احرام در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۰

2024-06-10T10:50:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۲۰
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = احرام		\| موضوع مرتبط = احرام
	\| عنوان مدخل = احرام		\| عنوان مدخل = احرام
	\| مداخل مرتبط = [[احرام در قرآن]] - [[احرام در فقه اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[احرام در قرآن]] - [[احرام در فقه اسلامی]] - [[احرام در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۳

2024-06-10T10:43:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = احرام		\| موضوع مرتبط = احرام
	\| عنوان مدخل = احرام		\| عنوان مدخل = احرام
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط = [[احرام در قرآن]] - [[احرام در فقه اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۲

2024-06-10T10:42:50Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* فسوق */

2024-06-10T10:40:40Z

فسوق

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۰
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	===[[فسوق]]===		===[[فسوق]]===
	{{متن قرآن\|وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِى ٱلْحَجِّ}}<ref>سوره ‌بقره، آیه ۱۹۷.</ref> فسوق [[تجاوز]] از حدود [[شرع]] است.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۰؛ مسالک الافهام، ج‌۲، ص‌۱۹۳.</ref>. برخی گفته‌اند: مقصود همه [[گناهان]] است و نیز [[دروغ]] گفتن، [[تفاخر]]،[[ دشنام]]،<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۰.</ref>. [[دروغ بستن]] بر [[خدا]]، [[پیغمبر]] و [[امامان]]<ref>المهذب ج‌۱، ص‌۲۲۱؛ سلسلة الینابیع، ج‌۷، ص‌۲۸۰.</ref>. [[اذیت]] [[مردم]]، [[قربانی]] برای بتان، ارتکاب محرماتِ [[احرام]]، [[عزم]] بر [[حج]] بدون [[التزام]] به ترک [[محرّمات]] را نیز فسوق دانسته‌اند.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۰‌ـ‌۱۸۱.</ref>. برخی از اینکه رَفَث و فسوق در کنار هم آمده، احتمال داده‌اند که رَفَث، نزدیکی با [[همسر]]، و فسوق، نزدیکی با غیر همسر ([[زنا]]) باشد. [[فخر رازی]] می‌گوید: به نظر بسیاری، فسوق همه گناهان را در‌بر‌می‌گیرد و حمل آن بر بعضی گناهان بی‌دلیل است.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۰.</ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۲۵۷.</ref>.		{{متن قرآن\|وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِى ٱلْحَجِّ}}<ref>سوره ‌بقره، آیه ۱۹۷.</ref> فسوق [[تجاوز]] از حدود [[شرع]] است.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۰؛ مسالک الافهام، ج‌۲، ص‌۱۹۳.</ref>. برخی گفته‌اند: مقصود همه [[گناهان]] است و نیز [[دروغ]] گفتن، [[تفاخر]]،[[ دشنام]]،<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۰.</ref>. دروغ بستن بر [[خدا]]، [[پیغمبر]] و [[امامان]]<ref>المهذب ج‌۱، ص‌۲۲۱؛ سلسلة الینابیع، ج‌۷، ص‌۲۸۰.</ref>. [[اذیت]] [[مردم]]، [[قربانی]] برای بتان، ارتکاب محرماتِ [[احرام]]، [[عزم]] بر [[حج]] بدون [[التزام]] به ترک [[محرّمات]] را نیز فسوق دانسته‌اند.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۰‌ـ‌۱۸۱.</ref>. برخی از اینکه رَفَث و فسوق در کنار هم آمده، احتمال داده‌اند که رَفَث، نزدیکی با [[همسر]]، و فسوق، نزدیکی با غیر همسر ([[زنا]]) باشد. [[فخر رازی]] می‌گوید: به نظر بسیاری، فسوق همه گناهان را در‌بر‌می‌گیرد و حمل آن بر بعضی گناهان بی‌دلیل است.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۰.</ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۲۵۷.</ref>.

	===[[جدال]]===		===[[جدال]]===

Bahmani: /* محرمات احرام */

2024-06-10T10:40:25Z

محرمات احرام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۰
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	==[[محرمات]] احرام==		==[[محرمات]] احرام==
	با بستن احرام، چیزهای زیادی بر شخص [[حرام]] می‌شود که در کتاب‌های [[فقهی]] آمده است.<ref>الروضة البهیه، ج‌۱، ص‌۲۳۳.</ref>. این محرمات که قرآن به برخی از آنها پرداخته، ویژه [[احرام حج]] یا عمره تمتّع که در ماه‌های حج صورت می‌گیرد، نیست؛ بلکه بر [[محرم]] در احرام عمره مفرده‌ای که در غیر ماه‌های حج صورت می‌گیرد نیز حرام‌است.<ref>جواهرالکلام، ج‌۱۸، ص‌۳۵۸.</ref>.		با بستن احرام، چیزهای زیادی بر شخص [[حرام]] می‌شود که در کتاب‌های [[فقهی]] آمده است.<ref>الروضة البهیه، ج‌۱، ص‌۲۳۳.</ref>. این محرمات که قرآن به برخی از آنها پرداخته، ویژه احرام حج یا عمره تمتّع که در ماه‌های حج صورت می‌گیرد، نیست؛ بلکه بر [[محرم]] در احرام عمره مفرده‌ای که در غیر ماه‌های حج صورت می‌گیرد نیز حرام‌است.<ref>جواهرالکلام، ج‌۱۸، ص‌۳۵۸.</ref>.

