احسن الحدیث - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۷

2024-03-09T05:27:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۷
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	آشکارترین مورد وصف قرآن به حدیث، آیه‌ ۲۳ زمر است که بر مبنای آن، قرآن نه‌تنها حدیث، بلکه [[نیکوترین]] حدیث و سخن (احسن الحدیث) به‌شمار می‌آید و آیاتش (در [[لطف]]، [[زیبایی]]، عمق و محتوا) همانند یک‌دیگر است. آیاتی مکرّر و منسجم دارد که از شنیدن آنها، بر‌اندام کسانی‌که از پروردگارشان می‌ترسند، لرزه می‌افتد: {{متن قرآن\|ٱللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ ٱلْحَدِيثِ كِتَـٰبًۭا مُّتَشَـٰبِهًۭا مَّثَانِىَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَىٰ ذِكْرِ ٱللَّهِ ذَٰلِكَ هُدَى ٱللَّهِ يَهْدِى بِهِۦ مَن يَشَآءُ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنْ هَادٍ}}<ref>«خداوند است که بهترین گفتار را (به گونه) کتابی (با آیاتی) همانند دوگانه (یعنی مکرّر) فرو فرستاده است؛ پوست‌های آنان که از پروردگار خویش می‌هراسند از آن به لرزه می‌افتد سپس با یاد خداوند پوست‌ها و دل‌هاشان نرم می‌شود؛ این رهنمود خداوند است که با آن هر که» سوره ‌زمر، آیه 23.</ref>. در‌حالی‌که بسیاری از مفسّران، احسن‌الحدیث را به‌معنای نیکوترین [[کلام]] می‌دانند،<ref>کنزالدقائق، ج‌۱۱، ص‌۲۹۷، روح المعانی، مج‌۱۳، ج‌۲۳، ص۳۸۱، المیزان، ج‌۱۷، ص‌۲۵۶.</ref>. برخی با انطباق مفهوم تکرار که در [[مثانی]] و [[متشابه]] نهفته است، با داستان‌های مکرّر قرآن<ref>روان جاوید، ج‌۴، ص‌۴۹۳.</ref>. و شاید به تأثیر از آیاتی مانند {{متن قرآن\|وَهَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ}}<ref>«و آیا داستان موسی را شنیده‌ای؟» سوره طه، آیه 9.</ref> و نیز [[شأن نزول]]، [[آیه]] احسن‌الحدیث را به [[احسن‌القصص]] [[تفسیر]] کرده‌اند.<ref>الوجوه و النظائر، ج‌۱، ص‌۲۶۹.</ref>. در [[فرهنگ دینی]] شاید، این وصف، [[شهرت]] بیش‌تری از حدیث داشته باشد، چنان‌که امیرمؤمنان‌علی{{ع}} برای [[تشویق]] به [[فراگیری قرآن]] از آن با عنوان احسن الحدیث یاد‌کرده است: {{متن حدیث\|تَعَلَّمُوا القرآنَ فإنّهُ أحسَنُ الحَديثِ}}.<ref>نهج البلاغه، خ ۱۱۰.</ref>. گفته‌اند: درخواست [[صحابه پیامبر]]{{صل}} برای بیان داستان پیشینیان<ref>روح المعانی، مج‌۱۳، ج‌۲۳، ص‌۳۸۱.</ref>. یا شنیدن سخنی از او جهت رفع [[خستگی]] و ملال،<ref>الکشاف، ج‌۴، ص‌۱۲۳.</ref>. [[سبب نزول آیه]] شده است که هر دو [[شأن نزول]]، افزون بر نمایاندن جایگاه نشاط‌آفرین [[قرآن]]<ref>روح المعانی، مج‌۱۳، ج‌۲۳، ص‌۳۸۱.