احیای اندیشه امامت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2023-07-30T14:39:19Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۰۹
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100819.jpg\|22px]] [[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، ~~'''~~[[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]]'''		# [[پرونده:1100819.jpg\|22px]] [[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورایی ج۸''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۲

2023-07-30T14:02:35Z

نمایش تغییرات

Msadeq: /* حفظ کرامت انسانی */

2023-07-30T04:57:25Z

حفظ کرامت انسانی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۷
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	== [[حفظ کرامت انسانی]] ==		== [[حفظ کرامت انسانی]] ==
	همان‌گونه که در [[تعریف امامت]] از [[امام هشتم]] [[حضرت]] [[علی بن موسی الرضا]] مشخص است امام، عزت‌دهنده و سرافراز کنندۀ [[مؤمنین]] است. امام هرگز پذیرای [[ذلت]] و [[زبونی]] مردم نمی‌گردد. مسئله‌ای که عکس آن کاملاً در [[حکومت‌ها]] و نظام‌های [[دیکتاتوری]] صادق است، چون اصولاً اگر مردم در ذلت و [[پستی]] به سر برند و با ذلت و زبونی خو گیرند آن گاه است که بهتر می‌توان بر آنها خارج از تمام قید و بندهای [[انسانی]] - [[اسلامی]] [[حکومت]] نمود. بر این اساس و مسئله مهم [[عزت]] [[آدمی]] است که [[امام حسین]] {{ع}} را بر آن می‌دارد تا به خاطر وضعیت اسف بار مردم به [[جزع]] آمده و از [[حکومت اموی]] بر [[دانشمندان]] و علمای بی‌تفاوت بانگ برآورد:		همان‌گونه که در [[تعریف امامت]] از [[امام هشتم]] [[حضرت]] [[علی بن موسی الرضا]] مشخص است امام، عزت‌دهنده و سرافراز کنندۀ [[مؤمنین]] است. امام هرگز پذیرای [[ذلت]] و [[زبونی]] مردم نمی‌گردد. مسئله‌ای که عکس آن کاملاً در [[حکومت‌ها]] و نظام‌های [[دیکتاتوری]] صادق است، چون اصولاً اگر مردم در ذلت و [[پستی]] به سر برند و با ذلت و زبونی خو گیرند آن گاه است که بهتر می‌توان بر آنها خارج از تمام قید و بندهای [[انسانی]] - [[اسلامی]] [[حکومت]] نمود. بر این اساس و مسئله مهم [[عزت]] [[آدمی]] است که [[امام حسین]] {{ع}} را بر آن می‌دارد تا به خاطر وضعیت اسف بار مردم به [[جزع]] آمده و از [[حکومت اموی]] بر [[دانشمندان]] و علمای بی‌تفاوت بانگ برآورد:

	...من بر شما از این [[نعمت]] که در سایه [[خدا]] به دست آوردید و [[کفران]] می‌کنید [[بیم]] دارم. کسی که خدا را می‌شناسد در نظر شما [[احترام]] ندارد، ولی همین خود شما در میان [[ملت]] با [[نام خدا]] احترام می‌شوید. این [[حقیقت]] تلخ را می‌بینید که چگونه [[پیمان‌های الهی]] را می‌شکنند ولی هیچ نمی‌پوشید و می‌فروشید و فریاد [[انتقاد]] و [[اعتراض]] سر نمی‌دهید. شما که برای گوشه‌ای از [[حقوق]] [[پدران]] خود داد و فریاد راه می‌اندازید. چگونه است که برای حقوق [[پیامبر اسلام]] و زحمات طاقت‌فرسای او که چنین پایمال می‌شود حرفی نمی‌زنید؟!		...من بر شما از این [[نعمت]] که در سایه [[خدا]] به دست آوردید و [[کفران]] می‌کنید [[بیم]] دارم. کسی که خدا را می‌شناسد در نظر شما [[احترام]] ندارد، ولی همین خود شما در میان [[ملت]] با [[نام خدا]] احترام می‌شوید. این [[حقیقت]] تلخ را می‌بینید که چگونه [[پیمان‌های الهی]] را می‌شکنند ولی هیچ نمی‌پوشید و می‌فروشید و فریاد [[انتقاد]] و [[اعتراض]] سر نمی‌دهید. شما که برای گوشه‌ای از [[حقوق]] [[پدران]] خود داد و فریاد راه می‌اندازید. چگونه است که برای حقوق [[پیامبر اسلام]] و زحمات طاقت‌فرسای او که چنین پایمال می‌شود حرفی نمی‌زنید؟!