	===آمیزش===		===آمیزش===

Bahmani: /* واجبات احرام */

2024-06-10T10:40:12Z

واجبات احرام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۰
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	==[[واجبات]] احرام==		==[[واجبات]] احرام==
	بر پایه روایتی از امام‌صادق{{ع}} در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ ٱلْحَجَّ}}<ref>آیه ۱۹۷.</ref> حج با تلبیه و اشعار و [[تقلید]] منعقد و [[واجب]] می‌شود.<ref>الکافی، ج‌۴، ص‌۲۸۹.</ref>. آغاز [[احرام]] در [[عمره]] [[تمتع]] و مفرده و [[حج تمتع]] و اِفراد، با تلبیه (گفتنِ {{متن حدیث\|لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ...}}) است و در [[حج]] [[قرآن]] به تخییر، تلبیه، اشعار (چاک زدن طرف راست کوهان شتر) یا [[تقلید]] (آویختن کفشی که در آن [[نماز]] خوانده به گردن حیوانی که برای [[قربانی]] برده می‌شود) است:<ref>قواعدالاحکام، ج‌۱، ص‌۴۱۹؛ سلسلة الینابیع، ج‌۸، ص‌۷۴۵.</ref>. {{متن قرآن\|جَعَلَ ٱللَّهُ ٱلْكَعْبَةَ ٱلْبَيْتَ ٱلْحَرَامَ قِيَـٰمًۭا لِّلنَّاسِ وَٱلشَّهْرَ ٱلْحَرَامَ وَٱلْهَدْىَ وَٱلْقَلَـٰٓئِدَ...}}<ref>«خداوند، خانه محترم کعبه را (وسیله) برپایی (امور) مردم کرده است و (نیز) ماه حرام و قربانی (بی‌نشان) و قربانی‌های دارای گردن‌بند را؛ چنین است تا بدانید خداوند آنچه را در آسمان‌ها و زمین است می‌داند و خداوند به هر چیز داناست» سوره مائده، آیه ۹۷.</ref> در [[آیه]] دوم [[مائده]] نیز برای پاس‌داری از [[حرمت]] و [[منزلت]] [[شعایر]] [[خدا]] و [[ماه حرام]] و قربانی‌های نشان‌دار، [[فرمان]] داده شده است.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۲۵۷.</ref>.		بر پایه روایتی از امام‌صادق{{ع}} در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ ٱلْحَجَّ}}<ref>آیه ۱۹۷.</ref> حج با تلبیه و اشعار و [[تقلید]] منعقد و [[واجب]] می‌شود.<ref>الکافی، ج‌۴، ص‌۲۸۹.</ref>. آغاز [[احرام]] در [[عمره]] تمتع و مفرده و [[حج تمتع]] و اِفراد، با تلبیه (گفتنِ {{متن حدیث\|لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ...}}) است و در [[حج]] [[قرآن]] به تخییر، تلبیه، اشعار (چاک زدن طرف راست کوهان شتر) یا [[تقلید]] (آویختن کفشی که در آن [[نماز]] خوانده به گردن حیوانی که برای [[قربانی]] برده می‌شود) است:<ref>قواعدالاحکام، ج‌۱، ص‌۴۱۹؛ سلسلة الینابیع، ج‌۸، ص‌۷۴۵.</ref>. {{متن قرآن\|جَعَلَ ٱللَّهُ ٱلْكَعْبَةَ ٱلْبَيْتَ ٱلْحَرَامَ قِيَـٰمًۭا لِّلنَّاسِ وَٱلشَّهْرَ ٱلْحَرَامَ وَٱلْهَدْىَ وَٱلْقَلَـٰٓئِدَ...}}<ref>«خداوند، خانه محترم کعبه را (وسیله) برپایی (امور) مردم کرده است و (نیز) ماه حرام و قربانی (بی‌نشان) و قربانی‌های دارای گردن‌بند را؛ چنین است تا بدانید خداوند آنچه را در آسمان‌ها و زمین است می‌داند و خداوند به هر چیز داناست» سوره مائده، آیه ۹۷.</ref> در [[آیه]] دوم [[مائده]] نیز برای پاس‌داری از [[حرمت]] و [[منزلت]] [[شعایر]] [[خدا]] و [[ماه حرام]] و قربانی‌های نشان‌دار، [[فرمان]] داده شده است.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۲۵۷.</ref>.

