احمد بن هوذة - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Ali: تغییرمسیر به احمد بن هوذه باهلی

2023-07-01T11:41:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[احمد بن هوذة در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}~~		#تغییر_مسیر [[احمد بن هوذه باهلی]]
	~~== آشنایی اجمالی ==~~
	~~[[ابوسلیمان احمد بن نصر بن سعید باهلی نهروانی]] مشهور به [[احمد بن هوذه]] و [[ابن ابی‌هراسه]]~~

	پدرش [[ابوهراسه]] با [[لقب]] «هوذه» [[شهرت]] داشت؛ <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۴۲.</ref> از این رو احمد به «احمد بن هوذه» و «ابن ابی هراسه» مشهور شده است. فرد دیگری به نام [[ابواسحاق ابراهیم بن رجاء شیبانی]] از [[شاگردان]] [[اهل سنّت]] [[امام صادق]]{{ع}} که نام مادرش هراسه بوده<ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳.</ref> و «[[ابن‌هراسه]]» نامیده می‌‌شد، <ref>رجال (الطوسی)، ص۱۴۶؛ الفهرست (الطوسی)، شماره ۱۹.</ref> از روی [[سهو]] و [[خطا]]، ابن ابی هراسه معرفی شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳؛ ایضاح الاشتباه، ص۸۸؛ نقد الرجال، ج ۵، ص۲۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج ۲۳، ص۱۵۹.</ref> همین [[اشتباه]]، برخی [[رجالیان]] را بر آن داشته تا این دو را یکی پندارند. <ref>تهذیب المقال، ج ۱، ص۲۷۷.</ref>

	احمد بن هوذه از [[محدثان شیعه]] در سده سوم و چهارم [[هجری]] و از [[مردمان]] [[نهروان]]، منطقه‌ای بین واسط و [[بغداد]] بوده است؛ اما از دوران تحصیل او جز یک مورد، گزارشی در دست نیست. بر اساس روایاتی که شاگردش [[محمد بن ابراهیم نعمانی]] نقل کرده، [[باهلی]] در سال ۲۷۳ هجری در [[نهاوند]] بوده و در این سال از محضر [[ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق بن ابی‌بشر احمری نهاوندی]] بسیار بهره برده<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۴۷، ۲۸۹، ۳۰۲، ۳۳۱ و....</ref> و همه کتاب‌های استادش را [[روایت]] کرده است. <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹.</ref> در واقع نهاوندی تنها استاد شناخته شده اوست و همه [[روایات]] احمد از طریق وی است. اگر احمد بن هوذه که استاد [[ابوطالب انباری]] بوده و [[ابوبکر حافظ]] معرفی شده را نیز همین فرد بدانیم که در کنیه‌اش تصحیف روی داده است، آن گاه [[علی بن محمد حضینی]]، استاد دیگر باهلی خواهد بود. <ref> تهذیب الاحکام، ج ۹، ص۲۴۸.</ref> به هرحال ابن ابی هراسه در خلال سکونت در نهروان، در پی [[کسب علم]] و [[حدیث]]، سفرهایی داشته و گذشته از نهاوند، مدتی در بغداد زیسته است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱.</ref> از گفته [[خطیب بغدادی]] چنین بر‌می‌‌آید که [[ابوسلیمان باهلی]]، زمانی به [[بغداد]] رفته که به مراتبی از فضل و [[دانش]] رسیده بوده و در بغداد، برخی از طالبان [[~~حدیث]]، همانند~~ [[ابوبکر احمد بن عبداللّه بن خلف دوری وراق]] و [[احمد بن فرج بن حجاج وراق]] از او بهره برده‌اند و احمد بن فرج از او [[اجازه روایت]] دریافت کرده است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱ و ۴۰۸.</ref> [[ابو محمد هارون بن موسی تلعکبری]] نیز در سال ۳۳۱ هجری از وی اجازه روایت گرفته است. <ref> رجال (الطوسی)، شماره ۵۹۵۰.</ref> [[ابن عقده احمد بن محمد بن سعید]]،<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۶۶.</ref> [[محمد بن عباس بن ماهیار]]، ملقب به [[ابن جحام]]، <ref>تأویل الآیات (استرآبادی)، ج ۱، ص۱۸۱، ۳۳۶ و....</ref> [[محمد بن جمهور عمی]]، <ref>الامامة والتبصره، ص۱۳۱؛ کمال الدین، ص۶۷۳.</ref> [[ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب شیبانی]]، <ref>الامالی (الطوسی)، ص۴۷۹ و ۴۸۱.</ref> [[ابوبکر احمد بن یعقوب فارسی]]، [[اسحاق بن حسن بصری]]<ref>اقبال الاعمال، ج ۱، ص۳۴۲.</ref> و [[بزوفری]]، <ref>الاستبصار، ج ۳، ص۲۰۹.</ref> احتمالاً [[ابوجعفر محمد بن حسین بن سفیان بزوفری]] (زنده در اواخر سده چهارم) دیگر [[شاگردان]] و [[راویان]] احمد بن هوذه به شمار می‌‌روند. [[ابن طاووس]] از کتاب [[من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (کتاب)\|من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} ([[ما نزل من القرآن فی اهل البیت (کتاب)\|ما نزل من القرآن فی اهل البیت]]{{عم}}) که به [[شیخ مفید]] منتسب بوده، بدون واسطه از ابن ابی هراسه [[روایت]] آورده است<ref>سعدالسعود ۱۱۶؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۹۳.</ref> که نمی‌تواند درست باشد؛ چون [[باهلی]] پیش از [[تولد]] مفید درگذشته بود. بنابراین یا این کتاب از آنِ مفید نیست یا اینکه یک واسطه از [[سند روایت]] حذف شده است. ابن ابی هراسه در [[هشتم ذی حجه]] سال ۳۳۳ هجری و در [[روز ترویه]] در همان زادگاهش [[نهروان]] درگذشت. <ref>رجال (الطوسی)، شماره ۴۴۲.</ref> با توجه به اینکه در سال ۲۷۳ در پی [[کسب علم]] و دانش به [[سفر]] رفته و در ۳۳۳ [[هجری]] درگذشته است، ولادتش در حدود ۲۵۰ هجری تخمین زده می‌‌شود. کتاب الایمان والکفر والتوبه نوشته اوست <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹۰۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۷۸.</ref>

	~~==جستارهای وابسته==~~
	*[[ابوهراسه]] (پدر)

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~# [[پرونده: IM009687.jpg\|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲''']]~~
	~~{{پایان منابع}}~~

	~~== پانویس ==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~[[رده:اعلام]]~~
	~~[[رده:طبقه نهم راویان~~]]

Msadeq در ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۴

2023-02-20T08:34:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۴
خط ۳:		خط ۳:
	[[ابوسلیمان احمد بن نصر بن سعید باهلی نهروانی]] مشهور به [[احمد بن هوذه]] و [[ابن ابی‌هراسه]]		[[ابوسلیمان احمد بن نصر بن سعید باهلی نهروانی]] مشهور به [[احمد بن هوذه]] و [[ابن ابی‌هراسه]]