	لذا امام حسین {{ع}} یکی از اهداف [[قیام]] خود را ایجاد [[امنیت]] برای مردم بی‌پناه و [[مظلوم]] معرفی می‌کند:		لذا امام حسین {{ع}} یکی از اهداف [[قیام]] خود را ایجاد [[امنیت]] برای مردم بی‌پناه و [[مظلوم]] معرفی می‌کند:
	{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ مَا كَانَ مِنَّا تَنَافُساً فِي سُلْطَانٍ وَ لَا الْتِمَاساً مِنْ فُضُولِ الْحُطَامِ وَ لَكِنْ لِنُرِيَ الْمَعَالِمَ مِنْ دِينِكَ وَ نُظْهِرَ الْإِصْلَاحَ فِي بِلَادِكَ وَ يَأْمَنَ الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبَادِكَ}}<ref>علامه مجلسی، بحار الانوار، ج۹۷، ص۷۹.</ref>.		{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ مَا كَانَ مِنَّا تَنَافُساً فِي سُلْطَانٍ وَ لَا الْتِمَاساً مِنْ فُضُولِ الْحُطَامِ وَ لَكِنْ لِنُرِيَ الْمَعَالِمَ مِنْ دِينِكَ وَ نُظْهِرَ الْإِصْلَاحَ فِي بِلَادِكَ وَ يَأْمَنَ الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبَادِكَ}}<ref>علامه مجلسی، بحار الانوار، ج۹۷، ص۷۹.</ref>.

	پس اولین شاخصه‌ای که [[نظام امامت]] را از [[نظام استبدادی]] متمایز می‌نماید شاخصه [[کرامت انسانی]] است. در حالی که نظام امامت تلاش بر [[حفظ کرامت انسانی]] و افزایش آن دارد. در نظام استبدادی کرامت انسانی عامل عمده خطر و [[تهدید]] [[نظام]] [[دیکتاتوری]] و [[استبداد]] محسوب می‌گردد. از این رو در این نظام تلاش بر آن است که تا [[انسان‌ها]] هرچه بیشتر از آن فاصله گیرند و به [[ذلت]] و [[پستی]] و [[اطاعت از حکومت]] و [[حاکمان]]، بدون [[تعقل]] و [[کورکورانه]] گردن نهند. همان مطلبی که [[امام حسین]] {{ع}} در فقره بالا به خوبی توضیح می‌دهند و این [[خطبه]] در عین حال حکایت از عدم کرامت انسانی در نظام استبدادی [[اموی]] دارد.<ref>[[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]] ص ۳۲.</ref>		پس اولین شاخصه‌ای که [[نظام امامت]] را از [[نظام استبدادی]] متمایز می‌نماید شاخصه [[کرامت انسانی]] است. در حالی که نظام امامت تلاش بر [[حفظ کرامت انسانی]] و افزایش آن دارد. در نظام استبدادی کرامت انسانی عامل عمده خطر و [[تهدید]] [[نظام]] [[دیکتاتوری]] و [[استبداد]] محسوب می‌گردد. از این رو در این نظام تلاش بر آن است که تا [[انسان‌ها]] هرچه بیشتر از آن فاصله گیرند و به [[ذلت]] و [[پستی]] و [[اطاعت از حکومت]] و [[حاکمان]]، بدون [[تعقل]] و [[کورکورانه]] گردن نهند. همان مطلبی که [[امام حسین]] {{ع}} در فقره بالا به خوبی توضیح می‌دهند و این [[خطبه]] در عین حال حکایت از عدم کرامت انسانی در نظام استبدادی [[اموی]] دارد.<ref>[[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]] ص ۳۲.</ref>

Msadeq: /* احیای اندیشه امامت یکی از آثار قیام حسینی */

2023-07-30T04:56:56Z

احیای اندیشه امامت یکی از آثار قیام حسینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۶
خط ۴:		خط ۴:
	پس از [[رحلت رسول خدا]] جریان طبیعی اسلام که بر اصل بنیادین «امامت» پایه‌گذاری شده بود با دسایس بنیان گذاران [[خلافت]] به [[انحراف]] کشیده شد و «خلافت» جایگزین آن گردید.		پس از [[رحلت رسول خدا]] جریان طبیعی اسلام که بر اصل بنیادین «امامت» پایه‌گذاری شده بود با دسایس بنیان گذاران [[خلافت]] به [[انحراف]] کشیده شد و «خلافت» جایگزین آن گردید.