	==[[محرمات]] احرام==		==[[محرمات]] احرام==

Bahmani در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۹

2024-06-10T10:39:57Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* زمان احرام حج و عمره تمتع */

2024-06-10T10:38:58Z

زمان احرام حج و عمره تمتع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۸
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	[[فقیهان]] در حقیقتِ احرام بر یک [[رأی]] نیستند. بعضی آن را مرکّب از [[نیّت]] حج یا عمره و تلبیه و [[پوشیدن لباس]] ویژه،<ref>مختلف‌الشیعه، ج‌۴، ص‌۶۹.</ref>. و برخی مرکّب از نیّت و تلبیه دانسته‌اند.<ref>مستمسک العروه، ج‌۱۱، ص‌۳۵۸.</ref>. بعضی هم آن‌را امری بسیط، یعنی همان نیّت می‌دانند.<ref>کشف الاسرار، ج‌۱، ص‌۵۳۰؛ موسوعة الفقه، ج‌۳، ص۲۴۵؛ بلغة‌السالک، ج۱، ص‌۲۵۶.</ref>. این نظر در مستمسک از مبسوط و [[جمل]] نیز نقل شده است.<ref>مستمسک العروه، ج‌۱۱، ص‌۳۵۸.</ref>. برخی دیگر آن را ورود به حج یا عمره،<ref>نهایة المحتاج، ج‌۳، ص‌۲۵۶.</ref>. یا مهیّا کردن نفس برای ترک [[محرّمات]] دانسته‌اند.<ref>الروضة البهیه، ج‌۱، ص‌۱۷۳.</ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ج۲، ص ۲۵۵.</ref>.		[[فقیهان]] در حقیقتِ احرام بر یک [[رأی]] نیستند. بعضی آن را مرکّب از [[نیّت]] حج یا عمره و تلبیه و [[پوشیدن لباس]] ویژه،<ref>مختلف‌الشیعه، ج‌۴، ص‌۶۹.</ref>. و برخی مرکّب از نیّت و تلبیه دانسته‌اند.<ref>مستمسک العروه، ج‌۱۱، ص‌۳۵۸.</ref>. بعضی هم آن‌را امری بسیط، یعنی همان نیّت می‌دانند.<ref>کشف الاسرار، ج‌۱، ص‌۵۳۰؛ موسوعة الفقه، ج‌۳، ص۲۴۵؛ بلغة‌السالک، ج۱، ص‌۲۵۶.</ref>. این نظر در مستمسک از مبسوط و [[جمل]] نیز نقل شده است.<ref>مستمسک العروه، ج‌۱۱، ص‌۳۵۸.</ref>. برخی دیگر آن را ورود به حج یا عمره،<ref>نهایة المحتاج، ج‌۳، ص‌۲۵۶.</ref>. یا مهیّا کردن نفس برای ترک [[محرّمات]] دانسته‌اند.<ref>الروضة البهیه، ج‌۱، ص‌۱۷۳.</ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ج۲، ص ۲۵۵.</ref>.