	پدرش [[ابوهراسه]] با [[لقب]] ~~هوذه~~ [[شهرت]] داشت؛ <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۴۲.</ref> از این رو احمد به «احمد بن هوذه» و «ابن ابی هراسه» مشهور شده است. فرد دیگری به نام [[ابواسحاق ابراهیم بن رجاء شیبانی]] از [[شاگردان]] [[اهل سنّت]] [[امام صادق]]{{ع}} که نام مادرش هراسه بوده<ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳.</ref> و «[[ابن‌هراسه]]» نامیده می‌‌شد، <ref>رجال (الطوسی)، ص۱۴۶؛ الفهرست (الطوسی)، شماره ۱۹.</ref> از روی [[سهو]] و [[خطا]]، ابن ابی هراسه معرفی شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳؛ ایضاح الاشتباه، ص۸۸؛ نقد الرجال، ج ۵، ص۲۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج ۲۳، ص۱۵۹.</ref> همین [[اشتباه]]، برخی [[رجالیان]] را بر آن داشته تا این دو را یکی پندارند. <ref>تهذیب المقال، ج ۱، ص۲۷۷.</ref>		پدرش [[ابوهراسه]] با [[لقب]] «هوذه» [[شهرت]] داشت؛ <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۴۲.</ref> از این رو احمد به «احمد بن هوذه» و «ابن ابی هراسه» مشهور شده است. فرد دیگری به نام [[ابواسحاق ابراهیم بن رجاء شیبانی]] از [[شاگردان]] [[اهل سنّت]] [[امام صادق]]{{ع}} که نام مادرش هراسه بوده<ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳.</ref> و «[[ابن‌هراسه]]» نامیده می‌‌شد، <ref>رجال (الطوسی)، ص۱۴۶؛ الفهرست (الطوسی)، شماره ۱۹.</ref> از روی [[سهو]] و [[خطا]]، ابن ابی هراسه معرفی شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳؛ ایضاح الاشتباه، ص۸۸؛ نقد الرجال، ج ۵، ص۲۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج ۲۳، ص۱۵۹.</ref> همین [[اشتباه]]، برخی [[رجالیان]] را بر آن داشته تا این دو را یکی پندارند. <ref>تهذیب المقال، ج ۱، ص۲۷۷.</ref>

	احمد بن هوذه از [[محدثان شیعه]] در سده سوم و چهارم [[هجری]] و از [[مردمان]] [[نهروان]]، منطقه‌ای بین واسط و [[بغداد]] بوده است؛ اما از دوران تحصیل او جز یک مورد، گزارشی در دست نیست. بر اساس روایاتی که شاگردش [[محمد بن ابراهیم نعمانی]] نقل کرده، [[باهلی]] در سال ۲۷۳ هجری در [[نهاوند]] بوده و در این سال از محضر [[ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق بن ابی‌بشر احمری نهاوندی]] بسیار بهره برده<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۴۷، ۲۸۹، ۳۰۲، ۳۳۱ و....</ref> و همه کتاب‌های استادش را [[روایت]] کرده است. <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹.</ref> در واقع نهاوندی تنها استاد شناخته شده اوست و همه [[روایات]] احمد از طریق وی است. اگر احمد بن هوذه که استاد [[ابوطالب انباری]] بوده و [[ابوبکر حافظ]] معرفی شده را نیز همین فرد بدانیم که در کنیه‌اش تصحیف روی داده است، آن گاه [[علی بن محمد حضینی]]، استاد دیگر باهلی خواهد بود. <ref> تهذیب الاحکام، ج ۹، ص۲۴۸.</ref> به هرحال ابن ابی هراسه در خلال سکونت در نهروان، در پی [[کسب علم]] و [[حدیث]]، سفرهایی داشته و گذشته از نهاوند، مدتی در بغداد زیسته است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱.</ref> از گفته [[خطیب بغدادی]] چنین بر‌می‌‌آید که [[ابوسلیمان باهلی]]، زمانی به [[بغداد]] رفته که به مراتبی از فضل و [[دانش]] رسیده بوده و در بغداد، برخی از طالبان [[حدیث]]، همانند [[ابوبکر احمد بن عبداللّه بن خلف دوری وراق]] و [[احمد بن فرج بن حجاج وراق]] از او بهره برده‌اند و احمد بن فرج از او [[اجازه روایت]] دریافت کرده است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱ و ۴۰۸.</ref> [[ابو محمد هارون بن موسی تلعکبری]] نیز در سال ۳۳۱ هجری از وی اجازه روایت گرفته است. <ref> رجال (الطوسی)، شماره ۵۹۵۰.</ref> [[ابن عقده احمد بن محمد بن سعید]]،<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۶۶.</ref> [[محمد بن عباس بن ماهیار]]، ملقب به [[ابن جحام]]، <ref>تأویل الآیات (استرآبادی)، ج ۱، ص۱۸۱، ۳۳۶ و....</ref> [[محمد بن جمهور عمی]]، <ref>الامامة والتبصره، ص۱۳۱؛ کمال الدین، ص۶۷۳.</ref> [[ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب شیبانی]]، <ref>الامالی (الطوسی)، ص۴۷۹ و ۴۸۱.</ref> [[ابوبکر احمد بن یعقوب فارسی]]، [[اسحاق بن حسن بصری]]<ref>اقبال الاعمال، ج ۱، ص۳۴۲.</ref> و [[بزوفری]]، <ref>الاستبصار، ج ۳، ص۲۰۹.</ref> احتمالاً [[ابوجعفر محمد بن حسین بن سفیان بزوفری]] (زنده در اواخر سده چهارم) دیگر [[شاگردان]] و [[راویان]] احمد بن هوذه به شمار می‌‌روند. [[ابن طاووس]] از کتاب [[من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (کتاب)\|من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} ([[ما نزل من القرآن فی اهل البیت (کتاب)\|ما نزل من القرآن فی اهل البیت]]{{عم}}) که به [[شیخ مفید]] منتسب بوده، بدون واسطه از ابن ابی هراسه [[روایت]] آورده است<ref>سعدالسعود ۱۱۶؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۹۳.</ref> که نمی‌تواند درست باشد؛ چون [[باهلی]] پیش از [[تولد]] مفید درگذشته بود. بنابراین یا این کتاب از آنِ مفید نیست یا اینکه یک واسطه از [[سند روایت]] حذف شده است. ابن ابی هراسه در [[هشتم ذی حجه]] سال ۳۳۳ هجری و در [[روز ترویه]] در همان زادگاهش [[نهروان]] درگذشت. <ref>رجال (الطوسی)، شماره ۴۴۲.</ref> با توجه به اینکه در سال ۲۷۳ در پی [[کسب علم]] و دانش به [[سفر]] رفته و در ۳۳۳ [[هجری]] درگذشته است، ولادتش در حدود ۲۵۰ هجری تخمین زده می‌‌شود. کتاب الایمان والکفر والتوبه نوشته اوست <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹۰۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۷۸.</ref>		احمد بن هوذه از [[محدثان شیعه]] در سده سوم و چهارم [[هجری]] و از [[مردمان]] [[نهروان]]، منطقه‌ای بین واسط و [[بغداد]] بوده است؛ اما از دوران تحصیل او جز یک مورد، گزارشی در دست نیست. بر اساس روایاتی که شاگردش [[محمد بن ابراهیم نعمانی]] نقل کرده، [[باهلی]] در سال ۲۷۳ هجری در [[نهاوند]] بوده و در این سال از محضر [[ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق بن ابی‌بشر احمری نهاوندی]] بسیار بهره برده<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۴۷، ۲۸۹، ۳۰۲، ۳۳۱ و....</ref> و همه کتاب‌های استادش را [[روایت]] کرده است. <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹.</ref> در واقع نهاوندی تنها استاد شناخته شده اوست و همه [[روایات]] احمد از طریق وی است. اگر احمد بن هوذه که استاد [[ابوطالب انباری]] بوده و [[ابوبکر حافظ]] معرفی شده را نیز همین فرد بدانیم که در کنیه‌اش تصحیف روی داده است، آن گاه [[علی بن محمد حضینی]]، استاد دیگر باهلی خواهد بود. <ref> تهذیب الاحکام، ج ۹، ص۲۴۸.</ref> به هرحال ابن ابی هراسه در خلال سکونت در نهروان، در پی [[کسب علم]] و [[حدیث]]، سفرهایی داشته و گذشته از نهاوند، مدتی در بغداد زیسته است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱.</ref> از گفته [[خطیب بغدادی]] چنین بر‌می‌‌آید که [[ابوسلیمان باهلی]]، زمانی به [[بغداد]] رفته که به مراتبی از فضل و [[دانش]] رسیده بوده و در بغداد، برخی از طالبان [[حدیث]]، همانند [[ابوبکر احمد بن عبداللّه بن خلف دوری وراق]] و [[احمد بن فرج بن حجاج وراق]] از او بهره برده‌اند و احمد بن فرج از او [[اجازه روایت]] دریافت کرده است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱ و ۴۰۸.</ref> [[ابو محمد هارون بن موسی تلعکبری]] نیز در سال ۳۳۱ هجری از وی اجازه روایت گرفته است. <ref> رجال (الطوسی)، شماره ۵۹۵۰.</ref> [[ابن عقده احمد بن محمد بن سعید]]،<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۶۶.</ref> [[محمد بن عباس بن ماهیار]]، ملقب به [[ابن جحام]]، <ref>تأویل الآیات (استرآبادی)، ج ۱، ص۱۸۱، ۳۳۶ و....</ref> [[محمد بن جمهور عمی]]، <ref>الامامة والتبصره، ص۱۳۱؛ کمال الدین، ص۶۷۳.</ref> [[ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب شیبانی]]، <ref>الامالی (الطوسی)، ص۴۷۹ و ۴۸۱.</ref> [[ابوبکر احمد بن یعقوب فارسی]]، [[اسحاق بن حسن بصری]]<ref>اقبال الاعمال، ج ۱، ص۳۴۲.</ref> و [[بزوفری]]، <ref>الاستبصار، ج ۳، ص۲۰۹.</ref> احتمالاً [[ابوجعفر محمد بن حسین بن سفیان بزوفری]] (زنده در اواخر سده چهارم) دیگر [[شاگردان]] و [[راویان]] احمد بن هوذه به شمار می‌‌روند. [[ابن طاووس]] از کتاب [[من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (کتاب)\|من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} ([[ما نزل من القرآن فی اهل البیت (کتاب)\|ما نزل من القرآن فی اهل البیت]]{{عم}}) که به [[شیخ مفید]] منتسب بوده، بدون واسطه از ابن ابی هراسه [[روایت]] آورده است<ref>سعدالسعود ۱۱۶؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۹۳.</ref> که نمی‌تواند درست باشد؛ چون [[باهلی]] پیش از [[تولد]] مفید درگذشته بود. بنابراین یا این کتاب از آنِ مفید نیست یا اینکه یک واسطه از [[سند روایت]] حذف شده است. ابن ابی هراسه در [[هشتم ذی حجه]] سال ۳۳۳ هجری و در [[روز ترویه]] در همان زادگاهش [[نهروان]] درگذشت. <ref>رجال (الطوسی)، شماره ۴۴۲.</ref> با توجه به اینکه در سال ۲۷۳ در پی [[کسب علم]] و دانش به [[سفر]] رفته و در ۳۳۳ [[هجری]] درگذشته است، ولادتش در حدود ۲۵۰ هجری تخمین زده می‌‌شود. کتاب الایمان والکفر والتوبه نوشته اوست <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹۰۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۷۸.</ref>
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
			[[رده:طبقه نهم راویان]]