	«[[امامت]]» در [[اسلام]] مهم‌ترین اصلی است که سایر [[اصول اسلام]] در پرتو آن [[تکامل]] می‌یابند و [[بدیهی]] است که با اختلال در کارکرد «امامت» سایر اصول اسلام نیز به اختلال و عدم کارکرد صحیح می‌انجامند. همان اتفاقی که پس از [[پیامبر]] گریبان گیر [[جامعۀ اسلامی]] گردید. کارکرد امامت تابع کارکرد [[امام]] است. [[امام نور]]، کارکردهای صحیح در راستای اسلام ارایه می‌دهد و [[امام نار]]، کارکردهای [[ضد]] اسلام را بر جامعۀ اسلامی [[تحمیل]] خواهد کرد. بر این اساس [[امام صادق]] {{ع}} امام را بر دو قسم تقسیم می‌کند: ۱ امام نور ~~۲ -~~ امام نار.		«[[امامت]]» در [[اسلام]] مهم‌ترین اصلی است که سایر [[اصول اسلام]] در پرتو آن [[تکامل]] می‌یابند و [[بدیهی]] است که با اختلال در کارکرد «امامت» سایر اصول اسلام نیز به اختلال و عدم کارکرد صحیح می‌انجامند. همان اتفاقی که پس از [[پیامبر]] گریبان گیر [[جامعۀ اسلامی]] گردید. کارکرد امامت تابع کارکرد [[امام]] است. [[امام نور]]، کارکردهای صحیح در راستای اسلام ارایه می‌دهد و [[امام نار]]، کارکردهای [[ضد]] اسلام را بر جامعۀ اسلامی [[تحمیل]] خواهد کرد. بر این اساس [[امام صادق]] {{ع}} امام را بر دو قسم تقسیم می‌کند:
			#امام نور
			#امام نار.
	{{متن حدیث\|إِنَّ الْأَئِمَّةَ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِمَامَانِ قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا}}<ref>«و آنان را پیشوایانی کردیم که به فرمان ما راهبری می‌کردند» سوره انبیاء، آیه ۷۳.</ref> لَا بِأَمْرِ النَّاسِ يُقَدِّمُونَ أَمْرَ اللَّهِ قَبْلَ أَمْرِهِمْ وَ حُكْمَ اللَّهِ قَبْلَ حُكْمِهِمْ قَالَ: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ}}<ref>«و آنان را (به کیفر کفرشان) پیشوایانی کردیم که (مردم را) به سوی آتش دوزخ فرا می‌خوانند و روز رستخیز یاری نخواهند شد» سوره قصص، آیه ۴۱.</ref> يُقَدِّمُونَ أَمْرَهُمْ قَبْلَ أَمْرِ اللَّهِ وَ حُكْمَهُمْ قَبْلَ حُكْمِ اللَّهِ وَ يَأْخُذُونَ بِأَهْوَائِهِمْ خِلَافَ مَا فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}}<ref>«ائمه در کتاب خداوند بر دو گونه‌اند: امامانی که مردم را به امر الهی هدایت می‌کنند، نه به امر مردم، دستور خدا را بر دستور خویش مقدم می‌شمرند و حکم او را برتر از حکم مردم قرار می‌دهند و امامانی که دعوت به آتش می‌کنند، فرمان خود را بر فرمان حق مقدم می‌دارند و حکم خود را قبل از حکم خداوند قرار می‌دهند و بر طبق هوای نفس خویش بر ضد کتاب اللّٰه عمل می‌نمایند» ثقة الاسلام کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۱۶.</ref>.		{{متن حدیث\|إِنَّ الْأَئِمَّةَ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِمَامَانِ قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا}}<ref>«و آنان را پیشوایانی کردیم که به فرمان ما راهبری می‌کردند» سوره انبیاء، آیه ۷۳.</ref> لَا بِأَمْرِ النَّاسِ يُقَدِّمُونَ أَمْرَ اللَّهِ قَبْلَ أَمْرِهِمْ وَ حُكْمَ اللَّهِ قَبْلَ حُكْمِهِمْ قَالَ: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ}}<ref>«و آنان را (به کیفر کفرشان) پیشوایانی کردیم که (مردم را) به سوی آتش دوزخ فرا می‌خوانند و روز رستخیز یاری نخواهند شد» سوره قصص، آیه ۴۱.</ref> يُقَدِّمُونَ أَمْرَهُمْ قَبْلَ أَمْرِ اللَّهِ وَ حُكْمَهُمْ قَبْلَ حُكْمِ اللَّهِ وَ يَأْخُذُونَ بِأَهْوَائِهِمْ خِلَافَ مَا فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}}<ref>«ائمه در کتاب خداوند بر دو گونه‌اند: امامانی که مردم را به امر الهی هدایت می‌کنند، نه به امر مردم، دستور خدا را بر دستور خویش مقدم می‌شمرند و حکم او را برتر از حکم مردم قرار می‌دهند و امامانی که دعوت به آتش می‌کنند، فرمان خود را بر فرمان حق مقدم می‌دارند و حکم خود را قبل از حکم خداوند قرار می‌دهند و بر طبق هوای نفس خویش بر ضد کتاب اللّٰه عمل می‌نمایند» ثقة الاسلام کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۱۶.</ref>.

	اکنون با مقایسه‌ای میان [[فرمایشات ائمه]] هُدی {{عم}} و [[سیره]] و روش آنان با [[سیره]] و [[روش امامان]] [[نار]] [[اموی]] - که پس از [[رسول خدا]] {{صل}} به تدریج [[امامت]] [[مسلمین]] و زمام آنها را در دست گرفتند - سعی خواهیم کرد تا شاخصه‌های امامت [[حق]] و امامت نار را مورد بررسی قرار دهیم.		اکنون با مقایسه‌ای میان [[فرمایشات ائمه]] هُدی {{عم}} و [[سیره]] و روش آنان با [[سیره]] و [[روش امامان]] [[نار]] [[اموی]] - که پس از [[رسول خدا]] {{صل}} به تدریج [[امامت]] [[مسلمین]] و زمام آنها را در دست گرفتند - سعی خواهیم کرد تا شاخصه‌های امامت [[حق]] و امامت نار را مورد بررسی قرار دهیم.