	==[[زمان]] [[احرام حج]] و عمره [[تمتع]]==		==[[زمان]] احرام حج و عمره تمتع==
	[[خداوند]] در پاسخ به [[پرسش]] درباره [[حکمت]] هلال‌ها در ابتدای هر ماه، می‌فرماید: بگو: آنها بیان وقت برای [[مردم]] و [[موسم حج]] است: {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ قُلْ هِىَ مَوَٰقِيتُ لِلنَّاسِ وَٱلْحَجِّ}}<ref>«از تو درباره ماه‌های نو می‌پرسند، بگو: آنها زمان نمای مردم و حجّ‌اند؛» سوره بقره، آیه ۱۸۹.</ref> [[ابوحنیفه]] و مالک با استناد به این [[آیه]]، احرام را در تمام سال جایز می‌دانند؛ زیرا همه ماه‌ها برای احرام حج، قابل دانسته شده است؛<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۴، ص‌۱۷۷؛ تفسیر قرطبی، ج‌۲، ص‌۲۲۹‌ـ‌۲۶۹.</ref>. ولی [[فقیهان]] [[شیعه]] با استناد به آیه‌ ۱۹۷ بقره<ref>{{متن قرآن\|ٱلْحَجُّ أَشْهُرٌۭ مَّعْلُومَـٰتٌۭ فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ ٱلْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِى ٱلْحَجِّ وَمَا تَفْعَلُوا۟ مِنْ خَيْرٍۢ يَعْلَمْهُ ٱللَّهُ وَتَزَوَّدُوا۟ فَإِنَّ خَيْرَ ٱلزَّادِ ٱلتَّقْوَىٰ وَٱتَّقُونِ يَـٰٓأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ}} «حجّ (در) ماه‌های شناخته‌ای (انجام‌پذیر) است پس کسی که در آن ماه‌ها حجّ می‌گزارد (بداند که) در حجّ، آمیزش و نافرمانی و کشمکش (روا) نیست و هر کار نیکی کنید خداوند بدان داناست؛ و رهتوشه بردارید و بهترین رهتوشه پرهیزگاری است، و ای خردمندان! از من پروا کنید» سوره ‌بقره، آیه ۱۹۷.</ref> که در آن به ماه‌های معیّنی (اشهر [[حج]]) برای انعقاد حج اشاره شده است، [[زمان]] [[احرام حج]] و [[عمره]] تمتّع را ماه‌های حج دانسته‌اند؛ زیرا در این [[آیه]] زمان[[ حج]] معیّن شده و قهراً احرام حج هم باید در ماه‌های حج واقع‌شود.<ref>زبدة البیان، ص‌۳۴۰.</ref>. در پاسخ به [[استدلال]] [[ابوحنیفه]] و مالک گفته شده است<ref>الانتصار، ص‌۹۲؛ سلسلة الینابیع، ج‌۷، ص‌۱۱۶.</ref>.:		[[خداوند]] در پاسخ به [[پرسش]] درباره [[حکمت]] هلال‌ها در ابتدای هر ماه، می‌فرماید: بگو: آنها بیان وقت برای [[مردم]] و [[موسم حج]] است: {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ قُلْ هِىَ مَوَٰقِيتُ لِلنَّاسِ وَٱلْحَجِّ}}<ref>«از تو درباره ماه‌های نو می‌پرسند، بگو: آنها زمان نمای مردم و حجّ‌اند؛» سوره بقره، آیه ۱۸۹.</ref> [[ابوحنیفه]] و مالک با استناد به این [[آیه]]، احرام را در تمام سال جایز می‌دانند؛ زیرا همه ماه‌ها برای احرام حج، قابل دانسته شده است؛<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۴، ص‌۱۷۷؛ تفسیر قرطبی، ج‌۲، ص‌۲۲۹‌ـ‌۲۶۹.</ref>. ولی [[فقیهان]] [[شیعه]] با استناد به آیه‌ ۱۹۷ بقره<ref>{{متن قرآن\|ٱلْحَجُّ أَشْهُرٌۭ مَّعْلُومَـٰتٌۭ فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ ٱلْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِى ٱلْحَجِّ وَمَا تَفْعَلُوا۟ مِنْ خَيْرٍۢ يَعْلَمْهُ ٱللَّهُ وَتَزَوَّدُوا۟ فَإِنَّ خَيْرَ ٱلزَّادِ ٱلتَّقْوَىٰ وَٱتَّقُونِ يَـٰٓأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ}} «حجّ (در) ماه‌های شناخته‌ای (انجام‌پذیر) است پس کسی که در آن ماه‌ها حجّ می‌گزارد (بداند که) در حجّ، آمیزش و نافرمانی و کشمکش (روا) نیست و هر کار نیکی کنید خداوند بدان داناست؛ و رهتوشه بردارید و بهترین رهتوشه پرهیزگاری است، و ای خردمندان! از من پروا کنید» سوره ‌بقره، آیه ۱۹۷.</ref> که در آن به ماه‌های معیّنی (اشهر [[حج]]) برای انعقاد حج اشاره شده است، [[زمان]] احرام حج و [[عمره]] تمتّع را ماه‌های حج دانسته‌اند؛ زیرا در این [[آیه]] زمان[[ حج]] معیّن شده و قهراً احرام حج هم باید در ماه‌های حج واقع‌شود.<ref>زبدة البیان، ص‌۳۴۰.</ref>. در پاسخ به [[استدلال]] [[ابوحنیفه]] و مالک گفته شده است<ref>الانتصار، ص‌۹۲؛ سلسلة الینابیع، ج‌۷، ص‌۱۱۶.</ref>.:
	#آیه {{متن قرآن\|ٱلْحَجُّ أَشْهُرٌۭ مَّعْلُومَـٰتٌۭ}}<ref>سوره ‌بقره، آیه ۱۹۷.</ref> مخصّص آیه {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ}} است.		#آیه {{متن قرآن\|ٱلْحَجُّ أَشْهُرٌۭ مَّعْلُومَـٰتٌۭ}}<ref>سوره ‌بقره، آیه ۱۹۷.</ref> مخصّص آیه {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ}} است.
	#استدلال ابوحنیفه به آیه {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ}} شایسته نیست؛ زیرا به نظر او، [[احرام]] شرط حج است نه جزء آن؛ برخلاف دیگر فقیهان که احرام را جزء [[افعال]] حج می‌دانند.<ref>شرایع الاسلام، ج‌۱، ص‌۲۴۳.</ref>. بر این اساس، به جا آوردن شرط [[عبادت]] پیش از وقت مانعی ندارد؛ چنان‌که [[وضو]] شرط [[نماز]] است<ref>العروة الوثقی، ج‌۱، ص‌۱۳۶.</ref>. و پیش از وقت می‌توان وضو ساخت.<ref>روح‌البیان، ج‌۱، ص‌۳۱۴؛ العروة الوثقی، ج‌۱، ص‌۱۷۴.</ref>.		#استدلال ابوحنیفه به آیه {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ}} شایسته نیست؛ زیرا به نظر او، [[احرام]] شرط حج است نه جزء آن؛ برخلاف دیگر فقیهان که احرام را جزء [[افعال]] حج می‌دانند.<ref>شرایع الاسلام، ج‌۱، ص‌۲۴۳.</ref>. بر این اساس، به جا آوردن شرط [[عبادت]] پیش از وقت مانعی ندارد؛ چنان‌که [[وضو]] شرط [[نماز]] است<ref>العروة الوثقی، ج‌۱، ص‌۱۳۶.</ref>. و پیش از وقت می‌توان وضو ساخت.<ref>روح‌البیان، ج‌۱، ص‌۳۱۴؛ العروة الوثقی، ج‌۱، ص‌۱۷۴.</ref>.