Msadeq: /* آشنایی اجمالی */

2022-12-12T04:55:25Z

آشنایی اجمالی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۵
خط ۵:		خط ۵:
	پدرش [[ابوهراسه]] با [[لقب]] هوذه [[شهرت]] داشت؛ <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۴۲.</ref> از این رو احمد به «احمد بن هوذه» و «ابن ابی هراسه» مشهور شده است. فرد دیگری به نام [[ابواسحاق ابراهیم بن رجاء شیبانی]] از [[شاگردان]] [[اهل سنّت]] [[امام صادق]]{{ع}} که نام مادرش هراسه بوده<ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳.</ref> و «[[ابن‌هراسه]]» نامیده می‌‌شد، <ref>رجال (الطوسی)، ص۱۴۶؛ الفهرست (الطوسی)، شماره ۱۹.</ref> از روی [[سهو]] و [[خطا]]، ابن ابی هراسه معرفی شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳؛ ایضاح الاشتباه، ص۸۸؛ نقد الرجال، ج ۵، ص۲۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج ۲۳، ص۱۵۹.</ref> همین [[اشتباه]]، برخی [[رجالیان]] را بر آن داشته تا این دو را یکی پندارند. <ref>تهذیب المقال، ج ۱، ص۲۷۷.</ref>		پدرش [[ابوهراسه]] با [[لقب]] هوذه [[شهرت]] داشت؛ <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۴۲.</ref> از این رو احمد به «احمد بن هوذه» و «ابن ابی هراسه» مشهور شده است. فرد دیگری به نام [[ابواسحاق ابراهیم بن رجاء شیبانی]] از [[شاگردان]] [[اهل سنّت]] [[امام صادق]]{{ع}} که نام مادرش هراسه بوده<ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳.</ref> و «[[ابن‌هراسه]]» نامیده می‌‌شد، <ref>رجال (الطوسی)، ص۱۴۶؛ الفهرست (الطوسی)، شماره ۱۹.</ref> از روی [[سهو]] و [[خطا]]، ابن ابی هراسه معرفی شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳؛ ایضاح الاشتباه، ص۸۸؛ نقد الرجال، ج ۵، ص۲۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج ۲۳، ص۱۵۹.</ref> همین [[اشتباه]]، برخی [[رجالیان]] را بر آن داشته تا این دو را یکی پندارند. <ref>تهذیب المقال، ج ۱، ص۲۷۷.</ref>