	[[امام رضا]] {{ع}} در [[تعریف امامت]] می‌فرمایند:		[[امام رضا]] {{ع}} در [[تعریف امامت]] می‌فرمایند: «امامت، رهبری دینی، نظام‌بخشی مسلمین، اصلاح گر دنیای مردم و عزت دهنده به مؤمنین است. امامت اساس اسلام و شاخۀ پر بار آن می‌باشد، با امام است که نماز، زکات، روزه، حج و جهاد به کمال می‌رسند» <ref>{{متن حدیث\|إِنَّ الْإِمَامَةَ زِمَامُ الدِّينِ وَ نِظَامُ الْمُسْلِمِينَ وَ صَلَاحُ الدُّنْيَا وَ عِزُّ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّ الْإِمَامَةَ أُسُّ الْإِسْلَامِ النَّامِي وَ فَرْعُهُ السَّامِي بِالْإِمَامِ تَمَامُ الصَّلَاةِ وَ الزَّكَاةِ وَ الصِّيَامِ وَ الْحَجِّ وَ الْجِهَادِ}}»؛ ثقة الاسلام کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۶۵؛ علامه مجلسی، بحار الانوار، ج۲۵، ص۱۲۰.</ref>.
	{{متن حدیث\|إِنَّ الْإِمَامَةَ زِمَامُ الدِّينِ وَ نِظَامُ الْمُسْلِمِينَ وَ صَلَاحُ الدُّنْيَا وَ عِزُّ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّ الْإِمَامَةَ أُسُّ الْإِسْلَامِ النَّامِي وَ فَرْعُهُ السَّامِي بِالْإِمَامِ تَمَامُ الصَّلَاةِ وَ الزَّكَاةِ وَ الصِّيَامِ وَ الْحَجِّ وَ الْجِهَادِ}}<ref>«امامت، رهبری دینی، نظام‌بخشی مسلمین، اصلاح گر دنیای مردم و عزت دهنده به مؤمنین است. امامت اساس اسلام و شاخۀ پر بار آن می‌باشد، با امام است که نماز، زکات، روزه، حج و جهاد به کمال می‌رسند» ثقة الاسلام کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۶۵؛ علامه مجلسی، بحار الانوار، ج۲۵، ص۱۲۰.</ref>.
	نکتۀ ظریف و در عین حال مهم در تعریف فوق از امامت آن است که امامت هرگز به [[امور اخروی]] یا [[معنوی]] صرف منحصر نشده، بلکه علاوه بر موارد [[اخروی]] و معنوی، [[امور مادی]] و [[دنیایی]] [[مسلمانان]] را نیز شامل می‌شود: {{متن حدیث\|نِظَامُ الْمُسْلِمِينَ‌}} و {{متن حدیث\|صَلَاحُ الدُّنْيَا}}.		نکتۀ ظریف و در عین حال مهم در تعریف فوق از امامت آن است که امامت هرگز به [[امور اخروی]] یا [[معنوی]] صرف منحصر نشده، بلکه علاوه بر موارد [[اخروی]] و معنوی، [[امور مادی]] و [[دنیایی]] [[مسلمانان]] را نیز شامل می‌شود: {{متن حدیث\|نِظَامُ الْمُسْلِمِينَ‌}} و {{متن حدیث\|صَلَاحُ الدُّنْيَا}}.

	[[شهید مطهری]] با توجه به این نکته است که در تفاوت میان [[نبوت]] و امامت می‌نویسد: «دقیق‌ترین کلمه‌ای که بر کلمه امامت منطبق می‌شود همین کلمه [[رهبری]] است. فرق نبوت و امامت در این است که نبوت [[راهنمایی]] و امامت رهبری است.		[[شهید مطهری]] با توجه به این نکته است که در تفاوت میان [[نبوت]] و امامت می‌نویسد: «دقیق‌ترین کلمه‌ای که بر کلمه امامت منطبق می‌شود همین کلمه [[رهبری]] است. فرق نبوت و امامت در این است که نبوت [[راهنمایی]] و امامت رهبری است.
	نبوت وظیفه‌اش بیش از این نیست که راه را نشان دهد، ولی [[بشر]] علاوه بر راهنمایی به رهبری نیاز دارد. یعنی نیازمند است به افراد یا گروه و دستگاهی که قوا و نیروهای وی را [[بسیج]] کنند، حرکت دهند سامان و [[سازمان]] بخشند»<ref>مرتضی مطهری، امدادهای غیبی در زندگی بشر، ص۱۰۸.</ref><ref>[[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]] ص ۲۸.</ref>
			نبوت وظیفه‌اش بیش از این نیست که راه را نشان دهد، ولی [[بشر]] علاوه بر راهنمایی به رهبری نیاز دارد. یعنی نیازمند است به افراد یا گروه و دستگاهی که قوا و نیروهای وی را [[بسیج]] کنند، حرکت دهند سامان و [[سازمان]] بخشند»<ref>مرتضی مطهری، امدادهای غیبی در زندگی بشر، ص۱۰۸.</ref>.<ref>[[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]] ص ۲۸.</ref>

	== رابطه [[امام]] و [[مردم]] ==		== رابطه [[امام]] و [[مردم]] ==

Bahmani در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۵

2023-07-29T10:55:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[احیای اندیشه امامت در حدیث]] - [[احیای اندیشه امامت در کلام اسلامی]]~~\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = آثار قیام امام حسین \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}

	== احیای اندیشه امامت یکی از آثار قیام حسینی ==		== احیای اندیشه امامت یکی از آثار قیام حسینی ==

Bahmani: /* پانویس */

2023-07-29T10:53:37Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۳
خط ۵۴:		خط ۵۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~احیای اندیشه امامت~~]]		[[رده:آثار قیام امام حسین]]