Bahmani: /* بوی خوش */

2024-06-10T10:38:30Z

بوی خوش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۸
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	{{متن قرآن\|وَلَا جِدَالَ فِى ٱلْحَجِّ}}<ref> سوره بقره، آیه ۱۹۷.</ref> جدال، عبارت از [[خشم]]، [[خشمگین]] کردن [[برادر دینی]]، فریاد<ref>جامع‌البیان، مج‌۲، ج‌۲، ص‌۳۷۰‌ـ‌۳۷۱.</ref>. و ستیزه‌ای است که به [[فحش]] یا نسبت دادن [[جهل]] یا دروغ منجر شود. برخی گفته‌اند: جدال، [[منازعات]] متداول میان [[قریش]] در ایام حج بوده است. نقل شده: وقتی آنها به [[منا]] یا [[عرفات]] و مشعر وارد می‌شدند، درباره اینکه حج کدام یک کامل‌تر است یا کدام گروه به [[حق]] نزدیک‌تر است یا در [[حساب]] ماه [[ذی‌حجه]] یا در اینکه حج کدام‌یک ابراهیمی است، جدال می‌کردند<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۱.</ref>. یا هر یک ادعا می‌کرد که محل وقوف او، همان موقف ابراهیم{{ع}} است.<ref>جامع‌البیان، مج‌۲، ج‌۲، ص‌۳۷۴.</ref>. [[مفسران]] و [[فقیهان]] [[شیعه]] با اشاره به [[روایات اهل‌بیت]]{{ع}} [[جدال]] را [[سوگند]] یاد‌کردن به {{عربی\|لا واللّه و بَلی واللّه}} که برای [[اثبات]] یا رد سخنی، (راست یا [[دروغ]]) [[تفسیر]] کرده‌اند.<ref>مجمع‌البیان، ج‌۲، ص‌۵۲۴؛ جواهرالکلام، ج‌۱۸، ص‌۳۵۹.</ref>. در برخی [[روایات]]، افزون بر سوگند، [[فحش]] و [[تفاخر]] نیز مصداق جدال دانسته شده<ref>وسائل الشیعه، ج‌۱۲، ص‌۴۶۵‌ـ‌۴۶۶؛ تفسیر عیاشی، ج‌۱، ص‌۹۵.</ref>. و با استفاده از برخی روایات، سوگند در‌صورتی جدال است که دروغ باشد یا به‌کاری که [[گناه]] است مربوط شود.<ref>وسائل الشیعه، ج‌۱۲، ص‌۴۶۶؛ جواهرالکلام، ج‌۱۸، ص‌۳۶۱.</ref>. (‌جدال) جمله «فَلا رَفَثَ و لا فُسوقَ و لا جِدالَ» را غالباً [[نافیه]] و برخی نیز ناهیه دانسته‌اند که خلاف ظاهر است.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۱.</ref>. به هر تقدیر، این [[آیه]] سه مورد از [[محرمات]] [[احرام]] را بیان می‌کند. اگر «[[فسوق]]» را «[[عزم]] بر [[حج]] بدون [[التزام]] به [[ترک محرمات]]» بدانیم، آیه بیانگر دو مورد از تروک احرام و فسوق خارج از آنها و در عین [[حال]]، ناظر به همه آنها است.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ج۲، ص ۲۵۸.</ref>.		{{متن قرآن\|وَلَا جِدَالَ فِى ٱلْحَجِّ}}<ref> سوره بقره، آیه ۱۹۷.</ref> جدال، عبارت از [[خشم]]، [[خشمگین]] کردن [[برادر دینی]]، فریاد<ref>جامع‌البیان، مج‌۲، ج‌۲، ص‌۳۷۰‌ـ‌۳۷۱.</ref>. و ستیزه‌ای است که به [[فحش]] یا نسبت دادن [[جهل]] یا دروغ منجر شود. برخی گفته‌اند: جدال، [[منازعات]] متداول میان [[قریش]] در ایام حج بوده است. نقل شده: وقتی آنها به [[منا]] یا [[عرفات]] و مشعر وارد می‌شدند، درباره اینکه حج کدام یک کامل‌تر است یا کدام گروه به [[حق]] نزدیک‌تر است یا در [[حساب]] ماه [[ذی‌حجه]] یا در اینکه حج کدام‌یک ابراهیمی است، جدال می‌کردند<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۱.</ref>. یا هر یک ادعا می‌کرد که محل وقوف او، همان موقف ابراهیم{{ع}} است.<ref>جامع‌البیان، مج‌۲، ج‌۲، ص‌۳۷۴.</ref>. [[مفسران]] و [[فقیهان]] [[شیعه]] با اشاره به [[روایات اهل‌بیت]]{{ع}} [[جدال]] را [[سوگند]] یاد‌کردن به {{عربی\|لا واللّه و بَلی واللّه}} که برای [[اثبات]] یا رد سخنی، (راست یا [[دروغ]]) [[تفسیر]] کرده‌اند.<ref>مجمع‌البیان، ج‌۲، ص‌۵۲۴؛ جواهرالکلام، ج‌۱۸، ص‌۳۵۹.</ref>. در برخی [[روایات]]، افزون بر سوگند، [[فحش]] و [[تفاخر]] نیز مصداق جدال دانسته شده<ref>وسائل الشیعه، ج‌۱۲، ص‌۴۶۵‌ـ‌۴۶۶؛ تفسیر عیاشی، ج‌۱، ص‌۹۵.</ref>. و با استفاده از برخی روایات، سوگند در‌صورتی جدال است که دروغ باشد یا به‌کاری که [[گناه]] است مربوط شود.<ref>وسائل الشیعه، ج‌۱۲، ص‌۴۶۶؛ جواهرالکلام، ج‌۱۸، ص‌۳۶۱.</ref>. (‌جدال) جمله «فَلا رَفَثَ و لا فُسوقَ و لا جِدالَ» را غالباً [[نافیه]] و برخی نیز ناهیه دانسته‌اند که خلاف ظاهر است.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۵، ص‌۱۸۱.</ref>. به هر تقدیر، این [[آیه]] سه مورد از [[محرمات]] [[احرام]] را بیان می‌کند. اگر «[[فسوق]]» را «[[عزم]] بر [[حج]] بدون [[التزام]] به [[ترک محرمات]]» بدانیم، آیه بیانگر دو مورد از تروک احرام و فسوق خارج از آنها و در عین [[حال]]، ناظر به همه آنها است.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ج۲، ص ۲۵۸.</ref>.