</ref>. [[ضرورت]] مراجعه [[مسلمانان]] را در نخستین گام به قرآن یادآور می‌شود.		آشکارترین مورد وصف قرآن به حدیث، آیه‌ ۲۳ زمر است که بر مبنای آن، قرآن نه‌تنها حدیث، بلکه [[نیکوترین]] حدیث و سخن (احسن الحدیث) به‌شمار می‌آید و آیاتش (در [[لطف]]، [[زیبایی]]، عمق و محتوا) همانند یک‌دیگر است. آیاتی مکرّر و منسجم دارد که از شنیدن آنها، بر‌اندام کسانی‌که از پروردگارشان می‌ترسند، لرزه می‌افتد: {{متن قرآن\|ٱللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ ٱلْحَدِيثِ كِتَـٰبًۭا مُّتَشَـٰبِهًۭا مَّثَانِىَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَىٰ ذِكْرِ ٱللَّهِ ذَٰلِكَ هُدَى ٱللَّهِ يَهْدِى بِهِۦ مَن يَشَآءُ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنْ هَادٍ}}<ref>«خداوند است که بهترین گفتار را (به گونه) کتابی (با آیاتی) همانند دوگانه (یعنی مکرّر) فرو فرستاده است؛ پوست‌های آنان که از پروردگار خویش می‌هراسند از آن به لرزه می‌افتد سپس با یاد خداوند پوست‌ها و دل‌هاشان نرم می‌شود؛ این رهنمود خداوند است که با آن هر که» سوره ‌زمر، آیه 23.</ref>. در‌حالی‌که بسیاری از مفسّران، احسن‌الحدیث را به‌معنای نیکوترین [[کلام]] می‌دانند،<ref>کنزالدقائق، ج‌۱۱، ص‌۲۹۷، روح المعانی، مج‌۱۳، ج‌۲۳، ص۳۸۱، المیزان، ج‌۱۷، ص‌۲۵۶.</ref>. برخی با انطباق مفهوم تکرار که در [[مثانی]] و [[متشابه]] نهفته است، با داستان‌های مکرّر قرآن<ref>روان جاوید، ج‌۴، ص‌۴۹۳.</ref>. و شاید به تأثیر از آیاتی مانند {{متن قرآن\|وَهَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ}}<ref>«و آیا داستان موسی را شنیده‌ای؟» سوره طه، آیه 9.</ref> و نیز [[شأن نزول]]، [[آیه]] احسن‌الحدیث را به [[احسن‌القصص]] [[تفسیر]] کرده‌اند.<ref>الوجوه و النظائر، ج‌۱، ص‌۲۶۹.</ref>. در [[فرهنگ دینی]] شاید، این وصف، [[شهرت]] بیش‌تری از حدیث داشته باشد، چنان‌که امیرمؤمنان‌علی{{ع}} برای [[تشویق]] به [[فراگیری قرآن]] از آن با عنوان احسن الحدیث یاد‌کرده است: {{متن حدیث\|تَعَلَّمُوا القرآنَ فإنّهُ أحسَنُ الحَديثِ}}.<ref>نهج البلاغه، خ ۱۱۰.</ref>. گفته‌اند: درخواست [[صحابه پیامبر]]{{صل}} برای بیان داستان پیشینیان<ref>روح المعانی، مج‌۱۳، ج‌۲۳، ص‌۳۸۱.</ref>. یا شنیدن سخنی از او جهت رفع [[خستگی]] و ملال،<ref>الکشاف، ج‌۴، ص‌۱۲۳.</ref>. [[سبب نزول آیه]] شده است که هر دو [[شأن نزول]]، افزون بر نمایاندن جایگاه نشاط‌آفرین [[قرآن]]<ref>روح المعانی، مج‌۱۳، ج‌۲۳، ص‌۳۸۱.</ref>. [[ضرورت]] مراجعه [[مسلمانان]] را در نخستین گام به قرآن یادآور می‌شود.