Wasity: جایگزینی متن - 'اهالی کوفه' به 'اهالی کوفه'

2023-01-30T07:47:19Z

جایگزینی متن - 'اهالی کوفه' به 'اهالی کوفه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۷
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	سومین شاخصه مهم [[امامت]] که آن را از نظام استبدادی متمایز می‌گرداند، توجه و اهتمام امام [[مسلمین]] به فرهنگ معرفت پروری و [[آگاهی]] [[روز]] افزون [[مردمان]] است. مسئله‌ای که عکس آن دقیقاً در دستور کار [[نظام استبدادی]] وجود دارد. ؛ چراکه با وجود [[فرهنگ]] [[حماقت]] و [[نادانی]] است که امکان [[حکومت]] [[نادان]] و [[فاسد]] بر مردمان به وجود می‌آید. از این‌رو یکی از شاخصه‌های مهم [[حکومت دیکتاتوری]] «پرورش [[جهل]]» است.		سومین شاخصه مهم [[امامت]] که آن را از نظام استبدادی متمایز می‌گرداند، توجه و اهتمام امام [[مسلمین]] به فرهنگ معرفت پروری و [[آگاهی]] [[روز]] افزون [[مردمان]] است. مسئله‌ای که عکس آن دقیقاً در دستور کار [[نظام استبدادی]] وجود دارد. ؛ چراکه با وجود [[فرهنگ]] [[حماقت]] و [[نادانی]] است که امکان [[حکومت]] [[نادان]] و [[فاسد]] بر مردمان به وجود می‌آید. از این‌رو یکی از شاخصه‌های مهم [[حکومت دیکتاتوری]] «پرورش [[جهل]]» است.
	در «مروج الذهب» آمده:		در «مروج الذهب» آمده:
	یکی از ~~اهالی~~ [[کوفه]] با شتری وارد [[شام]] شد. مردی شامی جلو او را گرفت و ادعا نمود این [[ناقه]] [[مال]] من است که در [[صفین]] از من گرفته‌ای. سر و صدای آنها بلند شد و به [[معاویه]] رسید. مرد شامی پنجاه نفر [[شاهد]] آورد و آنها [[شهادت]] دادند که این ناقه متعلق به اوست. معاویه [[حکم]] کرد که شتر را به مرد شامی بدهند. در این هنگام مرد [[کوفی]] به معاویه گفت: این شتر نر است، نه ماده. در حالی که تمام اینان ادعا نمودند که شتر ماده متعلق به آن شخص است.		یکی از [[اهالی کوفه]] با شتری وارد [[شام]] شد. مردی شامی جلو او را گرفت و ادعا نمود این [[ناقه]] [[مال]] من است که در [[صفین]] از من گرفته‌ای. سر و صدای آنها بلند شد و به [[معاویه]] رسید. مرد شامی پنجاه نفر [[شاهد]] آورد و آنها [[شهادت]] دادند که این ناقه متعلق به اوست. معاویه [[حکم]] کرد که شتر را به مرد شامی بدهند. در این هنگام مرد [[کوفی]] به معاویه گفت: این شتر نر است، نه ماده. در حالی که تمام اینان ادعا نمودند که شتر ماده متعلق به آن شخص است.
	بعد از متفرق شدن [[مردم]]، معاویه شخص کوفی را خواست و قیمت شترش را پرسید. بیش از دو برابر قیمت شتر به او داد و گفت: از قول من به [[علی بن ابی طالب]] بگو: با صد هزار مرد [[جنگی]] از شام با تو روبه‌رو می‌شوم که هیچ کدام بین شتر نر و ماده فرق نمی‌گذارند!!<ref>موسی خسروی، از سقیفه تا نینوا، ج۷، ص۱۲۲ به نقل از مروج الذهب، ج۲، ص۱۷۲.</ref>		بعد از متفرق شدن [[مردم]]، معاویه شخص کوفی را خواست و قیمت شترش را پرسید. بیش از دو برابر قیمت شتر به او داد و گفت: از قول من به [[علی بن ابی طالب]] بگو: با صد هزار مرد [[جنگی]] از شام با تو روبه‌رو می‌شوم که هیچ کدام بین شتر نر و ماده فرق نمی‌گذارند!!<ref>موسی خسروی، از سقیفه تا نینوا، ج۷، ص۱۲۲ به نقل از مروج الذهب، ج۲، ص۱۷۲.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:59:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:50:18Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[احیای اندیشه امامت در حدیث]] - [[احیای اندیشه امامت در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[احیای اندیشه امامت در حدیث]] - [[احیای اندیشه امامت در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

	==احیای اندیشه امامت یکی از آثار قیام حسینی==		== احیای اندیشه امامت یکی از آثار قیام حسینی ==
	پس از [[رحلت رسول خدا]] جریان طبیعی اسلام که بر اصل بنیادین «امامت» پایه‌گذاری شده بود با دسایس بنیان گذاران [[خلافت]] به [[انحراف]] کشیده شد و «خلافت» جایگزین آن گردید.		پس از [[رحلت رسول خدا]] جریان طبیعی اسلام که بر اصل بنیادین «امامت» پایه‌گذاری شده بود با دسایس بنیان گذاران [[خلافت]] به [[انحراف]] کشیده شد و «خلافت» جایگزین آن گردید.