	===[[بوی خوش]]===		===بوی خوش===
	یکی از [[محرّمات]] احرام، استفاده از بوی خوش است: {{متن قرآن\|ثُمَّ لْيَقْضُوا۟ تَفَثَهُمْ}}<ref>«سپس باید آلایش‌های خود را بپیرایند» سوره حج، آیه ۲۹.</ref> بر پایه روایتی از [[امام باقر]] یا صادق{{ع}} بوی خوش از مصادیق «تفث» شمرده شده است.<ref>البرهان، ج‌۳، ص‌۸۷۷.</ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ج۲، ص ۲۵۸.</ref>.		یکی از [[محرّمات]] احرام، استفاده از بوی خوش است: {{متن قرآن\|ثُمَّ لْيَقْضُوا۟ تَفَثَهُمْ}}<ref>«سپس باید آلایش‌های خود را بپیرایند» سوره حج، آیه ۲۹.</ref> بر پایه روایتی از [[امام باقر]] یا صادق{{ع}} بوی خوش از مصادیق «تفث» شمرده شده است.<ref>البرهان، ج‌۳، ص‌۸۷۷.</ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ج۲، ص ۲۵۸.</ref>.

Jaafari در ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۷

2024-03-09T05:27:25Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۸
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	[[فقیهان]] در حقیقتِ احرام بر یک [[رأی]] نیستند. بعضی آن را مرکّب از [[نیّت]] حج یا عمره و تلبیه و [[پوشیدن لباس]] ویژه،<ref>مختلف‌الشیعه، ج‌۴، ص‌۶۹.</ref>. و برخی مرکّب از نیّت و تلبیه دانسته‌اند.<ref>مستمسک العروه، ج‌۱۱، ص‌۳۵۸.</ref>. بعضی هم آن‌را امری بسیط، یعنی همان نیّت می‌دانند.<ref>کشف الاسرار، ج‌۱، ص‌۵۳۰؛ موسوعة الفقه، ج‌۳، ص۲۴۵؛ بلغة‌السالک، ج۱، ص‌۲۵۶.</ref>. این نظر در مستمسک از مبسوط و [[جمل]] نیز نقل شده است.<ref>مستمسک العروه، ج‌۱۱، ص‌۳۵۸.</ref>. برخی دیگر آن را ورود به حج یا عمره،<ref>نهایة المحتاج، ج‌۳، ص‌۲۵۶.</ref>. یا مهیّا کردن نفس برای ترک [[محرّمات]] دانسته‌اند.<ref>الروضة البهیه، ج‌۱، ص‌۱۷۳.</ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ج۲، ص ۲۵۵.</ref>.		[[فقیهان]] در حقیقتِ احرام بر یک [[رأی]] نیستند. بعضی آن را مرکّب از [[نیّت]] حج یا عمره و تلبیه و [[پوشیدن لباس]] ویژه،<ref>مختلف‌الشیعه، ج‌۴، ص‌۶۹.</ref>. و برخی مرکّب از نیّت و تلبیه دانسته‌اند.<ref>مستمسک العروه، ج‌۱۱، ص‌۳۵۸.</ref>. بعضی هم آن‌را امری بسیط، یعنی همان نیّت می‌دانند.<ref>کشف الاسرار، ج‌۱، ص‌۵۳۰؛ موسوعة الفقه، ج‌۳، ص۲۴۵؛ بلغة‌السالک، ج۱، ص‌۲۵۶.</ref>. این نظر در مستمسک از مبسوط و [[جمل]] نیز نقل شده است.<ref>مستمسک العروه، ج‌۱۱، ص‌۳۵۸.</ref>. برخی دیگر آن را ورود به حج یا عمره،<ref>نهایة المحتاج، ج‌۳، ص‌۲۵۶.</ref>. یا مهیّا کردن نفس برای ترک [[محرّمات]] دانسته‌اند.<ref>الروضة البهیه، ج‌۱، ص‌۱۷۳.</ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[احرام - اسدی (مقاله)\|مقاله «احرام»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ج۲، ص ۲۵۵.</ref>.