	احمد بن هوذه از [[محدثان شیعه]] در سده سوم و چهارم [[هجری]] و از [[مردمان]] [[نهروان]]، منطقه‌ای بین واسط و [[بغداد]] بوده است؛ اما از دوران تحصیل او جز یک مورد، گزارشی در دست نیست. بر اساس روایاتی که شاگردش [[محمد بن ابراهیم نعمانی]] نقل کرده، [[باهلی]] در سال ۲۷۳ هجری در [[نهاوند]] بوده و در این سال از محضر [[ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق بن ابی‌بشر احمری نهاوندی]] بسیار بهره برده<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۴۷، ۲۸۹، ۳۰۲، ۳۳۱ و....</ref> و همه کتاب‌های استادش را [[روایت]] کرده است. <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹.</ref> در واقع نهاوندی تنها استاد شناخته شده اوست و همه [[روایات]] احمد از طریق وی است. اگر احمد بن هوذه که استاد [[ابوطالب انباری]] بوده و [[ابوبکر حافظ]] معرفی شده را نیز همین فرد بدانیم که در کنیه‌اش تصحیف روی داده است، آن گاه [[علی بن محمد حضینی]]، استاد دیگر باهلی خواهد بود. <ref> تهذیب الاحکام، ج ۹، ص۲۴۸.</ref> به هرحال ابن ابی هراسه در خلال سکونت در نهروان، در پی [[کسب علم]] و [[حدیث]]، سفرهایی داشته و گذشته از نهاوند، مدتی در بغداد زیسته است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱.</ref> از گفته [[خطیب بغدادی]] چنین بر‌می‌‌آید که [[ابوسلیمان باهلی]]، زمانی به [[بغداد]] رفته که به مراتبی از فضل و [[دانش]] رسیده بوده و در بغداد، برخی از طالبان [[حدیث]]، همانند [[ابوبکر احمد بن عبداللّه بن خلف دوری وراق]] و [[احمد بن فرج بن حجاج وراق]] از او بهره برده‌اند و احمد بن فرج از او [[اجازه روایت]] دریافت کرده است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱ و ۴۰۸.</ref> [[ابو محمد هارون بن موسی تلعکبری]] نیز در سال ۳۳۱ هجری از وی اجازه روایت گرفته است. <ref> رجال (الطوسی)، شماره ۵۹۵۰.</ref> [[ابن عقده احمد بن محمد بن سعید]]،<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۶۶.</ref> [[محمد بن عباس بن ماهیار]]، ملقب به [[ابن جحام]]، <ref>تأویل الآیات (استرآبادی)، ج ۱، ص۱۸۱، ۳۳۶ و....</ref> [[محمد بن جمهور عمی]]، <ref>الامامة والتبصره، ص۱۳۱؛ کمال الدین، ص۶۷۳.</ref> [[ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب شیبانی]]، <ref>الامالی (الطوسی)، ص۴۷۹ و ۴۸۱.</ref> [[ابوبکر احمد بن یعقوب فارسی]]، [[اسحاق بن حسن بصری]]<ref>اقبال الاعمال، ج ۱، ص۳۴۲.</ref> و [[بزوفری]]، <ref>الاستبصار، ج ۳، ص۲۰۹.</ref> احتمالاً [[ابوجعفر محمد بن حسین بن سفیان بزوفری]] (زنده در اواخر سده چهارم) دیگر [[شاگردان]] و [[راویان]] احمد بن هوذه به شمار می‌‌روند. [[ابن طاووس]] از کتاب [[من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (کتاب)\|من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} (ما نزل من القرآن فی اهل البیت{{عم}}) که به [[شیخ مفید]] منتسب بوده، بدون واسطه از ابن ابی هراسه [[روایت]] آورده است<ref>سعدالسعود ۱۱۶؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۹۳.</ref> که نمی‌تواند درست باشد؛ چون [[باهلی]] پیش از [[تولد]] مفید درگذشته بود. بنابراین یا این کتاب از آنِ مفید نیست یا اینکه یک واسطه از [[سند روایت]] حذف شده است. ابن ابی هراسه در [[هشتم ذی حجه]] سال ۳۳۳ هجری و در [[روز ترویه]] در همان زادگاهش [[نهروان]] درگذشت. <ref>رجال (الطوسی)، شماره ۴۴۲.</ref> با توجه به اینکه در سال ۲۷۳ در پی [[کسب علم]] و دانش به [[سفر]] رفته و در ۳۳۳ [[هجری]] درگذشته است، ولادتش در حدود ۲۵۰ هجری تخمین زده می‌‌شود. کتاب الایمان والکفر والتوبه نوشته اوست <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹۰۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۷۸.</ref>		احمد بن هوذه از [[محدثان شیعه]] در سده سوم و چهارم [[هجری]] و از [[مردمان]] [[نهروان]]، منطقه‌ای بین واسط و [[بغداد]] بوده است؛ اما از دوران تحصیل او جز یک مورد، گزارشی در دست نیست. بر اساس روایاتی که شاگردش [[محمد بن ابراهیم نعمانی]] نقل کرده، [[باهلی]] در سال ۲۷۳ هجری در [[نهاوند]] بوده و در این سال از محضر [[ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق بن ابی‌بشر احمری نهاوندی]] بسیار بهره برده<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۴۷، ۲۸۹، ۳۰۲، ۳۳۱ و....</ref> و همه کتاب‌های استادش را [[روایت]] کرده است. <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹.</ref> در واقع نهاوندی تنها استاد شناخته شده اوست و همه [[روایات]] احمد از طریق وی است. اگر احمد بن هوذه که استاد [[ابوطالب انباری]] بوده و [[ابوبکر حافظ]] معرفی شده را نیز همین فرد بدانیم که در کنیه‌اش تصحیف روی داده است، آن گاه [[علی بن محمد حضینی]]، استاد دیگر باهلی خواهد بود. <ref> تهذیب الاحکام، ج ۹، ص۲۴۸.</ref> به هرحال ابن ابی هراسه در خلال سکونت در نهروان، در پی [[کسب علم]] و [[حدیث]]، سفرهایی داشته و گذشته از نهاوند، مدتی در بغداد زیسته است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱.</ref> از گفته [[خطیب بغدادی]] چنین بر‌می‌‌آید که [[ابوسلیمان باهلی]]، زمانی به [[بغداد]] رفته که به مراتبی از فضل و [[دانش]] رسیده بوده و در بغداد، برخی از طالبان [[حدیث]]، همانند [[ابوبکر احمد بن عبداللّه بن خلف دوری وراق]] و [[احمد بن فرج بن حجاج وراق]] از او بهره برده‌اند و احمد بن فرج از او [[اجازه روایت]] دریافت کرده است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱ و ۴۰۸.</ref> [[ابو محمد هارون بن موسی تلعکبری]] نیز در سال ۳۳۱ هجری از وی اجازه روایت گرفته است. <ref> رجال (الطوسی)، شماره ۵۹۵۰.</ref> [[ابن عقده احمد بن محمد بن سعید]]،<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۶۶.</ref> [[محمد بن عباس بن ماهیار]]، ملقب به [[ابن جحام]]، <ref>تأویل الآیات (استرآبادی)، ج ۱، ص۱۸۱، ۳۳۶ و....</ref> [[محمد بن جمهور عمی]]، <ref>الامامة والتبصره، ص۱۳۱؛ کمال الدین، ص۶۷۳.</ref> [[ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب شیبانی]]، <ref>الامالی (الطوسی)، ص۴۷۹ و ۴۸۱.</ref> [[ابوبکر احمد بن یعقوب فارسی]]، [[اسحاق بن حسن بصری]]<ref>اقبال الاعمال، ج ۱، ص۳۴۲.</ref> و [[بزوفری]]، <ref>الاستبصار، ج ۳، ص۲۰۹.</ref> احتمالاً [[ابوجعفر محمد بن حسین بن سفیان بزوفری]] (زنده در اواخر سده چهارم) دیگر [[شاگردان]] و [[راویان]] احمد بن هوذه به شمار می‌‌روند. [[ابن طاووس]] از کتاب [[من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (کتاب)\|من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} ([[ما نزل من القرآن فی اهل البیت (کتاب)\|ما نزل من القرآن فی اهل البیت]]{{عم}}) که به [[شیخ مفید]] منتسب بوده، بدون واسطه از ابن ابی هراسه [[روایت]] آورده است<ref>سعدالسعود ۱۱۶؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۹۳.</ref> که نمی‌تواند درست باشد؛ چون [[باهلی]] پیش از [[تولد]] مفید درگذشته بود. بنابراین یا این کتاب از آنِ مفید نیست یا اینکه یک واسطه از [[سند روایت]] حذف شده است. ابن ابی هراسه در [[هشتم ذی حجه]] سال ۳۳۳ هجری و در [[روز ترویه]] در همان زادگاهش [[نهروان]] درگذشت. <ref>رجال (الطوسی)، شماره ۴۴۲.</ref> با توجه به اینکه در سال ۲۷۳ در پی [[کسب علم]] و دانش به [[سفر]] رفته و در ۳۳۳ [[هجری]] درگذشته است، ولادتش در حدود ۲۵۰ هجری تخمین زده می‌‌شود. کتاب الایمان والکفر والتوبه نوشته اوست <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹۰۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۷۸.</ref>