	گسترده‌ترین بحث درباره [[آیه]]، وجه وصف یا نام‌گذاری قرآن به احسن الحدیث است. در این جهت، اغلب به جنبه‌های لفظی و معنایی قرآن پرداخته‌اند. از [[جامع‌ترین]] دیدگاه‌ها، نظر [[فخر رازی]] است که هر دو بُعد یاد‌شده را در نظر داشته‌است.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸‌ـ‌۲۷۱.</ref>. [[مفسّران]]، شیوایی و [[فصاحت]]،<ref>تفسیر ماوردی، ج‌۵، ص‌۱۲۲.</ref>. [[نظم]]<ref>روح البیان، ج‌۸، ص‌۹۷.</ref>. و اسلوب بیانی ویژه<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸.</ref>. را از ویژگی‌های [[برتری]] لفظی قرآن و احسن‌الحدیث بودن آن بر شمرده‌اند. هم‌چنین از چهره [[معنوی]] قرآن پرده بر گرفته و برخی از ویژگی‌های برتری معنایی آن مانند موارد ذیل را نمایانده‌اند: مصونیّت از تناقض<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸.</ref>. و [[حقّ]] و [[صدق]] محض بودن،<ref>المیزان، ج‌۱۷، ص‌۲۵۶.</ref>. در برگیری [[اخبار غیبی]]،<ref>فتح البیان، ج‌۸، ص‌۲۱۹.</ref>. [[علوم]] فراوان<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸.</ref>. و شگفتی‌های [[آفرینش]]،<ref>التحریر و التنویر، ج‌۲۳، ص‌۳۸۵.</ref>. انبوهی [[احکام]] در مقایسه با کتاب‌های پیشین،<ref>کشف الاسرار، ج‌۸، ص‌۴۰۳.</ref>. [[هدایت]] توده‌ها و بیدارساختن [[افکار]] واندیشه‌ها،<ref>شناخت قرآن، ص‌۱۲.</ref>. [[جامعیّت]] آن به‌دلیل در برداشتن اصول، [[فروع]] و [[اخلاق]].<ref>الجدید، ۶، ص‌۱۵۸.</ref>.<ref>[[تقی صادقی\|صادقی، تقی]]، [[احسن الحدیث (مقاله)\|مقاله «احسن الحدیث»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ~~ج۱،~~ ص ۲۹۸.</ref>.		گسترده‌ترین بحث درباره [[آیه]]، وجه وصف یا نام‌گذاری قرآن به احسن الحدیث است. در این جهت، اغلب به جنبه‌های لفظی و معنایی قرآن پرداخته‌اند. از [[جامع‌ترین]] دیدگاه‌ها، نظر [[فخر رازی]] است که هر دو بُعد یاد‌شده را در نظر داشته‌است.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸‌ـ‌۲۷۱.</ref>. [[مفسّران]]، شیوایی و [[فصاحت]]،<ref>تفسیر ماوردی، ج‌۵، ص‌۱۲۲.</ref>. [[نظم]]<ref>روح البیان، ج‌۸، ص‌۹۷.</ref>. و اسلوب بیانی ویژه<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸.</ref>. را از ویژگی‌های [[برتری]] لفظی قرآن و احسن‌الحدیث بودن آن بر شمرده‌اند. هم‌چنین از چهره [[معنوی]] قرآن پرده بر گرفته و برخی از ویژگی‌های برتری معنایی آن مانند موارد ذیل را نمایانده‌اند: مصونیّت از تناقض<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸.</ref>. و [[حقّ]] و [[صدق]] محض بودن،<ref>المیزان، ج‌۱۷، ص‌۲۵۶.</ref>. در برگیری [[اخبار غیبی]]،<ref>فتح البیان، ج‌۸، ص‌۲۱۹.</ref>. [[علوم]] فراوان<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸.</ref>. و شگفتی‌های [[آفرینش]]،<ref>التحریر و التنویر، ج‌۲۳، ص‌۳۸۵.</ref>. انبوهی [[احکام]] در مقایسه با کتاب‌های پیشین،<ref>کشف الاسرار، ج‌۸، ص‌۴۰۳.