۱.</ref>.

	شرط دیگرِ دعای [[راستین]]، چنان‌که در دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۵۲ از [[صحیفه]] مورد توجه قرار گرفته، [[اخلاص]] در [[دعا]] و درخواست کردن تنها از [[خداوند]] [[پاک]] است و این زمانی حاصل می‌شود که نیایشگر از تمامی اسباب و علل ظاهری دست بکشد و دلش را تنها به خداوند بپیوندد، اما کسی که دلش را تنها به اسباب و علل ظاهری و یا به آنها و به خداوند با هم پیوند دهد، پروردگارش را نخوانده بلکه دیگری را خوانده است<ref>المیزان، ج۱۵، ص۳۸۱.</ref>.		شرط دیگرِ دعای [[راستین]]، چنان‌که در دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۵۲ از [[صحیفه]] مورد توجه قرار گرفته، [[اخلاص]] در [[دعا]] و درخواست کردن تنها از [[خداوند]] [[پاک]] است و این زمانی حاصل می‌شود که نیایشگر از تمامی اسباب و علل ظاهری دست بکشد و دلش را تنها به خداوند بپیوندد، اما کسی که دلش را تنها به اسباب و علل ظاهری و یا به آنها و به خداوند با هم پیوند دهد، پروردگارش را نخوانده بلکه دیگری را خوانده است<ref>المیزان، ج۱۵، ص۳۸۱.</ref>.
	بر این پایه، روشن می‌شود که چرا به رغم [[باور]] به [[استجابت دعا]] از سوی خداوند، که در دعاهای ۱۱، ۵۱ و... مورد تأکید قرار گرفته است، [[امام سجاد]]{{ع}} از [[خدا]] [[طلب]] اجابت می‌کند: “دعایم را [[مستجاب]] کن”<ref>دعاهای ۱۰، ۱۳، ۱۴، ۲۵، ۴۶ و ۵۱.</ref>. این درخواست در عین حال که نوعی [[ادب]] در پیشگاه خداوند به حساب می‌آید به این معناست که می‌گوییم: خداوندا، کاستی‌های عمل مرا نادیده بگیر و به [[فضل]] خویش دعایم را بپذیر. آمین رب‌العالمین<ref>همچنین نک: مدخل‌های دعا و مناجات، حاجت، رازگویی و نیازخواهی.</ref><ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، چاپ دوم، نشر مؤسسة الوفاء، ۱۴۰۳ ق؛ راهنمای موضوعی صحیفه سجادیه، علی شیروانی، معاونت پژوهشی و آموزشی سازمان تبلیغات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۸۵ ش؛ صحیفه سجادیه، امام زین‌العابدین{{ع}}، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۸۵ ش؛ فرهنگ‌نامه موضوعی صحیفه سجادیه، سیداحمد سجادی، مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان، چاپ اول، ۱۳۸۵ش، قرآن کریم، ترجمه سیدعلی موسوی گرمارودی، انتشارات قدیانی، چاپ دوم، ۱۳۸۴ ش؛ کامل الزیارات، جعفر بن محمد قمی (ابن‌قولویه)، تحقیق سیدجواد قیومی، قم: الفقاهه ۱۴۱۷ ق؛ مصباح‌الشریعة و مفتاح‌الحقیقة، منسوب به امام صادق{{ع}}، تحقیق حسن مصطفوی، نشر قلم، ۱۳۶۳ ش؛ نهج‌البلاغه، ترجمه سیدجعفر شهیدی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰ ش؛ مفردات الفاظ القرآن، راغب اصفهانی، ترجمه مصطفی رحیمی نیا، نشر سبحان، ۱۳۸۸ ش؛ المیزان فی تفسیر القرآن، سیدمحمدحسین طباطبایی، قم، اسماعیلیان، ۱۳۹۴ ق.</ref><ref>[[علی باقری‌فر\|باقری‌فر، علی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اجابت»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۳.</ref>		بر این پایه، روشن می‌شود که چرا به رغم [[باور]] به [[استجابت دعا]] از سوی خداوند، که در دعاهای ۱۱، ۵۱ و... مورد تأکید قرار گرفته است، [[امام سجاد]] {{ع}} از [[خدا]] [[طلب]] اجابت می‌کند: “دعایم را [[مستجاب]] کن”<ref>دعاهای ۱۰، ۱۳، ۱۴، ۲۵، ۴۶ و ۵۱.</ref>. این درخواست در عین حال که نوعی [[ادب]] در پیشگاه خداوند به حساب می‌آید به این معناست که می‌گوییم: خداوندا، کاستی‌های عمل مرا نادیده بگیر و به [[فضل]] خویش دعایم را بپذیر. آمین رب‌العالمین<ref>همچنین نک: مدخل‌های دعا و مناجات، حاجت، رازگویی و نیازخواهی.