	==جستارهای وابسته==		==جستارهای وابسته==

Msadeq: /* آشنایی اجمالی */

2022-12-12T04:52:35Z

آشنایی اجمالی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۲
خط ۵:		خط ۵:
	پدرش [[ابوهراسه]] با [[لقب]] هوذه [[شهرت]] داشت؛ <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۴۲.</ref> از این رو احمد به «احمد بن هوذه» و «ابن ابی هراسه» مشهور شده است. فرد دیگری به نام [[ابواسحاق ابراهیم بن رجاء شیبانی]] از [[شاگردان]] [[اهل سنّت]] [[امام صادق]]{{ع}} که نام مادرش هراسه بوده<ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳.</ref> و «[[ابن‌هراسه]]» نامیده می‌‌شد، <ref>رجال (الطوسی)، ص۱۴۶؛ الفهرست (الطوسی)، شماره ۱۹.</ref> از روی [[سهو]] و [[خطا]]، ابن ابی هراسه معرفی شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳؛ ایضاح الاشتباه، ص۸۸؛ نقد الرجال، ج ۵، ص۲۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج ۲۳، ص۱۵۹.</ref> همین [[اشتباه]]، برخی [[رجالیان]] را بر آن داشته تا این دو را یکی پندارند. <ref>تهذیب المقال، ج ۱، ص۲۷۷.</ref>		پدرش [[ابوهراسه]] با [[لقب]] هوذه [[شهرت]] داشت؛ <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۴۲.</ref> از این رو احمد به «احمد بن هوذه» و «ابن ابی هراسه» مشهور شده است. فرد دیگری به نام [[ابواسحاق ابراهیم بن رجاء شیبانی]] از [[شاگردان]] [[اهل سنّت]] [[امام صادق]]{{ع}} که نام مادرش هراسه بوده<ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳.</ref> و «[[ابن‌هراسه]]» نامیده می‌‌شد، <ref>رجال (الطوسی)، ص۱۴۶؛ الفهرست (الطوسی)، شماره ۱۹.</ref> از روی [[سهو]] و [[خطا]]، ابن ابی هراسه معرفی شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳؛ ایضاح الاشتباه، ص۸۸؛ نقد الرجال، ج ۵، ص۲۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج ۲۳، ص۱۵۹.</ref> همین [[اشتباه]]، برخی [[رجالیان]] را بر آن داشته تا این دو را یکی پندارند. <ref>تهذیب المقال، ج ۱، ص۲۷۷.</ref>

	احمد بن هوذه از [[محدثان شیعه]] در سده سوم و چهارم [[هجری]] و از [[مردمان]] [[نهروان]]، منطقه‌ای بین واسط و [[بغداد]] بوده است؛ اما از دوران تحصیل او جز یک مورد، گزارشی در دست نیست. بر اساس روایاتی که شاگردش [[محمد بن ابراهیم نعمانی]] نقل کرده، [[باهلی]] در سال ۲۷۳ هجری در [[نهاوند]] بوده و در این سال از محضر [[ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق بن ابی‌بشر احمری نهاوندی]] بسیار بهره برده<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۴۷، ۲۸۹، ۳۰۲، ۳۳۱ و....</ref> و همه کتاب‌های استادش را [[روایت]] کرده است. <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹.</ref> در واقع نهاوندی تنها استاد شناخته شده اوست و همه [[روایات]] احمد از طریق وی است. اگر احمد بن هوذه که استاد [[ابوطالب انباری]] بوده و [[ابوبکر حافظ]] معرفی شده را نیز همین فرد بدانیم که در کنیه‌اش تصحیف روی داده است، آن گاه [[علی بن محمد حضینی]]، استاد دیگر باهلی خواهد بود. <ref> تهذیب الاحکام، ج ۹، ص۲۴۸.</ref> به هرحال ابن ابی هراسه در خلال سکونت در نهروان، در پی [[کسب علم]] و [[حدیث]]، سفرهایی داشته و گذشته از نهاوند، مدتی در بغداد زیسته است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱.</ref> از گفته [[خطیب بغدادی]] چنین بر‌می‌‌آید که [[ابوسلیمان باهلی]]، زمانی به [[بغداد]] رفته که به مراتبی از فضل و [[دانش]] رسیده بوده و در بغداد، برخی از طالبان [[حدیث]]، همانند [[ابوبکر احمد بن عبداللّه بن خلف دوری وراق]] و [[احمد بن فرج بن حجاج وراق]] از او بهره برده‌اند و احمد بن فرج از او [[اجازه روایت]] دریافت کرده است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱ و ۴۰۸.</ref> [[ابو محمد هارون بن موسی تلعکبری]] نیز در سال ۳۳۱ هجری از وی اجازه روایت گرفته است. <ref> رجال (الطوسی)، شماره ۵۹۵۰.</ref> [[ابن عقده احمد بن محمد بن سعید]]،<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۶۶.</ref> [[محمد بن عباس بن ماهیار]]، ملقب به [[ابن جحام]]، <ref>تأویل الآیات (استرآبادی)، ج ۱، ص۱۸۱، ۳۳۶ و....</ref> [[محمد بن جمهور عمی]]، <ref>الامامة والتبصره، ص۱۳۱؛ کمال الدین، ص۶۷۳.</ref> [[ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب شیبانی]]، <ref>الامالی (الطوسی)، ص۴۷۹ و ۴۸۱.</ref> [[ابوبکر احمد بن یعقوب فارسی]]، [[اسحاق بن حسن بصری]]<ref>اقبال الاعمال، ج ۱، ص۳۴۲.</ref> و [[بزوفری]]، <ref>الاستبصار، ج ۳، ص۲۰۹.</ref> احتمالاً [[ابوجعفر محمد بن حسین بن سفیان بزوفری]] (زنده در اواخر سده چهارم) دیگر [[شاگردان]] و [[راویان]] احمد بن هوذه به شمار می‌‌روند. [[ابن طاووس]] از کتاب من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب{{ع}} (ما نزل من القرآن فی اهل البیت{{عم}}) که به [[شیخ مفید]] منتسب بوده، بدون واسطه از ابن ابی هراسه [[روایت]] آورده است<ref>سعدالسعود ۱۱۶؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۹۳.</ref> که نمی‌تواند درست باشد؛ چون [[باهلی]] پیش از [[تولد]] مفید درگذشته بود. بنابراین یا این کتاب از آنِ مفید نیست یا اینکه یک واسطه از [[سند روایت]] حذف شده است. ابن ابی هراسه در [[هشتم ذی حجه]] سال ۳۳۳ هجری و در [[روز ترویه]] در همان زادگاهش [[نهروان]] درگذشت. <ref>رجال (الطوسی)، شماره ۴۴۲.</ref> با توجه به اینکه در سال ۲۷۳ در پی [[کسب علم]] و دانش به [[سفر]] رفته و در ۳۳۳ [[هجری]] درگذشته است، ولادتش در حدود ۲۵۰ هجری تخمین زده می‌‌شود. کتاب الایمان والکفر والتوبه نوشته اوست <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹۰۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۷۸.</ref>		احمد بن هوذه از [[محدثان شیعه]] در سده سوم و چهارم [[هجری]] و از [[مردمان]] [[نهروان]]، منطقه‌ای بین واسط و [[بغداد]] بوده است؛ اما از دوران تحصیل او جز یک مورد، گزارشی در دست نیست. بر اساس روایاتی که شاگردش [[محمد بن ابراهیم نعمانی]] نقل کرده، [[باهلی]] در سال ۲۷۳ هجری در [[نهاوند]] بوده و در این سال از محضر [[ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق بن ابی‌بشر احمری نهاوندی]] بسیار بهره برده<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۴۷، ۲۸۹، ۳۰۲، ۳۳۱ و....</ref> و همه کتاب‌های استادش را [[روایت]] کرده است. <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹.</ref> در واقع نهاوندی تنها استاد شناخته شده اوست و همه [[روایات]] احمد از طریق وی است. اگر احمد بن هوذه که استاد [[ابوطالب انباری]] بوده و [[ابوبکر حافظ]] معرفی شده را نیز همین فرد بدانیم که در کنیه‌اش تصحیف روی داده است، آن گاه [[علی بن محمد حضینی]]، استاد دیگر باهلی خواهد بود. <ref> تهذیب الاحکام، ج ۹، ص۲۴۸.</ref> به هرحال ابن ابی هراسه در خلال سکونت در نهروان، در پی [[کسب علم]] و [[حدیث]]، سفرهایی داشته و گذشته از نهاوند، مدتی در بغداد زیسته است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱.</ref> از گفته [[خطیب بغدادی]] چنین بر‌می‌‌آید که [[ابوسلیمان باهلی]]، زمانی به [[بغداد]] رفته که به مراتبی از فضل و [[دانش]] رسیده بوده و در بغداد، برخی از طالبان [[حدیث]]، همانند [[ابوبکر احمد بن عبداللّه بن خلف دوری وراق]] و [[احمد بن فرج بن حجاج وراق]] از او بهره برده‌اند و احمد بن فرج از او [[اجازه روایت]] دریافت کرده است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱ و ۴۰۸.</ref> [[ابو محمد هارون بن موسی تلعکبری]] نیز در سال ۳۳۱ هجری از وی اجازه روایت گرفته است. <ref> رجال (الطوسی)، شماره ۵۹۵۰.</ref> [[ابن عقده احمد بن محمد بن سعید]]،<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۶۶.</ref> [[محمد بن عباس بن ماهیار]]، ملقب به [[ابن جحام]]، <ref>تأویل الآیات (استرآبادی)، ج ۱، ص۱۸۱، ۳۳۶ و....</ref> [[محمد بن جمهور عمی]]، <ref>الامامة والتبصره، ص۱۳۱؛ کمال الدین، ص۶۷۳.</ref> [[ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب شیبانی]]، <ref>الامالی (الطوسی)، ص۴۷۹ و ۴۸۱.</ref> [[ابوبکر احمد بن یعقوب فارسی]]، [[اسحاق بن حسن بصری]]<ref>اقبال الاعمال، ج ۱، ص۳۴۲.</ref> و [[بزوفری]]، <ref>الاستبصار، ج ۳، ص۲۰۹.</ref> احتمالاً [[ابوجعفر محمد بن حسین بن سفیان بزوفری]] (زنده در اواخر سده چهارم) دیگر [[شاگردان]] و [[راویان]] احمد بن هوذه به شمار می‌‌روند. [[ابن طاووس]] از کتاب [[من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (کتاب)\|من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} (ما نزل من القرآن فی اهل البیت{{عم}}) که به [[شیخ مفید]] منتسب بوده، بدون واسطه از ابن ابی هراسه [[روایت]] آورده است<ref>سعدالسعود ۱۱۶؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۹۳.</ref> که نمی‌تواند درست باشد؛ چون [[باهلی]] پیش از [[تولد]] مفید درگذشته بود. بنابراین یا این کتاب از آنِ مفید نیست یا اینکه یک واسطه از [[سند روایت]] حذف شده است. ابن ابی هراسه در [[هشتم ذی حجه]] سال ۳۳۳ هجری و در [[روز ترویه]] در همان زادگاهش [[نهروان]] درگذشت. <ref>رجال (الطوسی)، شماره ۴۴۲.</ref> با توجه به اینکه در سال ۲۷۳ در پی [[کسب علم]] و دانش به [[سفر]] رفته و در ۳۳۳ [[هجری]] درگذشته است، ولادتش در حدود ۲۵۰ هجری تخمین زده می‌‌شود. کتاب الایمان والکفر والتوبه نوشته اوست <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹۰۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۷۸.</ref>