	==[[زمان]] [[احرام حج]] و عمره [[تمتع]]==		==[[زمان]] احرام حج و عمره تمتع==
	[[خداوند]] در پاسخ به [[پرسش]] درباره [[حکمت]] هلال‌ها در ابتدای هر ماه، می‌فرماید: بگو: آنها بیان وقت برای [[مردم]] و [[موسم حج]] است: {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ قُلْ هِىَ مَوَٰقِيتُ لِلنَّاسِ وَٱلْحَجِّ}}<ref>«از تو درباره ماه‌های نو می‌پرسند، بگو: آنها زمان نمای مردم و حجّ‌اند؛» سوره بقره، آیه ۱۸۹.</ref> [[ابوحنیفه]] و مالک با استناد به این [[آیه]]، احرام را در تمام سال جایز می‌دانند؛ زیرا همه ماه‌ها برای احرام حج، قابل دانسته شده است؛<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۴، ص‌۱۷۷؛ تفسیر قرطبی، ج‌۲، ص‌۲۲۹‌ـ‌۲۶۹.</ref>. ولی [[فقیهان]] [[شیعه]] با استناد به آیه‌ ۱۹۷ بقره<ref>{{متن قرآن\|ٱلْحَجُّ أَشْهُرٌۭ مَّعْلُومَـٰتٌۭ فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ ٱلْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِى ٱلْحَجِّ وَمَا تَفْعَلُوا۟ مِنْ خَيْرٍۢ يَعْلَمْهُ ٱللَّهُ وَتَزَوَّدُوا۟ فَإِنَّ خَيْرَ ٱلزَّادِ ٱلتَّقْوَىٰ وَٱتَّقُونِ يَـٰٓأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ}} «حجّ (در) ماه‌های شناخته‌ای (انجام‌پذیر) است پس کسی که در آن ماه‌ها حجّ می‌گزارد (بداند که) در حجّ، آمیزش و نافرمانی و کشمکش (روا) نیست و هر کار نیکی کنید خداوند بدان داناست؛ و رهتوشه بردارید و بهترین رهتوشه پرهیزگاری است، و ای خردمندان! از من پروا کنید» سوره ‌بقره، آیه ۱۹۷.</ref> که در آن به ماه‌های معیّنی (اشهر [[حج]]) برای انعقاد حج اشاره شده است، [[زمان]] [[احرام حج]] و [[عمره]] تمتّع را ماه‌های حج دانسته‌اند؛ زیرا در این [[آیه]] زمان[[ حج]] معیّن شده و قهراً احرام حج هم باید در ماه‌های حج واقع‌شود.<ref>زبدة البیان، ص‌۳۴۰.</ref>. در پاسخ به [[استدلال]] [[ابوحنیفه]] و مالک گفته شده است<ref>الانتصار، ص‌۹۲؛ سلسلة الینابیع، ج‌۷، ص‌۱۱۶.</ref>.:		[[خداوند]] در پاسخ به [[پرسش]] درباره [[حکمت]] هلال‌ها در ابتدای هر ماه، می‌فرماید: بگو: آنها بیان وقت برای [[مردم]] و [[موسم حج]] است: {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ قُلْ هِىَ مَوَٰقِيتُ لِلنَّاسِ وَٱلْحَجِّ}}<ref>«از تو درباره ماه‌های نو می‌پرسند، بگو: آنها زمان نمای مردم و حجّ‌اند؛» سوره بقره، آیه ۱۸۹.</ref> [[ابوحنیفه]] و مالک با استناد به این [[آیه]]، احرام را در تمام سال جایز می‌دانند؛ زیرا همه ماه‌ها برای احرام حج، قابل دانسته شده است؛<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۴، ص‌۱۷۷؛ تفسیر قرطبی، ج‌۲، ص‌۲۲۹‌ـ‌۲۶۹.