</ref><ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، چاپ دوم، نشر مؤسسة الوفاء، ۱۴۰۳ ق؛ راهنمای موضوعی صحیفه سجادیه، علی شیروانی، معاونت پژوهشی و آموزشی سازمان تبلیغات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۸۵ ش؛ صحیفه سجادیه، امام زین‌العابدین {{ع}}، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۸۵ ش؛ فرهنگ‌نامه موضوعی صحیفه سجادیه، سیداحمد سجادی، مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان، چاپ اول، ۱۳۸۵ش، قرآن کریم، ترجمه سیدعلی موسوی گرمارودی، انتشارات قدیانی، چاپ دوم، ۱۳۸۴ ش؛ کامل الزیارات، جعفر بن محمد قمی (ابن‌قولویه)، تحقیق سیدجواد قیومی، قم: الفقاهه ۱۴۱۷ ق؛ مصباح‌الشریعة و مفتاح‌الحقیقة، منسوب به امام صادق {{ع}}، تحقیق حسن مصطفوی، نشر قلم، ۱۳۶۳ ش؛ نهج‌البلاغه، ترجمه سیدجعفر شهیدی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰ ش؛ مفردات الفاظ القرآن، راغب اصفهانی، ترجمه مصطفی رحیمی نیا، نشر سبحان، ۱۳۸۸ ش؛ المیزان فی تفسیر القرآن، سیدمحمدحسین طباطبایی، قم، اسماعیلیان، ۱۳۹۴ ق.</ref><ref>[[علی باقری‌فر\|باقری‌فر، علی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اجابت»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۳.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:43:34Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اجابت در قرآن]] - [[اجابت در حدیث]] - [[اجابت در کلام اسلامی]] - [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]] - [[اجابت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = اجابت (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اجابت در قرآن]] - [[اجابت در حدیث]] - [[اجابت در کلام اسلامی]] - [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]] - [[اجابت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = اجابت (پرسش)}}
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	اجابت به معنای پاسخ گفتن، [[پذیرفتن]]، و درخواست کسی را قبول کردن است<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>. جواب در مقابل سؤال می‌آید و سؤال بر دو گونه است: اول به معنای [[پرسش]] کردن، که جواب آن به صورت سخن و گفتار است. مانند {{متن قرآن\|أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ}}<ref>«ای قوم! پاسخ فراخواننده به خداوند را بدهید» سوره احقاف، آیه ۳۱.</ref>. دوم به معنای تقاضای کمک و درخواست چیزی کردن، که پاسخ آن انجام تقاضای شخص [[سائل]] است، مانند: {{متن قرآن\|قَالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا}}<ref>«فرمود: دعای شما پذیرفته شد پس پایداری ورزید» سوره یونس، آیه ۸۹.</ref>. بر این پایه می‌توان گفت هر دعایی دو رکن دارد؛ نخست، خواستن، که از سوی نیایشگر صورت می‌گیرد، و دوم، پاسخ دادن، که [[خداوند متعال]] آن را تضمین نموده است. [[علی]]{{ع}} فرمود: چنین نیست که [[خداوند]]، درِ [[دعا]] را بگشاید و درِ اجابت را ببندد؛ چراکه خود می‌فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۵.</ref>. [[امام زین‌العابدین]]{{ع}} در [[زیارت]] [[امین‌الله]] می‌گوید: «بارخدایا!... صدای دعاکنندگان به سوی درگاه تو فراز می‌آید، و درهای اجابت برایشان باز است، و دعای کسی که با تو [[مناجات]] کند [[مستجاب]] است»<ref>کامل الزیارات، ص۹۳.</ref>. از بررسی مجموعه [[آیات]] و [[روایات]] و نیایش‌های [[امام سجاد]]{{ع}} به دست می‌آید که برای [[اجابت دعا]] هیچ چیز جز تحقق [[حقیقت]] دعا و اینکه تنها از [[خدا]] خواسته شود- نه غیر آن- لازم نیست<ref>صحیفه سجادیه، دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۲۸.</ref>.		