	==جستارهای وابسته==		==جستارهای وابسته==

Wasity: /* آشنایی اجمالی */

2022-12-11T12:12:27Z

آشنایی اجمالی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۴۲
خط ۳:		خط ۳:
	[[ابوسلیمان احمد بن نصر بن سعید باهلی نهروانی]] مشهور به [[احمد بن هوذه]] و [[ابن ابی‌هراسه]]		[[ابوسلیمان احمد بن نصر بن سعید باهلی نهروانی]] مشهور به [[احمد بن هوذه]] و [[ابن ابی‌هراسه]]

	پدرش [[ابوهراسه]] با [[لقب]] هوذه [[شهرت]] داشت؛ <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۴۲.</ref> از این رو احمد به «احمد بن هوذه» و «ابن ابی هراسه» مشهور شده است. فرد دیگری به نام [[ابواسحاق ابراهیم بن رجاء شیبانی]] از [[شاگردان]] [[اهل سنّت]] [[امام صادق]]{{ع}} که نام مادرش هراسه بوده<ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳.</ref> و ~~ابن هراسه~~ نامیده می‌‌شد، <ref>رجال (الطوسی)، ص۱۴۶؛ الفهرست (الطوسی)، شماره ۱۹.</ref> از روی [[سهو]] و [[خطا]]، ابن ابی هراسه معرفی شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳؛ ایضاح الاشتباه، ص۸۸؛ نقد الرجال، ج ۵، ص۲۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج ۲۳، ص۱۵۹.</ref> همین [[اشتباه]]، برخی [[رجالیان]] را بر آن داشته تا این دو را یکی پندارند. <ref>تهذیب المقال، ج ۱، ص۲۷۷.</ref>		پدرش [[ابوهراسه]] با [[لقب]] هوذه [[شهرت]] داشت؛ <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۴۲.</ref> از این رو احمد به «احمد بن هوذه» و «ابن ابی هراسه» مشهور شده است. فرد دیگری به نام [[ابواسحاق ابراهیم بن رجاء شیبانی]] از [[شاگردان]] [[اهل سنّت]] [[امام صادق]]{{ع}} که نام مادرش هراسه بوده<ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳.</ref> و «[[ابن‌هراسه]]» نامیده می‌‌شد، <ref>رجال (الطوسی)، ص۱۴۶؛ الفهرست (الطوسی)، شماره ۱۹.</ref> از روی [[سهو]] و [[خطا]]، ابن ابی هراسه معرفی شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳؛ ایضاح الاشتباه، ص۸۸؛ نقد الرجال، ج ۵، ص۲۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج ۲۳، ص۱۵۹.</ref> همین [[اشتباه]]، برخی [[رجالیان]] را بر آن داشته تا این دو را یکی پندارند. <ref>تهذیب المقال، ج ۱، ص۲۷۷.</ref>