</ref>. [[هدایت]] توده‌ها و بیدارساختن [[افکار]] واندیشه‌ها،<ref>شناخت قرآن، ص‌۱۲.</ref>. [[جامعیّت]] آن به‌دلیل در برداشتن اصول، [[فروع]] و [[اخلاق]].<ref>الجدید، ۶، ص‌۱۵۸.</ref>.<ref>[[تقی صادقی\|صادقی، تقی]]، [[احسن الحدیث (مقاله)\|مقاله «احسن الحدیث»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ج۲، ص ۲۹۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==از اوصاف یا نام‌های قرآن== این ترکیب، از ۲ واژه احسن به‌معنای نیکوترین و حدیث به‌دست آمده است و به‌دلیل پیوستگی واژه حدیث با احسن الحدیث، در همین مقاله از آن ب...» ایجاد کرد

2024-03-07T05:25:22Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==از اوصاف یا نام‌های قرآن== این ترکیب، از ۲ واژه احسن به‌معنای نیکوترین و حدیث به‌دست آمده است و به‌دلیل پیوستگی واژه حدیث با احسن الحدیث، در همین مقاله از آن ب...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==از اوصاف یا نام‌های [[قرآن]]==
این ترکیب، از ۲ واژه احسن به‌معنای [[نیکوترین]] و [[حدیث]] به‌دست آمده است و به‌دلیل [[پیوستگی]] واژه حدیث با احسن الحدیث، در همین مقاله از آن بحث می‌شود. با وجود گوناگونی عبارت‌ها، نوعی [[هماهنگی]] در معنای واژه حدیث میان لغت‌شناسان به چشم می‌خورد گویا آنان هر نو ظهوری اعمّ از شیء،<ref>مقاییس اللغه، ج‌۲، ص‌۳۶.</ref>. سخن<ref>مفردات، ص‌۲۲۲.</ref>. و خبر<ref>الوجوه و النظائر، ج‌۱، ص‌۲۶۸.</ref>. را حدیث گفته‌اند که رایج‌ترین معنای آن در قرآن، سخن و [[کلام]] است و از معانی غیر رایج آن می‌توان به خبر و [[عبرت]] اشاره کرد. از مجموع‌۲۳ بار کاربرد مفرد حدیث، معنای ۹ [[آیه]] ([[اعراف]] ۱۸۵، [[کهف]] ۶، زمر ۲۳، [[جاثیه]] ۶، [[طور]] ۳۴، [[نجم]] ۵۹، واقعه ۸۱، قلم ۴۴، مرسلات ۵۰) را می‌توان با قرآن پیوند داد که به‌طور تقریبی در همه آنها نوعی [[تهدید]] و [[سرزنش]] [[کافران]] به‌دلیل بی‌توجهّی به [[آیات الهی]] به چشم می‌خورد.

برخی معتقدند واژه حدیث در آیه‌ ۵۹ نجم<ref>{{متن قرآن|أَفَمِنْ هَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ}} «و آیا از این گفته به شگفتی می‌افتید؟» سوره نجم، آیه 59.</ref>، به مضمون [[آیات]] پیش از خود اشاره دارد. برخی نیز حدیث را فقط در آیاتی چون ۸۱ واقعه<ref>{{متن قرآن|أَفَبِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ}} «پس آیا این گفتار را سرسری می‌گیرید؟» سوره واقعه، آیه 81.</ref> و ۶ کهف<ref>{{متن قرآن|فَلَعَلَّكَ بَـٰخِعٌۭ نَّفْسَكَ عَلَىٰٓ ءَاثَـٰرِهِمْ إِن لَّمْ يُؤْمِنُوا۟ بِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَسَفًا}} «بسا اگر به این سخن ایمان نیاورند تو، به دنبال ایشان از دریغ، جان خود بفرسایی» سوره کهف، آیه 6.</ref> که با پیشوندهای احسن و اسم اشاره «هـذا» همراه هستند، به‌معنای قرآن دانسته‌اند<ref>اسماء القرآن، ص‌۶۱.</ref>. که شاید به جای مفهوم کلّی آیه، صرفاً معنای واژه، مورد نظر آنها باشد.