اجابت به معنای پاسخ گفتن، [[پذیرفتن]]، و درخواست کسی را قبول کردن است<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>. جواب در مقابل سؤال می‌آید و سؤال بر دو گونه است: اول به معنای [[پرسش]] کردن، که جواب آن به صورت سخن و گفتار است. مانند {{متن قرآن\|أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ}}<ref>«ای قوم! پاسخ فراخواننده به خداوند را بدهید» سوره احقاف، آیه ۳۱.</ref>. دوم به معنای تقاضای کمک و درخواست چیزی کردن، که پاسخ آن انجام تقاضای شخص [[سائل]] است، مانند: {{متن قرآن\|قَالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا}}<ref>«فرمود: دعای شما پذیرفته شد پس پایداری ورزید» سوره یونس، آیه ۸۹.</ref>. بر این پایه می‌توان گفت هر دعایی دو رکن دارد؛ نخست، خواستن، که از سوی نیایشگر صورت می‌گیرد، و دوم، پاسخ دادن، که [[خداوند متعال]] آن را تضمین نموده است. [[علی]]{{ع}} فرمود: چنین نیست که [[خداوند]]، درِ [[دعا]] را بگشاید و درِ اجابت را ببندد؛ چراکه خود می‌فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۵.</ref>. [[امام زین‌العابدین]]{{ع}} در [[زیارت]] [[امین‌الله]] می‌گوید: «بارخدایا!... صدای دعاکنندگان به سوی درگاه تو فراز می‌آید، و درهای اجابت برایشان باز است، و دعای کسی که با تو [[مناجات]] کند [[مستجاب]] است»<ref>کامل الزیارات، ص۹۳.</ref>. از بررسی مجموعه [[آیات]] و [[روایات]] و نیایش‌های [[امام سجاد]]{{ع}} به دست می‌آید که برای [[اجابت دعا]] هیچ چیز جز تحقق [[حقیقت]] دعا و اینکه تنها از [[خدا]] خواسته شود- نه غیر آن- لازم نیست<ref>صحیفه سجادیه، دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۲۸.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T04:29:38Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اجابت در قرآن]] - [[اجابت در حدیث]] - [[اجابت در کلام اسلامی]] - [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]] - [[اجابت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = اجابت (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اجابت در قرآن]] - [[اجابت در حدیث]] - [[اجابت در کلام اسلامی]] - [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]] - [[اجابت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = اجابت (پرسش)}}
	==مقدمه==		==مقدمه==
خط ۲۳:		خط ۲۲:

	[[رده:اجابت]]		[[رده:اجابت]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T21:40:40Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۱۰
خط ۷:		خط ۷:

	شرط دیگرِ دعای [[راستین]]، چنان‌که در دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۵۲ از [[صحیفه]] مورد توجه قرار گرفته، [[اخلاص]] در [[دعا]] و درخواست کردن تنها از [[خداوند]] [[پاک]] است و این زمانی حاصل می‌شود که نیایشگر از تمامی اسباب و علل ظاهری دست بکشد و دلش را تنها به خداوند بپیوندد، اما کسی که دلش را تنها به اسباب و علل ظاهری و یا به آنها و به خداوند با هم پیوند دهد، پروردگارش را نخوانده بلکه دیگری را خوانده است<ref>المیزان، ج۱۵، ص۳۸۱.</ref>.		شرط دیگرِ دعای [[راستین]]، چنان‌که در دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۵۲ از [[صحیفه]] مورد توجه قرار گرفته، [[اخلاص]] در [[دعا]] و درخواست کردن تنها از [[خداوند]] [[پاک]] است و این زمانی حاصل می‌شود که نیایشگر از تمامی اسباب و علل ظاهری دست بکشد و دلش را تنها به خداوند بپیوندد، اما کسی که دلش را تنها به اسباب و علل ظاهری و یا به آنها و به خداوند با هم پیوند دهد، پروردگارش را نخوانده بلکه دیگری را خوانده است<ref>المیزان، ج۱۵، ص۳۸۱.</ref>.