	احمد بن هوذه از [[محدثان شیعه]] در سده سوم و چهارم [[هجری]] و از [[مردمان]] [[نهروان]]، منطقه‌ای بین واسط و [[بغداد]] بوده است؛ اما از دوران تحصیل او جز یک مورد، گزارشی در دست نیست. بر اساس روایاتی که شاگردش [[محمد بن ابراهیم نعمانی]] نقل کرده، [[باهلی]] در سال ۲۷۳ هجری در [[نهاوند]] بوده و در این سال از محضر [[ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق بن ابی‌بشر احمری نهاوندی]] بسیار بهره برده<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۴۷، ۲۸۹، ۳۰۲، ۳۳۱ و....</ref> و همه کتاب‌های استادش را [[روایت]] کرده است. <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹.</ref> در واقع نهاوندی تنها استاد شناخته شده اوست و همه [[روایات]] احمد از طریق وی است. اگر احمد بن هوذه که استاد [[ابوطالب انباری]] بوده و [[ابوبکر حافظ]] معرفی شده را نیز همین فرد بدانیم که در کنیه‌اش تصحیف روی داده است، آن گاه [[علی بن محمد حضینی]]، استاد دیگر باهلی خواهد بود. <ref> تهذیب الاحکام، ج ۹، ص۲۴۸.</ref> به هرحال ابن ابی هراسه در خلال سکونت در نهروان، در پی [[کسب علم]] و [[حدیث]]، سفرهایی داشته و گذشته از نهاوند، مدتی در بغداد زیسته است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱.</ref> از گفته [[خطیب بغدادی]] چنین بر‌می‌‌آید که [[ابوسلیمان باهلی]]، زمانی به [[بغداد]] رفته که به مراتبی از فضل و [[دانش]] رسیده بوده و در بغداد، برخی از طالبان [[حدیث]]، همانند [[ابوبکر احمد بن عبداللّه بن خلف دوری وراق]] و [[احمد بن فرج بن حجاج وراق]] از او بهره برده‌اند و احمد بن فرج از او [[اجازه روایت]] دریافت کرده است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱ و ۴۰۸.</ref> [[ابو محمد هارون بن موسی تلعکبری]] نیز در سال ۳۳۱ هجری از وی اجازه روایت گرفته است. <ref> رجال (الطوسی)، شماره ۵۹۵۰.</ref> [[ابن عقده احمد بن محمد بن سعید]]،<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۶۶.</ref> [[محمد بن عباس بن ماهیار]]، ملقب به [[ابن جحام]]، <ref>تأویل الآیات (استرآبادی)، ج ۱، ص۱۸۱، ۳۳۶ و....</ref> [[محمد بن جمهور عمی]]، <ref>الامامة والتبصره، ص۱۳۱؛ کمال الدین، ص۶۷۳.</ref> [[ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب شیبانی]]، <ref>الامالی (الطوسی)، ص۴۷۹ و ۴۸۱.</ref> [[ابوبکر احمد بن یعقوب فارسی]]، [[اسحاق بن حسن بصری]]<ref>اقبال الاعمال، ج ۱، ص۳۴۲.</ref> و [[بزوفری]]، <ref>الاستبصار، ج ۳، ص۲۰۹.</ref> احتمالاً [[ابوجعفر محمد بن حسین بن سفیان بزوفری]] (زنده در اواخر سده چهارم) دیگر [[شاگردان]] و [[راویان]] احمد بن هوذه به شمار می‌‌روند. [[ابن طاووس]] از کتاب من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب{{ع}} (ما نزل من القرآن فی اهل البیت{{عم}}) که به [[شیخ مفید]] منتسب بوده، بدون واسطه از ابن ابی هراسه [[روایت]] آورده است<ref>سعدالسعود ۱۱۶؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۹۳.</ref> که نمی‌تواند درست باشد؛ چون [[باهلی]] پیش از [[تولد]] مفید درگذشته بود. بنابراین یا این کتاب از آنِ مفید نیست یا اینکه یک واسطه از [[سند روایت]] حذف شده است. ابن ابی هراسه در [[هشتم ذی حجه]] سال ۳۳۳ هجری و در [[روز ترویه]] در همان زادگاهش [[نهروان]] درگذشت. <ref>رجال (الطوسی)، شماره ۴۴۲.</ref> با توجه به اینکه در سال ۲۷۳ در پی [[کسب علم]] و دانش به [[سفر]] رفته و در ۳۳۳ [[هجری]] درگذشته است، ولادتش در حدود ۲۵۰ هجری تخمین زده می‌‌شود. کتاب الایمان والکفر والتوبه نوشته اوست <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹۰۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۷۸.</ref>		احمد بن هوذه از [[محدثان شیعه]] در سده سوم و چهارم [[هجری]] و از [[مردمان]] [[نهروان]]، منطقه‌ای بین واسط و [[بغداد]] بوده است؛ اما از دوران تحصیل او جز یک مورد، گزارشی در دست نیست. بر اساس روایاتی که شاگردش [[محمد بن ابراهیم نعمانی]] نقل کرده، [[باهلی]] در سال ۲۷۳ هجری در [[نهاوند]] بوده و در این سال از محضر [[ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق بن ابی‌بشر احمری نهاوندی]] بسیار بهره برده<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۴۷، ۲۸۹، ۳۰۲، ۳۳۱ و....</ref> و همه کتاب‌های استادش را [[روایت]] کرده است. <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹.</ref> در واقع نهاوندی تنها استاد شناخته شده اوست و همه [[روایات]] احمد از طریق وی است. اگر احمد بن هوذه که استاد [[ابوطالب انباری]] بوده و [[ابوبکر حافظ]] معرفی شده را نیز همین فرد بدانیم که در کنیه‌اش تصحیف روی داده است، آن گاه [[علی بن محمد حضینی]]، استاد دیگر باهلی خواهد بود. <ref> تهذیب الاحکام، ج ۹، ص۲۴۸.</ref> به هرحال ابن ابی هراسه در خلال سکونت در نهروان، در پی [[کسب علم]] و [[حدیث]]، سفرهایی داشته و گذشته از نهاوند، مدتی در بغداد زیسته است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱.</ref> از گفته [[خطیب بغدادی]] چنین بر‌می‌‌آید که [[ابوسلیمان باهلی]]، زمانی به [[بغداد]] رفته که به مراتبی از فضل و [[دانش]] رسیده بوده و در بغداد، برخی از طالبان [[حدیث]]، همانند [[ابوبکر احمد بن عبداللّه بن خلف دوری وراق]] و [[احمد بن فرج بن حجاج وراق]] از او بهره برده‌اند و احمد بن فرج از او [[اجازه روایت]] دریافت کرده است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱ و ۴۰۸.</ref> [[ابو محمد هارون بن موسی تلعکبری]] نیز در سال ۳۳۱ هجری از وی اجازه روایت گرفته است. <ref> رجال (الطوسی)، شماره ۵۹۵۰.</ref> [[ابن عقده احمد بن محمد بن سعید]]،<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۶۶.</ref> [[محمد بن عباس بن ماهیار]]، ملقب به [[ابن جحام]]، <ref>تأویل الآیات (استرآبادی)، ج ۱، ص۱۸۱، ۳۳۶ و....</ref> [[محمد بن جمهور عمی]]، <ref>الامامة والتبصره، ص۱۳۱؛ کمال الدین، ص۶۷۳.</ref> [[ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب شیبانی]]، <ref>الامالی (الطوسی)، ص۴۷۹ و ۴۸۱.</ref> [[ابوبکر احمد بن یعقوب فارسی]]، [[اسحاق بن حسن بصری]]<ref>اقبال الاعمال، ج ۱، ص۳۴۲.</ref> و [[بزوفری]]، <ref>الاستبصار، ج ۳، ص۲۰۹.</ref> احتمالاً [[ابوجعفر محمد بن حسین بن سفیان بزوفری]] (زنده در اواخر سده چهارم) دیگر [[شاگردان]] و [[راویان]] احمد بن هوذه به شمار می‌‌روند. [[ابن طاووس]] از کتاب من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب{{ع}} (ما نزل من القرآن فی اهل البیت{{عم}}) که به [[شیخ مفید]] منتسب بوده، بدون واسطه از ابن ابی هراسه [[روایت]] آورده است<ref>سعدالسعود ۱۱۶؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۹۳.</ref> که نمی‌تواند درست باشد؛ چون [[باهلی]] پیش از [[تولد]] مفید درگذشته بود. بنابراین یا این کتاب از آنِ مفید نیست یا اینکه یک واسطه از [[سند روایت]] حذف شده است. ابن ابی هراسه در [[هشتم ذی حجه]] سال ۳۳۳ هجری و در [[روز ترویه]] در همان زادگاهش [[نهروان]] درگذشت. <ref>رجال (الطوسی)، شماره ۴۴۲.</ref> با توجه به اینکه در سال ۲۷۳ در پی [[کسب علم]] و دانش به [[سفر]] رفته و در ۳۳۳ [[هجری]] درگذشته است، ولادتش در حدود ۲۵۰ هجری تخمین زده می‌‌شود. کتاب الایمان والکفر والتوبه نوشته اوست <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹۰۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۷۸.</ref>