[[مفسّران]]، نوآوری‌ها،<ref>نمونه، ج‌۱۲، ص‌۱۶۲.</ref>. تازگی [[نزول قرآن]] در مقایسه با [[کتاب‌های آسمانی]] پیشین<ref>تفسیر ماوردی، ج‌۵، ص‌۱۲۲.</ref>. و نیز کلام<ref>روح المعانی، مج‌۱۳، ج‌۲۳، ص‌۳۸۱.</ref>. و خبر جدید بودن<ref>التحریر و التنویر، ج‌۱۵، ص‌۲۵۵.</ref>. آن را دلیل وصف یا نام‌گذاری قرآن به [[حدیث]] می‌دانند. هم‌چنین [[متکلّمان]] و [[مفسّران]] طرف‌دار نظریّه [[حدوث قرآن]]، نام‌گذاری این کتاب به حدیث را شاهدی بر ادّعای خود می‌شمارند.<ref>التبیان، ج‌۵، ص‌۴۵.</ref>. مخالفان آنها نیز با ارائه پاسخ‌هایی از قبیل حدوث لفظی [[قرآن]] کوشیده‌اند از دیدگاه خود [[دفاع]] کنند،<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۱۵، ص‌۲۸۴.</ref>. در‌حالی‌که گویا [[فهم عرفی]] و ابتدایی [[آیات]]، هیچ کدام از دیدگاه‌های یاد‌شده را [[یاری]] ندهد.

آشکارترین مورد وصف قرآن به حدیث، آیه‌ ۲۳ زمر است که بر مبنای آن، قرآن نه‌تنها حدیث، بلکه [[نیکوترین]] حدیث و سخن (احسن الحدیث) به‌شمار می‌آید و آیاتش (در [[لطف]]، [[زیبایی]]، عمق و محتوا) همانند یک‌دیگر است. آیاتی مکرّر و منسجم دارد که از شنیدن آنها، بر‌اندام کسانی‌که از پروردگارشان می‌ترسند، لرزه می‌افتد: {{متن قرآن|ٱللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ ٱلْحَدِيثِ كِتَـٰبًۭا مُّتَشَـٰبِهًۭا مَّثَانِىَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَىٰ ذِكْرِ ٱللَّهِ ذَٰلِكَ هُدَى ٱللَّهِ يَهْدِى بِهِۦ مَن يَشَآءُ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنْ هَادٍ}}<ref>«خداوند است که بهترین گفتار را (به گونه) کتابی (با آیاتی) همانند دوگانه (یعنی مکرّر) فرو فرستاده است؛ پوست‌های آنان که از پروردگار خویش می‌هراسند از آن به لرزه می‌افتد سپس با یاد خداوند پوست‌ها و دل‌هاشان نرم می‌شود؛ این رهنمود خداوند است که با آن هر که» سوره ‌زمر، آیه 23.</ref>. در‌حالی‌که بسیاری از مفسّران، احسن‌الحدیث را به‌معنای نیکوترین [[کلام]] می‌دانند،<ref>کنزالدقائق، ج‌۱۱، ص‌۲۹۷، روح المعانی، مج‌۱۳، ج‌۲۳، ص۳۸۱، المیزان، ج‌۱۷، ص‌۲۵۶.</ref>. برخی با انطباق مفهوم تکرار که در [[مثانی]] و [[متشابه]] نهفته است، با داستان‌های مکرّر قرآن<ref>روان جاوید، ج‌۴، ص‌۴۹۳.</ref>. و شاید به تأثیر از آیاتی مانند {{متن قرآن|وَهَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ}}<ref>«و آیا داستان موسی را شنیده‌ای؟» سوره طه، آیه 9.</ref> و نیز [[شأن نزول]]، [[آیه]] احسن‌الحدیث را به [[احسن‌القصص]] [[تفسیر]] کرده‌اند.<ref>الوجوه و النظائر، ج‌۱، ص‌۲۶۹.