	بر این پایه، روشن می‌شود که چرا به رغم [[باور]] به [[استجابت دعا]] از سوی خداوند، که در دعاهای ۱۱، ۵۱ و... مورد تأکید قرار گرفته است، [[امام سجاد]]{{ع}} از [[خدا]] [[طلب]] اجابت می‌کند: “دعایم را [[مستجاب]] کن”<ref>دعاهای ۱۰، ۱۳، ۱۴، ۲۵، ۴۶ و ۵۱.</ref>. این درخواست در عین حال که نوعی [[ادب]] در پیشگاه خداوند به حساب می‌آید به این معناست که می‌گوییم: خداوندا، کاستی‌های عمل مرا نادیده بگیر و به [[فضل]] خویش دعایم را بپذیر. آمین رب‌العالمین<ref>همچنین نک: مدخل‌های دعا و مناجات، حاجت، رازگویی و نیازخواهی.</ref>.<ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، چاپ دوم، نشر مؤسسة الوفاء، ۱۴۰۳ ق؛ راهنمای موضوعی صحیفه سجادیه، علی شیروانی، معاونت پژوهشی و آموزشی سازمان تبلیغات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۸۵ ش؛ صحیفه سجادیه، امام زین‌العابدین{{ع}}، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۸۵ ش؛ فرهنگ‌نامه موضوعی صحیفه سجادیه، سیداحمد سجادی، مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان، چاپ اول، ۱۳۸۵ش، قرآن کریم، ترجمه سیدعلی موسوی گرمارودی، انتشارات قدیانی، چاپ دوم، ۱۳۸۴ ش؛ کامل الزیارات، جعفر بن محمد قمی (ابن‌قولویه)، تحقیق سیدجواد قیومی، قم: الفقاهه ۱۴۱۷ ق؛ مصباح‌الشریعة و مفتاح‌الحقیقة، منسوب به امام صادق{{ع}}، تحقیق حسن مصطفوی، نشر قلم، ۱۳۶۳ ش؛ نهج‌البلاغه، ترجمه سیدجعفر شهیدی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰ ش؛ مفردات الفاظ القرآن، راغب اصفهانی، ترجمه مصطفی رحیمی نیا، نشر سبحان، ۱۳۸۸ ش؛ المیزان فی تفسیر القرآن، سیدمحمدحسین طباطبایی، قم، اسماعیلیان، ۱۳۹۴ ق.</ref>.<ref>[[علی باقری‌فر\|باقری‌فر، علی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اجابت»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۳.</ref>		بر این پایه، روشن می‌شود که چرا به رغم [[باور]] به [[استجابت دعا]] از سوی خداوند، که در دعاهای ۱۱، ۵۱ و... مورد تأکید قرار گرفته است، [[امام سجاد]]{{ع}} از [[خدا]] [[طلب]] اجابت می‌کند: “دعایم را [[مستجاب]] کن”<ref>دعاهای ۱۰، ۱۳، ۱۴، ۲۵، ۴۶ و ۵۱.</ref>. این درخواست در عین حال که نوعی [[ادب]] در پیشگاه خداوند به حساب می‌آید به این معناست که می‌گوییم: خداوندا، کاستی‌های عمل مرا نادیده بگیر و به [[فضل]] خویش دعایم را بپذیر. آمین رب‌العالمین<ref>همچنین نک: مدخل‌های دعا و مناجات، حاجت، رازگویی و نیازخواهی.</ref><ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، چاپ دوم، نشر مؤسسة الوفاء، ۱۴۰۳ ق؛ راهنمای موضوعی صحیفه سجادیه، علی شیروانی، معاونت پژوهشی و آموزشی سازمان تبلیغات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۸۵ ش؛ صحیفه سجادیه، امام زین‌العابدین{{ع}}، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۸۵ ش؛ فرهنگ‌نامه موضوعی صحیفه سجادیه، سیداحمد سجادی، مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان، چاپ اول، ۱۳۸۵ش، قرآن کریم، ترجمه سیدعلی موسوی گرمارودی، انتشارات قدیانی، چاپ دوم، ۱۳۸۴ ش؛ کامل الزیارات، جعفر بن محمد قمی (ابن‌قولویه)، تحقیق سیدجواد قیومی، قم: الفقاهه ۱۴۱۷ ق؛ مصباح‌الشریعة و مفتاح‌الحقیقة، منسوب به امام صادق{{ع}}، تحقیق حسن مصطفوی، نشر قلم، ۱۳۶۳ ش؛ نهج‌البلاغه، ترجمه سیدجعفر شهیدی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰ ش؛ مفردات الفاظ القرآن، راغب اصفهانی، ترجمه مصطفی رحیمی نیا، نشر سبحان، ۱۳۸۸ ش؛ المیزان فی تفسیر القرآن، سیدمحمدحسین طباطبایی، قم، اسماعیلیان، ۱۳۹۴ ق.</ref><ref>[[علی باقری‌فر\|باقری‌فر، علی]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اجابت»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۳.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T15:24:28Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اجابت در قرآن]] - [[اجابت در حدیث]] - [[اجابت در کلام اسلامی]] - [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]] - [[اجابت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = اجابت (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[اجابت در قرآن]] - [[اجابت در حدیث]] - [[اجابت در کلام اسلامی]] - [[اجابت در معارف دعا و زیارات]] - [[اجابت در معارف و سیره سجادی]] - [[اجابت در معارف و سیره رضوی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[اجابت (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	اجابت به معنای پاسخ گفتن، [[پذیرفتن]]، و درخواست کسی را قبول کردن است<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>. جواب در مقابل سؤال می‌آید و سؤال بر دو گونه است: اول به معنای [[پرسش]] کردن، که جواب آن به صورت سخن و گفتار است. مانند {{متن قرآن\|أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ}}<ref>«ای قوم! پاسخ فراخواننده به خداوند را بدهید» سوره احقاف، آیه ۳۱.