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = احمد بن هوذة در تراجم و رجال| پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == ابوسلیمان احمد بن نصر بن سعید باهلی نهروانی مشهور به احمد بن هوذه و ابن ابی‌هراسه پدرش ابوهراسه با لقب هوذه شهر...» ایجاد کرد

2022-12-11T07:38:50Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = احمد بن هوذة در تراجم و رجال| پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == ابوسلیمان احمد بن نصر بن سعید باهلی نهروانی مشهور به احمد بن هوذه و ابن ابی‌هراسه پدرش ابوهراسه با لقب هوذه شهر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[احمد بن هوذة در تراجم و رجال]]| پرسش مرتبط = }}
== آشنایی اجمالی ==
[[ابوسلیمان احمد بن نصر بن سعید باهلی نهروانی]] مشهور به [[احمد بن هوذه]] و [[ابن ابی‌هراسه]]

پدرش [[ابوهراسه]] با [[لقب]] هوذه [[شهرت]] داشت؛ <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۴۲.</ref> از این رو احمد به «احمد بن هوذه» و «ابن ابی هراسه» مشهور شده است. فرد دیگری به نام [[ابواسحاق ابراهیم بن رجاء شیبانی]] از [[شاگردان]] [[اهل سنّت]] [[امام صادق]]{{ع}} که نام مادرش هراسه بوده<ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳.</ref> و ابن هراسه نامیده می‌‌شد، <ref>رجال (الطوسی)، ص۱۴۶؛ الفهرست (الطوسی)، شماره ۱۹.</ref> از روی [[سهو]] و [[خطا]]، ابن ابی هراسه معرفی شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۱، ص۱۰۳؛ ایضاح الاشتباه، ص۸۸؛ نقد الرجال، ج ۵، ص۲۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج ۲۳، ص۱۵۹.</ref> همین [[اشتباه]]، برخی [[رجالیان]] را بر آن داشته تا این دو را یکی پندارند. <ref>تهذیب المقال، ج ۱، ص۲۷۷.</ref>

احمد بن هوذه از [[محدثان شیعه]] در سده سوم و چهارم [[هجری]] و از [[مردمان]] [[نهروان]]، منطقه‌ای بین واسط و [[بغداد]] بوده است؛ اما از دوران تحصیل او جز یک مورد، گزارشی در دست نیست. بر اساس روایاتی که شاگردش [[محمد بن ابراهیم نعمانی]] نقل کرده، [[باهلی]] در سال ۲۷۳ هجری در [[نهاوند]] بوده و در این سال از محضر [[ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق بن ابی‌بشر احمری نهاوندی]] بسیار بهره برده<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۴۷، ۲۸۹، ۳۰۲، ۳۳۱ و....</ref> و همه کتاب‌های استادش را [[روایت]] کرده است. <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹.</ref> در واقع نهاوندی تنها استاد شناخته شده اوست و همه [[روایات]] احمد از طریق وی است. اگر احمد بن هوذه که استاد [[ابوطالب انباری]] بوده و [[ابوبکر حافظ]] معرفی شده را نیز همین فرد بدانیم که در کنیه‌اش تصحیف روی داده است، آن گاه [[علی بن محمد حضینی]]، استاد دیگر باهلی خواهد بود. <ref> تهذیب الاحکام، ج ۹، ص۲۴۸.</ref> به هرحال ابن ابی هراسه در خلال سکونت در نهروان، در پی [[کسب علم]] و [[حدیث]]، سفرهایی داشته و گذشته از نهاوند، مدتی در بغداد زیسته است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱.</ref> از گفته [[خطیب بغدادی]] چنین بر‌می‌‌آید که [[ابوسلیمان باهلی]]، زمانی به [[بغداد]] رفته که به مراتبی از فضل و [[دانش]] رسیده بوده و در بغداد، برخی از طالبان [[حدیث]]، همانند [[ابوبکر احمد بن عبداللّه بن خلف دوری وراق]] و [[احمد بن فرج بن حجاج وراق]] از او بهره برده‌اند و احمد بن فرج از او [[اجازه روایت]] دریافت کرده است. <ref>تاریخ بغداد، ج ۵، ص۳۹۱ و ۴۰۸.</ref> [[ابو محمد هارون بن موسی تلعکبری]] نیز در سال ۳۳۱ هجری از وی اجازه روایت گرفته است. <ref> رجال (الطوسی)، شماره ۵۹۵۰.</ref> [[ابن عقده احمد بن محمد بن سعید]]،<ref>الغیبه (نعمانی)، ص۲۶۶.</ref> [[محمد بن عباس بن ماهیار]]، ملقب به [[ابن جحام]]، <ref>تأویل الآیات (استرآبادی)، ج ۱، ص۱۸۱، ۳۳۶ و....</ref> [[محمد بن جمهور عمی]]، <ref>الامامة والتبصره، ص۱۳۱؛ کمال الدین، ص۶۷۳.</ref> [[ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن عبدالمطلب شیبانی]]، <ref>الامالی (الطوسی)، ص۴۷۹ و ۴۸۱.</ref> [[ابوبکر احمد بن یعقوب فارسی]]، [[اسحاق بن حسن بصری]]<ref>اقبال الاعمال، ج ۱، ص۳۴۲.</ref> و [[بزوفری]]، <ref>الاستبصار، ج ۳، ص۲۰۹.</ref> احتمالاً [[ابوجعفر محمد بن حسین بن سفیان بزوفری]] (زنده در اواخر سده چهارم) دیگر [[شاگردان]] و [[راویان]] احمد بن هوذه به شمار می‌‌روند. [[ابن طاووس]] از کتاب من آی القرآن المنزلة فی امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب{{ع}} (ما نزل من القرآن فی اهل البیت{{عم}}) که به [[شیخ مفید]] منتسب بوده، بدون واسطه از ابن ابی هراسه [[روایت]] آورده است<ref>سعدالسعود ۱۱۶؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۹۳.</ref> که نمی‌تواند درست باشد؛ چون [[باهلی]] پیش از [[تولد]] مفید درگذشته بود. بنابراین یا این کتاب از آنِ مفید نیست یا اینکه یک واسطه از [[سند روایت]] حذف شده است. ابن ابی هراسه در [[هشتم ذی حجه]] سال ۳۳۳ هجری و در [[روز ترویه]] در همان زادگاهش [[نهروان]] درگذشت. <ref>رجال (الطوسی)، شماره ۴۴۲.</ref> با توجه به اینکه در سال ۲۷۳ در پی [[کسب علم]] و دانش به [[سفر]] رفته و در ۳۳۳ [[هجری]] درگذشته است، ولادتش در حدود ۲۵۰ هجری تخمین زده می‌‌شود. کتاب الایمان والکفر والتوبه نوشته اوست <ref>الفهرست (الطوسی)، شماره ۹۰۵.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۷۸.</ref>

==جستارهای وابسته==
*[[ابوهراسه]] (پدر)

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده: IM009687.jpg|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:اعلام]]