</ref>. در [[فرهنگ دینی]] شاید، این وصف، [[شهرت]] بیش‌تری از حدیث داشته باشد، چنان‌که امیرمؤمنان‌علی{{ع}} برای [[تشویق]] به [[فراگیری قرآن]] از آن با عنوان احسن الحدیث یاد‌کرده است: {{متن حدیث|تَعَلَّمُوا القرآنَ فإنّهُ أحسَنُ الحَديثِ}}.<ref>نهج البلاغه، خ ۱۱۰.</ref>. گفته‌اند: درخواست [[صحابه پیامبر]]{{صل}} برای بیان داستان پیشینیان<ref>روح المعانی، مج‌۱۳، ج‌۲۳، ص‌۳۸۱.</ref>. یا شنیدن سخنی از او جهت رفع [[خستگی]] و ملال،<ref>الکشاف، ج‌۴، ص‌۱۲۳.</ref>. [[سبب نزول آیه]] شده است که هر دو [[شأن نزول]]، افزون بر نمایاندن جایگاه نشاط‌آفرین [[قرآن]]<ref>روح المعانی، مج‌۱۳، ج‌۲۳، ص‌۳۸۱.</ref>. [[ضرورت]] مراجعه [[مسلمانان]] را در نخستین گام به قرآن یادآور می‌شود.

گسترده‌ترین بحث درباره [[آیه]]، وجه وصف یا نام‌گذاری قرآن به احسن الحدیث است. در این جهت، اغلب به جنبه‌های لفظی و معنایی قرآن پرداخته‌اند. از [[جامع‌ترین]] دیدگاه‌ها، نظر [[فخر رازی]] است که هر دو بُعد یاد‌شده را در نظر داشته‌است.<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸‌ـ‌۲۷۱.</ref>. [[مفسّران]]، شیوایی و [[فصاحت]]،<ref>تفسیر ماوردی، ج‌۵، ص‌۱۲۲.</ref>. [[نظم]]<ref>روح البیان، ج‌۸، ص‌۹۷.</ref>. و اسلوب بیانی ویژه<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸.</ref>. را از ویژگی‌های [[برتری]] لفظی قرآن و احسن‌الحدیث بودن آن بر شمرده‌اند. هم‌چنین از چهره [[معنوی]] قرآن پرده بر گرفته و برخی از ویژگی‌های برتری معنایی آن مانند موارد ذیل را نمایانده‌اند: مصونیّت از تناقض<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸.</ref>. و [[حقّ]] و [[صدق]] محض بودن،<ref>المیزان، ج‌۱۷، ص‌۲۵۶.</ref>. در برگیری [[اخبار غیبی]]،<ref>فتح البیان، ج‌۸، ص‌۲۱۹.</ref>. [[علوم]] فراوان<ref>التفسیر الکبیر، ج‌۲۶، ص‌۲۶۸.</ref>. و شگفتی‌های [[آفرینش]]،<ref>التحریر و التنویر، ج‌۲۳، ص‌۳۸۵.</ref>. انبوهی [[احکام]] در مقایسه با کتاب‌های پیشین،<ref>کشف الاسرار، ج‌۸، ص‌۴۰۳.</ref>. [[هدایت]] توده‌ها و بیدارساختن [[افکار]] واندیشه‌ها،<ref>شناخت قرآن، ص‌۱۲.</ref>. [[جامعیّت]] آن به‌دلیل در برداشتن اصول، [[فروع]] و [[اخلاق]].<ref>الجدید، ۶، ص‌۱۵۸.</ref>.<ref>[[تقی صادقی|صادقی، تقی]]، [[احسن الحدیث (مقاله)|مقاله «احسن الحدیث»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]] ج۱، ص ۲۹۸.</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:000053.jpg|22px]] [[تقی صادقی|صادقی، تقی]]، [[احسن الحدیث (مقاله)|مقاله «احسن الحدیث»]]، '''[[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۲]]'''
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}