</ref>. ولی [[فقیهان]] [[شیعه]] با استناد به آیه‌ ۱۹۷ بقره<ref>{{متن قرآن\|ٱلْحَجُّ أَشْهُرٌۭ مَّعْلُومَـٰتٌۭ فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ ٱلْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِى ٱلْحَجِّ وَمَا تَفْعَلُوا۟ مِنْ خَيْرٍۢ يَعْلَمْهُ ٱللَّهُ وَتَزَوَّدُوا۟ فَإِنَّ خَيْرَ ٱلزَّادِ ٱلتَّقْوَىٰ وَٱتَّقُونِ يَـٰٓأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ}} «حجّ (در) ماه‌های شناخته‌ای (انجام‌پذیر) است پس کسی که در آن ماه‌ها حجّ می‌گزارد (بداند که) در حجّ، آمیزش و نافرمانی و کشمکش (روا) نیست و هر کار نیکی کنید خداوند بدان داناست؛ و رهتوشه بردارید و بهترین رهتوشه پرهیزگاری است، و ای خردمندان! از من پروا کنید» سوره ‌بقره، آیه ۱۹۷.</ref> که در آن به ماه‌های معیّنی (اشهر [[حج]]) برای انعقاد حج اشاره شده است، [[زمان]] احرام حج و [[عمره]] تمتّع را ماه‌های حج دانسته‌اند؛ زیرا در این [[آیه]] زمان[[ حج]] معیّن شده و قهراً احرام حج هم باید در ماه‌های حج واقع‌شود.<ref>زبدة البیان، ص‌۳۴۰.</ref>. در پاسخ به [[استدلال]] [[ابوحنیفه]] و مالک گفته شده است<ref>الانتصار، ص‌۹۲؛ سلسلة الینابیع، ج‌۷، ص‌۱۱۶.</ref>.:
	#آیه {{متن قرآن\|ٱلْحَجُّ أَشْهُرٌۭ مَّعْلُومَـٰتٌۭ}}<ref>سوره ‌بقره، آیه ۱۹۷.</ref> مخصّص آیه {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ}} است.		#آیه {{متن قرآن\|ٱلْحَجُّ أَشْهُرٌۭ مَّعْلُومَـٰتٌۭ}}<ref>سوره ‌بقره، آیه ۱۹۷.</ref> مخصّص آیه {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ}} است.
	#استدلال ابوحنیفه به آیه {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ}} شایسته نیست؛ زیرا به نظر او، [[احرام]] شرط حج است نه جزء آن؛ برخلاف دیگر فقیهان که احرام را جزء [[افعال]] حج می‌دانند.<ref>شرایع الاسلام، ج‌۱، ص‌۲۴۳.</ref>. بر این اساس، به جا آوردن شرط [[عبادت]] پیش از وقت مانعی ندارد؛ چنان‌که [[وضو]] شرط [[نماز]] است<ref>العروة الوثقی، ج‌۱، ص‌۱۳۶.</ref>. و پیش از وقت می‌توان وضو ساخت.<ref>روح‌البیان، ج‌۱، ص‌۳۱۴؛ العروة الوثقی، ج‌۱، ص‌۱۷۴.</ref>.		#استدلال ابوحنیفه به آیه {{متن قرآن\|يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَهِلَّةِ}} شایسته نیست؛ زیرا به نظر او، [[احرام]] شرط حج است نه جزء آن؛ برخلاف دیگر فقیهان که احرام را جزء [[افعال]] حج می‌دانند.<ref>شرایع الاسلام، ج‌۱، ص‌۲۴۳.</ref>. بر این اساس، به جا آوردن شرط [[عبادت]] پیش از وقت مانعی ندارد؛ چنان‌که [[وضو]] شرط [[نماز]] است<ref>العروة الوثقی، ج‌۱، ص‌۱۳۶.</ref>. و پیش از وقت می‌توان وضو ساخت.<ref>روح‌البیان، ج‌۱، ص‌۳۱۴؛ العروة الوثقی، ج‌۱، ص‌۱۷۴.</ref>.