خط ۱۵:		خط ۱۵:
	نبوت وظیفه‌اش بیش از این نیست که راه را نشان دهد، ولی [[بشر]] علاوه بر راهنمایی به رهبری نیاز دارد. یعنی نیازمند است به افراد یا گروه و دستگاهی که قوا و نیروهای وی را [[بسیج]] کنند، حرکت دهند سامان و [[سازمان]] بخشند»<ref>مرتضی مطهری، امدادهای غیبی در زندگی بشر، ص۱۰۸.</ref><ref>[[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]] ص ۲۸.</ref>		نبوت وظیفه‌اش بیش از این نیست که راه را نشان دهد، ولی [[بشر]] علاوه بر راهنمایی به رهبری نیاز دارد. یعنی نیازمند است به افراد یا گروه و دستگاهی که قوا و نیروهای وی را [[بسیج]] کنند، حرکت دهند سامان و [[سازمان]] بخشند»<ref>مرتضی مطهری، امدادهای غیبی در زندگی بشر، ص۱۰۸.</ref><ref>[[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]] ص ۲۸.</ref>

	==رابطه [[امام]] و [[مردم]]==		== رابطه [[امام]] و [[مردم]] ==
	در [[نظام امامت]]، [[ارتباط]] امام با مردم، ارتباطی یک سویه نیست، ارتباط عمومی از بالا به پایین نیست. در نظام امامت [[مردمان]] فدایی امام، توصیف نمی‌شوند. مردمان مطیعانی کر و [[کور]] که بدون [[تعقل]] [[فرمان]] ببرند، ترسیم نمی‌گردند. بلکه [[امام]] موظف به [[راهنمایی]] و راهبری [[مردم]] در مسیر [[سعادت]] و کمال است. از این روست که می‌توان شاخصه‌های ذیل را به عنوان [[وظیفه امام]] در [[ارتباط با مردم]] ارزیابی نمود:		در [[نظام امامت]]، [[ارتباط]] امام با مردم، ارتباطی یک سویه نیست، ارتباط عمومی از بالا به پایین نیست. در نظام امامت [[مردمان]] فدایی امام، توصیف نمی‌شوند. مردمان مطیعانی کر و [[کور]] که بدون [[تعقل]] [[فرمان]] ببرند، ترسیم نمی‌گردند. بلکه [[امام]] موظف به [[راهنمایی]] و راهبری [[مردم]] در مسیر [[سعادت]] و کمال است. از این روست که می‌توان شاخصه‌های ذیل را به عنوان [[وظیفه امام]] در [[ارتباط با مردم]] ارزیابی نمود:

	==[[حفظ کرامت انسانی]]==		== [[حفظ کرامت انسانی]] ==
	همان‌گونه که در [[تعریف امامت]] از [[امام هشتم]] [[حضرت]] [[علی بن موسی الرضا]] مشخص است امام، عزت‌دهنده و سرافراز کنندۀ [[مؤمنین]] است. امام هرگز پذیرای [[ذلت]] و [[زبونی]] مردم نمی‌گردد. مسئله‌ای که عکس آن کاملاً در [[حکومت‌ها]] و نظام‌های [[دیکتاتوری]] صادق است، چون اصولاً اگر مردم در ذلت و [[پستی]] به سر برند و با ذلت و زبونی خو گیرند آن گاه است که بهتر می‌توان بر آنها خارج از تمام قید و بندهای [[انسانی]] - [[اسلامی]] [[حکومت]] نمود. بر این اساس و مسئله مهم [[عزت]] [[آدمی]] است که [[امام حسین]]{{ع}} را بر آن می‌دارد تا به خاطر وضعیت اسف بار مردم به [[جزع]] آمده و از [[حکومت اموی]] بر [[دانشمندان]] و علمای بی‌تفاوت بانگ برآورد:		همان‌گونه که در [[تعریف امامت]] از [[امام هشتم]] [[حضرت]] [[علی بن موسی الرضا]] مشخص است امام، عزت‌دهنده و سرافراز کنندۀ [[مؤمنین]] است. امام هرگز پذیرای [[ذلت]] و [[زبونی]] مردم نمی‌گردد. مسئله‌ای که عکس آن کاملاً در [[حکومت‌ها]] و نظام‌های [[دیکتاتوری]] صادق است، چون اصولاً اگر مردم در ذلت و [[پستی]] به سر برند و با ذلت و زبونی خو گیرند آن گاه است که بهتر می‌توان بر آنها خارج از تمام قید و بندهای [[انسانی]] - [[اسلامی]] [[حکومت]] نمود. بر این اساس و مسئله مهم [[عزت]] [[آدمی]] است که [[امام حسین]]{{ع}} را بر آن می‌دارد تا به خاطر وضعیت اسف بار مردم به [[جزع]] آمده و از [[حکومت اموی]] بر [[دانشمندان]] و علمای بی‌تفاوت بانگ برآورد:
	...من بر شما از این [[نعمت]] که در سایه [[خدا]] به دست آوردید و [[کفران]] می‌کنید [[بیم]] دارم. کسی که خدا را می‌شناسد در نظر شما [[احترام]] ندارد، ولی همین خود شما در میان [[ملت]] با [[نام خدا]] احترام می‌شوید. این [[حقیقت]] تلخ را می‌بینید که چگونه [[پیمان‌های الهی]] را می‌شکنند ولی هیچ نمی‌پوشید و می‌فروشید و فریاد [[انتقاد]] و [[اعتراض]] سر نمی‌دهید. شما که برای گوشه‌ای از [[حقوق]] [[پدران]] خود داد و فریاد راه می‌اندازید. چگونه است که برای حقوق [[پیامبر اسلام]] و زحمات طاقت‌فرسای او که چنین پایمال می‌شود حرفی نمی‌زنید؟!		...من بر شما از این [[نعمت]] که در سایه [[خدا]] به دست آوردید و [[کفران]] می‌کنید [[بیم]] دارم. کسی که خدا را می‌شناسد در نظر شما [[احترام]] ندارد، ولی همین خود شما در میان [[ملت]] با [[نام خدا]] احترام می‌شوید. این [[حقیقت]] تلخ را می‌بینید که چگونه [[پیمان‌های الهی]] را می‌شکنند ولی هیچ نمی‌پوشید و می‌فروشید و فریاد [[انتقاد]] و [[اعتراض]] سر نمی‌دهید. شما که برای گوشه‌ای از [[حقوق]] [[پدران]] خود داد و فریاد راه می‌اندازید. چگونه است که برای حقوق [[پیامبر اسلام]] و زحمات طاقت‌فرسای او که چنین پایمال می‌شود حرفی نمی‌زنید؟!
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	پس اولین شاخصه‌ای که [[نظام امامت]] را از [[نظام استبدادی]] متمایز می‌نماید شاخصه [[کرامت انسانی]] است. در حالی که نظام امامت تلاش بر [[حفظ کرامت انسانی]] و افزایش آن دارد. در نظام استبدادی کرامت انسانی عامل عمده خطر و [[تهدید]] [[نظام]] [[دیکتاتوری]] و [[استبداد]] محسوب می‌گردد. از این رو در این نظام تلاش بر آن است که تا [[انسان‌ها]] هرچه بیشتر از آن فاصله گیرند و به [[ذلت]] و [[پستی]] و [[اطاعت از حکومت]] و [[حاکمان]]، بدون [[تعقل]] و [[کورکورانه]] گردن نهند. همان مطلبی که [[امام حسین]]{{ع}} در فقره بالا به خوبی توضیح می‌دهند و این [[خطبه]] در عین حال حکایت از عدم کرامت انسانی در نظام استبدادی [[اموی]] دارد.<ref>[[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]] ص ۳۲.</ref>		پس اولین شاخصه‌ای که [[نظام امامت]] را از [[نظام استبدادی]] متمایز می‌نماید شاخصه [[کرامت انسانی]] است. در حالی که نظام امامت تلاش بر [[حفظ کرامت انسانی]] و افزایش آن دارد. در نظام استبدادی کرامت انسانی عامل عمده خطر و [[تهدید]] [[نظام]] [[دیکتاتوری]] و [[استبداد]] محسوب می‌گردد. از این رو در این نظام تلاش بر آن است که تا [[انسان‌ها]] هرچه بیشتر از آن فاصله گیرند و به [[ذلت]] و [[پستی]] و [[اطاعت از حکومت]] و [[حاکمان]]، بدون [[تعقل]] و [[کورکورانه]] گردن نهند. همان مطلبی که [[امام حسین]]{{ع}} در فقره بالا به خوبی توضیح می‌دهند و این [[خطبه]] در عین حال حکایت از عدم کرامت انسانی در نظام استبدادی [[اموی]] دارد.<ref>[[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]] ص ۳۲.</ref>