</ref>. دوم به معنای تقاضای کمک و درخواست چیزی کردن، که پاسخ آن انجام تقاضای شخص [[سائل]] است، مانند: {{متن قرآن\|قَالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا}}<ref>«فرمود: دعای شما پذیرفته شد پس پایداری ورزید» سوره یونس، آیه ۸۹.</ref>. بر این پایه می‌توان گفت هر دعایی دو رکن دارد؛ نخست، خواستن، که از سوی نیایشگر صورت می‌گیرد، و دوم، پاسخ دادن، که [[خداوند متعال]] آن را تضمین نموده است. [[علی]]{{ع}} فرمود: چنین نیست که [[خداوند]]، درِ [[دعا]] را بگشاید و درِ اجابت را ببندد؛ چراکه خود می‌فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۵.</ref>. [[امام زین‌العابدین]]{{ع}} در [[زیارت]] [[امین‌الله]] می‌گوید: «بارخدایا!... صدای دعاکنندگان به سوی درگاه تو فراز می‌آید، و درهای اجابت برایشان باز است، و دعای کسی که با تو [[مناجات]] کند [[مستجاب]] است»<ref>کامل الزیارات، ص۹۳.</ref>. از بررسی مجموعه [[آیات]] و [[روایات]] و نیایش‌های [[امام سجاد]]{{ع}} به دست می‌آید که برای [[اجابت دعا]] هیچ چیز جز تحقق [[حقیقت]] دعا و اینکه تنها از [[خدا]] خواسته شود- نه غیر آن- لازم نیست<ref>صحیفه سجادیه، دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۲۸.</ref>.		اجابت به معنای پاسخ گفتن، [[پذیرفتن]]، و درخواست کسی را قبول کردن است<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref>. جواب در مقابل سؤال می‌آید و سؤال بر دو گونه است: اول به معنای [[پرسش]] کردن، که جواب آن به صورت سخن و گفتار است. مانند {{متن قرآن\|أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ}}<ref>«ای قوم! پاسخ فراخواننده به خداوند را بدهید» سوره احقاف، آیه ۳۱.</ref>. دوم به معنای تقاضای کمک و درخواست چیزی کردن، که پاسخ آن انجام تقاضای شخص [[سائل]] است، مانند: {{متن قرآن\|قَالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا}}<ref>«فرمود: دعای شما پذیرفته شد پس پایداری ورزید» سوره یونس، آیه ۸۹.</ref>. بر این پایه می‌توان گفت هر دعایی دو رکن دارد؛ نخست، خواستن، که از سوی نیایشگر صورت می‌گیرد، و دوم، پاسخ دادن، که [[خداوند متعال]] آن را تضمین نموده است. [[علی]]{{ع}} فرمود: چنین نیست که [[خداوند]]، درِ [[دعا]] را بگشاید و درِ اجابت را ببندد؛ چراکه خود می‌فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۳۵.</ref>. [[امام زین‌العابدین]]{{ع}} در [[زیارت]] [[امین‌الله]] می‌گوید: «بارخدایا!... صدای دعاکنندگان به سوی درگاه تو فراز می‌آید، و درهای اجابت برایشان باز است، و دعای کسی که با تو [[مناجات]] کند [[مستجاب]] است»<ref>کامل الزیارات، ص۹۳.</ref>. از بررسی مجموعه [[آیات]] و [[روایات]] و نیایش‌های [[امام سجاد]]{{ع}} به دست می‌آید که برای [[اجابت دعا]] هیچ چیز جز تحقق [[حقیقت]] دعا و اینکه تنها از [[خدا]] خواسته شود- نه غیر آن- لازم نیست<ref>صحیفه سجادیه، دعاهای ۲۰، ۲۲ و ۲۸.</ref>.

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌ وابسته}} +{{پایان مدخل وابسته}})

2022-01-01T15:43:11Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌ وابسته}} +{{پایان مدخل وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۳
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	{{مدخل وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[استجابت]]		* [[استجابت]]
	{{پایان ~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌ وابسته}} +{{مدخل وابسته}})

2022-01-01T15:29:07Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌ وابسته}} +{{مدخل وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۹
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[استجابت]]		* [[استجابت]]
	{{پایان مدخل‌ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}