	==[[آزادی عقیده]] و بیان==		== [[آزادی عقیده]] و بیان ==
	دیگر شاخصه مهم نظام امامت، وجود آزادی عقیده و بیان برای تمام افراد و گروه‌های مختلف است. همان مسئله‌ای که عدم آن در نظام استبدادی کاملاً مشهود است. [[بدیهی]] است که شاخصه اخیر برآمده از شاخصه قبلی است، چون زمانی که کرامت انسانی مطرح نباشد دیگر برای انسان‌ها حقی برای بیان و آزادی عقیده نخواهد بود. [[رفتار امام]] علی{{ع}} با [[خوارج]] که [[امام]]{{ع}} از آنها به عنوان [[فتنه]] یاد می‌کند مؤیدی است بر وجود آزادی عقیده و بیان در نظام امامت. تا هنگامی که خوارج در حیطه [[فرهنگی]] به فعالیت می‌پرداختند و دست به [[اسلحه]] نبرده بودند، [[امام علی]]{{ع}} نه تنها با آنها به [[خشونت]] [[رفتار]] نکرد که حتی سهمیه و [[حقوق]] آنها را نیز از [[بیت المال]] قطع ننمود و به علاوه به آنها اجازه می‌داد تا به اظهار نظر و برپایی اجتماعات [[اقدام]] کنند. در این نظام آزادی عقیده و بیان آن چنان پراهمیت است که خوارج اجازه می‌یابند تا هنگام [[سخنرانی]] و [[خطبه امام]]{{ع}} به بحث و [[مجادله]] با امام{{ع}} بپردازند.<ref>[[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]] ص ۳۴.</ref>		دیگر شاخصه مهم نظام امامت، وجود آزادی عقیده و بیان برای تمام افراد و گروه‌های مختلف است. همان مسئله‌ای که عدم آن در نظام استبدادی کاملاً مشهود است. [[بدیهی]] است که شاخصه اخیر برآمده از شاخصه قبلی است، چون زمانی که کرامت انسانی مطرح نباشد دیگر برای انسان‌ها حقی برای بیان و آزادی عقیده نخواهد بود. [[رفتار امام]] علی{{ع}} با [[خوارج]] که [[امام]]{{ع}} از آنها به عنوان [[فتنه]] یاد می‌کند مؤیدی است بر وجود آزادی عقیده و بیان در نظام امامت. تا هنگامی که خوارج در حیطه [[فرهنگی]] به فعالیت می‌پرداختند و دست به [[اسلحه]] نبرده بودند، [[امام علی]]{{ع}} نه تنها با آنها به [[خشونت]] [[رفتار]] نکرد که حتی سهمیه و [[حقوق]] آنها را نیز از [[بیت المال]] قطع ننمود و به علاوه به آنها اجازه می‌داد تا به اظهار نظر و برپایی اجتماعات [[اقدام]] کنند. در این نظام آزادی عقیده و بیان آن چنان پراهمیت است که خوارج اجازه می‌یابند تا هنگام [[سخنرانی]] و [[خطبه امام]]{{ع}} به بحث و [[مجادله]] با امام{{ع}} بپردازند.<ref>[[سید محسن آل سید غفور\|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)\|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۸]] ص ۳۴.</ref>

	==فرهنگ معرفت‌پروری و آگاهی‌دهی==		== فرهنگ معرفت‌پروری و آگاهی‌دهی ==
	سومین شاخصه مهم [[امامت]] که آن را از نظام استبدادی متمایز می‌گرداند، توجه و اهتمام امام [[مسلمین]] به فرهنگ معرفت پروری و [[آگاهی]] [[روز]] افزون [[مردمان]] است. مسئله‌ای که عکس آن دقیقاً در دستور کار [[نظام استبدادی]] وجود دارد.؛ چراکه با وجود [[فرهنگ]] [[حماقت]] و [[نادانی]] است که امکان [[حکومت]] [[نادان]] و [[فاسد]] بر مردمان به وجود می‌آید. از این‌رو یکی از شاخصه‌های مهم [[حکومت دیکتاتوری]] «پرورش [[جهل]]» است.		سومین شاخصه مهم [[امامت]] که آن را از نظام استبدادی متمایز می‌گرداند، توجه و اهتمام امام [[مسلمین]] به فرهنگ معرفت پروری و [[آگاهی]] [[روز]] افزون [[مردمان]] است. مسئله‌ای که عکس آن دقیقاً در دستور کار [[نظام استبدادی]] وجود دارد. ؛ چراکه با وجود [[فرهنگ]] [[حماقت]] و [[نادانی]] است که امکان [[حکومت]] [[نادان]] و [[فاسد]] بر مردمان به وجود می‌آید. از این‌رو یکی از شاخصه‌های مهم [[حکومت دیکتاتوری]] «پرورش [[جهل]]» است.
	در «مروج الذهب» آمده:		در «مروج الذهب» آمده:
	یکی از اهالی [[کوفه]] با شتری وارد [[شام]] شد. مردی شامی جلو او را گرفت و ادعا نمود این [[ناقه]] [[مال]] من است که در [[صفین]] از من گرفته‌ای. سر و صدای آنها بلند شد و به [[معاویه]] رسید. مرد شامی پنجاه نفر [[شاهد]] آورد و آنها [[شهادت]] دادند که این ناقه متعلق به اوست. معاویه [[حکم]] کرد که شتر را به مرد شامی بدهند. در این هنگام مرد [[کوفی]] به معاویه گفت: این شتر نر است، نه ماده. در حالی که تمام اینان ادعا نمودند که شتر ماده متعلق به آن شخص است.		یکی از اهالی [[کوفه]] با شتری وارد [[شام]] شد. مردی شامی جلو او را گرفت و ادعا نمود این [[ناقه]] [[مال]] من است که در [[صفین]] از من گرفته‌ای. سر و صدای آنها بلند شد و به [[معاویه]] رسید. مرد شامی پنجاه نفر [[شاهد]] آورد و آنها [[شهادت]] دادند که این ناقه متعلق به اوست. معاویه [[حکم]] کرد که شتر را به مرد شامی بدهند. در این هنگام مرد [[کوفی]] به معاویه گفت: این شتر نر است، نه ماده. در حالی که تمام اینان ادعا نمودند که شتر ماده متعلق به آن شخص است.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T04:34:12Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[احیای اندیشه امامت در حدیث]] - [[احیای اندیشه امامت در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[احیای اندیشه امامت در حدیث]] - [[احیای اندیشه امامت در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

خط ۵۶:		خط ۵۵:

	[[رده:احیای اندیشه امامت]]		[[رده:احیای اندیشه امامت]]
	~~[[رده:مدخل]]~~